II SA/Po 518/23

Dnia 25 kwietnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Wojewody z dnia 15 czerwca 2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku i odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia postępowania oddala skargę. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga T. M. (zwanego dalej "wnioskodawcą" lub "skarżącym") na postanowienie Wojewody (zwanego dalej "Wojewodą" lub "organem II instancji") z dnia 15 czerwca 2023 r., nr [...]. W postanowieniu tym odmówiono wnioskodawcy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Wojewody z dnia 29 lipca 2022 r., nr [...] (zwaną dalej "decyzją z 2022 r.") uchylającą w części decyzję nr [...] Prezydenta Miasta P. (zwanego dalej "Prezydentem" lub "organem I instancji") z dnia 30 kwietnia 2020 r., znak: [...] (zwanej dalej "decyzją z 2020 r.") i orzekającą w zakresie uchylenia, a w pozostałej części utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy (pkt I sentencji postanowienia). Odmówiono także wnioskodawcy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z 2022 r. (pkt II sentencji postanowienia). Zaskarżone postanowienie zapadło w oparciu o poniżej przedstawiony stan faktyczny i prawny. Dnia 29 lipca 2022 r. zapadła decyzja z 2022 r., która zakończyła postępowanie administracyjne w ramach realizacji inwestycji drogowej. Wśród adresatów decyzji z 2022 r. był wnioskodawca. Decyzja z 2022 r. stała się przedmiotem kontroli sądowej w postępowaniu o sygn. akt IV SA/Po [...]. W tej sprawie zapadł wyrok w dniu 27 marca 2024 r., w którym oddalono skargę. Wyrok jest nieprawomocny. Dnia 23 marca 2023 r. do Urzędu Miasta [...] wpłynął wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z 2020 r. We wniosku wskazano, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął w dniu 15 marca 2023 r. Z powodu siły wyższej wnioskodawca uchybił terminowi, stąd jego wniosek. Do wniosku dołączono zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że wnioskodawca był zwolniony od pracy z powodu choroby w dniach 14-20.03.2023. Do wniosku dołączono także wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z 2020 r. Prezydent przekazał wniosek do Wojewody. Pismem z dnia 5 maja 2023 r. Wojewoda wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia podania poprzez jednoznaczne wskazanie przedmiotu żądania, tj. czy wnosi o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta, czy wnosi o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody, czy wniosek dotyczy zatwierdzonej organizacji ruchu, albo jest innym wnioskiem. W odpowiedzi na wezwanie Wojewody, wnioskodawca podniósł, że wnosi o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku. Wnioskodawca uważa, że nie brał udziału w sprawie bez swojej winy. Nigdy nie doręczono jemu podstawowych pism, nawet jeśli sprawa jest regulowana ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1474 z późn. zm., zwanej dalej "u.s.z.d."). Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2023 r., nr [...], Wojewoda odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z 2022 r. (decyzją Wojewody) i odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z 2022 r. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda wyjaśnił, że od decyzji z 2020 r., wydanej przez Prezydenta, wniesiono odwołania. Te zostały rozpatrzone i Wojewoda wydał decyzję z 2022 r. W związku z wnioskiem o wznowienie postępowania, prowadzenie wywołanego postępowania należy do Wojewody, jako organu orzekającego w ostatniej instancji (art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego [t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a."]). Wojewoda podniósł także, że w przepisach u.s.z.d. mowa jest dwóch kategoriach stron postępowania o udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Części z tych stron, tak jak skarżącemu, doręczenia się wszelkie dokumenty w drodze publicznych obwieszczeń. Dotyczy to chociażby zawiadomienia o wszczęciu postępowania, czy wydania decyzji administracyjnej. Idąc tym