III SA/Gd 715/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w Wydziale III na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 8 czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach bez koncesji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 8 czerwca 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.) dalej "O.p." oraz art. 2 ust. 3-5, art. 8, art. 89 ust. 3, art. 89 ust. 4 pkt 8, art. 90 ust. 1 pkt 1, art. 90 ust. 1a, art. 90 ust. 1b pkt 1, art. 90a, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 165 ze zm.) dalej "u.g.h.", po rozpatrzeniu odwołania B. S. od decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w G. z dnia 25 października 2019 r. nakładającą karę pieniężną w wysokości 100.000 zł na osobę pełniącą funkcję kierowniczą i wchodzącą w skład organu zarządzającego F. sp. z o. o., urządzającej w dniu 26 stycznia 2019 r. gry na automatach bez koncesji w P. G. przy ul. [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: W dniu 26 stycznia 2019 r. funkcjonariusze P. Urzędu Celno-Skarbowego w G. przeprowadzili w P. G. przy ul. [...], kontrolę w zakresie legalności urządzania gier hazardowych na automatach, które wykazało, że ww. lokalu urządzane są gry hazardowe na automatach: [...]. W toku postępowania kontrolnego ustalono, że ww. automaty był podłączone do sieci energetycznej i udostępnione dla graczy. Urządzenia te nie posiadały stosownych zezwoleń na urządzanie gier, a kontrolującym nie okazano koncesji lub zezwolenia na urządzanie gier oraz regulaminu gry, co narusza przepisy art. 6 ust. 1 u.g.h. Dysponentem przedmiotowych automatów był F. sp. z o.o. Jednocześnie przeprowadzono eksperyment na przedmiotowych automatach, który wykazał, że gry urządzane były o wygrane rzeczowe i pieniężne, a uzyskiwane wyniki gry były nieprzewidywalne, niezależne od woli i zręczności grającego. Ustalono również, że automaty nie posiadały stosowanych zezwoleń na urządzenie gier i użytkowane były bez dokonania rejestracji. Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w G. (dalej "Naczelnik" lub "organ pierwszej instancji") postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2019 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej B. S. (prezesowi zarządu F. sp. z o. o.) w związku z brakiem przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Postanowieniem z dnia 26 września 2019r. organ pierwszej instancji dopuścił jako dowód potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię decyzji z dnia 11 września 2019 r. nakładającej na F. sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 300.000 zł z tytułu urządzania w dniu 26 stycznia 2019r. gier na automatach: [...] bez koncesji w P. G. przy ul. [...] W wyniku przeprowadzonego postępowania Naczelnik decyzją z dnia 25 października 2019 r. wymierzył B. S. karę pieniężną w wysokości 100.000 zł, jako osobie pełniącej funkcję kierowniczą i wchodzącą w skład organu zarządzającego F. sp. z o.o., urządzającej w dniu 26 stycznia 2019r. gry na ww. automatach bez koncesji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. (dalej "Dyrektor" lub "organ odwoławczy") po zapoznaniu się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i po przeanalizowaniu zarzutów odwołania, mając na uwadze przepisy prawa oraz ustalony stan faktyczny, decyzją z dnia 8 czerwca 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem niniejszej sprawy jest nałożenie kary pieniężnej na osobę pełniącą funkcję kierowniczą i wchodzącą w skład organu zarządzającego F. sp. z o.o., urządzającej w dniu 26 stycznia 2019 r. gry hazardowe na wskazanych automatach bez koncesji. Dyrektor Izby wskazał, że ustawa o grach hazardowych w art. 89 ust. 3 przewiduje możliwość nałożenia przez naczelnika urzędu celno-skarbowego dodatkowej (względem kary nakładanej na osoby prawne albo jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji, zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia) kary pieniężnej na osoby pełniące funkcje kierownicze lub członków organów zarządzających podmiotów podlegających sankcjom zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Z akt sprawy wynika, że B. S. z dniem 28 listopada 2017 r. objął funkcję prezesa w jednoosobowym zarządzie F. sp. z o.o. W spółce nie powołano rady nadzorczej. Tym samym B. S. odpowiadał w ww. okresie za całokształt działalności prowadzonej przez F. sp. z o.o., w tym również w dniu 26 stycznia 2019 r. tj. w dniu ujawnienia urządzania gier na automatach. Z informacji zamieszczonych w Komputerowym Rejestrze Automatów do Gier K. służącym rejestracji koncesji i zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych wynika, że F. sp. z o.o., nie posiada i nie posiadała w dniu kontroli koncesji na prowadzenie kasyna gry wymaganej na podstawie art. 6 ust. 1 u.g.h. Ponadto, jak poinformował organ pierwszej instancji, według stanu na 30 stycznia 2020r. łącznie we właściwości wszystkich izb administracji skarbowej wydanych było wobec spółki przynajmniej 42 decyzje dotyczące wymierzenia kar pieniężnych w związku z nielegalnym urządzaniem gier na niezarejestrowanych automatach. Mając na względzie, iż czas trwania naruszenia liczyć należy od chwili rozpoczęcia zachowania sprzecznego z prawem do chwili jego zaniechania, Dyrektor Izby stwierdził, że B. S. jako prezes zarządu spółki F. sp. z o.o. nie zaprzestał działalności do dnia kontroli, tj. do 26 stycznia 2019 r., i uznano, że działalność ta miała charakter trwały, ciągły i długi. Organ podkreślił również ogólnopolską skalę działalności. Z dostępnych organowi podatkowemu z urzędu baz danych wynika, że F. sp. z o.o. nielegalnie urządzała gry na automatach przynajmniej od 16 października 2017 r. Zdaniem organu odwoławczego spółka, jak również osoba nią zarządzająca, miała wiedzę, że prowadzona przez nią działalność jest sprzeczna z prawem i podlega sankcjom ustawy o grach hazardowych. Natomiast kontrola przeprowadzona w dniu 26 stycznia 2019 r., która ujawniła działalność spółki naruszającą przepisy u.g.h. dodatkowo potwierdziła aktywność strony w tym zakresie. