II SA/Ke 240/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skarg B. C. i J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 24 marca 2025 r. znak: SKO.PZ-71/892/112/2025 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz J. R. kwotę 717 (siedemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z 24.03.2025 r. znak: SKO.PZ-71/892/112/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania B. C. od decyzji Nr 4.2024 Burmistrza Gminy Włoszczowa z 13.01.2024r. znak: FIP.6733.4.2024.GJ4 w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na rozbiórce odcinków trzech istniejących linii napowietrznych SN 15 kV, budowie jednego odcinka linii napowietrznej SN 15 kV i trzech odcinków linii kablowych SN 15 kV wraz ze stanowiskami słupowymi w rejonie ul. [...], na częściach działek o nr ewid. [...] w granicach terenu inwestycji oznaczonym linią ciągłą koloru czarnego i literami ABCD-A: 1. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w części załącznika graficznego nr 1 ww. decyzji i w to miejsce orzekło, że: “Załącznik graficzny dołączony do decyzji Kolegium z dnia 24.03.2025r. znak: SKO.PZ- 71/892/112/2025 staje się załącznikiem graficznym nr 1 ww. decyzji Nr 4.2024 Burmistrza Gminy Włoszczowa z dnia 13.01.2024r., Znak: FIP.6733.4.2024.GJ4"; 2. w pozostałej części utrzymując w mocy ww. decyzję. SKO, uzasadniając dokonane cyt. pkt 1 – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. – zreformowanie zakwestionowanej decyzji w wadliwym zakresie, badając m.in. prawidłowość załącznika graficznego, podniosło że organ I instancji wskazał, że linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono linią ciągłą koloru czarnego na mapie zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik graficzny nr 1 do podjętej decyzji, pozyskanej z zasobów geodezyjnych i kartograficznych Starostwa Powiatowego we Włoszczowie. Tymczasem, w ocenie organu odwoławczego, załączony do decyzji załącznik nie spełnia tych wymagań - został przedstawiony w "skażonej" skali i nie spełnia wymogów określonych w art. 54 i 52 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. 2024 r. poz. 1130 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.". Organ odwoławczy dokonał we własnym zakresie analizy i oceny porównawczej mapy zasadniczej w skali 1:1000 dołączonej do akt sprawy oraz tej dołączonej do projektu decyzji i stwierdził, że są podobne, a linie rozgraniczające teren planowanej inwestycji są zbieżne – zatem kwestia ta pozostaje bez znaczenia dla wyników kolejnych etapów postępowania, w tym uzgodnieniowego, i nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. SKO, przechodząc do podstawy materialnoprawnej decyzji z 13.01.2024 r., wskazało na przepisy art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52 ust. 1, art. 52 ust. 2, art. 53 i 54 u.p.z.p. w związku z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688). Organ odwoławczy, odnosząc się do wniosku [...] Sp. z o.o. w [...] o ustalenie lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego przytoczył art. 4 ust. 2 pkt 1 oraz art. 50 ust. 1 zdanie pierwsze, art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zwanej dalej "u.g.n.", oraz stwierdził, że organ I instancji, rozpoznając ww. wniosek, zasadnie uznał że wnioskowane zamierzenie stanowi inwestycję celu publicznego o charakterze lokalnym – gminnym (art. 2 pkt 5 u.p.z.p.), co potwierdza analiza, o jakiej mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p., załączona do akt sprawy – z której wynika, że: - przedmiotowa inwestycja mieści się w zakresie objętym pojęciem celu publicznego i będzie realizowana przez zarządcę sieci; - jej budowa zaspokoi potrzeby części mieszkańców gminy i niewątpliwie należy do powszechnych i pośrednio ma znaczenie dla całej gminy. SKO zaznaczyło, że złożony przez ww. Spółkę i uzupełniony w toku postępowania wniosek składa się z części tekstowej i graficznej, dołączono do niego mapy do celów projektowych w skali 1:1000, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego – a zatem spełniające wymagania, o jakich stanowi powołany wyżej art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Określono na nich granice terenu objętego wnioskiem i obszar oddziaływania inwestycji, a także propozycję przebiegu planowanych linii SN. Do uzupełnionego wniosku dołączone zostało pismo PGE Dystrybucja S.A. Oddział Skarżysko-Kamienna