I SA/Wr 167/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Horobiowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Haberka, Asesor WSA Iwona Solatycka, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi Y. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 24 października 2024 r. nr 0201-IEW2.4123.24.2024.4 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania podatkowego: oddala skargę w całości. 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Sprawa dotyczy skargi Y. D. (dalej: Strona, Podatnik, Skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia 24 października 2024 r., nr 0201-IEW2.4123.24.2024.4, umarzające postępowanie wywołane zażaleniem Strony na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-Fabryczna (dalej: NUS, organ I instancji) z dnia 20 września 2024 r., nr 0224-SEW-1.4123.16.2024 o odmowie zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Strony, jako byłego członka zarządu D. Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej Spółka) za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług (dalej VAT) za okresy od sierpnia do grudnia 2019 r. oraz od maja do sierpnia 2020 r. wraz z odsetkami za zwłokę. 1.2. Jak wynika z akt sprawy, Spółka nie uregulowała w całości zaległości z tytułu VAT, które wynikają z dwóch decyzji Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu (dalej NKPUCS), wydanych w dniu 28 kwietnia 2023 r. (dalej decyzje wymiarowe), o numerach: - 438000-COP.4103.6.2023.7, utrzymującej w mocy decyzję własną tego organu z dnia 18 lutego 2022 r. nr 438000-CKK-6.4103.15.2021.24, w której – między innymi – określono zobowiązanie Spółki w VAT za miesiące od maja do sierpnia 2020 r., - nr 438000-COP.4103.5.2023.7, utrzymującej w mocy decyzję własną tego organu z dnia 18 lutego 2022 r. nr 438000-CKK-6.4103.14.2021.24, w której – między innymi – określono zobowiązanie Spółki w VAT za miesiące od sierpnia do grudnia 2019 r. Postanowieniem NUS z dnia 20 czerwca 2024 r., nr 0224-SEW-l.4123.16.2024, doręczonym w dniu 27 czerwca 2024 r., wszczęto wobec Strony postępowanie w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za ww. zaległości podatkowe Spółki wraz odsetkami za zwłokę. Następnie w dniu 16 września 2024 r. do organu I instancji wpłynął wniosek Podatnika o zawieszenie tego postępowania. Strona zarzuciła, że ww. decyzje wymiarowe nie zostały skutecznie doręczone, wobec czego postępowanie dotyczące odpowiedzialności osoby trzeciej winno być zawieszone na mocy art. 201 § 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.; dalej O.p. lub Ordynacja podatkowa). NUS odmówił zawieszenia prowadzonego postępowania, wydając w tym przedmiocie ww. postanowienie z dnia 20 września 2024 r., w którym wyjaśnił, że decyzje wymiarowe wydane w obu instancjach przez NKPUCS zostały doręczone pełnomocnikowi Spółki w osobie radcy prawnego K. R., uzyskując przymiot ostateczności w dniu 4 maja 2023 r. 1.3. Pismem z dnia 7 października 2024 r. Podatnik wniósł zażalenie na postanowienie w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania. Ponownie zakwestionował skuteczność doręczenia decyzji wymiarowych, podkreślając, że niezasadnie w postępowaniu wymiarowym (prowadzonym przez NKPUCS) wyznaczono tymczasowego pełnomocnika dla Spółki, która wówczas posiadała prawidłowo ustanowionego pełnomocnika do doręczeń i reprezentacji. To z kolei oznacza – w ocenie Podatnika – że postępowanie w przedmiocie jego solidarnej odpowiedzialności wraz ze Spółką wszczęto przedwcześnie, a zatem należy je zawiesić. 1.4. Przystępując do rozpoznania zażalenia, DIAS ustalił, że organ I instancji zakończył postępowanie, o którego zawieszenie wniosła Strona. Decyzją NUS z dnia 11 października 2024 r., nr 0224-SEW-1.4123.16.2024, orzeczono bowiem o solidarnej odpowiedzialności Podatnika, jako byłego członka zarządu Spółki, za jej zaległości w VAT za okresy za okresy od sierpnia do grudnia 2019 r. oraz od maja do sierpnia 2020 r. o łącznej kwocie 88.445,16 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 47.717,00 zł, przy czym rozstrzygnięcie to zostało doręczone w dniu 8 listopada 2024 r. Wobec powyższego DIAS, stwierdzając bezprzedmiotowość postępowania incydentalnego z wniosku Strony o zawieszenie postępowania w przedmiocie orzeczenia o jego solidarnej odpowiedzialności za ww. zaległości Spółki, ww. postanowieniem z dnia 24 października 2024 r. umorzył postępowanie zażaleniowe. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy zaznaczył, że postanowienia w przedmiocie zawieszenia zapadają w toku postępowania głównego. Wydanie decyzji zakończyło jednak postępowanie, którego wniosek o zawieszenie dotyczył. Doszło zatem do sytuacji, gdy nie ma już przedmiotu zawieszenia, a postępowanie incydentalne w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe wskutek wydania decyzji. Rozstrzygać o zawieszeniu postępowania można jednakowoż tylko wtedy, gdy dane postępowanie toczy się w dniu dokonywania takiej oceny. Rozstrzygnięcia w sprawie zawieszenia/odmowy zawieszenia nie mają bowiem charakteru samoistnego, lecz są powiązane z toczącym się postępowaniem podatkowym. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2019 r. o sygn. akt II FSK 3605/17, ten i inne dalej powoływane orzeczenia sądów administracyjnych publikowane są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA), DIAS wyjaśnił, że skoro zatem na dzień wydania postanowienia przez organ odwoławczy postępowanie przed NUS już się nie toczyło, to nie zachodziła podstawa do oceny czy zaszła konieczność zawieszenia postępowania głównego w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej Strony za zaległości podatkowe Spółki z uwagi na art. 201 § 1a O.p. Konkludując, organ odwoławczy podkreślił, że nie może również odnieść się w tym postępowaniu wywołanym zażaleniem Strony do zarzutów dotyczących ostateczności decyzji wymiarowych, które wobec Spółki wydał NKPUCS. Wskazał, że pełną kontrolą aspektów materialnych i formalnych, w tym ostateczności decyzji, z których wynikają ww. zaległości Spółki w VAT, objęta będzie decyzja organu I instancji w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Strony. Jak bowiem końcowo wyjaśnił DIAS, powołując się na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 czerwca 2012 r. o sygn. akt I SA/Po 356/12, aspekt badania merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej związany jest z tokiem postępowania głównego, które z kolei poddane jest pełnej kontroli legalności przez sądy administracyjne, co w konsekwencji gwarantuje zachowanie prawa obywatela do dwuinstancyjnego postępowania. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Skarżący wniósł do tutejszego Sądu skargę na powyższe postanowienie DIAS, nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem i uważając, że organ odwoławczy naruszył normy prawa procesowego zawarte w następujących przepisach: - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 w związku z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej k.p.a.) – poprzez ich niezastosowanie, polegające na zaniechaniu dokonania przez organ II instancji czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego w sposób wszechstronny, z poszanowaniem doświadczenia życiowego oraz powszechnej wiedzy co do wystąpienia przesłanek uzasadniających zwieszenie postępowania w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności podatkowej, podczas gdy organ był do tego zobowiązany; - art. 233 § 1 pkt 3 O.p. – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wydaniu przez organ II instancji postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego z uwagi na błędne uznanie, że decyzje w przedmiocie ustalenia wysokości zaległości podatkowych Spółki z tytułu VAT są ostateczne, podczas gdy prawidłowa analiza stanu faktycznego pozwala stwierdzić, iż decyzje wymiarowe w VAT są nieostateczne, co też stoi w sprzeczności z treścią zaskarżonego postanowienia; - art. 233 § 1 pkt 2 w związku z art. 239 O.p. – poprzez ich niezastosowanie, polegające na zaniechaniu uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia organu I instancji oraz orzeczenia co do istoty sprawy, względnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji; - art. 201 § 1a w związku z art. 216 O.p. – poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie przez organ II instancji, polegające na niezasadnym przyznaniu racji twierdzeniom organu I instancji, iż w omawianym stanie faktycznym nie zaszły przesłanki do wydania postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania, podczas gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wynika wprost, iż decyzje w przedmiocie określenia wysokości zobowiązań podatkowych Spółki w VAT nie zostały prawidłowo doręczone jej pełnomocnikowi, co oznacza, że nie są one ostateczne; - art. 138m in fine O.p. – poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu przez organ II instancji, że brak ustawowego organu uprawnionego do reprezentacji spółki kapitałowej w postępowaniu podatkowym - mimo uprzedniego prawidłowego powołania przez Spółkę pełnomocnika - uzasadniał powołanie dla powyższego podmiotu pełnomocnika na podstawie art. 138m in fine O.p., ponieważ na ważność udzielonego pełnomocnictwa przez ówczesny zarząd Spółki nie ma wpływu rezygnacja wszystkich członków jej zarządu. W oparciu o tak postawione zarzuty Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia DIAS. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił przeszkody do wydania rozstrzygnięcia o jego solidarniej odpowiedzialności podatkowej. W ocenie Strony decyzje wymiarowe wydane wobec Spółki nie są ostateczne, ponieważ kwestionowana jest skuteczność ich doręczenia. Skarżący nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu II instancji o umorzeniu postępowania zażaleniowego, oceniając je jako wadliwe, albowiem brak było – jego zdaniem – przesłanek ku temu, aby umorzyć postępowanie. Wydanie decyzji w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności przez organ I instancji, bez prawomocnego rozstrzygnięcia dotyczącego wniosku o zawieszenie było bowiem działaniem przedwczesnym. Z tego względu, zdaniem Strony, za niezasadne uznać należy umorzenie postępowania zażaleniowego (jako postępowania incydentalnego) z uwagi na zakończenie postępowania głównego w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności. 2.2. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. 3.1. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości – między innymi – przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W oparciu o art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Wskutek takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność postanowienia, stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W myśl art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. 3.2. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. 3.3. W sprawie sporne jest, czy zachodziły podstawy do tego, aby organ II instancji mógł rozpoznać merytorycznie zażalenie Skarżącego na odmowę zawieszenia postępowania w przedmiocie orzeczenia o jego solidarnej odpowiedzialności za ww. zobowiązania podatkowe Spółki, które powstały w okresie pełnienia przez niego funkcji członka jej zarządu, w sytuacji gdy organ I instancji zakończył to postępowanie wydaniem decyzji. Zdaniem Strony okoliczność ta nie stanowiła przeszkody do merytorycznego rozpoznania jej zażalenia. DIAS z kolei wyraża pogląd przeciwny. W tak zakreślonym sporze, w ocenie Sądu, rację należy przyznać organowi odwoławczemu. 3.4. Wskazując ramy prawne sprawy należy przypomnieć, że zgodnie z art. 201 § 1a O.p. organ podatkowy zawiesza postępowanie w sprawie dotyczącej odpowiedzialności osoby trzeciej do dnia, w którym decyzja, o której mowa w art. 108 § 2 pkt 2, stanie się ostateczna, z zastrzeżeniem art. 108 § 3 oraz art. 115 § 4. Jak stanowi przepis art. 233 § 1 pkt 3 O.p., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji albo 2) uchyla decyzję organu pierwszej instancji: a) w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie, b) w całości i sprawę przekazuje do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji, jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. W myśl art. 239 O.p., w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale (czyli rozdziale 16 działu IV tej ustawy – dopisek Sądu) do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją art. 208 § 1 O.p., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Jak stanowi przepis art. 216 § 1 O.p., w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. Zgodnie z § 2 powołanego artykułu, postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z dyspozycją art. 219 O.p., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 208, 210 § 2a i § 3-5 oraz art. 211-215, a do postanowień, na które przysługuje zażalenie, oraz postanowień, o których mowa w art. 228 § 1, stosuje się również art. 240-249 oraz art. 252, z tym że zamiast decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie. Końcowo wskazać należy również, że wedle przepisu art. 235 O.p., w sprawach nieuregulowanych w art. 220-234 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. 