II SA/Ol 331/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi W. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście do wykonywania badań technicznych pojazdów 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ zasądza od Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu na rzecz skarżącej W. F. kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] r. Starosta E. (dalej jako: organ I instancji) cofnął W. F. (dalej jako: strona, skarżąca) uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. Jako uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał na poczynione w wyniku kontroli ustalenia co do tego, iż diagnosta (skarżąca) wykonał dwukrotnie badanie techniczne pojazdu [...] z wynikiem pozytywnym, a następnie dokonał wpisu w dowodzie rejestracyjnym, pomimo, że w dowodzie tym brak było adnotacji o przystosowaniu pojazdu do zasilania gazem, co stanowi naruszenie pkt. 10.5 kolumna 3 lit. d Działu I zał. nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2024 r. poz. 141 ze zm; dalej jako: rozporządzenie). Decyzja organu I instancji została zakwestionowana odwołaniem strony. Skarżąca podniosła, że decyzja została wydana na podstawie nierzetelnego protokołu kontroli, zawierającego szereg błędów. Skarżąca wskazała, że według jej ustaleń właścicielka pojazdu K. o nr rej. [...], wobec którego przeprowadzała badanie techniczne, dostarczyła do organu pierwszej instancji wszystkie niezbędne dokumenty do dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego zainstalowanej w tym samochodzie instalacji LPG. Wpis taki nie został jednak dokonany, w konsekwencji w dowodzie rejestracyjnym wadliwie określony został termin kolejnych badań technicznych (trzy lata zamiast roku). Po pewnym czasie właścicielka pojazdu ponowiła wniosek wpisu w dowodzie rejestracyjnym, uzyskała jednak informację, że przedłożone uprzednio dokumenty zostały zagubione. Dopiero w 2024 roku, podczas kontroli szkoły nauki jazdy, w której użytkowany jest przedmiotowy pojazd zobowiązano ją do uzupełnienia braków w dowodzie rejestracyjnym. Kontrola ta wykazała również, że w 2023 i 2024 roku skarżąca przeprowadziła badanie przedmiotowego pojazdu wydając zaświadczenie z wynikiem pozytywnym badania, a winna nie dopuścić go do ruchu z uwagi na braki w dowodzie rejestracyjnym. Strona wskazała, że błąd ten popełnił również diagnosta wykonujący badania techniczne przedmiotowego pojazdu w latach ubiegłych. W dalszej części odwołania wskazano także na szereg błędów pracowników organu pierwszej instancji jakie udało się ujawnić skarżącej w toku wieloletniej pracy jako diagnosty wykonującego badania techniczne pojazdów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu (dalej: "Kolegium", organ odwoławczy) decyzją z 24 marca 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji będącą przedmiotem odwołania. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 1251) – zwanej dalej w skrócie "p.r.d." – starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Kolegium podniosło, że w załączniku nr 1 do rozporządzenia w dziale I w tabeli: przedmiot i zakres badania, czynności kontrolne, metody oceny stanu technicznego pojazdu oraz usterki skutkujące uznaniem stanu technicznego za niezadowalający pod poz. 10.5 w ramach warunków dodatkowych w zakresie pojazdu przystosowanego do zasilania gazem jako metodę oceny stanu technicznego wskazano oględziny zewnętrzne instalacji na wolnym powietrzu, kontrolę szczelności za pomocą urządzeń lub roztworu wodnego mydła. Określono, że kontrolę instalacji zasilania gazem przeprowadza się zgodnie ze szczegółowym sposobem określonym w dziale V załącznika. Zabroniono jakichkolwiek badań technicznych pojazdu na stanowisku kontrolnym z nieszczelną instalacją zasilania gazem. Jako usterki poważne skutkujące uznaniem stanu technicznego za niezadowalający wskazano brak dokumentu wydanego przez Transportowy Dozór Techniczny i tabliczki znamionowej na zbiornik lub butlę, potwierdzających jego sprawność, brak odpowiedniej adnotacji w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie. Wskazano też, że wynik badania uznaje się za pozytywny, jeżeli podczas kontroli nie stwierdzono żadnego odchylenia od wymagań określonych w dziale V załącznika. Wartość emisji zanieczyszczeń gazowych (zadymienia) spalin, zmierzona zgodnie ze szczegółowym sposobem