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż organ pierwszej instancji trzykrotnie kierował do B. S. wezwania do złożenia pisemnych oświadczeń w zakresie posiadanego majątku oraz jego sytuacji finansowej. W odpowiedzi na powyższe, przesłano oświadczenie o odmowie informacji w tym zakresie. Zdaniem Dyrektora Izby skoro sama strona zrezygnowała z możliwości przedstawienia dowodów odnośnie jej sytuacji finansowej, organ pierwszej instancji uwzględniając czas trwania naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych, jak i ogólnopolską skalę działalności, a także szereg wskazanych prowadzonych wobec niej postępowań, określił maksymalną kwotę kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 4 pkt 8 u.g.h. Organ pierwszej instancji ustalił bowiem z urzędu, że B. S. w latach 2008- 2015 jako osoba fizyczna prowadziła działalność gospodarczą i składała stosowne deklaracje. Natomiast w latach 2016- 2018 strona nie składała żadnych deklaracji podatkowych, przy czym sześciokrotnie skierowano wobec niej zajęcia komornicze w łącznej wysokości około 1.500.000 zł. Ponadto skarżący był w latach 2017- 2019 jednoczesnym udziałowcem trzech spółek: SZ. sp. z o.o., F. sp. z o.o., B. S. sp. z o.o. Sprawował on także funkcję prezesa zarządu w czterech spółkach: S. sp. z o.o., K. sp. z o.o., F. sp. z o.o., A. sp. z o.o. Mając na uwadze powyższe organ podatkowy stanął na stanowisku, że z uwagi na liczebność prowadzonych wobec spółki postępowań podatkowych na terenie właściwości miejscowej kilku izb administracji skarbowych, B. S. - prezes zarządu F. sp. z o.o. był świadomy, że prowadzenie działalności objętej niniejszym postępowaniem jest niezgodna z prawem i zagrożona wymierzeniem kary pieniężnej. Skarżący nie upewnił się co do legalności prowadzonej przez ww. spółkę działalności. Dalej organ wskazał, że podmiotem wyłącznie uprawnionym do rozstrzygania charakteru gry urządzanej na konkretnym automacie jest minister właściwy do spraw finansów (art. 2 ust. 6 u.g.h.), przy czym decyzja ministra w ww. zakresie wymagana jest na etapie planowania lub podjęcia realizacji przedsięwzięcia, a postępowanie w sprawie o jej wydanie inicjowane jest na wniosek podmiotu realizującego lub planującego realizację przedsięwzięcia, który powziął wątpliwości co do jego charakteru. W przypadku gdy to urządzający gry na automatach nie skorzysta z uprawnienia wynikającego z art. 2 ust. 6 u.g.h., organy podatkowe, na podstawie art. 89 i art. 90 u.g.h. uzyskują autonomiczne uprawnienie do poczynienia własnych ustaleń w zakresie wystąpienia przesłanek do wymierzenia kary za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Z akt niniejszej sprawy nie wynika natomiast aby strona wzmiankowane ustalenia w ogóle poczyniła. W odniesieniu do zarzutów strony dotyczących działania gier F., jako gier logicznych, a nie losowych, organ odwoławczy podkreślił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że każda zmiana stawki za grę (licznik PUNKTY) wiąże się ze zmianą sekwencji kolejnych gier, na zupełnie inną. Skoro więc gracz nie może bezpośrednio wpłynąć na rezultat gry, to jedyną możliwą do zastosowania strategią byłoby obstawianie minimalnych stawek przy wcześniej "podglądniętych" planszach przegrywających i maksymalnych stawek przy planszach wygrywających. Jednak program gry uniemożliwia zastosowanie takiej strategii, gdyż plansze dla każdej stawki wyświetlane są zgodne z inną sekwencją. W ten sposób gracz aby uzyskać wygraną w grze musi przedtem wielokrotnie przegrywać przy niezmiennej stawce. Tym samym wskazywane w ZASADACH GRY spostrzegawczość, umiejętności pamięciowe oraz logiczne użytkownika są całkowicie nieprzydatne i nie pozwalają w żadnej mierze wpłynąć na wynik kolejnych gier. Gracz musi zgodzić się na ustalony przez oprogramowanie automatu przebieg gry lub całkowicie zrezygnować z gry. Z zarejestrowanych podczas kontroli eksperymentów wynika, że przed rozpoczęciem gier na monitorze każdego z automatów zostały wyświetlone ZASADY GRY, których zaakceptowanie było warunkiem uruchomienia gier. Informacje tam zawarte nie wspominały o możliwości przejrzenia kolejnych układów gry, które pozwolą na zaplanowanie działań gracza. Po wybraniu gry na monitorze wyświetlona był jedynie informacja o treści: "AKTUALNY UKŁAD MOŻESZ ZNALEŹĆ W POMOCY GRY." Natomiast nie wspomniano tu o możliwości przejrzenia kolejnych układów, a jedynie aktualnego, co z punktu widzenia gracza jest działaniem nie mającym żadnego sensu bo aktualny układ jest właśnie wyświetlany. Potencjalny gracz nie miał więc pojęcia o występowaniu funkcjonalności automatu pozwalającej przeglądać kolejne plansze, nie mówiąc już o zmieniających się sekwencjach plansz wraz ze zmianą stawki za grę. W ZASADACH GRY zachęcano do zapoznania się z regulaminem, nie podając