I SA/Po 436/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędziowie WSA Izabela Kucznerowicz WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2021 r. sprawy ze skargi E. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] decyzją z [...] grudnia 2020 r., nr [...], określił E. O. (dalej jako: "podatniczka" lub "skarżąca") zobowiązanie z tytułu opłaty paliwowej za marzec 2015 r. w wysokości [...] zł i za kwiecień 2015 r. w wysokości [...] zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z [...] grudnia 2020 r., nr [...], na podstawie art. 239b § 1 pkt 1 i 4 oraz § 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. - w skrócie: "o.p."), nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww. nieostatecznej decyzji. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że podatniczka nie uregulowała w ustawowym terminie zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej za marzec i kwiecień 2015 r. Terminy te upłynęły odpowiednio w dniu 27 kwietnia 2015 r. i 25 maja 2015 r. Organ wskazał, że termin przedawnienia ww. zobowiązań, określony zgodnie z art. 70 § 1 o.p., upłynie w dniu 31 grudnia 2020 r. W związku z powyższym organ stwierdził, że w sprawie ziściła się przesłanka z art. 239 § 1 pkt 4 o.p., albowiem okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej za marzec i kwiecień 2015 r. jest krótszy niż 3 miesiące. W tym kontekście organ wskazał, że istnieje duże prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania podatkowego przez podatniczkę, albowiem zobowiązanie to wygaśnie na skutek przedawnienia. Ponadto organ podniósł, że nawet przy założeniu, że decyzja z [...] grudnia 2020 r. zostałaby doręczona w dniu jej wydania i stałaby się ostateczna w dniu [...] grudnia 2020 r., tj. na 13 dni przed upływem terminu przedawnienia, to przeprowadzenie procedury egzekucyjnej w ww. terminie byłoby praktycznie niemożliwe. Z powyższego wywiódł, że bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ podatkowy nie miałby możliwości podjęcia skutecznych działań egzekucyjnych. Z kolei w zakresie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 1 o.p. organ I instancji wskazał, że w stosunku do podatniczki prowadzone jest postępowanie egzekucyjne przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego zobowiązanie w podatku od towarów i usług za październik 2011 r. na kwotę należności głównej [...] zł. W zażaleniu z [...] grudnia 2020 r. podatniczka wniosła o uchylenie powyższego postanowienia zarzucając organowi I instancji naruszenie: art. 239b § 1 pkt 1 i 4 w zw. z § 2, art. 121 i art. 122 o.p. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z [...] marca 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że do dnia wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] zaskarżonego postanowienia, nie wystąpiły okoliczności mające wpływ na bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatniczki z tytułu opłaty paliwowej za marzec i kwiecień 2015 r. Bieg terminu przedawnienia tych zobowiązań podatkowych uległ przerwaniu na skutek zastosowanego środka egzekucyjnego w dniu [...] grudnia 2020 r. w postaci zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych zawiadomieniem z [...] grudnia 2020 r. (doręczonym podatniczce w dniu 31 grudnia 2020 r.) na skutek wydania postanowienia z [...] grudnia 2020 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. W związku z tym, na podstawie art. 70 § 4 o.p., ww. zobowiązania podatkowe na dzień orzekania przez organ II instancji są nadal wymagalne. Organ odwoławczy w pełni podzielił rozważania organu I instancji, co do ziszczenia się w sprawie przesłanek z art. 239b § 1 pkt 1 i 4 o.p. W zakresie pierwszej z powołanych przesłanek organ II instancji wskazał, że wobec podatniczki w momencie wydania postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności toczyło się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, aniżeli zobowiązania określone w decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W tym kontekście wskazano, że wobec podatniczki prowadzone jest postępowanie egzekucyjne z wniosku wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług za październik 2011 r. - pozostała do uregulowania kwota wynosi [...] zł należności głównej plus odsetki za zwłokę. Ponadto z akt sprawy wynika, że postępowanie egzekucyjne prowadzone z wniosku wierzyciela - Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. w celu wyegzekwowania zaległości z tytułu podatku akcyzowego oraz opłaty paliwowej za miesiące: od maja do października oraz grudzień 2011 r. w kwocie należności głównej [...] zł plus odsetki za zwłokę, w dniu 12 lutego 2015 r. zostało zawieszone, natomiast z listy zaległości wynika, że E. O. zalega z zapłatą podatku od towarów i usług za miesiące: maj - grudzień 2011 r. luty, kwiecień - czerwiec, wrzesień - grudzień 2012 r., styczeń - grudzień 2013 r. w kwocie należności głównej [...] zł plus odsetki za zwłokę. Z informacji przekazanych w toku postępowania zażaleniowego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. wynika, że wskazane powyżej zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług pozostają nadal wymagalne w związku z prowadzonym postępowaniem karnoskarbowym, natomiast prowadzone postępowanie egzekucyjne m.in. w celu wyegzekwowania ww. należności za 2011 r. zostało postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. umorzone wobec stwierdzenia, że w postępowaniu tym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Organ II instancji stwierdził, że z powyższych danych wynika, że suma kwot zobowiązań podlegających aktualnie egzekucji administracyjnej jest dużo niższa niż określona w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] grudnia 2020 r. W związku z tym organ uznał, że w sprawie zachodzi uzasadniona obawa niewykonania przez podatniczkę zobowiązania podatkowego określonego w ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], gdyż podatniczka dobrowolnie nie reguluje innych zobowiązań. Odnośnie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 o.p. organ II instancji wskazał, że termin przedawnienia zobowiązań podatniczki za marzec i kwiecień 2015 r. określonych decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] grudnia 2020 r., w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, przypadał na dzień 31 grudnia 2020 r. Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że w momencie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzji termin przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu opłaty paliwowej był krótszy niż 3 miesiące. Odnośnie przesłanki uregulowanej w art. 239b § 2 o.p., tj. uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że działania prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], podyktowane były obawą że podatniczka może nie wykonać ciążących na niej ww. zobowiązań podatkowych. Uwzględniając, że w dniu wydania postanowienia o nadaniu rygoru termin przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty paliwowej za marzec i kwiecień 2015 r. był krótszy niż trzy miesiące (do upływu terminu ich przedawnienia pozostał okres 27 dni), a podatniczka miała prawo złożyć od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] grudnia 2020 r. odwołanie, to obawa ich niewykonania, potwierdzona dodatkowo prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym w celu zaspokojenia innych należności podatkowych, była w pełni realna. Mając zatem powyższe na uwadze należy stwierdzić, że ww. zobowiązania podatkowe określone Stronie nieostateczną decyzją organu pierwszej instancji do dnia upływu terminu ich przedawnienia mogłyby nie uzyskać przymiotu wymagalności, co mogłoby skutkować ich przedawnieniem. W takiej sytuacji organ I instancji bez nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji nie mógłby podjąć czynności egzekucyjnych wobec podatniczki, a podatniczka nie miałaby również obowiązku ich dobrowolnego wykonania. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że podatniczka pismem z [...] grudnia 2020 r. skorzystała z przysługującego jej uprawnienia do zaskarżenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] grudnia 2020 r. W skardze z [...] kwietnia 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie powyższego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 219 o.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie przez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji w sytuacji, gdy zachodziły podstawy do jego uchylenia i powinno ono zostać uchylone, 2) art. 239b § 1 pkt 1 i 4 w zw. z § 2 o.p. poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2020 r., przy braku uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, 3) art. 121 o.p. poprzez przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób sprzeczny z zasadą zaufania do organów podatkowych, 4) art. 122 o.p. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym akcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a."). W toku przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, na podstawie kryterium jego zgodności z prawem i w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd badał, czy organy podatkowe naruszyły prawo stwierdzając, że istnieją przesłanki uzasadniające nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] grudnia 2020 r., nr [...], określającej skarżącej zobowiązanie z tytułu opłaty paliwowej za marzec 2015 r. w wysokości [...] zł i za kwiecień 2015 r. w wysokości [...] zł. Zdaniem skarżącej, organ podatkowy nie uprawdopodobnił, że zobowiązanie z tytułu opłaty paliwowej za marzec i kwiecień 2015 r. określone decyzją, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, nie zostanie przez skarżącą wykonane, a tym samym nie uczynił zadość normie wynikającej z art. 239b § 2 o.p. Według przeciwnego poglądu organu, w zaskarżonym postanowieniu wykazano nie tylko ziszczenie się w sprawie przesłanek z art. 239b § 1 pkt 1 i 4 o.p. umożlwiających nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, ale także uprawdopodobniono, zgodnie z § 2 art. 239b o.p., że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane przez skarżącą. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienia są zgodne z prawem. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 239b § 1 pkt 1 i 4 w zw. z § 2 o.p. Zgodnie z art. 239b § 1 o.