Rejon Energetyczny Kielce z 23.02.2023 r., w którym określono ogólne warunki przebudowy/przeniesienia urządzeń elektroenergetycznych wchodzących w skład sieci elektroenergetycznej PGE Dystrybucja S.A., kolidujących z projektowaną inwestycją, ważne w terminie 24 miesięcy od ich wydania. Jednocześnie w piśmie tym poinformowano, że warunki w nim określone nie stanowią podstawy do rozpoczęcia realizacji prac budowlano-montażowych. Warunkiem dopuszczenia do tych prac jest zawarcie z PGE Dystrybucja S.A. umowy określającej sposób i warunki usunięcia kolizji (umowa usunięcia kolizji). SKO, odnosząc się do zarzutów odwołania o braku ważności warunków realizacji wnioskowanej inwestycji, wskazało że pismem z 11.03.2025 r. gestor sieci przedłużył termin ważności ww. warunków do dnia 31.12.2025 r. Reasumując stwierdzono, że wnioskodawca: - przedłożył wszystkie ustawowo wymagane dokumenty, o których mowa w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. – a zatem złożony wniosek jest kompletny; - określił szczegółowo zakres planowanego przedsięwzięcia. W tym ostatnim zakresie SKO wyjaśniło, że wskazana w zamiarze inwestycyjnym rozbiórka została ujęta celowo – pomimo że, co do zasady, sama rozbiórka odcinków sieci nie należy do inwestycji celu publicznego i nie jest wymagana w tym zakresie decyzja lokalizacyjna. Jednak całe przedsięwzięcie polega na rozbiórce dotychczasowych odcinków linii napowietrznej [...] a następnie budowie po całkowicie innej - nowej trasie nowych odcinków linii kablowych SN. Nie jest to zatem remont czy przebudowa, ale budowa nowych odcinków linii SN. Skoro zatem inwestor w nazwie całego przedsięwzięcia ujął rozbiórkę odcinków sieci, to należało to stosownie ująć w rozstrzygnięciu decyzji (por. wyrok WSA w Kielcach z 28.10.2022 r. o sygn. akt II SA/Ke 225/22). W rezultacie zasadnie w badanym rozstrzygnięciu w zakresie całego przedsięwzięcia zawarto rozbiórkę istniejących odcinków ww. linii SN i budowę nowych. SKO zaznaczyło zarazem, że na terenie objętym wnioskiem znajdują się istniejące trzy linie SN 15 kV i jedna wysokiego napięcia, jednak wyłącznie linie średniego napięcia są objęte wnioskiem inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak dokumentują akta sprawy, w celu określenia możliwości wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z art. 53 ust 3 u.p.z.p. organ I instancji dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych a także stanu faktycznego i prawnego terenu, w rezultacie czego ustalono, że: 1) przebieg inwestycji został zaplanowany zgodnie z przepisami odrębnymi, uwzględniając ograniczenia wynikające z tych przepisów, zgodnie z warunkami określonymi w punkcie 3 i 4 decyzji; 2) zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym teren inwestycji położony jest na gruntach będących własnością inwestora i osoby fizycznej. SKO, odnosząc się do zarzutów odwołania, podkreśliło że teren planowanej inwestycji nie obejmuje granic nieruchomości strony odwołującej się, a zatem obawy w zakresie ewentualnej możliwości wywłaszczenia jej gruntu są całkowicie bezpodstawne i niezasadne. W badanej decyzji organ I instancji ustalił, że: - teren przeznaczony pod inwestycję jest położony na gruntach, które nie wymagają uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne; - w przypadku kolizji istniejących sieci technicznych z planowanym zamierzeniem inwestycyjnym objętym decyzją lokalizacyjną zostaną uzyskane zgody właściwych zarządców sieci na ich przebudowę; - wyniki przeprowadzonej analizy pozwoliły na określenie wymagań inwestycji będącej przedmiotem ustalenia lokalizacji w niniejszej decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, że lokalizację inwestycji ustalono mając na względzie zapewnienie wymagań ładu przestrzennego, biorąc pod uwagę istniejące i przewidywane zagospodarowanie terenów sąsiednich. Stosownie do art. 50 ust. 4 u.p.z.p., projekt decyzji został sporządzony przez osobę, o której mowa w art. 5 pkt 3 u.p.z.p., a zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego został uzgodniony z właściwymi organami. Badana decyzja organu I instancji zawiera wszystkie ustawowo wymagane elementy wymienione w art. 54 u.p.z.p. Końcowo SKO stwierdziło, że zreformowana decyzja organu I instancji nie narusza prawa. Z art. 56 u.p.z.p. wynika, że treść decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest determinowana nie tylko przepisami odrębnymi, ale także przepisami u.p.z.p., w tym art. 1 ust. 2. Powyższe wskazuje na spełnienie zarówno materialnoprawnych, jak i procesowych warunków do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia projektowanej lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie trasy linii elektroenergetycznej. Organ II instancji, odnosząc się do zarzutów odwołania, wskazał że: - ochrona interesów osób trzecich została w niniejszym postępowaniu uwzględniona przez organ I instancji i zabezpieczona w pełnym zakresie, określonym u.p.z.p.; - decyzja ma charakter promesy uprawniającej do uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych; - faktyczne rozpoczęcie robót budowlanych możliwe jest dopiero z chwilą udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę; - przepis art. 6 pkt 2 u.g.n. nie uzależnia istnienia celu publicznego od liczby odbiorców danej infrastruktury; - planowana inwestycja należy do spraw najpowszechniej spotykanych, służących zaspakajaniu bieżących potrzeb ludności i niezbędnych dla funkcjonowania wspólnoty samorządowej - jeżeli zatem planowana inwestycja ma na celu dostarczenie odbiorcom na terytorium gminy prądu elektrycznego, co mieści się w zadaniach własnych gminy, to okoliczność, że inwestycja ta w swym przebiegu zmieni dotychczasową trasę, nie może stać na przeszkodzie uznania tej inwestycji za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p.; - w związku z tym, że wnioskowana inwestycja w sposób oczywisty stanowi realizację celu publicznego o znaczeniu lokalnym, to zarzut naruszenia art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z w zw. z art. 50 ust. 1 i 2a u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 u.g.n. jest nieusprawiedliwiony; - decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego w żaden sposób nie konkretyzuje lokalizacji inwestycji względem granic sąsiednich nieruchomości (tj. odległości linii elektroenergetycznej od granic nieruchomości gruntowych, itp.), dlatego też wniosek strony odwołującej się o zachowanie tej odległości na obecnym etapie postępowania jest przedwczesny i nie znajduje oparcia w przepisach prawa, jako że uszczegółowienie przebiegu trasy linii elektroenergetycznej będzie miało miejsce na następnym etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę; - odnosząc się do argumentacji o konieczności ujęcia w zakresie przedsięwzięcia lokalizacji muru oporowego – że budowla ta nie stanowi inwestycji celu publicznego, a zakres przedsięwzięcia we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego określa sam inwestor, zaś organ samodzielnie nie może ingerować w jego zakres i orzekać poza nim; skoro inwestor nie ujął tej budowli w zakresie planowanej inwestycji we wniosku, to brak jest możliwości dokonania oceny zasadności braku jej ujęcia w niniejszym postępowaniu; - odnosząc się do argumentacji o obniżeniu wartości nieruchomości strony wskutek realizacji planowanej inwestycji celu publicznego – że kwestia ta nie może być przedmiotem analizy i oceny w niniejszym postępowaniu, ponieważ nie jest regulowana przepisami u.p.z.p., która stanowi podstawę prawną wydanej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach B. C. zarzuciła, że decyzja SKO jest sprzeczna ze stanem faktycznym i prawnym, zawiera wiele nieprawidłowości i pozbawiona jest obiektywnej oceny sytuacji ze względu na stan faktyczny i prawny sprawy oraz nie uwzględnia w sposób prawidłowy interesu osób trzecich. Decyzja ta stoi w całkowitej sprzeczności z poprzednimi decyzjami SKO wydawanymi w tej samej sprawie. Zdaniem skarżącej: 1. nie chodzi tu o realizację żadnego celu publicznego, odnosząc się zarówno do ustawy (analizy prawnej i warunków jej zastosowania), jak i stanu faktycznego, gdyż: a) organy obu instancji w analizowanych decyzjach nie podjęły działań w celu ustaleniu stanu faktycznego oraz odniesienia się do tego stanu (zastosowania odpowiednich przepisów prawnych), b) analizowana inwestycja nie jest budową nowej infrastruktury, lecz przebudową fragmentu infrastruktury już istniejącej (przebudową inwestycji głównych realizujących już cel publiczny), c) inwestor nie wywiązał się z obowiązku udowodnienia, że jego inwestycja realizuje cel publiczny, d) działania inwestora realizują wyłącznie jego interes prywatny, a nie interes/cel publiczny, 2. SKO w rozpatrywanej decyzji