określonym w dziale IV załącznika, nie może przekraczać dopuszczalnego dla danego pojazdu poziomu, zarówno przy zasilaniu gazem, jak i paliwem bazowym. Zdaniem Kolegium przepisy te wraz ze stanowiącym prawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. wyznaczały i zarazem determinowały przedmiot postępowania w rozpatrywanej sprawie. Oczywiste jest więc tym samym, że wyznaczały zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie oraz mające znaczenie prawne okoliczności, których ustalenie było konieczne do jej prawidłowego załatwienia. Organ I instancji bezspornie ustalił, że skarżąca (pełniąc funkcję uprawnionego diagnosty posiadającego uprawnienia) w dniach 10 marca 2023 r. i 6 maja 2024 r. wykonała badania techniczne pojazdu marki K. o nr rej. [...], a następnie wpisała do dowodu rejestracyjnego i wystawiła zaświadczenia o przeprowadzonych badaniach technicznych z wynikiem pozytywnym, pomimo iż w dowodzie rejestracyjnym tego pojazdu brak było adnotacji o przystosowaniu do zasilania gazem LPG – co stanowiło naruszenie pkt 10.5 kolumna 3 lit. d Działu I zał. nr 1 do rozporządzenia. Sprawdzenie danych z dowodu rejestracyjnego w zakresie wyposażenia pojazdu w instalację LPG, z faktycznym stanem technicznym pojazdu mieściło się w zakresie obowiązków diagnosty wynikających z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia. Odnosząc się do uwzględniania zasady proporcjonalności przy stosowaniu sankcji art. 84 ust. 3 p.r.d. Kolegium podkreśliło, że ustawodawca nie uzależnił cofnięcia uprawnień diagnosty od stopnia zawinienia i nie przewidział gradacji kar w związku z naruszeniami, o których mowa w art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 p.r.d. W skardze wywiedzionej do tut. Sądu skarżąca zarzuciła: naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7a, art. 8 w zw. z art. 9 w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji opartej na postępowaniu, które w niniejszej sprawie przeprowadzono w sposób rażąco nierzetelny, naruszający podstawowe zasady proceduralne regulujące tryb tego postępowania, naruszając zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych poprzez: oparcie ustaleń faktycznych w sprawie jedynie na stwierdzeniu faktu dokonania adnotacji w zaświadczeniu w szczególności bez przesłuchania samego diagnosty, zbadania motywów i przyczyn jego działania, zakresu tego naruszenia, jego ewentualnych skutków, a także bez rozważenia, czy charakter naruszenia procedury badania upoważnia do cofnięcia uprawnień zawodowych na lat 5, pominięcie, że protokół kontroli zawiera liczne błędy i nie został sporządzony zgodnie z prawdą, pomięcie, że dowód rejestracyjny wydany przez starostę nie zawierał adnotacji dotyczącej GAZU LPG – pomimo faktu, iż w chwili pierwszej rejestracji w 2018 roku, pojazd wyposażony był w instalację LPG – wynika to z dowodów zgromadzonych w sprawie – m.in. historii pojazdu wygenerowanej z portalu www.gov.pl, pominięcie, że organu I instancji rejestrując pojazd, określił nieprawidłowo termin kolejnego badania technicznego, pominięcie, że w wyniku błędnych działań organu I instancji pojazd został dopuszczony do ruchu – bez wymaganych, co rocznych badań, a do tego – był użytkowany w szkole jazdy "L", zbadanie przez organ fragmentarycznie szeregu zarzutów, albo w ogóle brak analizy, bez konkretnego ustosunkowania się do obszernych twierdzeń strony, naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania i nie zamieszczenie w uzasadnieniu decyzji prawidłowego pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w szczególności: nie odniesienie do zarzutów skarżącej w przedmiocie nieprawidłowego zarejestrowania pojazdu przez organ I instancji, które stanowiło pierwotny błąd, na skutek którego kolejni diagności dokonujący badania technicznego dokonywali nieprawidłowych wpisów w w/w dowodzie rejestracyjnym, brak w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez brak zebrania i rozważenia w sposób kompletny materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak przesłuchania diagnosty, nie podjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w konsekwencji braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy oraz uznanie, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy pozwala na wydanie przedmiotowej decyzji, pomimo wątpliwości powstałych na tle