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych (pkt 1); okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące (pkt 4). Stosownie natomiast do art. 239b § 2 o.p. przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Zdaniem Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy bez wątpienia ziściła się przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4 o.p., a mianowicie okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w momencie wydawania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności był krótszy niż 3 miesiące. Decyzja określająca skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty paliwowej za marzec i kwiecień 2015 r. została wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] w dniu [...] grudnia 2020 r. Decyzja ta została doręczona skarżącej, za pośrednictwem dorosłego domownika, w dniu [...] grudnia 2020 r. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego skarżącej ww. decyzją upływał z dniem 31 grudnia 2020 r. Postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności Prezydent Miasta [...] wydał w dniu [...] grudnia 2020 r. Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że termin przedawnienia zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej za marzec i kwiecień 2015 r. w momencie wydawania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności był krótszy niż 3 miesiące. Jak już wyżej wskazano, zgodnie z art. 239b § 2 o.p. przepis § 1 tego artykułu stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Podkreślenia wymaga, że przesłanki z art. 239b § 2 o.p. nie można odczytywać w oderwaniu od treści normatywnej art. 239b § 1 o.p. W związku z tym, jeśli okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące (art. 239 § 1 pkt 4 o.p.), to uprawdopodobnienie przesłanki przewidzianej w art. 239b § 2 o.p. polega na wykazaniu, że zachodzą takie okoliczności faktyczne, które potwierdzają, że z tego powodu zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2020 r., sygn. akt FSK 2249/18 – wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli organ podatkowy powołuje się na przesłankę z art. 239b § 1 pkt 4 o.p., to chcąc wypełnić warunek wynikający z art. 239b § 2 o.p., powinien wskazać na takie okoliczności stwarzające ryzyko niewykonania zobowiązania podatkowego, które wiążą się z krótszym niż 3 miesięcznym okresem jego przedawnienia. Taką okolicznością może być między innymi czas niezbędny do uzyskania przez decyzję nieostateczną waloru ostateczności. Jeżeli bowiem istnieje ryzyko, że spodziewany czas postępowania odwoławczego przekroczy termin przedawnienia zobowiązania podatkowego (w rozpatrywanej sprawie – 31 grudnia 2020 r.), to okoliczność ta może stanowić wystarczające uprawdopodobnienie, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. W judykaturze wskazuje się, że skoro do upływu terminu przedawnienia pozostał bardzo krótki okres, przez ustawodawcę wyznaczony na czas krótszy niż 3 miesiące, to w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego nie mają żadnego znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące wielkości majątku podatnika, jego zasobów finansowych, czy dotychczasowej postawy w zakresie uiszczania danin publicznoprawnych. Podkreślić należy, że nawet przy bardzo dużym majątku, przekraczającym wielokrotnie wartość zobowiązań podatkowych określonych w decyzji organu I instancji, zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż wygaśnie na skutek przedawnienia. Należy mieć na uwadze także okoliczności związane z tokiem postępowania odwoławczego i przewidywanym terminem jego zakończenia, niezależnie od terminu przewidzianego w art. 139 § 3 o.p. (por. wyrok NSA z 24 marca 2021 r., sygn. akt II FSK 3166; i powołane tam orzecznictwo; wyrok WSA w Łodzi z 29 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 340/21; wyrok WSA w Opolu z 10 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Op 158/21; wyrok WSA Poznaniu z 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Po 840/20). W realiach rozpoznawanej sprawy decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] określająca skarżącej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej za marzec i kwiecień 2015 r. została wydana [...] grudnia 2020 r. i doręczona skarżącej w tym samym dniu. Od następnego dnia (5 grudnia 2020 r.) zaczął bieg 14-dniowy termin do wniesienia odwołania. Skarżąca miała zatem do 19 grudnia 2020 r. prawo złożyć odwołanie (i z możliwości tej skorzystała w dniu 17 grudnia 2020 r.). Tymczasem termin przedawnienia zobowiązania określonego powyższą decyzją upływał z dniem 31 grudnia 2020 r., a więc zaledwie 27 dni po dniu doręczenia skarżącej decyzji określającej to zobowiązanie (i 14 dni po wniesieniu przez skarżącą odwołania). Mając na względzie powyższe, a także fakt, że wobec skarżącej były lub są nadal prowadzone postępowania egzekucyjne w celu zaspokojenia innych należności podatkowych (o czym poniżej), Sąd za zasadne uznał przyjęcie przez organ I instancji, że w sprawie istniało duże prawdopodobieństwo, że skarżąca nie wykona zobowiązania określonego w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] grudnia 2020 r. przed upływem terminu przedawnienia. Tym samym należy stwierdzić, że w sprawie ziściła się przesłanka z art. 239b § 2 o.p. W kontekście powyższych rozważań należy podkreślić, że w trakcie prac legislacyjnych nad ustawą nowelizującą, tj. ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1318), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2009 r., zwracano uwagę, że art. 239b § 1 pkt 4 o.p. jest związany z sytuacją, w której należy chronić interesy fiskalne w trakcie postępowania podatkowego. Nie można bowiem dopuścić do tego, żeby odwołanie, czyli element powodujący niewykonalność decyzji nieostatecznej, stał się jednocześnie instrumentem prowadzącym do przedawnienia się zobowiązania podatkowego, stąd potrzeba nadawania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, kiedy okres do przedawnienia jest zbyt krótki. Zaznaczono także, że art. 239b § 2 o.p. jest jednym z przepisów kluczowych. To swoistego rodzaju przepis wymagający indywidualizacji postępowania w zakresie nadawania rygoru natychmiastowej wykonalności (por. druk sejmu VI kadencji nr 951, http:orka.sejm.gov.pl; wyrok NSA z 15 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2903/13, wyrok NSA z 13 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 1807/12). Należy także zauważyć, że organ podatkowy ograniczony jest w czasie prowadzenia postępowania terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jest on zatem nie tylko uprawniony, ale także zobowiązany do podejmowania czynności zmierzających do zapewnienia prawidłowej realizacji obowiązków podatkowych do czasu wygaśnięcia zobowiązania na skutek przedawnienia. Nie można skutecznie stawiać zarzutu prowadzenia postępowania i podejmowania w jego ramach czynności procesowych do czasu przedawnienia zobowiązania podatkowego (powołany wyżej wyrok NSA z 24 marca 2021 r., sygn. akt II FSK 3166/18). W kontekście powyższych rozważań za chybiony należy zatem uznać zarzut naruszenia art. 239b § 1 pkt 1 w zw. z § 2 o.p. Sąd stwierdza, że w badanej sprawie ziściła się także przesłanka z art. 239b § 1 pkt 1 o.p., a mianowicie organ podatkowy posiadał informacje, z których wynika, że wobec skarżącej toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. W tym kontekście wskazać należy, że wobec skarżącej prowadzone są: 1) postępowanie egzekucyjne z wniosku wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług za październik 2011 r. - pozostała do uregulowania kwota wynosi [...] zł należności głównej plus odsetki za zwłokę; 2) postępowanie egzekucyjne z wniosku wierzyciela - Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. w celu wyegzekwowania zaległości z tytułu podatku akcyzowego oraz opłaty paliwowej za miesiące: od maja do października oraz grudzień 2011 r. w kwocie należności głównej [...] zł plus odsetki za zwłokę (postępowanie to w dniu 12 lutego 2015 r. zostało zawieszone). Ponadto organy podatkowe wskazały, że skarżąca zalega także z zapłatą podatku od towarów i usług za miesiące: maj - grudzień 2011 r. luty, kwiecień - czerwiec, wrzesień - grudzień 2012 r., styczeń - grudzień 2013 r. w kwocie należności głównej [...] zł plus odsetki za zwłokę. Zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług pozostają nadal wymagalne w związku z prowadzonym postępowaniem karnoskarbowym, natomiast prowadzone postępowanie egzekucyjne m.in. w celu wyegzekwowania ww. należności za 2011 r. zostało postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. umorzone wobec stwierdzenia, że w postępowaniu tym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Należy także zauważyć, na co trafnie zwrócił uwagę organ II instancji, że suma kwot zobowiązań podlegających aktualnie egzekucji administracyjnej jest dużo niższa niż określona w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] grudnia 2020 r. W związku z tym organ prawidłowo uznał, że w sprawie zachodzi uzasadniona obawa niewykonania przez skarżącą zobowiązania podatkowego określonego w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] grudnia 2020 r., gdyż skarżąca dobrowolnie nie reguluje innych zobowiązań. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że organ podatkowy prawidłowo zastosował w sprawie art. 239b § 1 pkt 1 w zw. z § 2 o.p. i w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości uprawdopodobnił, że skarżąca nie wykona zobowiązania określonego decyzją, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W konsekwencji poczynionych rozważań za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 239b § 1 pkt 1 w zw. z § 2 o.p. Zdaniem Sądu, wydając kontrolowane w tym postępowaniu postanowienia, organy podatkowe nie naruszyły art. 121 i art. 122 o.p. Organy nie uchybiły zasadzie zaufania wynikającej z art. 121 o.p., gdyż w sprawie nie zaistniały istotne dla rozstrzygnięcia niejasności czy wątpliwości dotyczące stanu faktycznego, które zostały rozstrzygnięte na niekorzyść podatnika. Okoliczność, że skarżąca nie zgodziła się z przyjętym w sprawie rozstrzygnięciem, nie oznaczała, że doszło do naruszenia powołanych na wstępie rozważań zasad ogólnych postępowania podatkowego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, o naruszeniu art. 121 § 1 o.p. nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok NSA z 7 lipca 2016 r., sygn. akt I FSK 178/15). Sąd stwierdza, że organy prawidłowo zastosowały w sprawie art. 122 o.p. Zgodnie z tym przepisem w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W ocenie Sądu, dokonując oceny ustalonych faktów, organy nie naruszyły zasady prawdy obiektywnej, gdyż zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego był wystarczający dla wykazania zaistnienia przesłanek z art. 239b § 1 pkt 1 i 4 w zw. z § 2 o.p. W podsumowaniu dokonanej kontroli Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, albowiem przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów, które mogłyby lub miały istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.