tokiem myślenia, Wojewoda skonstatował, że decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu poprzez publiczne ogłoszenie w dniu 28 maja 2020 r. Decyzja z 2022 r. (wydana przez Wojewodę) została podobnie doręczona skarżącemu poprzez publiczne obwieszczenie w dniu 19 sierpnia 2022 r. Ponadto skarżącemu doręczono kopię obwieszczenia przy piśmie z dnia 2 sierpnia 2022 r., z którego wynika, kiedy została wydana decyzja z 2022 r. Podanie wnioskodawcy, datowane na dzień 21 marca 2023 r. wpłynęło ponad siedem miesięcy od dnia zawiadomienia wnioskodawcy o wydaniu kwestionowanej decyzji. Skarżący uważa, że o wydanej decyzji przez Prezydenta, dowiedział się w dniu 15 lutego 2023 r. Nawet gdyby przyjąć najkorzystniejsze rozwiązanie dla skarżącego, jego wniosek został wniesiony po upływie miesiąca od momentu zapoznania się z decyzją. Podanie wnioskodawcy wpłynęło do Urzędu Miasta [...] w dniu 23 marca 2023 r., a nadano je na poczcie dwa dni wcześniej. Upływ miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest zatem niekwestionowany. Wnioskodawca sporządził swój wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania po upływie miesięcznego terminu. Nie sposób stwierdzić, zdaniem Wojewody, że wniosek skarżącego odpowiada wymogom z art. 58 § 2 k.p.a. Skarżący, działając przez swojego pełnomocnika – r. pr. W. G. – wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, kwestionując postanowienie Wojewody. Podniesiono zarzut naruszenia: 1) art. 58 § 1 i 2 k.p.a. poprzez przyjęcie przez organ II instancji, że siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu liczonego od ustania przyczyny uchybienia terminowi nie został w tym przypadku dochowany, podczas gdy skarżący dochował go, a nadto spełnił łącznie wszystkie przesłanki przywrócenia terminu wynikające z art. 58 k.p.a., tj. złożył wniosek z zachowaniem siedmiodniowego terminu, dopełnił wraz z wnioskiem czynności, dla której ów termin był ustanowiony, a także uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy; okoliczność ta uzasadnia zatem pozytywne rozpatrzenie wniosku i przywrócenie terminu, wobec czego stwierdzić należy, że skarżący wniósł podanie o wznowienie postępowania w terminie; 2) art. 148 § 1 w związku z art. 149 § 3 w związku z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. poprzez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania i w konsekwencji wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, w sytuacji gdy wniosek o przywrócenie terminu wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania został złożony w terminie, tj. w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a nadto uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego co strona uprawdopodobniła w przedmiotowym wniosku; 3) art. 58 § 1 i 2 w związku z art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że organ w dostatecznym stopniu podjął wszelkie czynności niezbędne do załatwienia przedmiotowej sprawy, podczas gdy organ w zaskarżonym postanowieniu nie uwzględnił okoliczności przedłożenia przez skarżącego zwolnienia lekarskiego, z którego wprost wynika, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; 4) art. 11 ust. 5 u.s.z.d. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie na organie nie spoczywał obowiązek pisemnego zawiadomienia skarżącego o decyzji z 2020 r. (wydanej przez Prezydenta), mimo iż skarżący zgodnie z tym przepisem jako użytkownik wieczysty nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie decyzji winien zostać zawiadomiony na adres wskazany w katastrze nieruchomości o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W oparciu o ww. zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Wojewoda nie odniósł się do kwestii niemożności złożenia wniosku o wznowienie postępowania z uwagi na chorobę potwierdzoną zwolnieniem lekarskim. Skarżący uważa, że nie został nigdy zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie realizacji inwestycji drogowej i z tego względu dopiero w dniu 15 lutego 2023 r. zapoznał