II GSK 1460/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Anna Ostrowska (spr.) Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. P. Z. O. [...] w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 kwietnia 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 1593/22 w sprawie ze skargi P. P. Z. O. [...] w B. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 16 sierpnia 2022 r. nr NP.9081.2.43.2022 w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną. I. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Brzesku (dalej: organ I instancji, PPIS w Brzesku) decyzją z dnia 28 czerwca 2022 r., działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.), stwierdził u H.O. (dalej: uczestnik postępowania) chorobę zawodową: choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa – stan po zakażeniu wirusem SARS-CoV-2 w miejscu pracy, tj. P.P.Z.O. [...] (dalej: skarżący, zakład), wymienioną w poz. 26 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2020 r. poz. 1320 ze zm.; dalej: k.p.). Po rozpatrzeniu odwołania Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Krakowie (dalej: organ odwoławczy, PWIS) decyzją z dnia 16 sierpnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 28 czerwca 2022 r. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2023 r., o sygn. akt III SA/Kr 1593/22, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę zakładu. Sąd I instancji stwierdził iż, pomimo tego, że w wykazie chorób zawodowych zawartych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367 ze zm.; dalej: wykaz chorób zawodowych, rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych) oraz w załączniku do ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2021 r., poz. 2069 ze zm.; dalej: u.z.z.z.ch.) nie został wymieniony COVID-19, to organy prawidłowo przyjęły, że rozpoznana choroba zakaźna COVD-19, w wyniku przebytego przez uczestnika postępowania zakażenia wirusem SARS-CoV-2, mieści się w katalogu chorób zakaźnych lub pasożytniczych albo ich następstw, wymienionych w poz. 26 wykazu chorób zawodowych. Wskazano, że w wykazie chorób zawodowych, zawartym w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych, znajdują się "choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa", a w wykazie szkodliwych czynników biologicznych do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 kwietnia 2005 r. w sprawie szkodliwych czynników biologicznych dla zdrowia w środowisku pracy oraz ochrony zdrowia pracowników zawodowo narażonych na te czynniki (Dz. U. z 2005 r., Nr 81, poz. 716; dalej: rozporządzenie w sprawie szkodliwych czynników biologicznych) znajduje się wirus SARS – CoV-2 zakwalifikowany do 3 grupy zagrożenia, który bez wątpienia w świetle definicji legalnej, zawartej w ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, wywołuje chorobę zakaźną, jaką jest COVID-19. Sąd wskazał również, że w załączniku nr 2 lp.4 do rozporządzenia w sprawie szkodliwych czynników biologicznych w wykazie prac narażających pracowników na działanie czynników biologicznych wymieniono prace w jednostkach ochrony zdrowia. Ponadto Sąd przytoczył fragment orzeczenia lekarskiego wydanego w sprawie, zgodnie z którym "biorąc pod uwagę wyniki wykonanych badań, dostarczoną dokumentację medyczną i potencjalne narażenie zawodowe uznano związek przyczynowo-skutkowy między rozpoznaną chorobą a warunkami pracy, co dało podstawę do rozpoznania u ww. choroby zawodowej". Biorąc powyższe pod uwagę w ocenie Sądu I instancji, organy inspekcji sanitarnej prawidłowo stwierdziły, że uczestnik postępowania ze względu na rodzaj wykonywanej pracy – pielęgniarka, bezsprzecznie był narażony na bardzo duże ryzyko zakażenia SARS-CoV-2, zwłaszcza, że w miejscu jego pracy (P.P.Z.O. [...]), wystąpiło duże ognisko wirusa SARS-CoV-2 (33 osoby zakażone). Ponadto Sąd wskazał, że nie widzi podstaw, aby kwestionować wysokie prawdopodobieństwo zakażenia uczestnika postępowania wirusem SARS-CoV-2 w miejscu pracy. III. Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) w trybie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 16 sierpnia 2022 r., NP.9081.2.43.2022 oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Brzesku nr 33/22 z dnia 28 czerwca 2022 r., NHP-450-12/21 o stwierdzeniu choroby zawodowej u pani H.O. pomimo braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, braku wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, naruszenia zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego w wyprowadzaniu wniosków z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w których to następstwie naruszeń orzeczenie: – nie uwzględnia okoliczności, że w przypadku zabezpieczenia w środki ochrony, w które w zakładzie Pani H.O. była wyposażona i obowiązana była do ich stosowania, a w środowisku pozazawodowym i w miejscach ogólnodostępnych w takie specjalistyczne środki ochrony nie była wyposażona, to do zakażenia wirusem SARS-CoV-2 u Pani H.O. doszło poza zakładem pracy, – nie uwzględnia okoliczności, że zakażenie wirusem SARS-CoV-2 u Pani H.O. potwierdzono badaniem genetycznym testem PCR z dnia [...] listopada 2020 r., a badanie orzecznicze odbyło się w dniu [...] stycznia 2021 r., to jest prawie dwa miesiące po ww. stwierdzeniu zakażenia, a co za tym idzie dolegliwości zgłaszane przez pacjentkę: osłabienie ograniczenie wydolności fizycznej, osłabienie wzroku, zaburzenia pamięci świeżej, sporadyczne kłucia w klatce piersiowej, odchylenia od normy w wynikach badań: cholesterol całkowity 7,45 mmol/1, glukoza 5,77 mmol/1, mogły nie być następstwem zakażenia SARS-CoV-2, a konsekwencją innych chorób i dolegliwości, na które cierpiała lub cierpi Pani H.O., – nie uwzględnia okoliczności, że w placówce V. S.A. Pani H.O. świadczyła pracę w dniu [...] listopada 2020 r., natomiast zakażenie wirusem SARS-CoV-2 potwierdzono u niej badaniem genetycznym testem PCR z dnia [...] listopada 2020 r., a biorąc pod uwagę sposób przenoszenia zakażenia, okres inkubacji, a także brak przeprowadzania w tej placówce testów w kierunku zakażenia wirusem SARS-CoV-2 u personelu i pacjentów oznacza, że wysokie prawdopodobieństwo zakażenia wirusem SARS-CoV-2 u Pani H.O. występowało w środowisku pracy – V. S.A. 2) w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 235 (1) k.p. w zw. z pkt 26 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych w zw. z załącznikiem do u.z.z.z.ch. poprzez ich zastosowanie i uznanie, że stwierdzone u Pani H.O. zakażenie wirusem SARS-CoV-2 i wywołana nim choroba COVID-19 to choroba zawodowa, podczas, gdy ocena warunków pracy nie pozwala na stwierdzenie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy (PP ZO w B.) albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym", gdyż bardziej prawdopodobne, jest wystąpienie choroby poza zakładem, tj. poza środowiskiem pracy lub zakażenie w placówce V. S.A., a także poprzez ich zastosowanie, podczas gdy wirus SARS-CoV-2, ani COVID-19 nie zostały wymienione w wykazie chorób zawodowych, ani wykazie zakażeń i chorób zakaźnych. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. IV. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. V. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty nie podważają prawidłowości wyroku Sądu I instancji. Wstępnie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych wymaga zarówno określenia naruszonych przepisów prawa (materialnego, procesowego), jak i wyjaśnienia, na czym to naruszenie polegało, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania - wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak, w jego ocenie, powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok, którym Sąd I instancji oddalił skargę P.P.Z.O. [...] na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 16 sierpnia 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Brzesku stwierdzającą u uczestnika postępowania chorobę zawodową: choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa – stan po zakażeniu wirusem SARS-CoV-2 w miejscu pracy, wymienioną w poz. 26 wykazu chorób zawodowych. Problem prawny objęty zarzutami skargi kasacyjnej w zbliżonym stanie faktycznym był już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. w wyrokach: z dnia 14 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 440/24 oraz II GSK 2389/23, z dnia 3 grudnia 2024 r., sygn. akt II GSK 830/24 oraz II GSK 1000/24 (opublikowane, podobnie jak niżej powoływane orzeczenia, na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela argumenty wyrażone w uzasadnieniach przywołanych wyroków, uznając że są one aktualne również w kontrolowanej sprawie. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Przedmiot zarzutów z obu podstaw kasacyjnych, jak i kierunek ich argumentacji pozostają w ścisłym związku, koncentrując się zasadniczo wokół zakwestionowania przez skarżący zakład zaliczenia zakażenia wirusem SARS-CoV-2 i wywołanej nim choroby COVID-19 do chorób zawodowych oraz zakwestionowania stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej, iż w przypadku uczestnika postępowania (pracownika zakładu pracującego na stanowisku pielęgniarki) do zakażenia wirusem SARS-CoV-2 i wywołanej nim choroby COVID-19 doszło podczas wykonywanej przez nią pracy w przedmiotowym zakładzie. Mając zatem na względzie powyższy związek treściowy, sformułowane w niniejszej skardze kasacyjnej zarzuty poddane zostały kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego. Dopiero wynik tego aspektu kontroli kasacyjnej zostanie nałożony na ocenę zarzutu naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Podniesione w petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego wraz z ich uzasadnieniem, w swojej istocie sprowadzają się do wytknięcia przez kasatora Sądowi I instancji wadliwości wyroku poprzez błędne zastosowanie art. 2351 k.p. w zw. z pkt 26 wykazu chorób zawodowych oraz w zw. z załącznikiem do u.z.z.z.ch., w konsekwencji którego Sąd uznał za prawidłowe ustalenia organów inspekcji sanitarnej. Zakład w tym zakresie wskazuje, iż jego zdaniem organy błędnie uznały, że stwierdzone u uczestnika postępowania zakażenie wirusem SARS-CoV-2 i wywołana nim choroba COVID-19 to choroba zawodowa, podczas gdy ani wirus SARS-CoV-2, ani COVID-19 nie zostały wymienione w wykazie chorób zawodowych, ani wykazie zakażeń i chorób zakaźnych. Ponadto zdaniem zakładu, ocena warunków pracy nie pozwala na stwierdzenie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba uczestnika postępowania została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy zakładu albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanych "narażeniem zawodowym". Zakład również wskazuje, iż bardziej prawdopodobne jest zakażenie wirusem i wystąpienie choroby poza zakładem, tj. poza środowiskiem pracy lub zakażenie w placówce V. S.A., w której uczestnik postępowania świadczył pracę w charakterze pielęgniarki w ramach zlecenia. W odniesieniu do zarzutu naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego polegającego na błędnym uznaniu, iż choroba COVID-19 jest chorobą zawodową, należy wskazać, iż jest on bezpodstawny. Na uzasadnienie tego zarzutu skarżący kasacyjnie wskazuje, że ani w wykazie chorób zawodowych, ani też w załączniku do u.z.z.z.ch., nie został wymieniony COVID-19. Zdaniem skarżącego, "gdyby ustawodawca traktował chorobę COVID-19 wywołaną zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 jako chorobę zawodową, to zostałaby ona skategoryzowana w wykazie chorób zawodowych, czy wykazie zakażeń i chorób zakaźnych." Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie podkreśla, że w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 26 znajdują się "choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa". W rozpoznawanej sprawie doszło do stwierdzenia choroby zawodowej u pracownika ochrony zdrowia (pielęgniarki). Decydujące dla rozstrzyganej kwestii jest to, że w wykazie szkodliwych czynników biologicznych wymienionych w rozporządzeniu w sprawie szkodliwych czynników biologicznych, został wymieniony wirus SARS-CoV-2 zakwalifikowany do 3 grupy zagrożenia, który bez wątpienia w świetle definicji legalnej, zawartej w ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, wywołuje chorobę zakaźną, jaką jest COVID-19. W załączniku nr 2 lp.4 do rozporządzenia w sprawie szkodliwych czynników biologicznych w wykazie prac narażających pracowników na działanie czynników biologicznych wymieniono natomiast prace w jednostkach ochrony zdrowia. Powyższe stanowisko uznające COVID-19 w świetle polskich przepisów prawa za chorobę zawodową jest zgodne z regulacjami Unii Europejskiej, które wprawdzie zostały przyjęte po dacie wydania kontrolowanej w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji decyzji administracyjnej (po 16 sierpnia 2022 r.), jednakże potwierdzają słuszność postępowania polskich organów inspekcji sanitarnej w tym zakresie. W "Europejskim wykazie chorób zawodowych" stanowiącym Załącznik I do Zalecenia Komisji (UE) 2022/2337 z dnia 28 listopada 2022 r. dotyczącego europejskiego wykazu chorób zawodowych (Dz. U. UE. L. z 2022 r. Nr 309; dalej: zalecenia) w grupie 4. "Choroby zakaźne i pasożytnicze" pod poz. 408 wymieniono bowiem – "COVID-19 spowodowany pracą związaną z zapobieganiem chorobom, opieką zdrowotną i społeczną oraz pomocą domową lub, w kontekście pandemii, w sektorach, w których występuje ognisko epidemiczne w ramach działalności wiążącej się z udokumentowanym ryzykiem zakażenia." W zaleceniu powyższym jednocześnie wskazano, że "mimo że uznawanie konkretnych chorób za choroby zawodowe jest ściśle związane z koncepcją systemów zabezpieczenia społecznego, która należy do kompetencji państw członkowskich, Komisja zachęca