III OZ 379/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Lu 175/25 o odrzuceniu skargi R. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 31 stycznia 2025 r. nr DSE2-K0218-PT2028-13D/25 w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia z tytułu pracy przymusowej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 7 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Lu 175/25, na podstawie art. 58 § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") odrzucił skargę R. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z 31 stycznia 2025 r. nr DSE2-K0218-PT2028-13D/25 w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia z tytułu pracy przymusowej (pkt I), zwrócił skarżącemu kwotę 100 złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi (pkt II) oraz zwrócił skarżącemu kwotę 100 złotych tytułem nadpłaconego wpisu sądowego od skargi (pkt III). W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego skargi. Pełnomocnik skarżącego nie dołączył do skargi pełnomocnictwa potwierdzającego jego umocowanie do reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Wezwanie pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braku formalnego skargi, doręczono pełnomocnikowi skarżącego 14 kwietnia 2025 r., wobec czego termin do wykonania wezwania upływał 22 kwietnia 2025 r. W terminie pełnomocnik skarżącego nadesłał pismo przewodnie, do którego dołączono potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Do pisma przewodniego nie załączono natomiast brakującego pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego. Sąd dodał, że ustalenie to potwierdza liczba załączników wskazana na prezentacie Biura Podawczego naniesionej na pismo przewodnie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie. Zarzucił naruszenie art. 34, art. 49 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi pomimo uzupełnienia przez pełnomocnika braku formalnego (przesłanie brakującego pełnomocnictwa) w wymaganym terminie. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącego podniósł, że dołączył do pisma przewodniego oryginał pełnomocnictwa oraz potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej. Pełnomocnik jest przekonany, że pismo wraz z załącznikami zostało nadane na adres WSA w Lublinie. Pełnomocnik jest pewny, że ewentualny brak tego dokumentu w aktach sprawy w sądzie jest wynikiem ewentualnego niezamierzonego błędu pracownika sądu. Korespondencja była osobiście przygotowywana do ekspedycji przez pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Sąd I instancji błędnie odrzucił skargę w oparciu o ustalenie, iż do pisma przewodniego pełnomocnika skarżącego z 16 kwietnia 2025 r. nie dołączono pełnomocnictwa potwierdzającego jego umocowanie do reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż analiza adnotacji Biura Podawczego WSA w Lublinie na piśmie przewodnim z 16 kwietnia 2025 r. jednoznacznie wskazuje, iż do pisma dołączono trzy załączniki. Wg treści pisma są to: odpis, pełnomocnictwo oraz potwierdzenie uiszczenia opłaty. Jednocześnie w aktach sprawy znajduje się wyłącznie potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej oraz odpis pisma wraz z ww. załącznikiem. Tym samym niezrozumiałe jest ustalenie WSA w Lublinie, jakoby okoliczność niedołączenia do pisma przewodniego brakującego pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego potwierdzała liczba załączników wskazana na prezentacie Biura Podawczego naniesionej na pismo przewodnie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyjaśnienia pełnomocnika skarżącego zasługują na uwzględnienie i uzasadniają przypuszczenie, że brak nadesłanego dokumentu w aktach sprawy w sądzie może być wynikiem ewentualnego niezamierzonego błędu pracownika sądu. Powyższe przekonanie wzmacnia również brak logiki w działaniu pełnomocnika skarżącego, który – wezwany prawidłowo zarówno do nadesłania pełnomocnictwa – nadesłałby wyłącznie potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej od tego pełnomocnictwa. Za uwzględnieniem zażalenia przemawia także zasada prymatu merytorycznego rozpoznania sprawy nad rozpoznaniem jej w sposób formalny. Jeżeli bowiem w okolicznościach faktycznych danej sprawy istnieją wątpliwości co do prawidłowości doręczenia zarządzeń nakładających na stronę określone obowiązki – i to pod rygorem formalnego zakończenia sprawy, a więc przez odrzucenie skargi – to uwzględniając okoliczności tej konkretnej sprawy należy kierować się potrzebą doprowadzenia do jej merytorycznego zbadania (por. postanowienia NSA z : 11 października 2022 r. sygn. akt III OZ 630/22; 24 stycznia 2017 r. sygn. akt I OZ 92/17; 25 października 2016 r. sygn. akt I OZ 1015/16; 3 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 1388/15; 26 września 2012 r. sygn. akt I OSK 2161/12; 1 września 2011 r. sygn. akt I OSK 1448/11). Te ustalenia należy odnieść analogicznie do sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, zdaniem NSA żalący uprawdopodobnił w stopniu wystarczającym do uwzględnienia zażalenia, iż do pisma w przedmiocie uzupełnienia braku formalnego skargi mógł być dołączony załącznik wskazany w treści tego pisma. Biorąc pod uwagę, że obecnie w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo nadesłane przy zażaleniu (k. 34), na chwilę obecną należy przyjąć, iż w sprawie doszło do uzupełnienia braku formalnego skargi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.