IV SA/Wr 386/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 listopada 2025 r. sprawy ze skargi K. E. na decyzję Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego z dnia 29 maja 2025 r., nr BRP.0143.62.2025.WSK w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego na rzecz K. E. kwotę 200,00 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 24 kwietnia 2024 r. za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej ePUAP wpłynął do Uniwersytetu Wrocławskiego wniosek K. E. (dalej: Skarżąca, Strona) którym działając na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 i art. 10 ust, 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r, o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.) zwróciła się o udostępnienie informacji publicznej wnosząc o udostępnienie będących w posiadaniu Uniwersytetu Wrocławskiego kopii: - protokołu (wraz z załącznikami, dołączonymi kopiami dokumentów) ostatniej kontroli budowlanej, osobno dla każdego z budynków oraz osobno dla rodzajów kontroli określonych w art. 62 ust. 1 pkt 1, 2 oraz 4 ustawy z dnia 7.07.1994 - Prawo budowlane (Dz.U. 1994 Nr 89 poz. 414) - wpisów z lat 2020-2025 z książek obiektu budowlanego dotyczących prac remontowych dotyczących budynków Domów Studenckich Uniwersytetu Wrocławskiego, tj.: - Domu Studenckiego "[...]", "ul. [...]", [...]-[...] W. - Domu Studenckiego "[...]", "pl. [...]", [...]-[...] W. - Domu Studenckiego "[...]", "ul. [...]", [...]-[...] W. - Domu Studenckiego "[...]", "pl. [...]", [...]-[...] W. - Domu Studenckiego "[...]", "pl. [...]", [...]-[...] W. Wskazała, że prosi o odpowiedź na adres ePUAP z którego wysłała tę wiadomość. Rektor Uniwersytetu Wrocławskiego pismem z dnia 7 maja 2025 r. poinformował Stronę, że informacja w przedmiocie dokumentów związanych z kontrolą budowlaną Domów Studenckich oraz wpisów z lat 2020 - 2025 z Książek Obiektu Budowlanego ww. nieruchomości, stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.d.i.p. Uwzględnienie wniosku wymaga zgromadzenia żądanych danych poprzez przeprowadzenie ich analizy, a ilość danych konieczna do realizacji wniosku wymaga podjęcia przez UWr dodatkowych czynności o znacznym nakładzie czasu i pracy. Mając na uwadze powyższe, wezwał Stronę do uzupełnienia wniosku poprzez wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, który przemawia za udostępnieniem wnioskowanych informacji - w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma. Strona pismem z dnia 17 maja 2025 r., w odpowiedzi na pismo z dnia 7 maja 2025r., wskazała, że wnioskowała wyłącznie o kopię istniejących dokumentów, których udostępnienie ogranicza się wyłącznie do czynności technicznych. Wnioskowane informacje nie stanowią analizy ani zestawienia, ich zgromadzenie nie wymaga wysiłku Intelektualnego. Wobec powyższego uważa, że wniosek dotyczy Informacji prostych. Następnie zauważyła, że gdyby jednak uznać wnioskowane informacje za przetworzone, za ich udostępnieniem przemawia przedstawiony niżej szczególnie istotny interes publiczny. Wskazała, że od trzech lat działa aktywnie w strukturach samorządu mieszkańców Domu Studenckiego "[...]", obecnie jako wiceprzewodnicząca Rady Mieszkańców, wcześniej jako jej przewodnicząca oraz przewodnicząca komisji stałych. Jednocześnie nieformalnie współpracuję z komisją ds. Domów Studenckich powołaną przez Parlament Studentów UWr, która zajmuje się monitorowaniem I nagłaśnianiem problemów związanych ze stanem technicznym, dostępnością i ;bezpieczeństwem infrastruktury mieszkalnej studentów Uniwersytetu Wrocławskiego. informacje zawarte w kontrolach budowlanych oraz w Książkach Obiektów Budowlanych są istotne dla oceny spełniania przez Domy Studenckie wymogów bezpieczeństwa technicznego, sanitarnego i pożarowego oraz do identyfikacji ewentualnych zaniedbań w zakresie konserwacji i remontów. Wiedza ta jest niezbędna przy planowaniu i podejmowaniu działań rzeczniczych na rzecz poprawy warunków mieszkaniowych i prowadzenia dialogu z władzami Uczelni oraz instytucjami zewnętrznymi reprezentując mieszkańców Domów Studenckich. W kontekście rosnących problemów z dostępnością miejsc w akademikach, wieloletnimi zaniedbaniami w remontach oraz obniżającym się poziomem bezpieczeństwa obiektów, udostępnienie