się z decyzją z 2020 r. (wydaną przez Prezydenta). Od tego dnia należało liczyć termin miesięczny, a w dniu 15 marca 2023 r. skarżący był chory. To zaś powinno uzasadnić przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Organ II instancji podtrzymał stanowisko, jakie zajął w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto uznał, że nawet gdyby zgodzić się ze skarżącym, że w postępowaniu w pierwszej instancji nie brał udziału, to z pewnością o wydaniu decyzji przez Prezydenta dowiedział się w postępowaniu prowadzonym przez Wojewodę. Wojewoda dysponuje zwrotnym potwierdzeniem odbioru pisma zawiadamiającego skarżącego o wydaniu przez Wojewodę decyzji w drugiej instancji. A doręczenie jemu decyzji nastąpiło w drodze obwieszczenia, tak jak innym właścicielom działek. Tym samym nie ma znaczenia to, że w marcu 2023 r. skarżący był chory. To ma się nijak do terminowości złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Pismem z dnia 3 kwietnia 2024 r. skarżący złożył replikę na odpowiedź na skargę. Skarżący podtrzymał swoje twierdzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Powołany przepis stanowi: "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie". Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie, które zostało wydane w postępowaniu administracyjnym, a które rozstrzygnęło sprawę co do istoty. Z tych względów, zarządzeniem z dnia 21 marca 2024 r., Przewodnicząca Wydziału II tut. Sądu wyznaczyła termin posiedzenia niejawnego na dzień 25 kwietnia 2024 r. zaznaczając, że sprawa ma być skierowana do rozpoznana w trybie uproszczonym. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując, jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Kognicja sądów administracyjnych obejmuje m.in. sądową kontrolę postanowień, rozstrzygających sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami podniesionymi w skardze, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę wszelkich okoliczności sprawy mających wpływ na wynik sprawy, również tych, których strona skarżąca nie podniosła w skardze. Przedmiotem skargi jest ocena zgodności z prawem postanowienia Wojewody, w którym odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego oraz odmówiono jemu wznowienia tego postępowania. W wyniku przeprowadzonej kontroli sądowej, Sąd doszedł do przekonania o tym, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z poniższej argumentacji. Instytucja przywrócenia terminu procesowego stanowi wyjątek od reguły, w myśl której czynności procesowe należy dokonywać w terminie zakreślonym przez ustawodawcę. Wyjątkiem jest bowiem to, że można przywrócić termin, gdyż uchybienie jemu jest spowodowane zdarzeniami wyjątkowymi, takimi, których w zasadzie nie da się przewidzieć. Dla skutecznego przywrócenia terminu niezbędne jest kumulatywne spełnienie następujących wymagań: 1) uchybienie terminowi; 2) uprawdopodobnienie braku winy strony w zakresie uchybienia terminowi; 3) złożenie wniosku o przywrócenie terminu w czasie siedmiu dni od momentu ustania przyczyny, przez którą doszło do uchybienia terminu; 4) jednoczesne dopełnienie czynności procesowej, której uchybiono. Powyższe wymagania muszą zaistnieć jednocześnie, aby skutecznie dochodzić przywrócenia terminu. Skarżący zamierzał złożyć wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z 2022 r. (wydaną przez Wojewodę). Przyczyną wznowienia postępowania miało być pominięcie skarżącego w administracyjnym postępowaniu rozpoznawczym i odwoławczym – art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wniosek o wznowienie postępowania z uwagi na wskazaną przez skarżącego przyczynę składa się w terminie miesiąca licząc od dnia, w którym strona dowiedziała się o wydanej decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Decyzja z 2022 r. stała się ostateczna, ponieważ zapadła w administracyjnym postępowaniu odwoławczym. Teoretycznie zachodziła podstawa do wznowienia postępowania, ponieważ zastosowanie tej nadzwyczajnej formy jest dopuszczalne, gdy