jednak gdzie można się z nim zapoznać. Nie wynika to również ze znajdującej się w aktach sprawy prezentacji działania gier F. Ponadto, z punktu widzenia przeciętnego gracza gry, nie było możliwości, aby dowiedzieć się o możliwości przejrzenia kolejnych układów oraz uzyskać jakąkolwiek informację zmianie sekwencji układów po zmianie stawki, a także zapoznać się z treścią regulaminu. Zarzuty Strony, że eksperyment procesowy był nierzetelny i powołanie się na opinie rzeczoznawcy dotyczące ogólnie oprogramowania typu F., nie daje żadnych podstaw do odmiennej oceny zgromadzonego w kontrolowanej sprawie materiału dowodowego względem przyjętej przez organ, w szczególności nie uzasadnia zarzutu przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów. Powyższego w żaden sposób nie zmieniają także przedłożone przez skarżącą "ZASADY GRY", czy materiał filmowy stanowiący: "Prezentację działania gier logicznych F.". Odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu, Dyrektor Izby wyjaśnił, że argumentacja strony ogranicza się w głównej mierze do polemiki z ustaleniami organu podatkowego, przez proste zaprzeczenie tym ustaleniom. Wnioskowane przez skarżącego dowody, nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie przyjęte przez organ odwoławczy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby i poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu strona skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. a) art. 8 u.g.h. w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 188 O.p. w zw. z art. 191 O.p. poprzez zaniechanie przez organ podjęcia wszelkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, polegające na niewłaściwej ocenie przez organ materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w konsekwencji oparcie zaskarżonej decyzji na budzących wątpliwości dowodach w postaci dokumentów zgromadzonych w postępowaniu karnoskarbowym, płyty DVD z zarejestrowanym materiałem filmowym i fotograficznym z kontroli oraz samych eksperymentów przeprowadzonych przez Funkcjonariuszy Służby Celnej, w sytuacji gdy ww. dowody nie pozwalają na poczynienie jednoznacznych ustaleń co do rodzaju zatrzymanych urządzeń, a nadto funkcjonariusze nie posiadają kompetencji biegłego ani odpowiedniej wiedzy z zakresu informatyki i automatyki, co doprowadziło do błędnego uznania, że urządzenia oferują gry zawierające element losowości lub wykazujące losowy charakter, a nadto do sprawy zostały przedłożone przez stronę skarżącą liczne dowody prezentujące legalny charakter urządzeń; b) art. 180 O.p. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie i jego dowolną ocenę, co skutkowało błędnym ustaleniem, iż urządzenie wskazane w decyzji oferują gry, które zawierają element losowości, podczas gdy w sprawie zostały przedstawione dokumenty pozwalające na jednoznaczne stwierdzenie, że urządzenia określone w decyzji nie mają hazardowego charakteru, wręcz przeciwnie są to urządzenia logiczne. Potwierdzeniem tego są liczne postanowienia Sądów, opinie techniczne, jak również prezentacja gier na tożsamych urządzeniach; c) art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 197 § 1 O.p. w zw. z art. 181 O.p. w zw. z art. 188 O.p. polegające nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii laboratorium badawczego posiadającego Akredytację Ministra Finansów, bądź tez opinii niezależnego biegłego posiadającego akredytację Ministra Finansów w sprawach badania charakteru urządzeń, celem ustalenia jaki charakter mają gry oferowane przez urządzenia, w sytuacji gdy znajdujące się w aktach sprawy eksperymenty przeprowadzone przez funkcjonariuszy Służby Celnej nie są miarodajnym dowodem, a poprzez zaniechanie powołania biegłego nie przeprowadzono bezpośrednich, organoleptycznych badań oraz nie zbadano zainstalowanego w urządzeniu oprogramowania i generatora; d) art. 8 u.g.h. w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 199 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony, na okoliczność tego jakie działania strona podejmowała w przedmiotowym lokalu i wobec zatrzymanych urządzeń, jakie czynności podejmowała celem ustalenia rodzaju urządzeń, co mogło skutkować błędnym ustaleniem, że skarżąca wypełniła znamiona deliktu administracyjnego z art. 89 u.g.h.; e) art. 8 u.g.h. w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 188 O.p. w zw. z art. 191 O.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na treść skarżonej decyzji, polegające na zaniechaniu przez organ podjęcia wszelkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, polegające na niewłaściwej ocenie przez organ materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz nieuwzględnieniu przy wydawaniu decyzji dokumentów przekazanych przez stronę w postaci: płyty z odtworzenia gry oraz ekspertyz technicznych potwierdzających, że urządzenia oferują gry logiczne, niepodlegające ustawie o grach hazardowych, co sprawia, że skarżona decyzja została wydana w oparciu o niedokładnie ustalony stan faktyczny, w zakresie który mógł mieć wpływ na wynik sprawy; f) art. 89 ust. 3 i 4 pkt 8 u.g.h. poprzez bezzasadne ich zastosowanie, to jest nałożenie na stronę kary pieniężnej, mimo, że nie spełniły się przesłanki ujęte w tym przepisie, gdyż spółka F. nie urządzała gier hazardowych w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, a sama okoliczność, że na spółkę zostały nałożone nieprawomocne kary pieniężne w innych