II SA/Gd 468/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Jakub Chojnacki Protokolant Specjalista Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Z w G na zarządzenie pokontrolne Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2025 r. nr RUK-856 w przedmiocie nałożenia obowiązku zaprzestania odprowadzania wód opadowych z drogi oddala skargę. Zarząd [...] w G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarządzenie pokontrolne Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w przedmiocie nałożenia obowiązku zaprzestania odprowadzania wód opadowych z drogi. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 27 stycznia 2025 r. do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku, wpłynęło pismo Dyrektora Zarządu Zlewni w Gdańsku dotyczące podejrzenia nielegalnego odprowadzania wód opadowych z drogi wojewódzkiej nr [...] do studni melioracyjnej, będącej własnością A. G. (dalej jako: "właściciel działki nr [...]") zlokalizowanej na działce nr [...] obręb R., gmina T. W piśmie tym wskazano na zasadność przeprowadzenia kontroli gospodarowania wodami na podstawie art. 335 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1087 ze zm.; dalej jako: "Prawo wodne"). W dniu 5 marca 2025 r. upoważnieni inspektorzy przeprowadzili kontrolę w zakresie korzystania z wód oraz ochrony zasobów wodnych, przestrzegania warunków ustalonych w decyzjach, wykonywania urządzeń wodnych oraz utrzymania wód i urządzeń wodnych znajdujących się przy drodze wojewódzkiej nr [...] obręb R., gmina T. Z analizy dokumentów wynika, że Zarząd [...] w G. (dalej jako: "Zarząd", "skarżący") posiada pozwolenie wodnoprawne z dnia 4 października 2017 r., wydane przez Starostę Tczewskiego, na wykonanie urządzeń wodnych tj.: wylotów kanalizacji deszczowej do rowów melioracyjnych, wylotów kanalizacji deszczowej do rowów drogowych, wylotów rowów drogowych do rowów melioracyjnych, wylotów rowów drogowych i kanalizacji deszczowej do zarurowanych rowów melioracyjnych i rzeki T. oraz przepustów drogowych. Przeprowadzona kontrola wykazała, że na działkach nr [...]-[...] jest niedrożny system drenarski. Woda ze stawu na działce nr [...] uchodzi rowem melioracyjnym do rowu drogowego znajdującego się na działce [...] należącego do Zarządu. Ciąg rowu prowadzony jest przepustem drogowym do studzienki kanalizacji deszczowej zlokalizowanej na działce [...]. Dalej woda spływa do drenu na działkę [...], a następnie do rzeki T. poprzez ciąg drenarski. W trakcie kontroli stwierdzono ponadto naruszenie konstrukcji rowu drogowego zlokalizowanego przy drodze wojewódzkiej nr [...] obręb R., gmina T., należącego do Zarządu [...], poprzez przerwanie pasa płyt ażurowych. Na skutek stwierdzenia niedrożności drenu oraz studzienki kanalizacji deszczowej, pismem z dnia 21 marca 2025 r. wezwano właściciela działki nr [...] do natychmiastowego udrożnienia ciągu melioracji. W odpowiedzi na powyższe wezwanie właściciel działki nr [...] wyjaśnił, że wybudowany w latach 1924 - 1928 ciąg melioracyjny (z przeznaczeniem ciągłości działania przez okres 60 lat) funkcjonował bez zarzutu do momentu wybudowania drogi wojewódzkiej nr [...]. Właściciel działki nr [...] na własny koszt wykonał nowy osadnik przy przepuście drogowym drogi wojewódzkiej oraz na działce nr [...]. Udrożnił również dren o średnicy 100 mm, który obecnie przy obfitych opadach nie nadąża odbierać nadmiaru wody, co skutkuje zalewaniem działki [...] oraz działek sąsiednich. Poinformował również o fakcie, że w trakcie postępowania wodnoprawnego mieszkańcom gminy została przekazana informacja, że wody opadowe odprowadzane będą bezpośrednio do rzeki T., z pominięciem systemu drenarskiego na działce [...]. Oględziny terenu wykazały, że system drenarski w obecnym kształcie nie jest w stanie przepracować nadmiernej ilości wody, co w konsekwencji przyczynia się do szkód powstałych na gruntach. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami realizacji pozwolenia wodnoprawnego z dnia 4 października 2017 r., Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku (dalej jako: "Dyrektor", "organ"), pełniący funkcję Inspektora Wodnego w Gdańsku, zarządzeniem pokontrolnym z dnia 16 kwietnia 2025 r. nałożył na Zarząd zobowiązanie do natychmiastowego zaprzestania odprowadzania wód opadowych z drogi wojewódzkiej nr [...] do sieci drenarskich zlokalizowanych na działkach nr [...] oraz [...] obręb R., gmina T., a także do przesłania pisemnej informacji o realizacji powyższego obowiązku w terminie 7 dni. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Zarząd, reprezentowany przez pełnomocnika zawodowego, wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, w szczególności: art. 341 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego poprzez wydanie zarządzenia pokontrolnego nie mającego oparcia w treści protokołu pokontrolnego, a także art. 341 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 Prawa wodnego poprzez nałożenie w zarządzeniu pokontrolnym obowiązków o charakterze niewykonalnym, biorąc pod uwagę wyznaczony termin. Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej jako: "k.p.a."), poprzez wskazanie skarżącego, jako podmiotu odpowiedzialnego za wykonanie zaleceń wskazanych w zarządzeniu pokontrolnym, pomimo braku podstaw do takiego ustalenia, a także naruszenie art. 6, art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 14 ust. 2 Prawa wodnego, poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie sprawy i brak rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Skarżący wyjaśnił, że w dniu 29 kwietnia 2025 r. skierował do organu oświadczenie wskazujące, że w jego ocenie nałożone zobowiązanie nie znajduje podstawy w ustaleniach kontroli z dnia 5 marca 2025 r. i jest nieproporcjonalne do zaistniałej sytuacji. W jego ocenie, na podstawie ustaleń kontroli z 5 marca 2025 r., działaniem adekwatnym i wystarczającym jest zobowiązanie właściciela działki nr [...] zawarte w piśmie z 21 marca 2025 r. oraz zobowiązanie Zarządu do naprawy konstrukcji rowu zlokalizowanego przy drodze wojewódzkiej nr [...] obręb R., gmina T. Ewentualne dalsze wnioski i zalecenia powinny być wyciągane po zrealizowaniu wskazanych wyżej obowiązków i stwierdzeniu (w ramach kolejnej kontroli), czy podjęte działania przyniosły oczekiwane rezultaty. W razie stwierdzenia, że podjęte działania nie przyniosły oczekiwanych rezultatów, organ powinien dokonać ustaleń, co do ewentualnych innych przyczyn i w oparciu o takie dane podjąć stosowne czynności. Dodatkowo poinformował organ, że podjął czynności mające na celu odtworzenie naruszonej konstrukcji rowu drogowego, w celu ograniczenia przedostawania się wody ze stawu na działce [...] do rowu drogowego znajdującego się na działce [...], a dalej przepustem drogowym do studzienki kanalizacji deszczowej zlokalizowanej na działce [...]. Do dnia złożenia skargi organ nie ustosunkował się do powyższych argumentów. Dodatkowo skarżący wskazał, że treść ustaleń protokołu z kontroli nie koresponduje w żaden sposób z treścią wydanego zarządzenia pokontrolnego. Nie można na podmiot kontrolowany nakładać takich obowiązków, które nie wynikają z treści wyraźnych zapisów protokołu kontrolnego - co ma miejsce w niniejszej sytuacji. Z protokołu nie wynika ponadto, by skarżący swoim działaniem doprowadził do naruszenia stosunków wodnych. Niezależnie od powyższego skarżący wskazał, że wyrażone w zarządzeniu zalecenia powinny nadawać się do wykonania przez kontrolowanego, co powoduje, że po pierwsze powinny mieć swe odzwierciedlenie w ustalonych okolicznościach faktycznych, po drugie - w obowiązujących regulacjach prawnych i po trzecie - powinny być sformułowane w sposób dostatecznie konkretny, czyli szczegółowo kształtujący wszystkie istotne elementy stosunku administracyjnoprawnego. W niniejszej sprawie organ, formułując treść zobowiązania nałożonego na skarżącego, całkowicie pominął fakt, że sposób odwodnienia pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] do sieci drenarskich zlokalizowanych