II SA/Wr 339/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Asesor WSA Dominik Dymitruk Protokolant: Asystent sędziego Grzegorz Dubaniowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 października 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na uchwałę Rady Miasta O. z dnia [...] września 2024 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego obszar w obrębie[...] , [...] , [...] ([...] ) w O. oddala skargę w całości. W dniu 26 września 2024 r., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 609 ze zm.; dalej zwana "u.s.g."), art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.; dalej "u.p.z.p.") w zw. z art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688) oraz uchwałą Rady Miasta O. z dnia [...] listopada 2023 r. Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania dla terenu obejmującego obszar w obrębie R., przylegający do Parku [...], znajdujący się pomiędzy rzeką O. a granicą miasta O. z gminą O. (obręb B.) w O., po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta O.", uchwalonego uchwałą Rady Miasta O. z dnia [...] września 2023 r. Nr [...] (dalej "studium z 2023 r."), Rada Miasta O. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego obszar w obrębie R., przylegający do Parku [...], znajdujący się pomiędzy rzeką O. a granicą miasta O. z gminą O. (obręb B.) w O. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2024 r. poz. [...]). Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła M. G. (dalej "skarżąca") jako właścicielka niezabudowanej działki gruntu o numerze [...], obręb [...] R., o łącznej pow. [...] ha położonej przy ul. [...] w O. Zdaniem skarżącej zaskarżona uchwała obejmująca teren jej nieruchomości została podjęta z: 1) przekroczeniem granic władztwa planistycznego, tj. w oparciu o studium, które co do obszaru objętego zaskarżoną uchwałą w sposób rażący ingeruje w chronione Konstytucją RP (art. 2, art. 21) jak i przepisami Kodeksu cywilnego (art. 140) prawo własności, oraz art. 6 u.p.z.p., w sposób rażący stanowiąc o przeznaczeniu nieruchomości na realizację celów o charakterze publicznym; 2) naruszeniem art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagań dotyczących ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury przez wprowadzenie rodzaju zabudowy, który nie występuje na terenie miasta, a co za tym idzie również na terenie stanowiącym sąsiedztwo działek nr [...], [...], [...], [...], [...]; 3) naruszeniem art. 1 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagań dotyczących zachowania walorów architektonicznych i krajobrazowych; 4) naruszeniem art. 1 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. poprzez naruszenie walorów ekonomicznych przestrzeni objętych planem; 5) naruszeniem art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. poprzez naruszenie prawa własności właścicielki działki nr [...]; 6) rażącym naruszeniem art. 1 ust. 3 u.p.z.p. poprzez niewykonanie obowiązku ważenia interesu publicznego i interesu prywatnego, w tym zgłaszanych we wnioskach i uwagach zmian w zakresie zagospodarowania nieruchomości, a także niedokonanie analizy ekonomicznej, środowiskowej i społecznej w odniesieniu do złożonych wniosków i uwag; 7) rażącym naruszeniem art. 36 u.p.z.p. oraz § 10 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej "rozp.proj.m.") poprzez niesporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia planu. W zakresie przedstawionych zarzutów skarżąca w uzasadnieniu skargi doprecyzowała je, odnosząc się w znacznej części swoich rozważań do działek należących do jej męża, przeznaczonych w planie pod zabudowę letniskową i rekreacji indywidulanej. Nadto wskazała, że zapisy studium dotyczące obszaru objętego zaskarżoną uchwałą winny zostać zmienione, gdyż nie odpowiadają aktualnym potrzebom lokalnej społeczności związanych z rozbudową miasta oraz zapewnieniem możliwości zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Działka nr [...] ma powierzchnię zaledwie [...] ha oraz położona jest pomiędzy