postępowaniach, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i nie rozstrzyga o urządzaniu przez spółkę i skarżącego gier na automatach wbrew przepisom u.g.h.; g) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji gdy stan faktyczny sprawy został ustalony na niekompletny dowodach dotyczących rodzaju gier oferowanych przez urządzenia, postępowanie dowodowe wymaga przeprowadzenia na nowo w znacznej części, co obligowało organ do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.; h) błąd w zakresie ustaleń faktycznych: - poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że spółka F., w której skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu urządzała w dniu 26 stycznia 2019 r. gry na automatach podlegających u.g.n., podczas gdy spółka nie urządzała gier hazardowych w miejscu i czasie określonych w decyzji, zaś urządzenia te nie są urządzeniami hazardowymi, są urządzeniami logicznymi, czego potwierdzeniem są przedłożone do sprawy dokumenty w postawi opinii technicznych, orzeczeń sądów oraz prezentacji gry; - poprzez nieuzasadnione przyjęciem, że przedmiotowe urządzenia do gier logicznych klasy V. oferują gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, podczas gdy urządzenia te oferują jedynie gry logiczne, których wyniki nie są zależne od przypadku, gdyż przeciętny gracz może je z łatwością przewidzieć, co wyklucza kwalifikację tych urządzeń jako hazardowych gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych; - sytuacja finansowa skarżącego oraz okoliczności i stan faktyczny sprawy pozwala na nałożenie na stronę kary pieniężnej w jej maksymalnym wymiarze określonym w art. 89 ust. 4 pkt 8 u.g.h., podczas gdy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z jednym lokalem i jednym zajęciem zatem nie możemy w przedmiotowej sprawie mówić o szerokiej skali prowadzonej działalności, sam fakt wszczęcia innych postępowań p-wko spółce nie jest żadnym merytorycznym argumentem, albowiem żadne z tych postępowań nie zostało prawomocnie zakończone, a ponadto sytuacja majątkowa skarżącej strony pozwala na stwierdzenie, że nałożona przez organ kara pieniężna jest zbyt dolegliwa i nie powinna ona być wymierzona w jej maksymalnej wysokości. Dyrektor w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia czy zasadnie, w świetle przepisu art. 89 ust. 3 w zw. z art. 89 ust. 4 pkt 8 u.g.h. wymierzono skarżącemu, jako osobie pełniącej funkcję kierowniczą i wchodzącą w skład organu zarządzającego F. sp. z o.o., karę pieniężną w wysokości 100.000 zł. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. W związku z powyższym należy wskazać, że w dniu 1 kwietnia 2017 r. weszły w życie przepisy ustawy z 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 88), na mocy których został zmieniony przepis art. 89 u.g.h. ustanawiający odpowiedzialność podmiotu urządzającego gry. Z akt sprawy wynika, że ujawnienie zdarzenia będącego przedmiotem postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach bez wymaganej koncesji nastąpiło w dniu 26 stycznia 2019 r., a zatem jest ono objęte zakresem zastosowania norm o treści zmodyfikowanej przez ww. ustawę zmieniającą, albowiem sankcja administracyjna za naruszenie obowiązków wynikających z przepisów prawa powinna być wymierzona na podstawie przepisów obowiązujących w dacie deliktu administracyjnego, tj. naruszenia zakazu (por. wyrok NSA z 30 sierpnia 2018 r. sygn. akt II GSK 1358/18). Tym samym, w niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie ustawa o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym na dzień 22 listopada 2018 r. Zgodnie z art. 3 u.g.h. urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia. W myśl art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy, z wyjątkiem ust. 4 i 5. Jak stanowi art. 32 ust. 1 u.g.h. koncesji na prowadzenie kasyna gry udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych. W myśl art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Niezależnie od kary pieniężnej wymierzanej przedsiębiorcy określonej w ust. 1 pkt 1, naczelnik urzędu celno-skarbowego może wymierzyć karę pieniężną osobom pełniącym funkcje kierownicze lub wchodzącym w skład organów zarządzających osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej urządzających gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadku gier na automatach wynosi 100.000 zł od każdego automatu (art. 89 ust. 4 pkt 8 u.g.h.). Dla wymierzenia kary pieniężnej konieczne jest zatem wystąpienie trzech elementów: ustalenie konkretnego podmiotu urządzającego gry na automatach, ustalenie w sposób jednoznaczny charakteru tych gier, tzn. czy są to gry na automatach w rozumieniu u.g.h., a także ustalenie, że gry na automatach były urządzane bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. W rozpoznawanej sprawie bezspornie ustalono, że jedynym podmiotem dysponującym przedmiotowymi automatami do gier była F. sp. z o.o., która prowadziła działalność gospodarczą w oparciu o te urządzenia, zainstalowane w lokalu znajdującym w P. G. przy ul. [...]. Wspomniany lokal miał charakter ogólnodostępny i nie był kasynem gry w ujęciu art. 4 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.g.h. ani salonem gier na automatach (art. 4 ust. 1 pkt. 1 lit. c u.g.h.). Urządzający gry nie legitymował się także odpowiednią koncesją. Okoliczności te nie były kwestionowane przez stronę skarżącą. Poza sporem pozostawał również fakt, iż B. S. wchodził w skład jednoosobowego organu zarządzającego F. sp. z o.o., urządzającej gry hazardowe w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Należało zatem rozstrzygnąć, czy urządzenia znajdujące się w P. G. przy ul. [...], prawidłowo zostały zakwalifikowane przez organy jako automaty do gier, a przede wszystkim, czy organy słusznie uznały, iż gry te mają charakter losowy. Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zakres wskazanej definicji został rozszerzony w art. 2 ust. 5 u.g.h., który stanowi, że grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Porównanie zamieszczonych w art. 2 ust. 3 i art. 2 ust. 5 u.g.h. zwrotów "gra zawiera element losowości" oraz "gra ma charakter losowy" prowadzi do wniosku, że o ile na gruncie art. 2 ust. 3 u.g.h., poza losowością gry na automacie, możliwe jest jeszcze wprowadzenie jako istotnych elementów umiejętności, zręczności lub wiedzy, o tyle na gruncie art. 2 ust. 5 u.g.h. te elementy (umiejętność, zręczność, wiedza) powinny mieć jedynie charakter marginalny, aby zachowała ona charakter losowy w rozumieniu tego przepisu (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 23 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 357/20). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pojęcie "losowości" użyte w kontekście gier hazardowych, wiązane jest z zależnością wyniku gry w szczególności od przypadku rozumianego jako zdarzenie lub zjawisko, których nie da się przewidzieć. Przyjmuje się, że wystąpienie "przypadku" oznacza, że wynik gry jest nieprzewidywalny z punktu widzenia grającego i nie zależy wyłącznie od jego możliwości czy umiejętności. Losowość gier jest rozumiana, jako niemożliwość przewidzenia rezultatu gry w normalnych warunkach. Do zakwalifikowania gry do gier losowych wystarczy stwierdzenie wystąpienia w grze elementu losowości wpływającego bezpośrednio na wynik gry (por. Wyrok NSA z dnia 3 marca 2020 r. sygn. akt II GSK 4304/17). W ocenie Sądu, zatrzymane we wskazanym lokalu urządzenia należące do spółki posiadają określone przez ustawodawcę cechy, tj. są urządzeniami elektromechanicznymi pozwalającymi na urządzanie gier o wygrane pieniężne, w których gra zawiera element losowości, a w związku z tym należą do desygnatów wyżej określonego pojęcia, tzn. są automatami do gry w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że tok gry na przedmiotowych urządzeniach całkowicie pozostawał poza zdolnościami i sferą oddziaływania grającego. Na możliwość wygranej nie miały wpływu zdolności psychomotoryczne grającego, takie jak: spostrzegawczość, refleks, zręczność, a także nabyte umiejętności i stopień wytrenowania. Z całą pewnością i wbrew twierdzeniom skarżącej, gra nie zawierała również elementu logicznego. Z zarejestrowanych podczas kontroli eksperymentów wynika, że przed rozpoczęciem gry na monitorze każdego z automatów zostały wyświetlone ZASADY GRY, których zaakceptowanie warunkowało uruchomienie gier. Informacje tam zawarte nie wspomniały o możliwości przejrzenia kolejnych układów gry, które pozwolą na zaplanowanie działań gracza. Po wybraniu gry na monitorze, nie było możliwości przejrzenia kolejnych układów, a jedynie aktualnego układu. Potencjalny gracz nie miał więc pojęcia o występowaniu funkcjonalności automatu pozwalającej przeglądać kolejne plansze, nie mówiąc już o zmieniających się sekwencjach plansz wraz ze zmianą stawki za grę. W ZASADACH GRY zachęcano do zapoznania się z regulaminem, nie podając jednak gdzie można się z nim zapoznać. Nie wynika to również ze znajdującej się w aktach sprawy prezentacji działania gier F. Organ odwoławczy zasadnie podkreślił, że o układzie symboli na zatrzymanych bębnach automatu czyli o ewentualnej wygranej bądź nie, decydował algorytm zawarty w jego programach, a nie gracz. Grający nie miał realnej możliwości zatrzymania zmieniających się symboli na bębnach w najlepszym dla siebie ustawieniu, a co za tym idzie zdecydować o wysokości wygranej. Wynik gry nie zależał bowiem od gracza, ale od programu gry (przypadku). Aktywność gracza miała wpływ jedynie na rozpoczęcie gry. Zarzuty skarżącej, że eksperyment procesowy jest nierzetelny oraz powołanie się na opinię rzeczoznawcy dr Arkadiusza Wyrostka dotyczącą ogólnie oprogramowania wszystkich urządzeń typu F., nie dają żadnych podstaw do odmiennej oceny materiału dowodowego od przyjętej przez organy, w szczególności nie uzasadniają zarzutu przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów. Zauważenia wymaga odnosząc się do filmu instruktażowego zatytułowanego "Prezentacja działania gier logicznych F.", że instruktarz ten ma charakter ogólny. Nadto załączona płyta z materiałem filmowym oraz przedstawiony tamże opis gry w żaden sposób nie pokrywa się, z ustalonymi przez funkcjonariuszy w trakcie kontroli, zasadami gry na ujawnionych urządzeniach. Dlatego też przekazany materiał filmowy nie ukazuje metodologii gier na konkretnych automatach w L. Tym samym materiał ten nie może być wykorzystany do wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie. Powyższego w żaden sposób nie zmieniają przedłożone przez skarżącą zasady gry. Należy także podkreślić, że możliwość skorzystania z opcji POMOC tworzy jedynie pozór tego, że gracz ma do czynienia z grą logiczną, podczas gdy w rzeczywistości gry miały charakter losowy. Nawet jeśli korzystając z opcji POMOC gracz poznałby po zatrzymaniu się bębnów z symbolami, kolejne sekwencje symboli, to i tak na te