zapadła decyzja jest ostateczna (zob. wprowadzenie do wyliczenia art. 145 § 1 k.p.a.). Skarżący uważa, że został pominięty w postępowaniu rozpoznawczym i odwoławczym, a w konsekwencji tego, o wydanej decyzji dowiedział się dopiero w dniu 15 lutego 2023 r. Sąd nie akceptuje takiego stanowiska skarżącego, a jednocześnie przychyla się do poglądu organu II instancji. Należy zwrócić szczególną uwagę na treść art. 11f ust. 3 u.s.z.d., który stanowi: "Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, zawiadomienie to wysyła się wojewodom albo starostom, na których obszarze właściwości znajdują się nieruchomości lub ich części objęte wnioskiem o wydanie tej decyzji. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne". Zacytowany przepis wskazuje na procedurę doręczenia decyzji administracyjnej w przedmiocie realizacji inwestycji drogowej. Ustawodawca wyraźnie wskazał, z uwagi na potrzebę uproszczenia procedury inwestycyjnej, że obieg korespondencji, nawet tak istotnej jak decyzja administracyjna, podlega złagodzeniu względem wymogów znanych z k.p.a. Decyzja administracyjna w przedmiocie realizacji inwestycji drogowej jest doręczana (w tradycyjny sposób) tylko inwestorowi, natomiast pozostałe strony, choćby to byli właściciele działek objętych wnioskiem o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, są zawiadamiane o fakcie wydanej decyzji. Zawiadomienie następuje w dwojaki sposób, aby mimo uproszczonej procedury, zapewnić stronom możliwość zapoznania się z decyzją administracyjną i ewentualnie wniesienia odwołania. Po pierwsze, starosta publikuje stosowne obwieszczenie w starostwie powiatowym, właściwym urzędzie gminy, na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej i w lokalnej prasie. Z tym właśnie obwieszczeniem wiąże się skutek doręczenia. Po drugie, każda strona, inna niż inwestor, jest osobno zawiadamiana o fakcie wydania decyzji administracyjnej w stosownym piśmie. Na gruncie niniejszej sprawy bezspornym jest to, że decyzja z 2020 r. (wydana przez Prezydenta) została obwieszczona w Urzędzie Miasta [...] (k. [...] akt administracyjnych organu I instancji), na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej (k. [...] akt administracyjnych organu I instancji), a fakt wydania decyzji z 2020 r. został opublikowany w Gazecie Wyborczej, w dodatku p. (k. [...] akt administracyjnych organu I instancji). Osobne pismo informujące o wydaniu decyzji przez Prezydenta zostało wystosowane m.in. do skarżącego (k. [...] akt administracyjnych organu I instancji). Niemożliwym jest zatem, aby skarżący nie wiedział o wydaniu decyzji z 2020 r. Fakt wydania decyzji z 2022 r. (decyzja Wojewody), również jest znany skarżącemu. Pismem z dnia 2 sierpnia 2022 r. Wojewoda zwrócił się do Wydziału Zamówień i Obsługi Urzędu Miasta [...] z prośbą o opublikowanie obwieszczenia informującego o wydaniu decyzji z 2022 r. (k. [...] akt administracyjnych organu II instancji). Obwieszczenie udostępniono także w [...] Urzędzie Wojewódzkim w P. (k. [...] akt administracyjnych organu II instancji). Obwieszczenie zostało opublikowane także w "Głosie W." w dniu 5 sierpnia 2022 r. (k. [...] akt administracyjnych organu II instancji). Wojewoda wystosował także do skarżącego pismo, zgodnie z rozdzielnikiem, które miało uczynić zadość obowiązkowi z art. 11f ust. 3 u.s.z.d. Pismo to zostało oznaczone w zbiorze zwrotnych potwierdzeń obiorów, liczonych w setkach, w następujący sposób: "Rodzaj pisma: [...], nr pisma: [...], z dnia: 02-08-2022". Nie budzi najmniejszych wątpliwości, że w tej korespondencji Wojewoda zawiadomił skarżącego o fakcie wydania decyzji z 2022 r. Korespondencja ta została doręczona dorosłemu domownikowi w dniu 17 sierpnia 2022 r. Dorosłym domownikiem była A. S.. Sąd w składzie orzekającym nie ma więc najmniejszej wątpliwości, że skarżący wiedział o fakcie wydania decyzji przez Prezydenta, a później przez Wojewodę. Materiał dowodowy, który został nadesłany Sądowi wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę, jasno