IV SA/Po 273/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Asesor sądowy WSA Jacek Rejman Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2025 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Rogoźnie z dnia 25 marca 2024 r. nr XCII/1011/2024 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze części miasta Rogoźno - rejon "Wójtostwo Północ" 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Gminy Rogoźno na rzecz Wojewody Wielkopolskiego kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rada Miejska w Rogoźnie w dniu 25 marca 2024 r. podjęła uchwałę nr XCII/1011/2024 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze części miasta Rogoźno – rejon "Wójtostwo Północ" (dalej "uchwała" , "m.p.z.p.") Skargę na powyższa uchwałę wniósł pismem z dnia 19 lutego 2025 r. Wojewoda Wielkopolski, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, r. W.. Skarżący zaskarżył powyższą uchwałę w całości, wnosząc jednocześnie o stwierdzenie jej nieważności – ze względu na istotne naruszenie prawa, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 24 września 2023 r. weszła w życie ustawa z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688). Zgodnie z art. 67 ust. 3 pkt 4 wspomnianej ustawy, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przepisy z wyłączeniem przypadków wskazanych w pkt. 1-3 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Ponadto, w dniu 24 grudnia 2021 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2024 r. poz. 2404). Na mocy § 12 pkt 1 tego rozporządzenia, do projektów planów miejscowych sporządzanych lub zmienianych na podstawie uchwały o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu miejscowego podjętej przed dniem 24 grudnia 2021 r. stosuje się przepisy dotychczasowe. Skarżący podkreślił, że w przypadku przedmiotowego planu uchwałę o przystąpieniu do jego sporządzenia podjęto 26 maja 2021 r., a zatem zastosowanie w obu przypadkach znajdują przepisy dotychczasowe. Dalej wskazano, że na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2023 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, dalej: u.p.z.p.) w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Przepis ten znajduje uszczegółowienie w § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587, w brzmieniu z daty przystąpienia, dalej "rozporządzenie"), na mocy którego ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Wojewoda przywołał brzmienie § 15 pkt 1 uchwały, w którym to jako przeznaczenie terenów oznaczonych symbolem 1U i 2U ustalono usługi nieuciążliwe dla środowiska – administracji, oświaty, hotelowe, biurowe, handlu. Następnie w § 15 pkt 2 uchwały, na ww. terenach dopuszczono realizację: obiektów sportu i rekreacji, zieleni urządzonej, wolnostojących budynków garażowo-gospodarczych, obiektów małej architektury, dojazdów i parkingów, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. W przepisach § 15 pkt 3, 4, 5, 7 i 9 uchwały, ustalono liczbę kondygnacji, wysokość zabudowy i geometrię dachów w podziale na budynki o przeznaczeniu podstawowym i budynki garażowo-gospodarcze, a także maksymalną wysokość budowli i obiektów małej architektury. Skarżący stwierdził, że doszło do naruszenia ww. przepisów ustawy i rozporządzenia w związku z brakiem wyznaczenia w treści uchwały parametrów zabudowy w postaci maksymalnej wysokości zabudowy oraz geometrii dachów dla dopuszczonych ustaleniami planu na terenach 1U i 2U obiektów sportu i rekreacji. Poza budynkami przeznaczenia podstawowego, które w sposób enumeratywny zostały określone w § 15 pkt 1 uchwały, na terenach 1U i 2U dopuszczono również realizację budynków o funkcji sportu i rekreacji, dla których nie ustalono wymaganych parametrów zabudowy naruszając tym samym w sposób istotny obowiązujące przepisy prawa. Zdaniem skarżącego obowiązek zawarcia w planie zagadnień określonych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., a więc m.in. parametrów zabudowy, nie jest wprawdzie bezwzględny, jednakże pozostaje uzależniony od warunków faktycznych panujących w terenie. Oznacza to, że plan miejscowy musi zawierać ustalenia, o których mowa we wskazanym przepisie, jeżeli w terenie powstają okoliczności faktyczne uzasadniające dokonanie takich ustaleń. Dopuszczenie w przedmiotowym planie realizacji budynków sportu i rekreacji na wskazanych terenach rodzi więc obowiązek ustalenia dla nich parametrów określonych w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. i § 4 pkt 6 rozporządzenia. Dalej