działkę nr [...], która została przeznaczona pod zabudowę usługową, a działką [...] (należącą do męża skarżącej) przeznaczoną pod zabudowę letniskową lub rekreacji indywidualnej. Ponadto, z jednej strony graniczy z rzeką O. a z drugiej – z drogą gminą, więc nie ma połączenia z terenami rolnymi. Ustawa z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (dalej "u.k.u.rol.") definiuje "działkę rolną" jako działkę o powierzchni co najmniej 0,3 ha. Wielkość i położenie działki nr [...] uniemożliwiają korzystanie z niej w sposób przewidziany zaskarżoną uchwałą, tj. upraw rolnych. Część miasta w obrębie R. stanowi rozbudowującą się dzielnicę domów jednorodzinnych. Zarówno na R., jak i wokół Parku [...] i w samym parku występuje w zasadzie wyłącznie zabudowa jednorodzinna wolnostojąca, ewentualnie bliźniacza. Uzupełniają ją jedynie duże obiekty sportowe i rekreacyjne. Ponadto, znamienne jest samo przystąpienie do uchwalenia planu dla tak niewielkiego obszaru. Organ podjął kosztowną procedurę ze środków gminnych bez uzasadnienia faktyczną potrzebą czy względami ochrony interesu publicznego. Gmina wyłączyła – jak dalej wskazała skarżąca – z ustaleń planu działkę nr [...], a to ze względu na fakt wydania dla tej działki w dniu 27 sierpnia 2008 r. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pod zabudowę usługową. Działka ta położona jest w jednej linii z działkami należącymi do męża skarżącej i działką nr [...]. Takie działanie gminy stanowi wyraz naruszenia przepisów art. 63 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p., a także jaskrawy przejaw różnicowania sytuacji prawnej właścicieli poszczególnych nieruchomości. Nadto, Gmina rozpatrując złożone uwagi i wnioski, nie mogła poprzestać na stwierdzeniu, że przewidywane przeznaczenie nieruchomości jest zgodne ze studium, a wnioskowanie – z nim niezgodne. Studium zostało uchwalone 17 lat temu i nie odpowiada aktualnym potrzebom służącym rozwojowi miasta o kolejne obszary zabudowy mieszkaniowej oraz słusznym interesom ich właścicieli. Dlatego też w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym wnioski oraz uwagi zgłoszone do planu należało rozważyć w oparciu o aktualne potrzeby i interesy, a nie w oparciu o ustalenia studium, które naruszają interesy prywatne jak i lokalnej społeczności. W odpowiedzi na skargę Gmina Miasto O. wniosła o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, organ wskazał, że zarzuty dotyczące studium nie mogą być rozpatrywane w kategoriach wadliwości miejscowego planu, który nie może naruszać ustaleń studium z 2023 r. Zaskarżony plan obejmuje obszar w obrębie R. o powierzchni ok. 13,5 ha, z tego powierzchnia terenu gruntów ornych oraz upraw wynosi ok. 8 ha, a powierzchnia terenu wód powierzchniowych śródlądowych – ok. 4 ha, natomiast powierzchnia terenów zabudowy rekreacyjno-letniskowej, którą stanowią działki nr [...], [...], [...], [...] i [...], wynosi ok. 2 arów. Działka nr [...], zgodnie z ewidencją gruntów i budynków, stanowi grunt rolny (RIVb). Zgodnie z ustaleniami studium z 2023 r., dla tej nieruchomości wskazano funkcję terenów upraw polowych (RP). W związku z powyższym w planie ustalono przeznaczenie terenu gruntów ornych oraz upraw ([...]RNR). Nadto organ zauważył, że obszar objęty zaskarżonym planem częściowo podlega szczególnej ochronie, tj. w obszarze ochrony przyrody – Natury 2000 D. i P., na którym dominują tereny otwarte zajmujące ponad 60% powierzchni, z czego połowa to grunty orne. Kolejne 36% obszaru to tereny leśne przy równym udziale drzewostanów liściastych i iglastych. Jest to obszar bardzo cenny przyrodniczo, który należy chronić, dlatego przez ten teren przebiega proponowany ciąg ekologiczny. W studium z 2023 r. wskazane jest, aby dla terenów położonych w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki O. należy ustalić strefę buforową, poprzez pozostawienie w dotychczasowym sposobie zagospodarowania pasa terenu o szerokości co najmniej 15 m wzdłuż brzegów rzeki, przy czym dla obszaru Natura 2000 pas