wskazuje na to, że skarżący miał pełną wiedzę o wydanych decyzjach. Pomimo wiedzy o wydanej decyzji Prezydenta, skarżący nie złożył odwołania. Pomimo wiedzy o wydanej decyzji Wojewody, skarżący nie złożył skargi do tut. Sądu. Skarżący pozbawił się możliwości zakwestionowania decyzji ostatecznej, bowiem nie wziął udziału w administracyjnym postępowaniu odwoławczym, ani nie skorzystał z szansy i nie wniósł skargi do sądu administracyjnego. Trudno jest zatem skonstatować, że po stronie skarżącego istnieje brak winy w zakresie uchybienia terminowi, który uprawniałby go do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Jak przyjmuje się w orzecznictwie: "Okoliczności doręczenia korespondencji zgodnie z procedurą wynikającą ze specustawy drogowej oraz braku wiedzy czy świadomości strony o fakcie doręczenia i takiej formie doręczenia korespondencji nie można kwalifikować jako zdarzeń mających uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji wprowadzonej do obrotu prawnego na zasadzie publicznego obwieszczenia." (wyrok WSA w Opolu z dnia 24 października 2022 r., sygn. akt II SA/Op 195/22, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych [zwanej dalej "CBOSA"] na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest zatem prawdą, że skarżący dowiedział się o decyzji z 2022 r. w dniu 15 lutego 2023 r. Nastąpiło to najpóźniej w sierpniu 2022 r., kiedy upłynął termin wskazany w obwieszczeniu o wydaniu decyzji z 2022 r. Co więcej, skarżący miał szansę zapoznać się z korespondencją informującą o fakcie wydania decyzji z 2022 r. odebraną przez dorosłego domownika skarżącego. "Skuteczność domniemanego prawnie doręczenia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej osobom będącym dotychczasowymi właścicielami lub użytkownikami wieczystymi związana jest wyłącznie z publicznym zawiadomieniem w drodze obwieszczeń. Indywidualne zawiadomienie o wydaniu decyzji posiada jedynie walor informacyjny." (wyrok NSA z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt II OSK 2097/13, dostępny w CBOSA). Biorąc pod uwagę treść art. 16 § 1 k.p.a., decyzja z 2022 r. (wydana przez Wojewodę) z momentem jej wydania stała się ostateczna. Od tego momentu możliwe było złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, gdyż spełniła się hipoteza normy prawnej wskazana we wprowadzeniu do wyliczenia w art. 145 § 1 k.p.a. – zaistnienie decyzji ostatecznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego: "W przepisie art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 687 z późn. zm.), stanowiącym uregulowanie lex specialis w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawodawca wprowadził instytucję indywidualnego zawiadomienia o wydaniu decyzji. W przypadku tych podmiotów, którym przepis specustawy drogowej nakazuje wysyłanie zawiadomienia o wydaniu decyzji, termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej." (wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2389/14, dostępny w CBOSA). Skoro Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że od momentu doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji administracyjnej otwiera się termin do wniesienia odwołania, to z całą pewnością należy przyjąć, że taki podmiot prawa ma świadomość i wiedzę o wydanej decyzji. Nie da się zatem stwierdzić, że wiadomość o wydanej decyzji została powzięta w późniejszym terminie. Wojewoda trafnie podniósł, że niedopuszczalne jest powoływanie się przez stronę postępowania na taką okoliczność, że pomimo publicznego ogłoszenia o wydaniu decyzji, o tej decyzji strona nie wiedziała (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1086/17, dostępny w CBOSA). Termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z 2022 r. niewątpliwie minął. Skarżący dowiedział się o wydaniu tej decyzji w sierpniu 2022 r. Miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego upłynął we wrześniu 2022 r. Skarżący ponosi winę w uchybieniu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, gdyż wiedząc o