żądanych danych służy interesowi całej społeczności akademickiej Uniwersytetu Wrocławskiego. Wobec powyższego, uważa, że wniosek spełnia przesłankę szczególnie istotnego interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.d.i.p. i ponawia prośbę o jego realizację, BRP.0143.62.2025.WSK Zaskarżoną decyzją z dnia 29 maja 2025r., nr BRP.0143.62.2025.WSK Rektor Uniwersytetu Wrocławskiego (dalej: organ, Rektor) działając na podstawie art. 16 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 104 § 1 i 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku Strony z dnia 24 kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, odmówił udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji Rektor przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał, że podstawą prawną udostępniania informacji publicznej jest art. 1 ust. 1 u.d.i.p, zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonych. Uniwersytet Wrocławski z uwagi na powierzone mu zadania publiczne w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia ww. informacji. Organ stwierdził, że wnioskowana przez Stronę informacja jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie. Zakres złożonego wniosku natomiast czyni z niej informację przetworzoną, która wymaga wykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem wnioskowanych informacji. Organ wskazał, że przygotowanie żądanej informacji wymaga podjęcia przez organ dodatkowych czynności o znacznym nakładzie pracy i czasu - konieczne jest wówczas wielogodzinne zaangażowanie do ww. czynności wielu pracowników Uniwersytetu, co może zakłócić normalny tryb funkcjonowania Uczelni. Dalej zauważył, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2014 r., I OSK 2111/13, wskazał, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Ten sam sąd w innym wyroku argumentował także, iż interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (wyrok NSA z 9 listopada 2011 r., I OSK 1365/11). Z tego też względu, wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego (zob. wyrok NSA z 7 grudnia 2011 r., I OSK 1737/11). Ponadto zwrócił uwagę na fakt, że informacja przetworzona może wystąpić w dwóch odmiennych sytuacjach. Zgodnie z orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1261/15 z dnia 10 listopada 2016 r "ustawa wyróżnia informację publiczną (tzw. prostą) i informację publiczną przetworzoną. Informacja przetworzona występuje w dwóch odmiennych sytuacjach. Pierwsza z nich ma miejsce wtedy, gdy informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Z drugą sytuacją mamy do czynienia, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmuje wprawdzie informacje proste, będące w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie rzeczy mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. Żądana informacja w jej elementach składowych zatem istnieje, jednak suma informacji prostych nie zawsze pozostaje informacją prostą." Następnie organ wskazał, że w jego ocenie w przedmiotowej sprawie Strona nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego, który uzasadniałby konieczność udostępnienia żądanych we wniosku informacji. Zauważył, że Strona występuje z wnioskiem we własnym imieniu. Powołuje się, co prawda, na członkostwo w strukturach samorządu mieszkańców Domu Studenckiego "[...]" jako wiceprzewodnicząca Rady Mieszkańców, jednak w żadnym razie nie przedstawia umocowania do działania w imieniu wyżej wymienionego, a zatem nie można przyjąć, że Strona z przedmiotowym wnioskiem występuje w ich imieniu. Dodatkowo stwierdził, że nawet gdyby Strona występowała w imieniu Rady Mieszkańców, przesłanka wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego również nie zostałaby spełniona, bowiem Rada ta nie posiada rzeczywistej możliwości wykorzystywania uzyskanych informacji w celu publicznym. Zauważył, że w tym kontekście należy mieć na uwadze również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 29 maja 2018 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 22/18 w którym stwierdzono, że "prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie ten wnioskodawca, który jest w stanie wykazać swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Uprawnienie to nie służy więc wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym w uzyskaniu informacji publicznej po to, by ją móc następnie udostępnić ogółowi. (...) Charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji, mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego uzasadniającego uwzględnienie wniosku. Do takich podmiotów można zaliczyć osoby mające rzeczywistą możliwość wykorzystywania uzyskanych informacji publicznych w celu usprawnienia funkcjonowania odpowiednich organów." Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie Strona nie wykazała skutecznie, że informacja zostanie realnie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa, a zatem nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego. Okoliczność nagłośnienia udostępnionej informacji, czy przekazanie jej ogółowi społeczeństwa, nie jest tożsame z realną możliwością wprowadzenia zmian i wpłynięcia na uprawnione organy. Końcowo stwierdził, że w świetle powyższych ustaleń, należało odmówić udostępnienia Stronie żądanej informacji. Przedmiotowa informacja stanowi informację przetworzoną w rozumieniu u.d.i.p., w związku z czym wobec niespełnienia przesłanki, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. niewskazania przez Stronę, jaki szczególnie istotny interes publiczny przemawia za udostępnieniem wnioskowanej informacji, organ orzekł jak w sentencji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia; zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej: MPPOIP) w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2) art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają przesłanki ograniczania konstytucyjnego prawa do informacji, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na ograniczeniu konstytucyjnego prawa, które to ograniczenie nie spełnia przesłanek konieczności i proporcjonalności, a ponadto nie znajduje uzasadnienia w potrzebie ochrony wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wartości prawnie chronionych, 3) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten normuje instytucję informacji przetworzonej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona, 4) ewentualnie i z daleko idącej ostrożności procesowej, w sytuacji gdyby Sąd nie uznał zarzutu wskazanego w pkt. 3, skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 3 ust, 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim prawo do informacji obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego nie została spełniona w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi zarzuciła, że przedmiotem złożonego przez nią wniosku było udostępnienie informacji tzw. prostej. Żądana przez nią informacja istniała w chwili złożenia wniosku, a jej udostępnienie wymagało przedsięwzięcia jedynie czynności technicznych, związanych z przekazaniem informacji zgodnie ze sposobem i formą wskazanymi we wniosku. Realizacja wniosku nie wymaga wytworzenia nowej jakościowo informacji wskutek podjęcia działań intelektualnych (np. analiz), których podjęcie w celu stworzenia nowej informacji uzasadniałoby przyjęcie, że przedmiotem wniosku było udostępnienie informacji przetworzonej. Rektor nie wykazał, dlaczego żądana informacja rzeczywiście wymaga przetworzenia. Brak w uzasadnieniu skarżonej decyzji wyczerpującego wykazania, na czym konkretnie przetworzenie miałoby polegać. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 lutego 2025 r., III OSK 1984/22: "odmawiając udostępnienia informacji publicznej przetworzonej organ obligowany jest do wykazania zakresu nakładów, jakie musi ponieść, ich czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, konkretnej ilości koniecznych do przeanalizowania i zanonimizowania dokumentów, czy też innego rodzaju okoliczności mogących zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań". W skarżonej decyzji Rektor wskazał jedynie, że "przygotowanie żądanej informacji wymaga podjęcia przez organ dodatkowych czynności o znacznym nakładzie pracy i czasu - konieczne jest wówczas wielogodzinne zaangażowanie do ww. czynności wielu pracowników Uniwersytetu, co może zakłócić normalny tryb funkcjonowania Uczelni". Takie uzasadnienie nie może zostać uznane za wystarczające, gdyż organ nie wskazał konkretnie zakresu nakładów, jakie miałyby być