dokonało wielu błędów analizy merytorycznej i prawnej, jak również nie działało bezstronnie przy ocenie sytuacji, a: a) błędne wydanie decyzji wpływa na naruszenie praw osób trzecich w przyszłości, b) liczne błędy i przekłamania w uzasadnieniu decyzji SKO dyskwalifikują tę decyzję, c) brak jest obiektywizmu w rozpatrywanej sprawie i uwzględnienia argumentów odwołania wraz z wieloma sprzecznościami z poprzednimi decyzjami SKO, wydawanymi w tej samej sprawie, 3. działania inwestora (chęć wywłaszczenia, naciski, zastraszania) w sposób oczywisty łamią wszelkie zasady poprawnego współżycia społecznego; brak również chęci ze strony inwestora przyjęcia jakichkolwiek rozwiązań polubownych/ugodowych które zaspokajają potrzeby obu stron: - działania inwestora zmierzają do wywłaszczenia strony w przyszłości z części jej działki; - inwestor nie chce zastosować polubownych/ugodowych rozwiązań, które zaspokajają potrzeby obu stron, jak również są jedynym poprawnym i prawnym rozwiązaniem w analizowanym temacie sprawy; - pisma inwestora mają na celu zastraszanie skarżącej, aby nie korzystała ze swoich praw, w tym prawa do złożenia odwołania. Skarżąca zarzuciła, że SKO wskazało w uzasadnieniu, iż dwie poprzednie decyzje wydane w tej sprawie były przedmiotem procedowania przed tym organem i zostały określone jako wadliwe. SKO nie podaje jednak, czy wadliwe były decyzje Burmistrza, czy też decyzje SKO. Jeśli dwie poprzednie decyzje Burmistrza były wadliwe, to jest duże prawdopodobieństwo, że trzecia (ta, która teraz jest oceniana) też jest wadliwa. Jeśli natomiast poprzednie decyzje SKO w tej sprawie były wadliwe, to też istnieje prawdopodobieństwo wadliwości tej aktualnie procedowanej decyzji. Inwestor, zdaniem skarżącej, dopuścił się "manipulacji, przekłamań, zaciemnienia sytuacji" przy realizacji całej budowy inwestycji "Parku handlowego", w skład którego wchodzi budowa trzech sieci średniego napięcia SN 15 kV. Tymczasem najpierw należy uporządkować stan faktyczny sieci, a następnie przedstawić odpowiedni stan prawny. Analizowana sprawa dotyczy zatem sytuacji, gdzie: 1. są trzy sieci średniego napięcia, które realizują już cel publiczny i łączą energetycznie miejscowości: [...] (każda z tych sieci ma długość kilkudziesięciu kilometrów), 2. sieci te są sprawne i nie wymagają naprawy (co potwierdza zarządca sieci oraz projektant), 3. sieci te na pewnym ich odcinku przebiegają przez działki inwestora, 4. inwestor stworzył taki projekt zabudowy swoich działek, gdzie projekt budowy i przebieg ww. sieci tworzą kolizję, 5. kolizja ta wymaga przebudowy ww. sieci lub przeprojektowania zabudowy działek inwestora, 6. przebudowa tych sieci powinna odbyć się w całości na działkach inwestora, na którą inwestor powinien złożyć odpowiedni wniosek o warunki zabudowy, 7. inwestor powinien uzyskać pozwolenie na budowę, jeśli jest wymagane, 8. inwestor powinien wykonać przebudowę na swoich działkach z zachowaniem ochrony interesu osób trzecich (odziaływanie elektroenergetyczne sieci oraz zachowanie pasa technologicznego dla sieci - odpowiednie odsunięcie się od granicy sąsiadujących działek). Uzasadniając swe stanowisko skarżąca podkreśliła, że w analizowanym przypadku przedsięwzięcie realizujące cel publiczny jest już dokonane, a inwestor chce przebudowy tej inwestycji na pewnym jej fragmencie wyłącznie dla potrzeb własnych, a to już nie jest realizacja celu publicznego – w takim przypadku przebudowa fragmentu sieci powinna być realizowana na podstawie wniosku o warunki zabudowy. Na ww. decyzję SKO odrębną skargę wniósł J. R. (pierwotnie sprawa o sygn. akt II SA/Ke 241/25), formułując zarzuty naruszenia: - art. 6, art. 7, art. 77, art. 8 oraz art. 107 § 1 K.p.a., polegające na oparciu decyzji i jej uzasadnienia na dowolnej argumentacji, w oderwaniu od przepisów prawa i obowiązków organu w tym zakresie, w szczególności na odstąpieniu od zasady stanowiącej, że organy administracji działają na podstawie przepisów prawa, oceniają na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona oraz stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, prowadząc postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; - art. 53 ust. 3 pkt 2, a także art. 54 ust. 1 pkt 2 a-d u.p.z.p. przez ich błędną interpretację i w konsekwencji uznanie, że może być wydana dla ww. inwestycji decyzja o zaskarżonej treści. W