sekwencje nie miałby żadnego wpływu. Za układ symboli odpowiada oprogramowanie urządzenia. Jedyna różnica jest taka, że można go podejrzeć korzystając z opcji POMOC. Gracz nie musi z tej opcji korzystać, co oznacza, że nie jest ona integralnym elementem, a jedynie opcją pomocniczą, pozorującą element logiczny. Literalna wykładnia przepisów ustawy prowadzi do wniosku, że wystarczającą przesłanką zastosowania art. 3 u.g.h., zgodne z którym urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie, jest aby przynajmniej jedna gra zainstalowana na urządzeniu miała charakter losowy (zawierała element losowości) (por. wyrok z dnia 26 sierpnia 2014 r. WSA w Gliwicach o sygn. akt III SA/Gl 45/14). W kontekście powyższego, nawet gdyby zainstalowane na spornym automacie gry o charakterze logicznym przeważały, to okoliczność ta pozostaje bez wpływu na kwalifikację urządzenia jako automatu do gier hazardowych w świetle u.g.h. W tym stanie rzeczy zarzuty naruszenia art. 89 ust. 3 i 4 pkt. 8 u.g.h., a także błędu w ustaleniach faktycznych, który w istocie jest zarzutem naruszenia prawa materialnego, a konkretnie art. 2 ust. 3-5 u.g.h., należało uznać za niezasadne. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów procesowych, należy wskazać, że podstawowe znaczenie dla każdego postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy. Tylko wówczas możliwe jest prawidłowe zastosowanie przepisu prawa materialnego i na tej podstawie ustalenie zakresu praw i obowiązków strony. Zgodnie z art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Należy zauważyć, że przepis ten stanowi o działaniach "niezbędnych". Oznacza, to że obowiązek gromadzenia przez organy materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Obowiązek ten obciąża organy jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy jest kompletny i wystarczający do rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności administracyjnej podmiotu urządzającego gry na automatach, w związku z tym nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 122, art. 181, art. 187 § 1 O.p. art. 188 w zw. z art. 191 oraz art. 197 § 1 O.p. Należy nadto zauważyć, że zasada wynikająca z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. nie ma charakteru bezwzględnego, a jeżeli organ, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne (por. wyroki NSA z 14 lipca 2005 r., sygn. FSK 2600/04; z 15 grudnia 2005 r., sygn. I FSK 391/05). W świetle powyższego wnioski skarżącego dotyczące konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii jednostki badającej, są bezpodstawne. Trzeba przy tym podkreślić, że ustalenie charakteru gry w drodze opinii jednostki badającej jest trybem, który nie znajduje zastosowania w toku postępowania o nałożenie kary pieniężnej za prowadzenie gier bez stosownych uprawnień (por. wyroki NSA z 17 września 2015 r., sygn. II GSK 1595/15; z 18 września 2015 r., sygn. II GSK 1715/15). W orzecznictwie wskazuje się, że w sytuacji, gdy strona bez zwracania się o rozstrzygnięcie do Ministra Finansów i bez zwracania się o opinię do uprawnionej jednostki badającej podejmuje działalność w postaci gier na automatach, należy uznać, że świadomie pomija wskazany wyżej etap wstępnych ustaleń charakteru gry (por. wyrok NSA z 5 listopada 2015 r., sygn. II GSK 2032/15). Wobec dalszych zarzutów skargi wskazać należy, że Sąd podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych o istnieniu autonomicznego uprawnienia po stronie organów celno-skarbowych do czynienia ustaleń w zakresie charakteru automatów do urządzania gier. Zgodnie z art. 2 ust. 6 u.g.h. minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, na wniosek lub z urzędu, w drodze decyzji, czy gry lub zakłady posiadające cechy wymienione w ust. 1-5a są grami losowymi, zakładami wzajemnymi, grami w karty albo grami na automacie w rozumieniu ustawy. W przypadku, gdy urządzający gry na automacie nie skorzysta z powyższego uprawnienia, które pozwala na pozyskanie pewności co do charakteru prowadzonej działalności gospodarczej (czy działalność ta wypełnia przesłanki uznania jej za grę hazardową), to organy podatkowe, na podstawie art. 89 i art. 90 u.g.h., uzyskują automatycznie uprawnienie do poczynienia własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w danej sprawie przesłanek wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 183/14). Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 14 o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1947 ze zm., dalej ustawa o KAS) w ramach kontroli celno-skarbowej przysługuje uprawnienie do przeprowadzania w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie lub gry na innym urządzeniu. Zestawienie treści art. 64 ust. 1 pkt 14 ustawy o KAS z treścią art. 54 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, zgodnie z którym kontroli celno-skarbowej podlega przestrzeganie przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie o grach hazardowych, a także zgodność tej działalności ze zgłoszeniem, udzieloną koncesją lub zezwoleniem oraz zatwierdzonym regulaminem wskazuje, że ustawodawca przyznał służbie celno-skarbowej i jej funkcjonariuszom samodzielne uprawnienia do wykonywania tego rodzaju eksperymentów, nie wprowadzając żadnych dodatkowych wymogów formalnych w zakresie posiadanych kompetencji do sprawdzenia działania urządzeń do gier i przeprowadzania na nich stosownych doświadczeń. W ocenie Sądu w sprawie wystąpił "uzasadniony przypadek", który według przywołanego art. 64 ust. 1 pkt 14 ustawy o KAS umożliwiał funkcjonariuszom celno-skarbowym sięgnięcie po ten instrument procesowy. O uzasadnionym przypadku w rozumieniu tego przepisu należy mówić już w sytuacji stwierdzenia, że dysponent urządzenia nie legitymuje się stosowną koncesją, zezwoleniem lub nie dokonał wymaganego zgłoszenia. Bezpośredni eksperyment przeprowadzony na kontrolowanym urządzeniu może niejednokrotnie znacznie lepiej odzwierciedlić jego stan, cechy i możliwości prowadzenia na nim gier o charakterze losowym, a nie np. zręcznościowym, aniżeli inne dowody, np. opinia sporządzona wyłącznie na podstawie dokumentacji charakteryzującej urządzenie (opis producenta), bez równoczesnego stwierdzenia na konkretnym urządzeniu, jak opisane cechy mają się do jego rzeczywistego funkcjonowania w konkretnych okolicznościach i w jaki sposób jest faktycznie (nie teoretycznie) wykorzystywany. Eksperyment, którego wyników skarżący skutecznie nie podważył, dotyczył funkcjonowania urządzeń z chwili ich zatrzymania w dniu 26 stycznia 2019 r. Odnosił się zatem do ich faktycznego funkcjonowania w określonym czasie i miejscu. W ocenie Sądu dowód z eksperymentu był w tej sytuacji miarodajny i wystarczający do dokonania ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto, eksperyment został przeprowadzony przez funkcjonariuszy zgodnie z obowiązującą regulacją prawną, a protokół sporządzony na tę okoliczność, został prawidłowo włączony do materiału dowodowego zgormadzonego w sprawie na podstawie art. 180 § 1 O.p., to należy uznać, że stanowi on wiarygodny dowód w sprawie. Wymaga podkreślenia, że również żaden przepis nie nakłada na organ, o którym mowa w art. 90 ust. 1 u.g.h., obowiązku wystąpienia do ministra właściwego do spraw finansów publicznych o rozstrzygnięcie przewidziane w art. 2 ust. 6 u.g.h. Konieczność poddania automatu badaniu sprawdzającemu przez jednostkę badającą, upoważnioną zgodnie z art. 23f u.g.h. do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, przewiduje przepis art. 23b u.g.h. Z treści ust. 1 ostatnio wymienionego artykułu wynika jednak, że znajduje on zastosowanie w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Przepis dotyczy zatem automatów zarejestrowanych, co nie miało miejsca w okolicznościach niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Wobec tego wnioski skarżącej dotyczące konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii jednostki badającej były bezpodstawne, ponieważ organy były władne do samodzielnego przeprowadzania stosownych ustaleń, a ponadto okoliczności, które chciała wykazać skarżąca, zostały już wystarczająco stwierdzone dowodami z eksperymentu. Dokonana przez organy ocena dowodów w pełni odpowiada wymogom zawartym w przepisie art. 191 O.p. Powołany przepis wprowadza zasadę swobodnej oceny dowodów, polegającą na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi oraz mocy poszczególnych dowodów. Przyjęty przez organy dowód w postaci przeprowadzonego eksperymentu zawiera szczegółowy opis działania automatów. Jednocześnie należy podkreślić, że przeprowadzony przez organy wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd podziela w tym zakresie argumentację organów, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zdaniem Sądu, argumentacja skarżącego ogranicza się w głównej mierze do polemizowania z ustaleniami organów - poprzez proste zaprzeczenie poczynionym ustaleniom. Tymczasem skuteczność wykazania, że organ naruszył zasadę z art. 191 O. p. wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął organ wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena organu. Zarzut dowolnego działania organu można by postawić dopiero wówczas, gdyby ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak wówczas, gdy organ, wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko wskazuje, którym dowodom przyznaje moc dowodową, a którym odmawia wiarygodności i z jakich przyczyn. W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie organy dokonały oceny każdego z zebranych dowodów, odniosły się do każdego z nich, dokonując ich analizy we wzajemnej łączności. Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących nieprzeprowadzenia wnioskowanych dowodów, w tym przesłuchania strony skarżącej, Sąd nie stwierdził w tym zakresie naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 187 § 1 w zw. z art. 180 § 1 oraz art. 188 O.p. Zauważyć należy, że oceny żądań dowodowych strony organ powinien dokonywać z uwzględnieniem znaczenia przeprowadzonych już w postępowaniu dowodów co w niniejszej sprawie organy uczyniły. Nie istnieje bowiem nieograniczony obowiązek dowodzenia wszystkich okoliczności i to takich jak wnioskowane przez spółkę ustaleń na okoliczność, że gry na zatrzymanych automatach mają charakter logiczny, stąd nie można zgodzić się z zarzutami o braku kompletności zgromadzonego materiału. Organ swobodnie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ocenia, czy wymaga on jeszcze uzupełnienia, czy też nie i w sprawie zasadnie stwierdził, że materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia decyzji, bez konieczności przedłużania postępowania. Powyższe rozważania przesądzają o bezzasadności zarzutu niedopuszczenia wnioskowanych dowodów. W świetle powyższego Sąd za trafną uznał ocenę organu, że sporne automaty odpowiadają swymi cechami regulacji art. 2 ust. 3 u.g.h. Stanowisko