konieczne do realizacji wniosku — nie określono liczby dokumentów, stopnia ich skomplikowania, koniecznego zakresu anonimizacji czy liczby zaangażowanych pracowników. Użyte w decyzji sformułowania, takie jak "znaczny nakład pracy i czasu" oraz "wielogodzinne zaangażowanie", mają charakter ogólnikowy i nie pozwalają na ocenę prawidłowości przedstawionych wyjaśnień. Ponadto, w ocenie Strony, błędnie stwierdzono, że nie została spełniona przesłanka "szczególnej istotności dla interesu publicznego", o której stanowi art, 3 ust. 1 pkt 1 in fine u.d.i.p. Uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, bowiem jej uzyskanie pozwoli poznać istotną sferę życia publicznego, co jest niezbędne do publicznej dyskusji o jej funkcjonowaniu i ewentualnie zmiany praktyki. Po pierwsze informacje dotyczące bezpieczeństwa pożarowego Domów Studenckich są szczególnie istotne dla sprawowania społecznej kontroli, szczególnie wobec stwierdzanych w protokołach kontroli nieprawidłowości. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej we Wrocławiu w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego z 3 lipca 2019 (dowód nr 1) znalazł podstawy do uznania Budynku Domu Studenckiego "[...]" za zagrażający życiu ludzi ze względu na naruszenie przepisów. Informacje na temat kontroli są szczególnie ważne, gdyż dotyczą bezpieczeństwa mieszkańców Domów Studenckich, gości, pracowników. Odnosząc się do pisma opisującego interes publiczny, w uzasadnieniu skarżonej decyzji Rektor wskazał, że Rada Mieszkańców (dalej: RM) "nie posiada rzeczywistej możliwości wykorzystywania uzyskanych informacji w celu publicznym". Strona nie zgodziła się z takim stanowiskiem. Zgodnie z § 83 ust. 1 Regulaminu Samorządu Studentów Uniwersytetu Wrocławskiego (dowód nr 2), RM między innymi "współdziała z władzami Uniwersytetu" oraz "przyjmuje i rozpatruje wszystkie uwagi zmierzające do polepszenia warunków życia w DS". Z kolei § 83 ust. 2 stanowi, że do obowiązków RM należy m.in. "opiniowanie planu zakupów do DS oraz zamierzeń techniczno-organizacyjnych i modernizacyjnych DS", "w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w pracy administracji DS (...) zwoływanie Zgromadzenia Mieszkańców" oraz "dokonywanie oceny bieżącego postępu prac remontowo- konserwacyjnych oraz przekazywanie wniosków i uwag władzom Uniwersytetu". RM, a więc także jej członkowie, zobowiązana jest do aktywnego udziału w procesie oceny funkcjonowania Domu Studenckiego i przekazywania stosownych uwag administracji. Podkreśliła, że potwierdzenie roli Samorządu Studenckiego w zapewnianiu bezpieczeństwa w uczelni można znaleźć w Rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 30 października 2018 r. (Dz.U. 2018 poz. 2090), który w § 1 ust. 1 pkt 2 stanowi, że Rektor współpracuje w tym zakresie z Samorządem. Ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. 2018 poz. 1668) w art. 110 ust. 9 jednoznacznie stwierdza, że "uczelnia zapewnia warunki niezbędne do funkcjonowania samorządu studenckiego", co obejmuje również możliwość uzyskiwania informacji istotnych dla realizacji jego zadań. Zaznaczyła, że Domy Studenckie prowadzone są na podstawie art. 11 ust. 5 wspomnianej ustawy, z czego wynika, że stanowi to zadanie uczelni. Zauważyła, że praktyka działania Rady Mieszkańców Domu Studenckiego "[...]" dowodzi, że Rada rzeczywiście wykorzystuje swoją pozycję do inicjowania działań o istotnym znaczeniu społecznym z perspektywy mieszkańców. W roku akademickim 2023/2024, z inicjatywy RM, doszło do przeprowadzenia dezynsekcji całego budynku, w związku z nasilającym się problemem obecności pluskiew. Dodatkowo, dzięki działaniom Rady, mieszkańcom zapewniono tymczasowe miejsca noclegowe w innych akademikach na czas przeprowadzanych prac, a w wakacje wymieniono część obić materacy. Był to bezpośredni efekt zaangażowania RM w reagowanie na bieżące problemy studentów mieszkających w Domach Studenckich. Działania te mogłyby być jeszcze bardziej skuteczne, gdyby RM miała dostęp do informacji dotyczących wyników przeprowadzanych kontroli. Jest to tym bardziej istotne, że RM reprezentuje interesy studentów-mieszkańców Domów Studenckich, a to właśnie realizacji tych interesów dotyczą wspomniane działania kontrolne, dotyczące