zebranego materiału; naruszenie przepisów materialnych w postaci art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że diagnosta swoim zachowaniem wyczerpał znamiona wydania zaświadczenia pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, co skutkowało wydaniem przez SKO decyzji o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji o cofnięciu uprawnień diagnosty skarżącemu; naruszenie przepisów materialnych w postaci § 2 ust. 1, § 6 oraz § 1 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2022 roku w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach poprzez naruszenie obowiązku prawidłowej rejestracji pojazdu – z uwzględnieniem instalacji LPG w dacie pierwszej rejestracji w/w pojazdu przez organ I instancji, a następnie przerzucenie ciężaru odpowiedzialności na skarżącą w związku z brakiem wpisu w rzeczonym dowodzie rejestracyjnym o instalacji LPG i wskazanie, że przeprowadziła ona pozytywne badanie techniczne i wydała zaświadczenie niezgodnie ze stanem prawnym i faktycznym pojazdu, czym spowodowała poważne zagrożenie w ruchu drogowym, a co skutkowało cofnięciem uprawnień diagnostycznych skarżącej, naruszenie przepisów materialnych w postaci § 12 oraz § 1 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2022 roku w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach poprzez nieprawidłowe zarządzanie dokumentami przez organ I instancji dokonującego rejestracji pojazdu – zagubienie dokumentacji w przypadku obowiązku archiwizacji akt pojazdu, dokonanie następczego wpisu o instalacji LPG po 6 latach od pierwotnej rejestracji, "sanowanie" błędów organu I instancji po wielu latach – nie rodząc po jego stronie i stronie urzędników żadnych konsekwencji – prawnych, dyscyplinarnych bądź jakichkolwiek, które miałyby wpływ na funkcjonowanie w/w podmiotów, naruszenie art. 2 w zw. z art. 65 ust. 1, art. 31 ust. 1 i 3 i art. 32 Konstytucji RP poprzez uznanie, że cofnięcie uprawnień diagnoście jest obligatoryjne niezależnie od stopnia przewinienia, co jest sankcją oczywiście nieadekwatną i niewspółmiernie dolegliwą, sprzeczną z zasadą sprawiedliwości społecznej, zasadą demokratycznego państwa prawa i wywodzoną z niej zasadą proporcjonalności oraz równości wobec prawa wyrażonymi we wskazanych przepisach Konstytucji. Z uwagi na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organu I i II instancji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że diagnostów nie powinna obciążać nieprecyzyjność przepisów, które obowiązani są stosować. Nie powinna obciążać diagnostów również niekompetencja i błędy administracyjne organu I instancji i jego pracowników. Wskazała na nieprawidłowości, których dopuścił się organ I instancji, a które to nieprawidłowości są pokłosiem niniejszej sprawy. Organy obu instancji, przy wydawaniu zaskarżonych decyzji zupełnie powyższy fakt pomijały. W wydanych decyzjach brak jest odniesienia do podnoszonych przez skarżącą zastrzeżeń w tym przedmiocie. Pojazd został zarejestrowany po raz pierwszy w Polsce 7 lutego 2018 roku – w chwili tej rejestracji, pojazd był wyposażony w instalację LPG. Jak wynika z dowodu "historii pojazdu" – wydruku ze strony www.gov.pl, który to wydruk znajduje się w aktach sprawy, w chwili wydania dowodu rejestracyjnego tego pojazdu 8 lutego 2018 r., w dokumentach pojazdu znajdowało się świadectwo homologacji. Z niewiadomych skarżącej przyczyn, organ I instancji nie dokonał wpisu o instalacji LPG w dowodzie rejestracyjnym w czasie rejestracji. Następnie, organ I instancji określił datę kolejnego badania technicznego na 7 lutego 2021 roku, a zatem na 3 lata od pierwszej rejestracji. Powyższy wpis wprowadzał kolejnych diagnostów i samą właścicielkę pojazdu w błąd – nie zawierał informacji o instalacji LPG, nieprawidłowo określał datę kolejnego badania technicznego. Nadto pojazd ten wykorzystywany był w szkole nauki jazdy "L", więc już z tego faktu winien przechodzić badanie techniczne co roku. Diagnosta wykonujący badanie 9 marca 2022 r. również nie uwzględnił w dowodzie rejestracyjnym faktu, że pojazd zasilany jest gazem LPG i wydał zaświadczenie o pozytywnym badaniu technicznym. Idąc analogią – jak w niniejszej sprawie, winien zostać bezwzględnie pozbawiony uprawnień diagnostycznych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. W wyniku takiej kontroli sądowej decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 84 ust. 3 p.r.d. – starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Niewątpliwie rację ma Kolegium odwołując się do treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 marca 2012 r. sygn. akt II GPS 2/11, w której NSA wyjaśnił, że sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie. W konsekwencji brak jest racjonalnych przesłanek do wykluczenia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień, w sytuacji gdy informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokonaniu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie, czy też pochodzą od innych organów. Dlatego co do zasady organy były uprawnione do wszczęcia postępowania po przeprowadzeniu kontroli w stacji diagnostycznej, czy też kontroli u przedsiębiorcy, który użytkuje pojazd poddany wcześniej badaniom przez diagnostę. Kolegium – jak słusznie to podniosło w uzasadnieniu decyzji – sprawuje nad organem I instancji nadzór o charakterze orzeczniczym (instancyjny), a nie organizacyjnym bądź służbowym. Zgodnie z art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 107) kierownikiem starostwa powiatowego oraz zwierzchnikiem służbowym pracowników starostwa i kierowników jednostek organizacyjnych powiatu oraz zwierzchnikiem powiatowych służb, inspekcji i straży – jest starosta. Dlatego też zarzuty kierowane przeciwko ustaleniom z protokołów kontroli, pracownikom starostwa wykonującym kontrolę w stacji diagnostycznej, czy też dokonującym czynności związanych z rejestracją pojazdu nie mogły odnieść bezpośredniego skutku w rozstrzygnięciu Kolegium. W sprawie w istocie stan faktyczny, który legł u podstaw rozstrzygnięcia Kolegium nie był sporny. Organ I instancji bezspornie ustalił, że skarżąca (pełniąc funkcję uprawnionego diagnosty posiadającego uprawnienia) w dniach 10 marca 2023 r. i 6 maja 2024 r. wykonała badania techniczne pojazdu marki K., a następnie wpisała do dowodu rejestracyjnego i wystawiła zaświadczenia o przeprowadzonych badaniach technicznych z wynikiem pozytywnym, pomimo, że w dowodzie rejestracyjnym tego pojazdu brak było adnotacji o przystosowaniu do zasilania gazem LPG – co stanowiło naruszenie pkt 10.5 kolumna 3 lit. d Działu I zał. nr 1 do rozporządzenia. Sprawdzenie danych z dowodu rejestracyjnego w zakresie wyposażenia pojazdu w instalację LPG, z faktycznym stanem technicznym pojazdu mieściło się w zakresie obowiązków diagnosty wynikających z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia. Skarżąca w istocie tym twierdzeniom nie zaprzecza. Przyznała bowiem, że nie zauważyła w dowodzie rejestracyjnym pojazdu adnotacji o przystosowaniu pojazdu do zasilania gazem. Skarżąca jednak podnosi, że wykonała rzetelnie badania pojazdu, łącznie ze sprawdzeniem stanu technicznego instalacji gazowej, skontrolowaniem dokumentów wydanych przez TDT, w tym tabliczki znamionowej na zbiornik potwierdzającej jego sprawność (stanowisko skarżącej z 21 października 2024 r. znajdujące się w aktach adm.). W wydanych zaświadczeniach skarżąca wskazywała, że pojazd jest przystosowany do zasilania gazem LPG. Skarżąca wskazywała także konsekwentnie na błędy organu I instancji. Mianowicie skarżąca podnosiła, że pojazd został zarejestrowany po raz pierwszy w Polsce 7 lutego 2018 roku – w chwili tej rejestracji, pojazd był wyposażony w instalację LPG. Jak wynika z dowodu "historii pojazdu" – wydruku ze strony www.gov.pl, który to wydruk znajduje się w aktach sprawy, w chwili wydania dowodu rejestracyjnego tego pojazdu 8 lutego 2018 r., w dokumentach pojazdu znajdowało się świadectwo homologacji. Z niewiadomych skarżącej przyczyn, organ I instancji nie dokonał wpisu o instalacji LPG w dowodzie rejestracyjnym w czasie rejestracji. Następnie, organ I instancji określił datę kolejnego badania technicznego na 7 lutego 2021 roku, a zatem na 3 lata od pierwszej rejestracji. Skarżąca podnosi, że powyższy wpis wprowadzał kolejnych diagnostów i samą właścicielkę pojazdu w błąd – nie zawierał informacji o instalacji LPG, nieprawidłowo określał datę kolejnego badania technicznego. Nadto, pojazd ten wykorzystywany był w szkole nauki jazdy "L", więc już z tego faktu winien przechodzić badanie techniczne co roku. Diagnosta wykonujący badanie 9 marca 2022 r. również nie uwzględnił w dowodzie rejestracyjnym faktu, iż pojazd zasilany