to znajduje oparcie w poczynionych w sprawie ustaleniach, bazujących na zgromadzonych dowodach, obejmujących, m.in. wynik eksperymentu procesowego, tj. rozegranych przez funkcjonariuszy celnych gier kontrolnych, które zostały rozegrane na każdym z kwestionowanych urządzeń. Także dowody przedstawione przez stronę w postaci ekspertyz prywatnych w żaden sposób nie przeczą ustaleniom organu. Przedmiotowa sprawa nie dotyczy tylko nałożenia kary pieniężnej na urządzającego gry, a nałożenia kary na osobę pełniącą funkcje kierownicze lub wchodzącą w skład organów zarządzających osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej urządzających gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia. Przepis art. 89 ust. 3 u.g.h. wprowadził możliwość nałożenia kary pieniężnej na osoby fizyczne pełniące funkcje kierownicze lub wchodzące w skład organów zarządzających osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej urządzających gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia. Nadto, wysokość nałożonej na podstawie tego przepisu kary powinna uwzględniać zawarte w art. 90 ust. 1a i 1b pkt. 1 ustawy dyrektywy. Wynika to z faktu, że wysokość przewidzianej w art. 89 ust. 3 u.g.h. kary nie stanowi kwoty sztywnej. Karę tę wymierza się w wysokości do 100 000 złotych (art. 89 ust. 4 pkt.8 u.g.h.). Zatem kara ta nie jest karą obligatoryjną ani karą wymierzaną w sztywnej wysokości. Prawidłowo organ wskazał, że zastosowanie sankcji przewidzianej art. 89 ust. 3 u.g.h. zależy od zaistnienia dwóch okoliczności : po pierwsze od potwierdzonego faktu pełnienia przez stronę funkcji kierowniczej w składzie organu zarządzającego albo członkostwa w składzie organów zarządzających osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, o urządzających gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia i po drugie pełnienia ww. funkcji w czasie gdy zarządzany przez tę osobę podmiot urządzał gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, jakoby organy administracji nie uwzględniły przy wymiarze kary sytuacji finansowej spółki. Wysokość kary nałożona osobom pełniącym funkcje kierownicze lub wchodzącym w skład organów zarządzających osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej urządzających gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia została określona w art. 89 ust. 4 pkt 8 u.g.h. co do jej górnej granicy do 100.000 zł. Wymierzając tę karę organ bierze pod uwagę bierze pod uwagę skalę prowadzonej działalności oraz czas trwania naruszenia (art. 90 ust. 1b pkt 1 u.g.h.). Skoro ustawodawca nie związał orzekających w takim przypadku organów konkretną kwotą kary, to uznać należy, że jej wysokość pozostawiona jest uznaniu tych organów. Jak wynika z decyzji organ pierwszej instancji trzykrotnie wzywał stronę do wykazania swojej sytuacji materialnej. Z uwagi na bierność strony w tym zakresie, organy uwzględniły skalę prowadzonej działalności oraz czas trwania naruszeń, co znalazło wyraz w zaskarżonej decyzji. Przy uznaniowym charakterze tego orzeczenia trudno zarzucić organowi by naruszył przepisy prawa. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie dopatrzył się sprzeczności między motywami organów celno- skarbowych, a ustaleniami faktycznymi dotyczącymi wysokości nałożonej kary. Argumentacja organów, w zakresie dostosowania wysokości kary pieniężnej do skali prowadzonej działalności i czasu trwania naruszenia pozbawiona była cech dowolności. Natomiast okoliczności dotyczące sytuacji materialnej i osobistej skarżącego podnoszone przez stronę w skardze nie mogły zostać uwzględnione na obecnym etapie postępowania. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie swojego stanowiska, na żadnym etapie toczącego się postępowania. Podkreślić przy tym należy, że zarzuty skargi są w istocie powtórzeniem zarzutów odwołania, do których organ drugiej instancji szczegółowo i przekonująco odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, tak w zakresie ustalenia stanu faktycznego, jak i jego oceny. Organy orzekające wyjaśniły motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona argumentacja jest wystarczająca do jego podjęcia. Tym samym nieusprawiedliwione są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie kompletności materiału dowodowego, prawidłowości jego gromadzenia i jego oceny oraz ujęcia tej oceny w uzasadnieniu, którą Sąd uznał za odpowiadającą prawu i dopuszczalną, a której to oceny skarżąca nie zdołała skutecznie podważyć. Organy rzetelnie zebrały wystarczający materiał dowodowy, dokonały jego wnikliwej analizy, akcentując jego wzajemną koherentność i wykazały przesłanki zastosowania art. 89 ust. 3 u.g.h., zawierając stosowne rozważania wyjaśniające wszelkie istotne kwestie w uzasadnieniach decyzji. W szczególności organy wskazały w uzasadnieniu decyzji przesłanki ustalenia losowego charakteru gier prowadzonych na spornych urządzeniach, okoliczności urządzania gier bez koncesji, bez zezwolenia, a także tego, że skarżący pełnił funkcję kierowniczą i wchodził w skład organu zarządzającego F. sp. z o.o. W świetle powyższego zarzuty w zakresie dotyczącym naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego uznać należy za nieuzasadnione, a jednocześnie Sąd nie stwierdził po stronie organu uchybień naruszających prawo, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę. | | Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), skargę oddalił. [pic]