3.5. Jak słusznie zauważył DIAS w zdecydowanej większości zarzuty Strony ogniskują się wokół kwestii, nieskutecznego jej zdaniem, doręczenia decyzji wymiarowych Spółce oraz jej wpływu na podstawy orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za określone w nich zaległości z tytułu VAT. To z kolei jest przedmiotem innego postępowania, w którym argumentacja Podatnika podlega ocenie. Co się tyczy zawieszenia postępowania w zakresie odpowiedzialności solidarnej Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki (postępowanie główne), oczekiwał on merytorycznego rozstrzygnięcia w toku postępowania zażaleniowego (postępowania incydentalnego), niemniej stan faktyczny sprawy wprost wskazywał, że zaistniała ku temu prawna przeszkoda w postaci zakończenia postępowania głównego. W tym kontekście rację ma organ odwoławczy, że rozstrzygnięcia w sprawie zawieszenia/odmowy zawieszenia nie mają charakteru samoistnego, lecz są powiązane z toczącym się postępowaniem podatkowym. Z chwilą zakończenia postępowania podatkowego, które jest postępowaniem głównym (zasadniczym) w sprawie, należy mówić o bezprzedmiotowości postępowania incydentalnego z nią związanego. Rozstrzygać o zawieszeniu postępowania można bowiem tylko wtedy, gdy w chwili podejmowania takiej oceny ono się toczy. Tymczasem, jak ustalił DIAS w toku postępowania zażaleniowego, na dzień wydania zaskarżonego postanowienia postępowanie główne przed organem I instancji już się nie toczyło, więc nie zachodziła podstawa do analizy, czy to drugie postępowanie powinno zostać zawieszone w oparciu o dyspozycję art. 201 § 1a O.p. (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2019 r. o sygn. akt II FSK 3605/17). Zaznaczyć przy tym należy, że formalny charakter objętego skargą postanowienia o umorzeniu postępowania z zażalenia na odmowę zawieszenia postępowania głównego w niczym nie pogarsza sytuacji procesowej Strony. W dalszym bowiem ciągu pełną kontrolą – zarówno aspektów formalnych, jak i materialnych – objęta jest decyzja wydana przez NUS w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, przy czym najpierw w ramach odwołania do organu wyższego stopnia, a następnie od jego decyzji – w ramach skargi do WSA. Powyższe przesądza o braku zasadności zarzutu naruszenia art. 233 § 1 pkt 3 O.p., jeśli bowiem postępowanie incydentalne staje się bezprzedmiotowe (jak w niniejszej sprawie), to powinnością i obowiązkiem organu jest je umorzyć, a wydanie zamiast tego rozstrzygnięcia merytorycznego byłoby bezprawne. Organ ma bowiem obowiązek dostosować charakter i treść rozstrzygnięcia do wymogów norm prawa procesowego bez względu na odmienne oczekiwania strony w tym zakresie. 3.6. Nie doszło zatem również do naruszenia norm procesowych zawartych w przepisach art. 233 § 1 pkt 2 w związku z art. 239 O.p. poprzez ich niezastosowanie, bo nie zachodziły podstawy do ich zastosowania. Podjęcie wskazanych w nich rozstrzygnięć oznaczałoby bowiem merytoryczne rozpoznanie zażalenia, ku czemu droga była procesowo zamknięta. Zakończenie postępowania głównego uniemożliwiało w tym wypadku badanie zasadności odmowy zawieszenia postępowania. Tym i pozostałymi zarzutami skargi Skarżący formułuje nieuzasadnione oczekiwanie, że Sąd wyjdzie poza granice niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej, której zakres wyznacza treść i charakter zaskarżonego postanowienia DIAS. Tego natomiast zakazuje dyspozycja, przytoczonego na wstępie niniejszych rozważań, przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Niekonsekwentnie przy tym wskazano w skardze na naruszenie norm prawa procesowego, odwołując się do przepisów postępowania administracyjnego, to jest art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 w związku z art. 107 § 3 k.p.a., skoro organy obu instancji działają w sprawie na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia reguł gromadzenia i