uzasadnieniu skarżący wskazał po pierwsze, że SKO nie mogło bez naruszenia zasady dwuinstancyjności zmienić decyzji organu I instancji – w sposób w jaki to uczyniło. Poza tym organy nie uwzględniły tożsamości rozpoznawanej sprawy ze sprawą rozstrzygniętą decyzją SKO z 16.01.2025 r. znak: OŚ.60/5574/266/2024, obejmującą ten sam rodzaj inwestycji. Dalej skarżący podniósł, że inwestycja której dotyczy decyzja nie ma charakteru publicznego ale prywatny. Dowodem na to jest fakt, że równolegle realizowana jest procedura uzyskania decyzji środowiskowej, która obejmuje analogiczny przedmiot postępowania i jest prowadzona na wniosek prywatnego przedsiębiorcy. Wydanie decyzji winno poprzedzać wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – zwłaszcza w aspekcie wyroków Wojewódzkiego Administracyjnego w Kielcach z 16.05.2024 r. o sygn. akt II SA/Ke 176/24 i II SA/Ke 177/24 – z których wynika, że dzielenie planowanej inwestycji na mniejsze części prowadzi do obejścia prawa. Przedmiotowa sprawa jest zaś kolejnym z etapów dużej inwestycji. Wreszcie przyjęte w zaskarżonej decyzji rozwiązania nie chronią należycie interesów skarżącego, brak jest bowiem rozważań i ocen w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia SKO, jak również o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Postanowieniem z 19.05.2025 r. tut. Sąd zarządził połączenie spraw o sygn. akt II SA/Ke 240/25 (ze skargi B. C.) i II SA/Ke 241/25 (ze skargi J. R.) w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Ke 240/25. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej była decyzja SKO z 24.03.2025r., którą - po rozpatrzeniu odwołania B. C. od decyzji nr 4.2024 Burmistrza Gminy Włoszczowa z 13.01.2024r. znak: FIP.6733.4.2024.GJ4 w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na rozbiórce odcinków trzech istniejących linii napowietrznych SN 15 kV, budowie jednego odcinka linii napowietrznej SN 15 kV i trzech odcinków linii kablowych SN 15 kV wraz ze stanowiskami słupowymi w rejonie ul. [...], na częściach działek o nr ewid. [...] w granicach terenu inwestycji oznaczonym linią ciągłą koloru czarnego i literami ABCD-A: 1. Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w części załącznika graficznego nr 1 ww. decyzji i w to miejsce orzekło, że: “Załącznik graficzny dołączony do decyzji Kolegium z dnia 24.03.2025r. znak: SKO.PZ- 71/892/112/2025 staje się załącznikiem graficznym nr 1 ww. decyzji Nr 4.2024 Burmistrza Gminy Włoszczowa z dnia 13.01.2024r., Znak: FIP.6733.4.2024.GJ4"; 2. w pozostałej części utrzymując w mocy ww. decyzję. Na uwzględnienie zasługuje zarzut związany z brakiem dostatecznego wyjaśnienia, czy przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Co do zasady zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jak zaś wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 tej samej ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Z analizy treści Rozdziału 5 u.p.z.p. w sposób niewątpliwy wynika, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (przepisy art. 50-58) oraz ustalenie warunków zabudowy (przepisy art. 59-67) stanowią dwa odrębne postępowania administracyjne, inicjowane stosownymi wnioskami inwestora, przy czym wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter wyjątkowy, jako że regułą jest wydawanie decyzji o warunkach zabudowy, która podlega daleko idącym ustawowym rygorom, z których natomiast wyłączona jest decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 16.01.2016 r., sygn. II SA/Po 841/15). Inwestycja celu publicznego sama w swojej nazwie wskazuje już na konieczność zapewnienia oddziaływania na pewne gremium (nieoznaczone co do liczby), które będzie korzystać z dobrodziejstwa, jakie niesie ze sobą (wyrok WSA w Poznaniu z 14.04.2022 r., sygn. II SA/Po 724/21). Art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego nakazuje rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344, z późn. zm.), dalej też jako "u.g.n.". Powyższa definicja "inwestycji celu publicznego" wskazuje na dwie cechy tego pojęcia. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres, tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego. Stosownie do art. 6 pkt 2 u.g.n. celami publicznymi są m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Jak się przyjmuje, powołane w tym przepisie pojęcie budowy należy rozumieć zgodnie z celem art. 124 ust. 1 u.g.n. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie prace, które służą zakładaniu, prowadzeniu lub modernizacji urządzeń przesyłowych czyli budowę, przebudowę, rozbudowę i montaż obiektu budowlanego (por. m.in. wyrok NSA z 7.09.2016 r., sygn. I OSK 1669/15). W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że planowana inwestycja, polegająca na rozbiórce a następnie budowie linii energetycznej, mieści się w tak rozumianym pojęciu celu publicznego. Fakt, że zamierzone przedsięwzięcie odpowiada celom publicznym, nie jest jednak równoznaczny z tym, że stanowi ono inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5, a w konsekwencji art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Jak przyjął WSA w Olsztynie w wyroku z 28.01.2020 r., sygn. II SA/Ol 1108/19, choć budowa przewodów i urządzeń służących m.in. do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, mieści się w katalogu celów publicznych, o którym mowa w art. 6 u.g.n., to jednak nie można przyjmować automatycznie, że każda inwestycja związana z tego rodzaju budową służy celom publicznym – interesowi publicznemu. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na wykazanie, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego - indywidualnego bądź grupowego. Okolicznością niesporną jest fakt, że planowana inwestycja została przewidziana w przeważającej części na działkach należących do [...] Sp. z o.o. i że rozbiórka napowietrznych linii SN 15 kV oraz budowa nowych linii, w tym napowietrznej oraz kablowych, służyć ma zmianie umiejscowienia tych linii w związku z budową na powyższych działkach "centrum handlowego" – jak to określił sam inwestor (por. k. 117v.), a dokładnie budynków handlowych wraz z niezbędną infrastrukturą, co wynika choćby z treści zawartej w aktach administracyjnych decyzji SKO z dnia 16.01.2025 r., znak: SKO.OŚ-60/5574/266/2024, w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, gdzie w ramach opisu inwestycji ujęto ją w sposób całościowy, w tym także (poza budową m.in. budynków handlowych) co do rozbiórki odcinków trzech istniejących linii napowietrznych SN 15 kV, budowie jednego odcinka linii napowietrznej SN 15 kV i trzech odcinków linii kablowych SN 15 kV wraz ze stanowiskami słupowymi w rejonie ul. [...], na działkach o nr ewid. [...]. Zamierzenie inwestora znane jest Sądowi również ze wspomnianych w skardze spraw o sygn. II SA/Ke 176/24, II SA/Ke 177/24 oraz II SA/Ke 228/24 (dostępne na stronach cbois.nsa.gov.pl), dotyczących odmowy stwierdzenia nieważności (bądź odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności) decyzji ustalających odpowiednio (na rzecz różnych podmiotów): - warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków handlowych, terenowych murów oporowych wraz z infrastrukturą techniczną i drogową na częściach działek o numerach ewidencyjnych [...], - warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków handlowych, pylonu reklamowego, terenowych murów oporowych, ziemnego zbiornika odparowującego na wody opadowe wraz z infrastrukturą techniczną i drogową na częściach działek o numerach ewidencyjnych [...], - warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowego oraz terenowych murów oporowych wraz z infrastrukturą techniczną i drogową na działkach o numerach ewidencyjnych [...]. Zasadniczym celem inwestycji jest zatem likwidacja kolizji istniejącej sieci elektroenergetycznej z planowanymi przez inwestora do realizacji obiektami budowlanymi, co powoduje konieczność przeniesienia urządzeń elektroenergetycznych w inne miejsce nieruchomości (na tę okoliczność przedłożono zresztą "Warunki usunięcia kolizji" z dnia 23.02.2023 r. – k. 128-131 akt adm.). W tej sytuacji jako jak najbardziej zasadne jawi się pytanie stawiane przez skarżących o to czy inwestycja, której dotyczy zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja, ma znaczenie szersze (lokalne – co najmniej gminne) niż tylko dla prywatnego inwestora, jakim jest Spółka [...], któremu zależy na wybudowaniu obiektów handlowych. Problem ten został dostrzeżony przez SKO w decyzji z dnia 30.09.2024 r., znak SKO.PZ-71/3841/294/2024, uchylającej poprzednie rozstrzygnięcie organu I instancji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium podniosło wówczas, że: "Co do zasady projektowane odcinki sieci średniego napięcia stanowią część linii średniego