na działkach nr [...] oraz [...] obręb R., gmina T. jest zgodny z decyzją Starosty Tczewskiego z dnia 4 października 2017 r. - pozwolenie wodnoprawne, która została wydana w związku z realizacją przez Zarząd zadania inwestycyjnego pn.: "Rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku [...]" i obejmowała pozwolenie wodnoprawne na wprowadzenie wód opadowych i roztopowych do wód lub ziemi oraz pozwolenie wodnoprawne na wykonanie urządzeń wodnych. Roboty w ramach inwestycji były realizowane w oparciu o decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 30 października 2020 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zmienioną w części przez Ministra Rozwoju i Technologii mocą decyzji z dnia 20 września 2022 r. Skarżący podkreślił, że nałożony obowiązek "natychmiastowego zaprzestania odprowadzania wód opadowych z drogi wojewódzkiej nr [...] do sieci drenarskich zlokalizowanych na działkach nr [...] oraz [...] obręb R., gmina T." sugerowałoby, że działanie to odbywa się w warunkach samowoli. Jednak mając na uwadze, że skarżący posiada prawomocne decyzje uprawniające go do działania, którego natychmiastowego zaprzestania żąda organ, wobec braku ustalenia jakikolwiek nieprawidłowości realizacji pozwolenia wodnoprawnego świadczy, w jego ocenie, o zasadności skargi. Końcowo podniósł, że 7 - dniowy termin wyznaczony przez organ jest całkowicie nierealny. Wyjaśnił, że ewentualna zmiana sposobu odprowadzania wód opadowych z drogi wojewódzkiej nr [...] wymagałaby podjęcia czynności prawnych związanych ze zmianą decyzji Starosty Tczewskiego z dnia 4 października 2017 r. udzielającej pozwolenia wodnoprawnego, w konsekwencji decyzji Wojewody Pomorskiego o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a po uprawomocnieniu się tych zmian - przeprowadzeniu robót budowlanych w odpowiednim zakresie (z poszanowaniem wymogów ustawy Prawo zamówień publicznych). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym do Sądu akcie. Dodatkowo organ wyjaśnił, że wobec stwierdzonych nieprawidłowości skierował do Dyrektora Zarządu Zlewni w Gdańsku, działając na podstawie art. 397 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 403 Prawa wodnego, wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego wynikającego z art. 410 ust. 1 ww. ustawy, który stanowi, że "jeżeli w związku z wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego nastąpiło naruszenie interesów osób trzecich, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, mając na uwadze, że korzystanie z wód nie może powodować pogorszenia stanu wód i ekosystemów od wód zależnych, marnotrawstwa wody lub energii wody, a także nie może wyrządzać szkód, może, w drodze decyzji, nałożyć na zakład posiadający pozwolenie wodnoprawne obowiązek wykonania ekspertyzy". Rozpatrzenie wniosku pozwoli na wyeliminowanie niejasności w treści pozwolenia wodnoprawnego udzielonego przez Starostę Tczewskiego na wykonanie urządzeń wodnych i na wprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód lub ziemi. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutu o braku zajęcia stanowiska przez Dyrektora co do argumentów przedstawionych przez skarżącego w piśmie z 29 kwietnia 2025 r. organ wyjaśnił, że dokonanie naprawy rowu drogowego nie w pełni rozwiąże powtarzający się problem nieprawidłowego użytkowania systemu odprowadzania wód z pól. Przy projektowaniu, przebudowy drogi wojewódzkiej nie uwzględniono warunków sytemu melioracji wodnej i zachowania ciągłości systemu. Wykonanie ekspertyzy pozwoli na przeprowadzenie rewizji treści pozwolenia wodnoprawnego Starosty Tczewskiego i w zależności od jej wyników umożliwi podejmowanie dalszych postępowań administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli legalności działania administracji publicznej w niniejszej sprawie jest opisane na wstępie zarządzenie pokontrolne wydane przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako: "organ administracji"). Podstawę materialną wydania tego aktu stanowił art. 