oceny materiału dowodowego, które to kwestie regulują odpowiednio przepisy art. 122, art. 187, art. 210 § 4 O.p., pozostają bez związku z niniejszą sprawą sądowoadministracyjną, skoro formułowane są w oparciu o argumenty wskazujące na brak skutecznego doręczenia decyzji wymiarowych, które w okolicznościach procesowych postępowania zażaleniowego na dzień podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia nie mogły zostać poddane analizie pod kątem zasadności odmowy zawieszenia postępowania. Poza tym Sąd uznaje, że w sprawie organ odwoławczy w niezbędnym zakresie rozważył całokształt materiału dowodowego, a także wyjaśnił w sposób prawidłowy motywy podjętego rozstrzygnięcia, nie przekraczając przy tym zasady swobodnej oceny dowodów. Z kolei z wyników analizy materiału dowodowego DIAS słusznie wywiódł wniosek o oczywistym braku podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Wbrew zarzutom Skarżącego, organ II instancji nie odniósł się merytorycznie do kwestii podnoszonych w zażaleniu ani też nie oceniał motywów odmowy zawieszenia postępowania, jakimi kierował się organ I instancji. Postępowanie zostało umorzone z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W zaskarżonym postanowieniu zatem DIAS "nie przyznał racji" NUS, bo w ogóle nie rozpoznawał zażalenia merytorycznie, co oznacza, że przy wydaniu rozstrzygnięcia organu odwoławczego nie mogło dojść do naruszenia art. 201 § 1a w związku z art. 216 O.p. poprzez nieprawidłowe zastosowanie tych przepisów. Z powyższych względów zaskarżonym rozstrzygnięciem nie naruszono również art. 138m in fine O.p. Zarzut ten bowiem wprost odnosi się do postępowań podatkowych, które NKPUCS prowadził w sprawie określenia wymiaru zobowiązań Spółki z tytułu VAT, a które są przedmiotem solidarnej odpowiedzialności Strony jako byłego członka jej zarządu w okresie, gdy zobowiązania te stały się wymagalne. Okoliczności te natomiast w ogóle nie mogły być i nie były przedmiotem analizy organu odwoławczego w postępowaniu wywołanym zażaleniem Skarżącego i nie miały również żadnego wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. 3.7. Podsumowując, DIAS w kwestionowanym postanowieniu uwzględnił jedynie okoliczność zakończenia przez NUS postępowania w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności Podatnika za zaległości podatkowe Spółki, poprzez wydanie decyzji, która weszła do obrotu prawnego, w wyniku czego zasadnie umorzono postępowanie zażaleniowe z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W tej sytuacji procesowej nie można było bowiem wydać postanowienia załatwiającego sprawę zażaleniową co do jej istoty. Zgodzić wypada się z poglądem organu odwoławczego, że kontynuowanie postępowania incydentalnego, które stało się bezprzedmiotowe w związku z wydaniem decyzji wymiarowej w postępowaniu głównym, byłoby działaniem bezprawnym. Skarżący ma z kolei możliwość skutecznego podnoszenia zarzutu w kwestii braku skutecznego doręczenia Spółce decyzji wymiarowych w ramach postępowania toczącego się na skutek jego odwołania od decyzji NUS orzekającej o jego odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe Spółki z tytułu VAT, a następnie w skardze na decyzję ostateczną w tym przedmiocie, jeśli nie będzie dla niego korzystna. W ocenie Sądu, DIAS miał zatem uzasadnione podstawy do umorzenia postępowania zażaleniowego, zgodnie z dyspozycją art. 233 § 1 pkt 3 w związku z art. 239 O.p., z uwagi na brak przedmiotu zawieszenia w związku z zakończeniem postępowania prowadzonego przez NUS w trybie odpowiedzialności z art. 116 O.p., którego żądanie zawieszenia dotyczyło. 3.8. Nie dopatrując się uzasadnienia w argumentacji podniesionej w skardze, a także jakichkolwiek innych naruszeń przepisów prawa o możliwym wpływie na wynik sprawy, a tym bardziej istotnym, Sąd – w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę jako nieuzasadnioną. 3.9. Skarga złożona w niniejszej sprawie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W sprawach, o których mowa w art. 119 p.p.s.a., Sąd nie jest przy tym związany wnioskiem strony o przekazanie sprawy do rozpatrzenia na rozprawie (por. wyroki NSA z dnia: 11 marca 2021 r. o sygn. akt I OSK 4109/18 oraz 7 września 2023 r. o sygn. akt III FSK 2769/21 – publ. w CBOSA).