napięcia, służącej do przesyłu energii elektrycznej wielu odbiorcom. Jednakże, w ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie niezbędne jest uzyskanie stanowiska zarządcy sieci, w aspekcie możliwości przebudowy tych sieci oraz ustalenia czy wnioskowana inwestycja będzie stanowiła jedne z celów określonych w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Bowiem dla objęcia inwestycji zakresem stosowania przepisów dotyczących decyzji lokalizacyjnej należy udowodnić, że inwestycja ta spełnia przesłanki, tj. jest przedsięwzięciem, które można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości). Zdaniem Kolegium dokonanie pełnej oceny w tym zakresie będzie możliwe po uzyskaniu stanowiska zarządcy sieci, dotyczącego zasięgu znaczenia planowanej inwestycji". Ponownie rozpoznając sprawę (po wydaniu wspomnianej decyzji przez SKO) organ I instancji zwrócił się do pełnomocnika inwestora z zapytaniem w tym zakresie (pismo z 16.10.2024 r. – k. 113 akt adm.), zaznaczając – w ślad za Kolegium – że niezbędne jest uzyskanie stanowiska zarządcy sieci w zakresie ustalenia czy wnioskowana inwestycja będzie stanowiła jeden z celów określonych w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., czy stanowi przedsięwzięcie o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości), a dokonanie pełnej oceny w tym zakresie będzie możliwe po uzyskaniu stanowiska zarządcy sieci, dotyczącego zasięgu znaczenia planowanej inwestycji. Mimo to z akt postępowania nie wynika, by stanowisko zarządcy sieci zostało w tym zakresie uzyskane. W odpowiedzi pełnomocnik inwestora przedstawił na piśmie własne stanowisko w sprawie (pismo z 7.11.2024 r., k. 116-118 akt adm.), przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych i przekonując, że planowane przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego. O ile jednak nie ulega wątpliwości – jak wyżej podniesiono – że budowa sieci elektroenergetycznej stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., nie są istotne, jak to podkreśla inwestor, źródła finansowania czy podmiot, który realizuje inwestycję, nade wszystko należy jednak wykazać, że przedsięwzięcie będzie miało istotne znaczenie dla szerszej grupy odbiorców, jego zasięg będzie co najmniej lokalny. Dlatego zasadne było w tym przypadku uzyskanie wspomnianego stanowiska zarządcy sieci w tym zakresie, którego jednak zabrakło. Kolegium zaś, mimo własnych wyraźnych (i zasadnych) wytycznych wyrażonych w decyzji z dnia 30.09.2024 r., w zaskarżonej decyzji zaakceptowało stanowisko organu I instancji pomijające brak w tym zakresie. Z pewnością nie można uznać za takie stanowisko znajdującego się w aktach dokumentu pn. "Warunki usunięcia kolizji" (k. 128-131), który pochodzi z dnia 23.02.2023 r., a zatem z daty przypadającej na długo przed nie tylko kasacyjną decyzją organu odwoławczego, ale w ogóle przed wszczęciem postępowania, zaś wynikające z niego zapatrywanie z pewnością nie potwierdza szerszego zasięgu znaczenia inwestycji, o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia. Co więcej, na str. 6 zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdziło, że: "Wnioskowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego. Potwierdza to analiza, o jakiej mowa w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu, załączona do akt sprawy. Wynika z niej mianowicie, że przedmiotowa inwestycja mieści się w zakresie objętym pojęciem celu publicznego i będzie realizowana przez zarządcę sieci. Budowa tej inwestycji zaspokoi potrzeby części mieszkańców gminy i niewątpliwie należy do powszechnych i pośrednio ma znaczenie dla całej gminy". Po pierwsze trudno powiedzieć jaką analizę – "załączoną do akt sprawy", a zatem mającą, jak należy rozumieć, charakter pisemny, Kolegium ma na myśli. Trudno bowiem takiego dokumentu doszukać się w aktach postępowania. Ma on zaś, także w mniemaniu organu odwoławczego, istotne znaczenie skoro rozstrzyga kluczową dla sprawy kwestię dotyczącą tego, czy wnioskowana inwestycja ma znaczenie lokalne, a tym samym stanowi inwestycję celu publicznego. Po drugie, za gołosłowną w tej sytuacji należy uznać wypowiedź SKO o tym, że budowa inwestycji zaspokoi potrzeby części mieszkańców gminy i pośrednio ma znaczenie dla całej gminy. Brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia właśnie dla tych twierdzeń, zwłaszcza w sytuacji gdy sieć już