341 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 334 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r., poz. 960; dalej jako: "Prawo wodne", "ustawa"). Zgodnie z art. 341 ust. 1 pkt 1 ustawy na podstawie ustaleń kontroli, o której mowa w art. 335 ust. 1 ustawy (chodzi o kontrolę gospodarowania wodami w zakresie korzystania z wód oraz ochrony zasobów wodnych) organ wykonujący kontrolę może wydać kontrolowanemu zarządzenie pokontrolne. Kontrola gospodarowania wodami w zakresie określonym w przepisach działu VII rozdziału 3 (art. 251b pkt 2 Prawa wodnego) jest realizowana w imieniu Wód Polskich przez Inspekcję Wodną w ramach której dyrektorzy regionalni zarządów gospodarki wodnej pełnią funkcję regionalnych inspektorów wodnych (art. 251a ust. 3 ustawy). Zarządzenia pokontrolne, mające swoją podstawę w art. 341 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, choć nie są decyzjami administracyjnymi, to mają charakter władczy i rozstrzygają indywidualną sprawę konkretnego podmiotu. Tym samym należy je kwalifikować jako akty, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a." - zob. w tej materii m. in.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 lutego 2019 r., II SA/Rz 1314/18 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 maja 2014 r., II OSK 2893/12 i z dnia 19 września 2017 r., II OSK 2205/16). W niniejsze sprawie skarżącemu nie przysługiwał żaden ze środków zaskarżenia określonych w art. 52 § 2 i 3 P.p.s.a. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 53 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a., skargę do Sądu należało wywieść w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu zarządzenia pokontrolnego. W realiach rozpatrywanej sprawy zakwestionowane zarządzenie pokontrolne zostało skarżącemu doręczone w dniu 22 kwietnia 2025 r. Skarga do Sądu została nadana w dniu 22 maja 2025 r., a zatem została wniesiona w przewidzianym przez prawo terminie. Istota zarządzenia pokontrolnego polega na wskazaniu adresatowi nieprawidłowości w zakresie realizacji nałożonych na niego obowiązków. Z tego względu w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że zakres kontroli sądowej nie jest taki sam, jak w przypadku kontroli decyzji lub postanowienia wydanych w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym (zob. wyrok NSA z 9 maja 2023 r., III OSK 2163/21). Zarządzenie pokontrolne nie stanowi sankcji administracyjnej, ponieważ nie nakłada dodatkowych obowiązków, lecz stanowi tylko "przypomnienie" o obowiązkach, które wynikają z przepisów - w tym przypadku Prawa wodnego - regulujących działalność danego podmiotu. Na podstawie tak zakreślonych ram prawnych kontroli legalności zarządzenia pokontrolnego stwierdzić należy, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do badania legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli. W takiej sytuacji, przedmiotem kontroli nie byłoby bowiem zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli. Z tego względu do wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów z ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej jako: "k.p.a."). Zarządzenie pokontrolne, w przeciwieństwie do decyzji wymierzającej karę za naruszenie wymagań ochrony środowiska, ma formę sygnalizacyjną i adresat takiego zarządzenia w zakreślonym terminie jest zobowiązany do wyjaśnienia jakie działania w związku z tym zarządzeniem podjął. Charakter prawny zarządzenia pokontrolnego powoduje, że Sąd rozpoznając skargę dokonuje badania w zakresie sprawdzenie czy: (1) kontrola została przeprowadzona przez właściwy, powołany do tego organ, (2) treść zarządzenia koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli oraz (3) treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. W realiach rozpoznawanej sprawy kontrola została przeprowadzona przez organ do tego uprawniony (Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku pełniącego funkcję Regionalnego Inspektora Wodnego), co nie jest przedmiotem sporu. Nie budzi