wydaniu decyzji z 2022 r., skarżący pozostał całkowicie bierny w zakresie działalności procesowej, tj. nie wniósł skargi do sądu administracyjnego na decyzję Wojewody, a także nie złożył wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Nie było żadnych przeszkód, aby złożyć wniosek o wznowienie postępowania. Skarżący nie złożył wniosku po upływie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Fakt chorowania w okresie 14-20.03.2023 nie ma żadnego związku ze sprawą, ponieważ skarżący wiedział o wydaniu decyzji z 2022 r. już w sierpniu 2022 r. Odnosząc się do zarzutów skargi, należało stwierdzić ich niezasadność. Nie doszło do naruszenia przepisu art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Skarżący wiedział o wydanej decyzji z 2022 r. Od dnia 5 sierpnia 2022 r. należało liczyć miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Bierność skarżącego w zakresie składania środków odwoławczych, czy to w administracyjnym postępowaniu nadzwyczajnym, czy jeszcze w postępowaniu sądowoadministracyjnym świadczy, że nie zaistniała żadna obiektywna przeszkoda w podejmowaniu przez skarżącego aktywności procesowej. Tylko kumulatywne spełnienie przesłanek wskazanych w art. 58 k.p.a. daje podstawę do przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Skarżący nie spełnił ich wszystkich, co przesądza o konieczności odmówienia przywrócenia terminu. Niezasadny był zarzut naruszenia art. 148 § 1 w związku z art. 149 § 3 w związku z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Skarżący nie złożył wniosku o wznowienie postępowania z zachowaniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Powyżej wskazano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym Sąd Kasacyjny wyjaśnił, iż z momentem doręczenia (tu: ogłoszenia) decyzji powstaje podstawa do wykazania aktywności procesowej, tj. złożenia właściwego środka odwoławczego albo inicjującego postępowanie przed sądem administracyjnym (II OSK 2389/14). Skoro nie dochowano tego terminu, ani nie uprawdopodobniono braku winy w zakresie uchybienia terminu (bierna postawa skarżącego), to nie ma podstaw do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienia postępowania. Naturalną konsekwencją tego jest wydanie postanowienia o odmowie wznowienia tego postępowania (pkt II sentencji zaskarżonego postanowienia). Zarzut naruszenia art. 58 § 1 i 2 w związku z art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. jest niezasadny. Skarżący przyjmuje błędny punkt odniesienia w czasie. Termin miesięczny do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął swój bieg z dniem 5 sierpnia 2022 r., ponieważ tego dnia skarżący dowiedział się o decyzji z 2022 r. z treści obwieszczenia. Faktyczne zaznajomienie się z tą decyzją w lutym 2023 r. nie może wywołać korzystnego dla skarżącego skutku. Choroba w dniach 14-20.03.2023 nie może mieć żadnego związku ze sprawą. Nie było zatem podstaw do weryfikowania tego, jak miało się zwolnienie lekarskie do sprawy. Błędne jest mniemanie skarżącego, że Wojewoda naruszył art. 11 ust. 5 u.s.z.d. Powołany przepis dotyczy procedury zawiadamiania o wszczęciu postępowania administracyjnego. Dopiero art. 11f ust. 3 u.s.z.d. reguluje zagadnienie doręczenia decyzji administracyjnej. Ustawodawca czyni to dwutorowo – egzemplarz decyzji doręcza się inwestorowi, natomiast pozostałym stronom doręczenia się zawiadomienie o wydaniu decyzji, a także obwieszcza się o wydaniu tej decyzji. Wbrew temu co twierdzi skarżący, organy obydwóch instancji dochowały obowiązku z art. 11f ust. 3 u.s.z.d. Przepis art. 11 ust. 5 u.s.z.d. odnosi się z kolei do kwestii związanych z doręczaniem korespondencji procesowej, jednakże dla doręczeń decyzji, zastosowanie znajduje art. 11f ust. 3 u.s.z.d. Mając powyższe na względzie, Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów skargi jak i jej samej. Kierując się wspomnianym już przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znalazł przesłanek, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.