istnieje, a dochodzi tylko do zmiany jej lokalizacji z uwagi na potrzeby inwestora. Co jeszcze bardziej istotne w tym kontekście, ze wspomnianego wyżej dokumentu pn. "Warunki usunięcia kolizji", wystawionego przez PGE Dystrybucja S.A., wynika że stan techniczny urządzeń elektroenergetycznych (wymienionych trzech sieci średniego napięcia, o które chodzi w sprawie, tj. relacji [...]) jest dobry oraz umożliwia ich wykorzystywanie do dostarczania energii elektrycznej do odbiorców zgodnie z przepisami prawa i wymogami dla tego typu urządzeń oraz celem, dla którego mają służyć. Przedmiotowe urządzenia elektroenergetyczne – jak dalej wynika z pisma – są stale wykorzystywane do dostarczania energii elektrycznej do odbiorców. W tej sytuacji jako tym bardziej zasadne jawi się pytanie o spełnienie przesłanki lokalnego charakteru wnioskowanej inwestycji, a zatem możliwość uznania jej za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Organ nie uzasadnił stanowiska w czym tak naprawdę upatruje spełnienie tej przesłanki, ignorując zarówno powyższe stwierdzenie o dobrym stanie istniejącej sieci, jak i własne wcześniejsze wytyczne o konieczności uzyskania stanowiska zarządcy sieci dotyczące "zasięgu znaczenia planowanej inwestycji". Uzasadnienia takiego brak również w decyzji organu I instancji. Nie wystarczy zaś odwołanie się w tym zakresie do orzecznictwa sądów administracyjnych, zwłaszcza dotyczącego rozbudowy sieci i jej znaczenia dla całej wspólnoty gminnej, z taką sytuacją nie mamy bowiem do czynienia w rozpatrywanym przypadku. Poza tym każdy przypadek wymaga oceny dokonanej in concreto, indywidualnego uzasadnienia, zwłaszcza że stan faktyczny w niniejszej sprawie ma charakter szczególny i dotyczy zmiany lokalizacji odcinka sieci w granicach (w zasadzie) nieruchomości inwestora i w związku z jego indywidualną potrzebą realizacji prywatnej inwestycji o charakterze budowlanym. Z tych powodów Sąd uznał, że dotychczasowy sposób procedowania w sprawie wiązał się z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To zaś powodowało konieczność uchylenia decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni powyższą argumentację, wyeliminuje dotychczasowe uchybienia w zakresie dokonanych ustaleń co do charakteru wnioskowanej inwestycji i wyda rozstrzygnięcie, które w sposób należyty uzasadni. Nie zasługiwały na uwzględnienie bądź też były przedwczesne na tym etapie postępowania pozostałe zarzuty skarg. Przede wszystkim nie można uznać, że decyzja w dotychczasowej postaci może wiązać się z działaniami inwestora zmierzającymi do wywłaszczenia części działek B. C. w przyszłości. Decyzja wskazuje bowiem konkretne działki, na których inwestycja będzie realizowana i nie są to działki należące do któregokolwiek ze skarżących. Ściśle określone zostały także granice terenu inwestycji. Poza tym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest aktem upoważniającym do podjęcia i realizacji inwestycji. Inwestor przed rozpoczęciem budowy musi uzyskać zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego pozwolenie na budowę. W tymże postępowaniu organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji oraz ocenia, czy w świetle Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych, w tym przepisów techniczno-budowlanych, możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji – także w aspekcie poszanowania interesów osób trzecich (por. wyrok NSA z 8.11.2012 r., sygn. II OSK 1212/11). Trudno także obecnie podzielić obawy skarżącego dotyczące tożsamości rozpatrywanej sprawy ze sprawą rozstrzygniętą decyzją SKO z 16.01.2025 r. znak: OŚ.60/5574/266/2024. Jak wynika z tej decyzji, znajdującej się w aktach postępowania (k. 234-248), inny jest bowiem przede wszystkim przedmiot obu postępowań – to, w którym wydana została ww. decyzja dotyczy bowiem środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. w pkt II wyroku, mając na względzie wniosek w tym zakresie, złożony wyłącznie przez J. R., uwzględniając kwotę 200 zł uiszczoną przez tego skarżącego tytułem wpisu sądowego od skargi, kwotę 480 zł tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej, obliczonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.), 20 zł tytułem uiszczonej opłaty kancelaryjnej oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Brak było wniosku o zasądzenie kosztów postępowania ze strony B. C.