też zastrzeżeń treść zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, która koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli, a ponadto treść tego zarządzenia znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Wbrew zarzutom skargi nie sposób przyjąć, że Zarząd [...] działał w ramach decyzji Starosty Tczewskiego z dnia 4 października 2017 r. o pozwoleniu wodnoprawnym na wykonanie urządzeń wodnych. Pozwolenie to obejmowało (w zakresie istotnym dla sprawy) wykonanie urządzeń wodnych: wlotów kanalizacji deszczowej do rowów drogowych na działce [...] (podzielonej w decyzji ZRID na działki [...] i [...] – pkt 1.2), wylotów rowów drogowych i kanalizacji deszczowej do zarurowanych rowów melioracyjnych i rzeki T. na działce [...] (pkt 1.4) oraz zarurowanych odcinków rowów melioracyjnych i rzeki T. na działce [...] (podzielonej w decyzji ZRID na działki [...] i [...] – pkt 1.8). Jednocześnie w pozwoleniu wodnoprawnym wskazano, że w miejscach, w których następować będzie włączenie odwodnienia drogi należy wykonać studnie betonowe (w przypadku włączenia kanalizacji deszczowej), studnie z obustronnym piaskownikiem lub prefabrykowany wylot wraz z piaskownikiem (w przypadku włączenia rowów drogowych). Pozwolenie wodnoprawne obejmowało także szczególne korzystanie z wód polegające na wprowadzaniu wód opadowych i roztopowych do wód lub do ziemi rowem melioracyjnym (nazwa urządzenia W_SM-5). W trakcie przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że przy pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] na wysokości działki [...] znajduje się zamknięta studzienka służąca do zbierania wód opadowych z drogi wojewódzkiej. Po jej otwarciu ujawniono dwa wloty, z których jeden prowadził do rowu melioracyjnego po drugiej stronie drogi wojewódzkiej znajdującego się na działce [...], a drugi – był poprowadzony do studzienki betonowej bez włazu znajdującej się na działce [...] (stanowiącej własność osoby fizycznej – A. G.). Stwierdzono także, że (częściowo uszkodzony) rów melioracyjny na działce [...] jest – z jednej strony - połączony z rowem biegnącym przez działkę [...], a z drugiej – uchodzi do stawu na tej działce. Z ustalonego stanu faktycznego bezspornie wynika, że wody opadowe z drogi wojewódzkiej nr [...] są odprowadzane do sieci drenarskiej zlokalizowanej na działkach [...] i [...] obręb R., gmina T. Pozwolenie wodnoprawne w zakresie działki [...] (powstałej z podziału działki [...]) stanowiącej własność Województwa P. i znajdującej się w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] obejmowało: wykonanie urządzenia wodnego – zarurowanego odcinka rowu melioracyjnego i rzeki T. na działce [...], a w miejscach w których następować miało włączenie odwodnienia drogi należało wykonać studnie betonowe (w przypadku włączenia kanalizacji deszczowej), studnie z obustronnym piaskownikiem lub prefabrykowany wylot wraz z piaskownikiem (w przypadku włączenia rowów drogowych). Z treści pozwolenia wodnoprawnego w żadnym miejscu nie wynika by możliwe było wykonanie jakiegokolwiek połączenia między stanowiącą odwodnienie drogi wojewódzkiej studnią betonową a ciągiem drenarskim na działce [...] i [...]. Skoro zatem pozwolenie wodnoprawne nie przewidywało takiego sposobu odprowadzania wód (na marginesie należy zauważyć, że z przeprowadzonych oględzin nie wynika by wykonano urządzenie wodne – zarurowany odcinek rowu melioracyjnego na działce [...] [tj. aktualnie działkach nr [...] i [...]]), to trafnie organ administracji uznał, że odprowadzanie wód następuje niezgodnie z treścią tej decyzji. To ustalenie natomiast uzasadniało wydanie skarżonego zarządzenia pokontrolnego. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 341 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego poprzez wydanie zarządzenia pokontrolnego nie mającego oparcia w treści protokołu kontrolnego. Przeprowadzone postępowanie sądowe wykazało, że ustalenia dokonane przez organ administracji znajdują pełne potwierdzenie w wynikach kontroli utrwalonej w protokole kontroli. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 341 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 Prawa wodnego poprzez nałożenie obowiązków o charakterze niewykonalnym z uwagi na określony termin, Sąd wskazuje, że w punkcie 2. zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego Zarząd [...] został zobowiązany do przesłania pisemnej informacji o realizacji pkt 1. wydanego zarządzenia pokontrolnego w terminie 7 dni od dnia otrzymania zarządzenia. Zgodnie z art. 341 ust. 2 ustawy kontrolowany, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, jest obowiązany powiadomić organ wykonujący kontrolę o realizacji zaleceń wskazanych w tym zarządzeniu. Zdaniem Sądu błędnie Zarząd przyjmuje, że cyt.: "wyznaczony przez organ (...) termin, jest całkowicie nierealny. (...) obowiązek winien być – zgodnie z wymaganiami organu – zrealizowany w tym okresie (7 dni)". Termin, o którym mowa w art. 341 ust. 2 Prawa wodnego wyznaczony w zarządzeniu pokontrolnym, jest terminem na udzielenie informacji o realizacji zaleceń wskazanych w zarządzeniu. Należy przyjąć, że informacja ta powinna odnosić się do tego czy zalecenia zostały zrealizowane, a jeżeli nie, to z jakich przyczyn, ewentualnie jakie czynności należy podjąć dla ich realizacji i jaki jest szacowany termin wykonania zaleceń. Przywołany przepis nie stanowi podstawy do wyznaczenia terminu realizacji obowiązków określonych w zarządzeniu pokontrolnym. Fundamentalną zasadą realizacji kompetencji organów administracji publicznej jest zasada praworządności. Oznacza ona działanie na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). Obowiązuje tu jednocześnie zakaz domniemywania kompetencji oraz zakaz wykładni rozszerzającej kompetencje organów publicznych. Z zagadnieniem tym wiąże się również zakaz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii. Jednocześnie, wystąpienie jakichkolwiek wątpliwości co do istnienia określonej kompetencji powinno być równoznaczne ze stwierdzeniem braku tej kompetencji. W stosunku do organów administracji publicznej nie stosuje się bowiem zasady, zgodnie z którą to, co nie jest zakazane, jest dozwolone. Przeciwnie, dozwolone jest tylko to, co znajduje wyraźną podstawę prawną (art. 7 Konstytucji – zob. wyrok WSA w Gliwicach z 16 lutego 2022 r., II SA/Gl 1051/21). Podkreślić przy tym należy, że zasada ta dotyczy każdego działania w sferze władczej, niezależnie od tego w jaki sposób (jaką formą: decyzją, innym aktem lub czynnością) zostaje ono zakończone. Z treści punktu 2. zarządzenia pokontrolnego wynika obowiązek przesłania pisemnej informacji o realizacji punktu 1. zarządzenia. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego termin wyznaczony w punkcie 2. zarządzenia nie jest terminem nierealnym. Jest to termin przesłania informacji, a nie termin wykonania nałożonych obowiązków. Sąd nie dopatrzył się także naruszeń prawa procesowego. Należy wskazać, że postępowanie kontrolne jest szczególną procedurą odmienną od postępowania jurysdykcyjnego regulowanego przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.). Nie oznacza to jednak, że podejmowane w jej trakcie ustalenia mogą być całkowicie dowolne i abstrahować od podstawowych reguł związanych z ustalaniem stanu faktycznego czy możliwością wypowiedzenia się podmiotu kontrolowanego. Wbrew zarzutom skargi stan faktyczny ustalono w sposób bezsporny. To, że organ administracji nie podzielił stanowiska kontrolującego w zakresie realizacji pozwolenia wodnoprawnego nie oznacza wadliwego ustalenia stanu faktycznego. W toku postępowania zapewniono kontrolowanemu prawo udziału w procedurze kontroli i możliwość składania wniosków, uwag czy odmowy podpisania protokołu i przedstawienia swojego stanowiska (vide: treść protokołu kontrolnego – w aktach administracyjnych). Nie sposób zatem przyjąć, że w toku postępowania doszło do jakichkolwiek uchybień procesowych. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (https://orzeczenia.nsa.gov.pl).