jest gazem LPG i wydał zaświadczenie o pozytywnym badaniu technicznym. W tak ustalonym stanie faktycznym należy odpowiedzieć na pytanie, czy diagnoście zgodnie z przywołanymi przepisami winny być cofnięte uprawnienia do wykonywania zawodu. Odpowiedzialność wynikająca z cytowanego przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 u.r.d. ma charakter obiektywny, o czym świadczy wprost jego treść: uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy. Okolicznością wymienioną w punkcie 2 tego artykułu jest wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że nie jest tak, że stosowanie art. 84 ust. 3 p.r.d. jest zawsze bezrefleksyjne, rzec by można "zero-jedynkowe". Oceny uchybień dokonywać bowiem należy przez pryzmat potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz eliminowania ryzyka związanego z ruchem pojazdów mechanicznych poddanych ocenie technicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2023 r. sygn. akt II GSK 1329/19; orzeczenie dostępne w CBOSA). Z kolei w wyroku z 25 kwietnia 2025 r. sygn.. akt II GSK 2147/21 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że podkreślić jednak należy potrzebę ścisłej wykładni tego przepisu (art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d.) i wynikających z niego przesłanek nałożenia sankcji administracyjnej, na co także zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt P 16/16 (opubl.: OTK-A 2017, nr 88). Trybunał Konstytucyjny w ww. postanowieniu wskazał, że w sensie ogólnym nie można twierdzić, że przepis art. 84 ust. 3 p.r.d. narusza konstytucyjne zasady państwa prawa i proporcjonalności (por. wyroki NSA z: 3 października 2023 r., sygn. akt II GSK 884/20; 31 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 1791/18; 25 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 1213/14; 16 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1664/16). Ale dostrzegał równocześnie potrzebę oceny legalności decyzji o cofnięciu uprawnień diagnostycznych w świetle wymogu wnikliwego i starannego badania każdej tego rodzaju sprawy przez organy administracji publicznej oraz z uwzględnieniem wszelkich jej okoliczności (por. wyroki NSA w sprawie II GSK 884/20; 7 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 1329/19). Wówczas proporcjonalność i adekwatność sankcji z art. 84 ust. 3 p.r.d. pozostaje w ścisłym oraz bezpośrednim związku ze stanem faktycznym ustalonym w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty. Mając powyższe na uwadze przyjąć trzeba w ocenie sądu, że odpowiedzialność diagnosty choć obiektywna winna dotyczyć tylko jego zaniedbań. W sprawie niniejszej zaś w istocie także organ I instancji popełnił ewidentne błędny przy rejestracji pojazdu. Organ bowiem pominął, że pojazd w trakcie rejestracji posiadał instalację na gaz LPG, co nie znalazło odzwierciedlenia w dowodzie rejestracyjnym. Co z kolei przełożyło się przynajmniej pośrednio na pracę diagnostów, tj. skarżącej i diagnosty wykonującego badanie w 2022 r. Pojazd bowiem posiadał instalację gazową, skarżąca wskazuje, że posiadał również dokumentacje z TDT i tabliczkę znamionową na zbiornik z gazem. Skarżąca poddała pojazd badaniu, co znalazło odzwierciedlenie w wydanych przez nią zaświadczeniach. Ostatecznie organ I instancji usunął błędy związane z brakiem odpowiedniej adnotacji w dowodzie rejestracyjnym i dokonał wpisu świadczącego o tym, że pojazd jest wyposażony w instalację gazową od 7 lutego 2018 r., czyli od dnia jego pierwotnej rejestracji. W sprawie nie wykazano też, że działania skarżącej skutkowały brakiem zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz eliminowania ryzyka związanego z ruchem pojazdów mechanicznych poddanych błędnej ocenie technicznej. Powyższym twierdzeniom organy nie zaprzeczały. Dlatego też w opisanym stanie faktycznym nie sposób przyjąć, że spełniły się okoliczności wynikające z przepisów, a skutkujące konieczności cofnięcia skarżącej uprawnień diagnosty. W zaistniałej sytuacji nie tylko bowiem skarżąca odpowiada ze błędy związane z wymienionym pojazdem. Skarżąca natomiast nie może ponosić odpowiedzialności za błędy innych podmiotów. Organy rozpoznając sprawę ponownie wezmą pod uwagę ocenę prawną zaprezentowaną w wyroku. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono w pkt. 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).