państwa członkowskie do uznawania chorób zawodowych wymienionych w europejskim wykazie chorób zawodowych." Istotne, w świetle rozpatrywanej sprawy, są również wymienione w powyższym zaleceniu kategorie prac, które mogą powodować chorobę zawodową COVID-19, wśród których wymieniono "pracę związaną z zapobieganiem chorobom" oraz "pracę związaną z opieką zdrowotną". W odniesieniu natomiast do zarzutu naruszenia wymienionych przepisów prawa materialnego podnoszącego, iż ocena warunków pracy panujących w zakładzie nie pozwala na stwierdzenie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba uczestnika postępowania została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy zakładu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż organy inspekcji sanitarnej oraz Sąd I instancji prawidłowo zastosowały do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy art. 2351 k.p. w zw. z pkt 26 wykazu chorób zawodowych oraz w zw. z załącznikiem do u.z.z.z.ch. W rozpatrywanej sprawie pomiędzy pracą uczestnika postępowania na stanowisku pielęgniarki w skarżącym kasacyjnie zakładzie, a wystąpieniem u niej choroby COVID-19 zachodzi związek przyczynowo-skutkowy. Z akt sprawy wynika, że uczestnik postępowania pracował w zakładzie na stanowisku pielęgniarki w [...] w bezpośrednim kontakcie z pacjentami. W listopadzie 2020 r. w zakładzie istniało ognisko wirusa SARS-CoV-2 - wśród pacjentów w [...] było 11 osób zakażonych tym wirusem (na 33 osoby zakażone w całym zakładzie). Ustalono, że w środowisku domowym, w okresie zakażenia uczestnika postępowania, nie było osób zakażonych wirusem SARS-CoV-2, podobnie wśród pacjentów i innych pracowników placówki V. S.A., w której świadczyła ona pracę na zlecenie w wybranych dniach miesiąca, nie stwierdzono w tym czasie przypadku zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Sprawa oceny narażenia zawodowego w placówce V. S.A. była ponadto przedmiotem odrębnego badania jednostek orzeczniczych w ramach postępowania odwoławczego, w trakcie którego ustalono, że "od początku uruchomienia przez V. S.A. działalności w B., tj. od sierpnia 2020 r., nie stwierdzono przypadku zachorowania na COVID-19 wśród pacjentów i innych pracowników poza panią H.O." (decyzja PPIS w Brzesku z 28 czerwca 2022 r., s. 3). Powyższe ustalenia faktyczne nie zostały skutecznie podważone przez skarżący kasacyjnie zakład. Ustalenie związku przyczynowo-skutkowego, czyli narażenia zawodowego polega na ustaleniu istotnych elementów stanu faktycznego koniecznego dla zastosowania art. 2351 k.p. Przepis ten stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Skoro w tej sprawie nie zostały skutecznie zakwestionowane elementy stanu faktycznego niezbędne do subsumcji przytoczonego przepisu prawa materialnego to zarzut jego naruszenia uznać należy za nietrafny, a tym samym nieusprawiedliwiony. W rozpatrywanej sprawie prawidłowość stanowiska organów inspekcji sanitarnej nie budzi wątpliwości. Uczestnik postępowania ze względu na rodzaj wykonywanej pracy (pielęgniarka) narażony był bezsprzecznie na bardzo duże ryzyko zakażenia SARS-CoV-2, zwłaszcza, że w miejscu jej pracy (na terenie skarżącego kasacyjnie zakładu) miało miejsce wystąpienie dużego ogniska wirusa SARS-CoV-2 (33 osoby zakażone). W konsekwencji wbrew zapatrywaniu autora skargi kasacyjnej, nie można zasadnie zarzucić organom administracji (i Sądowi I instancji) niewłaściwego zastosowania przepisu art. 2351 k.p., ponieważ, w świetle tego co już stwierdzono, skarżący kasacyjnie nie zakwestionował skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, ustalonych i przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia. W związku z powyższym w sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania wymienionych w pkt II petitum skargi kasacyjnej w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie doszło ani do naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego w zakresie mającym wpływ na ustalenia faktyczne organu (art. 7 k.p.a), ani też przepisów o środkach dowodowych i przypisywaniu im mocy dowodowej oraz wiarygodności (art. 77 § 1, art. 80 k.p.a). Stąd zarzut odnoszący się do tych regulacji nie mógł być uwzględniony. Konkludując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie narusza prawa. Sąd I instancji dokonał analizy wszystkich okoliczności stanu faktycznego i prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów prawa materialnego i procesowego. Zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów, dającego podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.