bezpieczeństwa i higieny warunków zamieszkania w Domach Studenckich. Faktyczne możliwości oddziaływania RM potwierdza również szereg innych inicjatyw podejmowanych zarówno w roku 2023/2024, jak i 2024/2025 — takich jak organizacja wydarzeń integracyjnych, organizacja depozytu na rzeczy mieszkańców na okres wakacji, a z inicjatywy RM stało się możliwe udzielanie noclegów poza godzinami pracy administracji oraz przedłużanie wizyt do godziny drugiej w nocy. Rada, jako organ demokratycznie wybrany przez mieszkańców Domu Studenckiego, pełni funkcję ich przedstawiciela i pośrednika w kontaktach z administracją, wspierając mieszkańców w codziennych, często istotnych dla ich warunków życia sprawach. Wszystko to wskazuje, że RM nie tylko posiada rzeczywisty i umocowany prawnie potencjał wykorzystywania informacji publicznej w celu publicznym, ale także z tego potencjału korzysta, działając aktywnie na rzecz wspólnoty akademickiej. Końcowo podkreśliła, że jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 4 sierpnia 2022 r., III SA/Gd 476/22 "to obywatele niezwiązani z partiami politycznymi i systemem władzy, upubliczniając w mediach społecznościowych nieprawidłowości w działaniu organów władzy publicznej sprawują nad nimi społeczną kontrolę o potężnej sile oddziaływania", powołując się na konstytucyjną zasadę równości (art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP). W związku z powyższym wniosła jak w petitum skargi. Strona wiosła o przeprowadzenie następujących dowodów: 1) zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, pismo o sygnaturze MZ.5580.130.4.19 wydane przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej we Wrocławiu dnia 03.07.2019 r., 2) regulaminu Samorządu Studentów Uniwersytetu Wrocławskiego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 2 w związku z art.120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) zgodnie z wnioskiem Strony, któremu nie sprzeciwił się organ. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Podkreślić należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W związku z tym wskazać należy, że nie ma sporu miedzy stronami, że wniosek z dnia 24 kwietnia 2025 r. dotyczy informacji publicznej, a Rektor Uniwersytetu Wrocławskiego jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Spór sprowadza się zasadniczo do kwestii charakteru wnioskowanej informacji publicznej - czy jest to informacja publiczna prosta (jak podnosi Skarżąca) czy też przetworzona (jak twierdzi podmiot zobowiązany), której udostępnienie wymaga wykazania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Niemniej jednak analiza dotychczasowego orzecznictwa sądowego (w tym przywołanego w dalszej treści uzasadnienia Sądu wyroku NSA z 11 kwietnia 2025 r. o sygn. akt III OSK 813/24, CBOSA) umożliwia odkodowanie swoistego rodzaju opisowej definicji tego pojęcia. Informacja publiczna "przetworzona" to zatem taka informacja publiczna, która: - w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (wyrok NSA z 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1746/14, CBOSA); - jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; - jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (wyroki NSA z: 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 89/13, LEX nr 1368968; 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1347/05, LEX nr 281369) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyroki NSA z: 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12; 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13; 3 października 2014 r., sygn. akt I OSK 747/14, CBOSA); - jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu - "przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, że ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (wyroki NSA z: 5 września 2013 r. o sygn. akt I OSK 953/13, I OSK 866/13, I OSK 865/13, CBOSA); - proces powstawania informacji (przetworzonej) skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego" (wyrok NSA z 9 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1737/12, CBOSA); - może być jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (wyroki NSA z: 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 2658/14; 5 