skarżący wywodził, że organ naruszył § 8 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym na rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie rysunku planu miejscowego z jego tekstem. Zdaniem skarżącego naruszenie miało miejsce w związku z ustaleniem w § 3 ust. 1 pkt 6 i § 10 ust. 2 uchwały, strefy ochronnej od istniejących linii elektroenergetycznych SN o szerokości 6,0 m od osi tej linii jako obowiązującego na rysunku planu oznaczenia graficznego i zamieszczenia na rysunku planu strefy o szerokości 7,0 m oraz zamieszczeniem w § 1 ust. 3 pkt 1 uchwały informacji o załączniku nr 1 do uchwały złożonym z 2 arkuszy w sytuacji gdy załącznik ten składa się tylko z 1 arkusza. Ponadto, Wojewoda wskazał, że w § 15 pkt 10 lit. c-d uchwały, ustalono rozbieżne wartości wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy (stosunek powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej - 0,40) i wskaźnika maksymalnej powierzchni zabudowy dla każdej działki budowlanej (25%). Z kolei w § 15 pkt 12 lit. b) uchwały zawarto niekompletny zapis, tj. "dla działek przeznaczonych pod lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej", który nie zawiera żadnego skonkretyzowanego ustalenia oraz nie wskazuje na intencje autora planu. Natomiast w § 4 pkt 6 i § 18 pkt 1 uchwały, zawarto odmienne ustalenia w zakresie przeznaczenia terenów oznaczonych symbolami 1E-8E – przeznaczenie pod tereny infrastruktury technicznej elektroenergetyki oraz przeznaczenie: infrastruktura związana z funkcją przepompowni ścieków. Finalnie skarżący podkreślił, że ze względu na upływ terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465, dalej: u.s.g.), organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności przedmiotowej uchwały, stąd też – w oparciu o art. 93 ust. 1 u.s.g. – wnosi o to do Sądu. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Rogoźnie wniosła o jej oddalenie. Organ podniósł, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na obszarze części Gminy Rogoźno - "Wójtostwo Północ" ustala przeznaczenie terenów stosownie do ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Rogoźno. Plan miejscowy ustala zatem przeznaczenie terenów oraz określa sposoby ich zagospodarowania i zabudowy w oparciu o ustalenia studium, (które jest aktem kierownictwa wewnętrznego) i musi być zgodny ze studium. Wyraźnie wskazuje na to treść art. 14 ust. 5 u.p.z.p., który stanowi, że przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wójt, burmistrz albo prezydent miasta wykonuje analizy dotyczące: zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowuje materiały geodezyjne do opracowania planu oraz ustala niezbędny zakres prac planistycznych. Nadto, w ocenie organu zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Wreszcie z unormowania art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Odpowiadając na zarzuty skargi organ wskazał, że w zapisach § 15 pkt 2 zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Rogoźnie dopuszczono realizację "obiektów sportu i rekreacji". Sformułowania "obiektów" użyto w rozumieniu obiektów niekubaturowych – czyli budowli, dla których zdefiniowano maksymalną wysokość zabudowy w pkt. 7 wspomnianego paragrafu. Natomiast w § 10 ust. 2 uchwały popełniono oczywistą omyłkę pisarską. Ponadto, w zapisach § 1 ust. 3 pkt 1 doszło także do oczywistej omyłki pisarskiej. Zwyczajnie załącznik nr 1 do uchwały nie został podzielony na arkusze. Natomiast w zapisach § 15 pkt 10 lit c-d w związku z zaistniałą omyłką pisarską podano rozbieżne wartości wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy i wskaźnika maksymalnej powierzchni zabudowy. Następnie w zapisach § 15 pkt 12 lit. b w związku z oczywistą omyłką redakcyjną przytoczono niekompletny zapis dla działek przeznaczonych pod lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Również w odniesieniu do terenów infrastruktury technicznej elektroenergetyki 1E-8E w zapisach § 18 pkt 1 doszło do zamieszczenia błędnego opisu na skutek omyłki pisarskiej. Niemniej, organ wniósł o oddalenie skargi z uwagi na jej bezprzedmiotowość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Przedmiotem skargi Wojewody Wielkopolskiego jest uchwała Rady Miejskiej w Rogoźnie nr XCII/1011/2024 z dnia 25 marca 2024 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze części miasta Rogoźno – rejon "Wójtostwo Północ". Stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała, jako podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, co wynika wyraźnie w treści przepisu art. 14 ust. 8 u.p.z.p. Bez wątpienia należy do kategorii aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.). W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. np.: wyrok NSA z 15.07.2005 r., II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 7; postanowienie NSA z 29.11.2005 r., I OSK 572/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA"). W rozpoznawanej sprawie Wojewoda w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania uchwały nie orzekł o jej nieważności chociażby w części, wobec czego władny był zaskarżyć uchwałę w trybie art. 93 u.s.g. do sądu administracyjnego. Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę Wojewody za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania, w granicach zaskarżenia oraz własnej kognicji. Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności planu miejscowego z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy. Z kolei pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego", których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności planu miejscowego z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 25.05.2009 r., II OSK 1778/08; z 11.09.2008 r., II OSK 215/08 – CBOSA). Zasady sporządzania planu miejscowego w aspekcie jego wymaganej oraz dopuszczalnej treści zostały szczegółowo określone przede wszystkim w przepisach art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. – określających katalog zagadnień (elementów treściowych) podlegających normowaniu w planie miejscowym: "obowiązkowo" (ust. 2) oraz "w zależności od potrzeb" (ust. 3) – a dodatkowo scharakteryzowany w rozporządzeniu Ministra infrastruktury. Należy jednak zauważyć, że taki sposób rozumienia rzeczonej "obligatoryjności" elementów planu wymienionych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., zgodnie z którym plan miejscowy musi zawierać poszczególne ustalenia, o których mowa w tym przepisie, wówczas, gdy okoliczności faktyczne dotyczące obszaru objętego planem, wynikające zwłaszcza z istniejącego lub planowanego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uzasadniają dokonanie takich ustaleń (por. wyroki NSA: z 23.04.2010 r., II OSK 311/10; z 13.10.2011 r., II OSK 1566/11; z 06.09.2012 r., II OSK 1343/12 – CBOSA; por. też: Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2016, art. 15 Nb 6, s. 18; I. Zachariasz [w:] H. Izdebski, I. Zachariasz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2013, uw. 3 do art. 15). W pewnym sensie są to więc także postanowienia wprowadzane do konkretnego planu miejscowego "w zależności od potrzeb" – z tym że "potrzeb" pojmowanych obiektywnie, jako ściśle uwarunkowanych istniejącymi okolicznościami faktycznymi, a nie, jak na tle art. 15 ust. 3 u.p.z.p., bardziej subiektywnie, jako wynikających z własnej, swobodnej oceny organu planistycznego (por. wyrok NSA z 27.11.2018 r., II OSK 2406/18, CBOSA). Kolejno należy podkreślić, że w świetle art. 91 ust. 1 zd. pierwsze w zw. z ust. 4 u.s.g. uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Na gruncie tych przepisów przyjmuje się, że pojęcie "sprzeczności z prawem" obejmuje sprzeczność postanowień aktu prawa miejscowego z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego. W związku z tym, że przepisy prawa nie zawierają taksatywnego wyliczenia wadliwości aktu prawa miejscowego, to wypracowane w omawianym zakresie poglądy nauki i judykatury pozwoliły ustalić pewien katalog istotnych naruszeń prawa, skutkujących stwierdzeniem nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Do tych "kwalifikowanych" naruszeń zalicza się: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia określonego rodzaju uchwały, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą jej podjęcia, naruszenie procedury podjęcia uchwały. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że Wojewoda trafnie zarzucił organowi naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. zgodnie z którym w miejscowym planie obowiązkowo określa się zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną nadziemną intensywność zabudowy, minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej, maksymalny udział powierzchni zabudowy, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę i sposób realizacji miejsc do parkowania, w tym miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Uszczegółowienie powyższego przepisu odzwierciedla § 4 pkt 6 rozporządzenia, zgodnie z którym ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Wojewoda słusznie wywodził w skardze, że zgodnie z § 15 pkt. 2 zaskarżonej uchwały na terenach oznaczonych symbolem 1U i 2U dopuszczono m.in. realizację obiektów sportu i rekreacji. W kolejnych przepisach § 15 pkt. 3, 4, 5, 7 i 9 uchwały ustalono m.in. liczbę kondygnacji, wysokość zabudowy i geometrię dachów w podziale na budynki o przeznaczeniu podstawowym i budynki garażowo-gospodarcze, a także maksymalną wysokość budowli i obiektów małej architektury. Pominięto jednak w treści uchwały wyznaczenia parametrów zabudowy w postaci maksymalnej wysokości zabudowy oraz geometrii dachów dla dopuszczonych ustaleniami planu na terenach 1U I 2U obiektów sportu i rekreacji – na co trafnie uwagę zwrócił skarżący. W tym miejscu wskazać należy, że maksymalna wysokość zabudowy jest obligatoryjnym elementem planu co do każdego z rodzajów zabudowy przewidzianego przez uchwałodawcę na terenie objętym planem, a brak jego określenia co do zabudowy sportowo-rekreacyjnej stanowi istotne naruszenie prawa, o którym mowa w art. 91 ust. 1 zd. pierwsze u.s.g., skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności uchwały. Nie można przy tym podzielić argumentacji organu zawartej w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którą sformułowania "obiektów" użyto w rozumieniu obiektów niekubaturowych – czyli budowli, dla których zdefiniowano maksymalną wysokość zabudowy w § 15 pkt 7 zaskarżonej uchwały. Istotnie bowiem przy rozstrzyganiu o prawidłowości ustaleń planu miejscowego w zakresie zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu należy pamiętać, że determinują one bezpośrednio treść decyzji wydawanych w sprawie realizacji konkretnych obiektów budowlanych na danym terenie. W sytuacji, gdy na określonym obszarze uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to inwestorzy nie uzyskują decyzji o warunkach zabudowy, dlatego tak ważne jest, aby podstawowe parametry przyszłych inwestycji budowlanych w zakresie dyktowanym treścią art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. były wyznaczane w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości interpretacyjnych na etapie wydawania indywidualnych pozwoleń na budowę (zob. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 695/19, CBOSA). Za takie właśnie "niebudzących wątpliwości interpretacyjnych" nie można uznać zapisów § 15 pkt 2 oraz § 15 pkt 7 uchwały, w myśl których – zgodnie z nieoczywistą interpretacją organu – maksymalna wysokość budowli określona w § 15 pkt 7 miałaby się odnosić do obiektów sportu i rekreacji wskazanych w § 15 pkt 2. Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia, na rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie rysunku planu miejscowego z jego tekstem. Tymczasem – jak słusznie zauważono w skardze – w niniejszej sprawie ujawniła się rozbieżność między treścią zaskarżonej uchwały a rysunkiem miejscowego planu. W myśl § 10 ust. 2 uchwały na rysunku planu oznaczono istniejące linie elektroenergetyczne średniego napięcia (SN) wraz ze strefą ochronną o szerokości 6,0 m od osi tej linii w obrębie której ustala się zakaz lokalizacji budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz nasadzeń zieleni wysokiej z zachowaniem przepisów odrębnych. Natomiast na rysunku miejscowego planu strefa ochronna od osi linii elektroenergetycznej średniego napięcia (SN) ma szerokość 7,0 m, a nie 6,0 m od osi tej linii. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy składa się z dwóch podstawowych części: z części tekstowej oraz z części graficznej – rysunku planu będącego jednym z załączników do uchwały. Rysunek planu jest integralną częścią planu i ma tym samym moc wiążącą w takim zakresie, w jakim odsyła do niego tekst planu. Część graficzna planu jest "uszczegółowieniem" części tekstowej i ustalenia planu muszą być odczytywane łącznie, z uwzględnieniem zarówno części graficznej, jak i tekstowej. Oznacza to, że część graficzna planu miejscowego powinna stanowić odzwierciedlenie unormowań części tekstowej i nie może być z nią sprzeczna. Część tekstowa planu zawiera normy prawne, zaś rysunek planu obowiązuje tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to część tekstowa planu (zob. wyrok NSA z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1804/15). Sprzeczność między częściami planu stanowi nie tylko istotne naruszenia zasad sporządzania planu, ale jest też nie do pogodzenia z zasadą poprawnej