ten powinien wynosić co najmniej 50 m. W 2020 r. – jak wskazał dalej organ – Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska we Wrocławiu wystąpiła do miasta z propozycją poszerzenia obszaru ochrony przyrody Natura 2000, zatem tereny znajdujące się w jednostce R. przy rzece O. zostałyby wyłączone spod zainwestowania. Dalej organ wskazał, że działka nr [...] została wyłączona z granic obszaru objętego uchwałą o przystąpieniu ze względu na konieczność wyeliminowania roszczeń odszkodowawczych właściciela z tytułu wygaśnięcia prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy. W granicach obszaru objętego planem, ze względu na prawa nabyte właściciela, wyłączono tylko ww. działkę. Nadrzędnym kryterium władztwa planistycznego gminy w przypadku uchwalania miejscowych planów jest nienaruszalność studium z 2023 r. Zasadnicze elementy zawarte w polityce przestrzennej studium 2023 r. ustalone w oparciu o uwarunkowania wynikające głównie ze stanu środowiska przyrodniczego i stopnia jego ochrony są aktualne, a jego zapisy umożliwiają dalszy, zrównoważony rozwój miasta poprzez wskazane w nim tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową oraz produkcyjno-usługową, z zaplanowaną siecią komunikacyjną wraz z zachowaniem cennych przyrodniczo terenów zielonych. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z aktualnym brzmieniem przepisów art. 17 u.p.z.p., wójt, burmistrz albo prezydent miasta nie jest zobowiązany do przygotowania prognozy skutków finansowych. Przepisy w tym zakresie zostały uchylone na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688 ze zm.). Na rozprawie w dniu 21 października 2025 r. skarżąca w pierwszej kolejności oświadczyła, że chce ograniczyć swoją skargę do nieruchomości, które są w jej władaniu. Na pytanie jednak Przewodniczącego następnie oświadczyła, precyzując wcześniejsze stanowisko, że skarży plan w odniesieniu nie do działki stanowiącej jej własność, lecz do terenu, którym włada, a który obejmuje również działkę należącą do jej męża, na którą została wniesiona odrębna skarga w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 361/25. Ponadto wskazała, że nie zaskarżyła odrębną skargą studium, ale sądową kontrolą powinien być objęty również ten akt, ponieważ wadliwe studium, które jest – w jej ocenie – zbyt dokładne, przekłada się na treść planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Istotą sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne jest ocena legalności zaskarżonych aktów i czynności według stanu prawnego i faktycznego z daty ich podjęcia. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). Przy czym, powyższe unormowania nie określają ani wymogów, jakie musi spełnić podmiot wnoszący skargę na takie akty, ani jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności zaskarżonej uchwały. Doprecyzowanie przesłanek podmiotowej dopuszczalności wniesienia skargi oraz określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych lub przepisach szczególnych. Stąd też w pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga w niniejsze sprawie wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Podstawy do uwzględnienia skargi na uchwałę podjętą w zakresie administracji publicznej zaistnieją tylko wtedy, gdy mamy do czynienia z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia, a to naruszenie jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Mówiąc inaczej, skarga nie podlega uwzględnieniu w sytuacji, gdy wprawdzie naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie strony, ale następuje to w zgodzie z obowiązującym prawem, a więc w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy (wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2011 r., II OSK 355/11, Lex nr 920623; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Po 890/13, Lex nr 1474201; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 października 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 719/13, Lex nr 1384888). W ocenie Sądu, skarżąca, będąc właścicielką działki nr [...] w O. – i tylko w tej części, co należy podkreślić – niewątpliwe posiada interes prawny w skarżeniu planu w zakresie, w jakim wprowadza ustalenia dotyczące przeznaczenia na obszarze obejmującym należącą do niej nieruchomość. Tym samym żądanie objęcia kontrolą zaskarżonej uchwały w zakresie działek należących do jej męża nie mogło zostać uwzględnione. To samo dotyczy podjęcia przez Sąd – jak tego domaga się skarżąca – kognicją w niniejszej sprawie przepisów studium z 2023 r. Interes skarżącej znajduje ochronę w przepisach kodeksu cywilnego (art. 140 Kodeksu cywilnego) i tylko jako właścicielka nieruchomości nr [...] ma ona interes w ochronie przysługującego jej prawa własności przed ingerowaniem w to prawo przez ograniczenie jego wykonywania i narzucanie określonego sposobu zagospodarowania nieruchomości. W odniesieniu do działki należącej do skarżącej należy również zauważyć, że przepisami § 1 i § 14 zaskarżonego planu Rada ustaliła przeznaczenie jako tereny gruntów ornych ([...]RNR). Mając te zapisy na uwadze, stwierdzić należało, że zaskarżona uchwała ustalając – wbrew żądaniom skarżącej – takie przeznaczenie, z jednej strony ingeruje w obowiązki skarżącej wynikające z przysługującego jej prawa własności, naruszając – z drugiej strony – uprawnienia skarżącej wynikające z tego prawa. Naruszenie interesu prawnego skarżącej legitymuje ją do wniesienia skargi na zaskarżoną uchwałę jedynie w zakresie należącej do niej działki. Rozważyć zatem należy, czy stwierdzone naruszenie interesu prawnego mieści się granicach obowiązującego prawa, w szczególności czy gmina nie nadużyła władztwa planistycznego, w ramach którego może samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego bądź to precyzyjne zapisy bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów. Wszelkie jednak czynności gminy w tym zakresie muszą bowiem odznaczać się legalnością, gdyż gmina jest obowiązana działać zgodnie z prawem. Uwzględniając powyższe rozważania, należy zatem zwrócić, w drugiej kolejności, uwagę na treść art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Wskazanie w powyższym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwały w sprawie planu miejscowego są wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Zatem pozostałe naruszenia prawa (niewymienione w powołanym wyżej przepisie) należałoby traktować jako nieistotne, a więc niebędące przyczyną nieważności uchwały. Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń, a więc dotyczą one merytorycznej jego zawartości (przyjętych w nim ustaleń, część tekstowej, graficznej oraz załączników), a także standardów dokumentacji planistycznej. Naruszenie zasad sporządzania planu to przyjęcie rozwiązań niezgodnych z normami konstytucyjnymi lub zawartymi w ustawach materialnoprawnych, które to normy wyznaczają granice wykonywania władztwa planistycznego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08). Tryb sporządzania planu należy natomiast rozumieć jako sekwencję czynności podejmowanych w toku procedury planistycznej przez organ w celu uchwalenia planu. Istotne naruszenie trybu sporządzania planu następuje, gdy ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono procedury sporządzania aktu planistycznego (wyrok NSA z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1593/11). Mając na względzie powyższe kryteria kontroli uchwały, której przedmiotem jest uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Sąd stwierdził, że nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia ani zasad ani trybu sporządzania zaskarżonego planu, tym bardziej istotnego. Na takie stwierdzenie wpływ miała treść art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688 ze zm.), zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może naruszać ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zaskarżony plan obejmuje obszar w obrębie R. o powierzchni ok. 13,5 ha, z tego powierzchnia terenu gruntów ornych oraz upraw wynosi ok. 8 ha, a powierzchnia terenu wód powierzchniowych śródlądowych – ok. 4 ha, natomiast powierzchnia terenów zabudowy rekreacyjno-letniskowej – ok. 2 arów. Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków nieruchomość należąca do skarżącej (nr [...]) stanowi grunt rolny (RIVb). Ze studium z 2023 r. wynika, że dla tej nieruchomości wskazano funkcję terenów upraw polowych (RP), natomiast w zaskarżonym planie ustalono przeznaczenie pod tereny gruntów ornych oraz upraw ([...]RNR). Takie zapisy studium z 2023 r. determinowały treść zaskarżonej uchwały w zakresie przeznaczenia i możliwości zagospodarowania nieruchomości skarżącej. Stąd też, wszelkie zarzuty stawiane w istocie pod adresem studium z 2023 r. nie mogły zostać uwzględnione w niniejszej sprawie, Sąd nie kontroluje bowiem uchwały w przedmiocie ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta, która może stanowić odrębny przedmiot zaskarżenia, a uchwały podjętej w sprawie planu miejscowego. Tym samym zarzuty przekroczenia granic władztwa planistycznego i podjęcie zaskarżonej uchwały w oparciu o wadliwe studium oraz naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., art. 1 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., art. 1 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., art. 1 ust. 3 u.p.z.p. jak i art. 36 u.p.z.p. oraz § 10 rozp.proj.m. Sąd uznał za nieuzasadnione. Odnosząc się natomiast do twierdzeń skarżącej, że z uwagi na wielkość i położenie działki nr [...] niemożliwym będzie korzystanie z niej w sposób przewidziany zaskarżoną uchwałą, tj. prowadzenie na niej działalności rolniczej, należy zauważyć, że w przepisach u.k.u.rol. wprawdzie jest mowa o powierzchni granicznej działki [...] ha, jednakże nie oznacza to, że gdy działka ma mniejszą powierzchnię, nie będzie możliwe prowadzenie na niej działalności rolniczej. Taka możliwość istnieje, jednakże nie będzie ona podlegała przepisom u.k.u.rol. Jak stanowi bowiem art. 1a pkt 1 lit. b u.k.u.rol., przepisów ustawy nie stosuje się do nieruchomości rolnych, w których powierzchnia użytków rolnych jest mniejsza niż 0,3 ha. Skutkiem powyższych przepisów jest jedynie brak możliwości stosowania do działki należącej do skarżącej przepisów u.k.u.rol., a nie brak możliwości prowadzenia na niej działalności rolnej. W tym zakresie istotny jest cel, w jakim została u.k.u.rol. podjęta. Stanowi o tym art. 1 u.k.u.rol., zgodnie z którym ustawa określa zasady kształtowania ustroju rolnego państwa przez: 1) poprawę struktury obszarowej gospodarstw rolnych; 2) przeciwdziałanie nadmiernej koncentracji nieruchomości rolnych; 3) zapewnienie prowadzenia działalności rolniczej w gospodarstwach rolnych przez osoby o odpowiednich kwalifikacjach; 4) wspieranie rozwoju obszarów wiejskich; 5) wdrażanie i stosowanie instrumentów wsparcia rolnictwa; 6) aktywną politykę rolną państwa. Istotne są również przepisy definiujące takie pojęcia jak "nieruchomość rolna" i "gospodarstwo rolne", w których nie wskazuje się na powierzchnię działki. Zgodnie z art. 2 u.k.u.rol., ilekroć w ustawie jest mowa o "nieruchomości rolnej" - należy przez to rozumieć nieruchomość rolną w rozumieniu Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele inne niż rolne (pkt 1), "gospodarstwie rolnym" - należy przez to rozumieć gospodarstwo rolne w rozumieniu Kodeksu cywilnego, w którym powierzchnia nieruchomości rolnej albo łączna powierzchnia nieruchomości rolnych jest nie mniejsza niż 1 ha (pkt 2). Jak stanowi natomiast art. 461 Kodeksu cywilnego, nieruchomościami rolnymi (gruntami rolnymi) są nieruchomości, które są lub mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej. Za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego (art. 553 Kodeksu cywilnego). Tym samym zarzut arbitralności i uniemożliwienia korzystania z terenu nieruchomości należącej do skarżącej w sposób racjonalny również nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Z powyższych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę należało oddalić w całości. Stąd orzeczono jak w sentencji wyroku.