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 33/15, CBOSA); - nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją - "informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona (wyroki NSA z: 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 863/14; 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1645/14; z 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 977/11, CBOSA); - której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej ilości dokumentów - informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji (...); w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (wyroki NSA z: 2 października 2014 r. sygn. akt I OSK 140/14; 21 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1477/12, LEX nr 1264566; 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 792/11, LEX nr 1094536; 8 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 426/11, LEX nr 1135982; 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1347/05, LEX nr 281369). Powołana w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przesłanka "szczególnej istotności dla interesu publicznego" jest nieostra i musi być rozpatrywana przez pryzmat każdej konkretnej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2000 r., sygn. akt III SA 2302/00, publ. j.w.). Nie ulega jednak wątpliwości, że pojęcie interesu publicznego obejmuje interes ogółu, a nie jedynie interesy indywidualne. Interes publiczny odnosi się do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa - podmiotów publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym z treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być ono szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator oceny, czy wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania (por. wyroki NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10; z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2721/13; CBOSA). Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Uzasadnienie ww. decyzji nie wyjaśnia bowiem w sposób przekonujący powodów, dla których podmiot zobowiązany przyjął, że wniosek z dnia 24 kwietnia 2025 r. dotyczy informacji publicznej przetworzonej. Wyjaśnienie tej kwestii jest szczególnie istotne w sytuacji, w której ustawa nie zawiera definicji ww. pojęcia, a przedstawione powyżej kierunki jego interpretacji opierają się na kazuistycznym podejściu do okoliczności faktycznych indywidualnej sprawy. Podkreślenia wymaga, że kwalifikacja żądania jako dotyczącego informacji przetworzonej stanowi w istocie ograniczenie konstytucyjnie gwarantowanego prawa do informacji publicznej (art. 61 Konstytucji RP), gdyż wymusza na wnioskodawcy wykazanie szczególnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji, a w razie braku skutkuje odmową udostępnienia informacji, która wszakże cały czas pozostaje informacją publiczną. Dlatego też decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej powinna zawierać przekonujące uzasadnienie przedstawiające powody przyjęcia przez organ takiej właśnie kwalifikacji żądanej informacji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że w ocenie Sądu, przedstawiona w zaskarżonej decyzji argumentacja organu, nie jest dostatecznie szczegółowa i wyczerpująca, a przez to i przekonywująca, jeśli chodzi o wykazanie, że w sprawie istotnie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną. Organ wydając zaskarżoną decyzję ograniczył się bowiem de facto do ogólnych sformułowań odnoszących się do rozumienia pojęcia "informacja przetworzona" i wskazania jedynie, że "przygotowanie żądanej informacji wymaga podjęcia przez organ dodatkowych czynności o znacznym nakładzie pracy i czasu - konieczne jest wówczas wielogodzinne zaangażowanie do ww. czynności wielu pracowników Uniwersytetu, co może zakłócić normalny tryb funkcjonowania Uczelni". Organ winien przedstawić konkretne, weryfikowalne argumenty wskazujące na zakres czynności związanych z realizacją indywidualnego wniosku, które to czynności mogą zakłócić czy wręcz uniemożliwić normalne funkcjonowanie organu – czego nie uczynił w zaskarżonej decyzji. Chodzi więc o podanie takich danych jak: czas niezbędny do realizacji wniosku, liczba pracowników zaangażowanych w ten proces w relacji do dostępnych zasobów kadrowych, konkretna bądź choćby przybliżona ilość dokumentów podlegających selekcji, analizie czy anonimizacji, konieczność pozyskania dokumentów ze zbiorów znajdujących w różnych komórkach organizacyjnych, administrowanych przez różnych pracowników oraz każda inna okoliczność potwierdzająca wymóg ponadstandardowego zaangażowania w przygotowanie wnioskowanych informacji do udostępnienia. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, gdzie podkreśla się, że "w każdym przypadku, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powołuje się na to, że ma ona charakter przetworzony i okoliczność ta stanowi podstawę decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia, zobowiązany jest w uzasadnieniu tej decyzji podać fakty, które będą tę ocenę potwierdzać. (...) Chodzi więc o podanie takiego zbioru informacji, które pozwolą sądowi na pozytywną weryfikację przyjętego w decyzji stanowiska, że żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 314/22, CBOSA). Dlatego też uznanie danej informacji za przetworzoną wymaga uzasadnienia odnoszącego się do konkretnej sprawy. Niewystarczające jest zatem samo przywołanie rozumienia "pojęcia" informacji przetworzonej oraz ogólnikowych twierdzeń, mogących mieć zastosowanie w każdej innej sprawie. Jeżeli podmiot zobowiązany chce prawidłowo wykazać zasadność swojej kwalifikacji musi podać konkretne argumenty, które będą tę ocenę potwierdza. Konieczne jest odniesienie się do treści całego wniosku, tj. do wszystkich żądanych w nim informacji oraz wykazanie, jakie konkretnie działania należy podjąć celem przetworzenia informacji, ilu pracowników i przez jaki czas będzie zaangażowanych w ten proces, czy żądane informacje składają się z informacji prostych, a jeżeli tak, to gdzie i w jakich kategoriach zbiorów się znajdują, w jakim zakresie i przez jaki okres praca organu będzie zakłócona, czy przetworzenie informacji będzie się wiązało z ponadstandardowymi nakładami finansowymi itd. Wskazane braki uniemożlwiają ocenę, czy nakład pracy związany z realizacją wniosku oznacza konieczność ponadstandardowego zaangażowania, zakłócającego bieżący tryb funkcjonowania Uczelni, a w konsekwencji kwalifikację żądanych informacji. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że stanowisko organu co do kwalifikacji żądanej informacji jako przetworzonej nie zostało należycie umotywowane. Skutkowało to naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji uchyleniem zaskarżonej decyzji jako co najmniej przedwczesnej. Odnośnie stanowiska podmiotu zobowiązanego, iż Skarżąca nie wykazała w toku postępowania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego w udostępnieniu wnioskowanej informacji wskazać należy, że na obecnym etapie kwestia ta nie miała przesądzającego znaczenia dla podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Kluczowe pozostaje bowiem wyjaśnienie charakteru żądanej informacji publicznej (prosta czy przetworzona). Natomiast wykazanie (bądź nie) kwalifikowanego interesu publicznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., będzie istotne w przypadku jednoznacznego wykazania przez podmiot zobowiązany, że przedmiotem wniosku jest informacja publiczna przetworzona. Ponownie rozpatrując sprawę podmiot zobowiązany uwzględni dokonaną ocenę prawną. Nadto poczyni niezbędne ustalenia faktyczne w celu wyjaśnienia czy wnioskowana informacja publiczna ma charakter prosty czy przetworzony. W zależności od poczynionych ustaleń podejmie stosowne czynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnośnie wniosku Skarżącej o przeprowadzenie dowodu ze wskazanych dokumentów to należy zauważyć, że możliwość przeprowadzenia postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym - w ograniczonym zakresie przewidzianym przepisem art. 106 § 3 p.p.s.a. została zastrzeżona dla posiedzenia w formie rozprawy. Tymczasem za zgodną wolą Skrzącej oraz organu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – co procesowo wyłącza stosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., Sąd wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję (punkt I sentencji wyroku). O kosztach w postaci uiszczonego przez Stronę wpisu w wysokości 200,00 zł orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.