legislacji wynikającą z art. 2 Konstytucji. Kolejnym istotnym naruszeniem zasad jest sformułowanie § 15 pkt 12 lit.b uchwały, gdyż zawarto w nim niekompletny zapis, tj. "dla działek przeznaczonych pod lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej". Przepis ten nie zawiera żadnego skonkretyzowanego ustalenia, ani nie wskazuje na intencje autora planu. Nie ma w istocie żadnej treści normatywnej. Trafnie również skarżący wskazał, że w § 1 ust. 3 pkt 1 zaskarżonej uchwały podano, że załącznik nr 1 do uchwały składa się z 2 arkuszy, podczas gdy załącznik ten w rzeczywistości składa się tylko z 1 arkusza. Powyższe stanowi również naruszenie zasad sporządzania planu i wpływa na jego czytelność. Istotnym naruszeniem zasad tworzenia planu jest sprzeczność pomiędzy ustaleniami dotyczącymi przeznaczenia terenów zawartymi w § 4 pkt 6 i § 18 pkt 1 uchwały, w zakresie przeznaczenia terenów oznaczonych symbolami 1E-8E. W § 4 uchwały ustalono, że w obrębie obszaru objętego planem ustala się następujące przeznaczenia terenów m.in. pkt 6) : tereny infrastruktury technicznej elektroenergetyki, oznaczone na rysunku symbolami: 1E-8E. Natomiast § 18 brzmi : " Dla terenów infrastruktury technicznej elektroenergetyki, oznaczonych na rysunku planu symbolami 1E - 8E, ustala się: 1) przeznaczenie: infrastruktura związana z funkcją przepompowni ścieków; 2) dopuszczenie lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej związanych z funkcją przepompowni ścieków; 3) zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu: a) minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej dla każdej działki budowlanej – 20%; b) maksymalna wysokość budowli – 3,0 m." Powyższej sprzeczności nie da się usunąć na drodze interpretacji zapisów planu. Jednocześnie tereny oznaczone symbolami 1E-8E, położone są na obszarze całego planu, a wyeliminowanie z rysunku i tekstu planu spowodowałoby dezintegrację całego planu. Oznaczałoby również, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzenno nie zawierają obligatoryjnych - w świetle art. 15 ust. 1 pkt 10 u.p.z.p - zapisów. Samo bowiem wyznaczenie terenów 1E-8E jednoznacznie wskazuje, że na obszarze objętym planem tereny zachodzi konieczność określenia zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Powyższe prowadzi do konstatacji, że konieczne jest stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Organ w odpowiedzi na skargę próbował wywodzić, że powyższe nieścisłości oraz rozbieżność między tekstem zaskarżonej uchwały a rysunkiem miejscowego planu mają charakter "omyłki pisarskiej". Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie posługuje się takim terminem, a jedynie nakazuje ocenić zapisy planu poprzez pryzmat przesłanek wskazanych w art. 28 u.p.z.p. Wszystkie błędy i sprzeczności pomiędzy poszczególnymi zapisami planu, a także pomiędzy częścią tekstową i rysunkową, jeżeli nie dadzą się usunąć w drodze wykładni, stanowią naruszenie zasad sporządzania planu, które muszą zostać ocenione najpierw pod kątem ich istotności, a następnie konieczność stwierdzenia nieważności planu w części albo też w całości. Nie ma znaczenia dla tej oceny, czy błędy, którymi dotknięty jest plan, zostały poczynione nieintencjonalnie. Z punktu widzenia ustawodawcy istotne jest jedynie sam rezultat działań uchwałodawczych - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może cechować się niejednoznacznością, brakiem precyzji pojęciowej lub definicji pojęć niedookreślonych, gdyż w takim przypadku wprowadzałaby ona stan niepewności dla adresatów zawartych w niej norm, co do uregulowań planu miejscowego, którego zadaniem jest przecież kształtowanie sposobu wykonywania prawa własności (por. wyrok WSA w Lublinie z 22 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 525/22). W tym stanie rzeczy stwierdzić należało, że zaskarżona uchwała, jako podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu, dotknięta jest wadą powodującą jej nieważność w całości, z mocy art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 6 i 10 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził nieważność uchwały w całości na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., jak orzekł w pkt 1. sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt 2. sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Sąd zasądził zwrot kosztów wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego w wysokości 480 zł – opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej.