VII SA/Wa 927/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Mirosław Montowski asesor WSA Szczepan Borowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2025 r. sprawy ze skargi K.K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 lutego 2025 r. nr 252/2025 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej: "MWINB", "organ odwoławczy"), postanowieniem z 27 lutego 2025 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "k.p.a.") oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 725 z póżn. zm.) po rozpatrzeniu zażalenia K. K. ( dalej: "skarżąca") na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. ( dalej: "PINB", "organ I instancji", "organ powiatowy") Nr [...] z [...] listopada 2024 r., znak: [...], wstrzymujące K. K. i P. W. prowadzenie robót budowlanych przy realizacji wiaty zlokalizowanej na działce nr ew. [...] w m. S., gmina J., informujące o możliwości złożenia wniosku o legalizację ww. obiektu oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej, która w przedmiotowym przypadku wyniesie 125 000,00 zł (sto dwadzieścia pięć tysięcy złotych), utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Powyższe postanowienie, zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 25 marca 2024 r. do PINB wpłynęło pismo P. W. w sprawie legalności wiaty zlokalizowanej na działce nr ew. [...] w m. S. Organ I instancji pismem z 3 kwietnia 2024r., zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie legalności realizacji wiaty, zlokalizowanej na działce nr ew. [...] w m. S., gmina J.. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 23 kwietnia 2024r. PINB ustalił, iż na działce nr ew. [...] w m. S., gmina J. usytuowana jest wiata konstrukcji drewnianej z dachem dwuspadowym pokrytym blachą trapezową. Wymiary obiektu wynoszą około 4,65 m x 8,80 m. Wiata została zrealizowana w 2023 r. Stan techniczny obiektu jest zadowalający. Właściciele nieruchomości nie posiadają pozwolenia na budowę ani zgłoszenia dotyczącego ww. obiektu. Podczas kontroli sporządzono dokumentację fotograficzną, która została załączona do protokołu. W związku z powyższym PINB postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2024r., znak: [...], wstrzymał skarżącej i P. W. prowadzenie robót budowlanych przy realizacji wiaty zlokalizowanej na działce nr ew. [...] w m. S., gmina J., poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację ww. obiektu oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej. Zażalenie na ww. postanowienie z zachowaniem ustawowego terminu złożyła skarżąca. W wyniku rozpoznania zażalenia, MWINB wspomnianym na wstępie skarżonym postanowieniem z 27 lutego 2025 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania ll-instancyjnego, pismem z 3 lutego 2025 r., zwrócił się do Urzędu Gminy w J. z prośbą o przekazanie informacji, czy działka nr ew. [...] w m. S., gmina J., na której zrealizowano obiekt budowlany będący przedmiotem niniejszego postępowania objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub też innych dokumentów planistycznych określających jej przeznaczenie, tj. czy dopuszczalna jest na niej zabudowa mieszkaniowa. Pismem z dnia 12 lutego 2025 r. udzielono odpowiedzi na wystąpienie. MWINB przypomniał, że skarżąca podniosła w odwołaniu, że sporny obiekt budowlany stanowi wiatę, której budowa jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz dokonania zgłoszenia zamiaru jej budowy. MWINB, mając na uwadze wymiary obiektu ustalone podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 23 kwietnia 2024 r., PIN wskazał, że powierzchnia zabudowy przedmiotowej wiaty wiaty wynosi około 41 m2. Wyjaśnił, że skarżąca w treści zażalenia powołała się na art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego zgodnie z którym: "Nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki". MWINB wyjaśnił, że na etapie niniejszego postępowania zażaleniowego podjął dodatkowe czynności wyjaśniające, tj. pismem z dnia 3 lutego 2025 r. zwrócił się do Urzędu Gminy w J. z prośbą o przekazanie informacji, czy działka nr ew. [...] w m. S., gmina J. objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub też innych dokumentów planistycznych określających jej przeznaczenie, tj. czy dopuszczalna jest na niej zabudowa mieszkaniowa. Wójt Gminy J. w piśmie z dnia 12 lutego 2025r. wskazał, że dla ww. działki nie ma aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i założeń do planu. Dalej wskazano, iż "W zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J. zatwierdzonej uchwałą Nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] stycznia 2018 roku: - działka nr ewid.: [...] położona w obrębie Szumlin znajduje się na obszarach gleb rolniczej przestrzeni produkcyjnej klasy V-VI, terenach tarasów zalewowych do 2 m p.p.t., terenach trwałych użytków zielonych. Ponadto zgodnie z mapą zagrożenia i ryzyka powodziowego Informatycznego Systemu Osłony Kraju oznaczoną symbolem [...] działka nr ewidencyjny [...] w obrębie S. znajduje się na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią.’’. Ponadto ze znajdującej się w aktach sprawy "Informacji o działce" wynika, iż działka nr ew. [...] jest działką oznaczoną jako klasoużytek RV co oznacza, że jest to grunt rolny klasy piątej. Tym samym nie ulega wątpliwości, że na dzień wydawania niniejszego postanowienia działka nr ew. [...] nie jest, jak twierdzi skarżąca, działką z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową co wyklucza możliwość zastosowania w sprawie art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Przechodząc do oceny dokonanej przez organ powiatowy kwalifikacji prawnej przedmiotu postępowania MWINB ocenił na podstawie analizy materiału dowodowego w tym przede wszystkim dokumentacji zdjęciowej wykonanej podczas kontroli w dniu 23 kwietnia 2024r., że organ powiatowy prawidłowo uznał, iż w omawianej sprawie przedmiotem postępowania jest wolnostojąca wiata. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 14c Prawa budowlanego, budowa I wolnostojących wiat o powierzchni zabudowy do 35 m2 (przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki) (wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Sporna wiata ma powierzchnię zabudowy wynoszącą ok. 41 m2. Nie można w ślad za stroną skarżącą twierdzić, że obecnie obowiązujące przepisy na tego rodzaju inwestycję nie przewidują obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia budowy takiego obiektu. MWINB wyjaśnił, że Prawo budowlane nie zawiera definicji terminu "wiata", tak więc interpretując ten termin należy odwołać się do jego potocznego znaczenia. W powszechnym rozumieniu za wiatę uważa się "budowle składającą się z konstrukcji dachowej wspartej na słupkach" (Encyklopedia PWN, Warszawa 1996), "lekką budowlę w postaci dachu wspartego na słupach (...)" (Słownik Języka Polskiego). W świetle powyższego za podstawowe cechy wiaty uznać należy wsparcie danej budowli na słupach stanowiących podstawowy element konstrukcyjny (nośny), wiążący budowlę z gruntem. Natomiast w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. z 1999r., Nr 112, poz. 1316 z póżn. zm.) wskazano, że wiata jest szczególnym rodzajem budynku, stanowiącym pomieszczenie naziemne obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione. Potwierdza to stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 18 stycznia 2024r. sygn. akt II OSK 2083/22, w którym Sąd wskazał, że: "Ponadto przyjmuje się, że wiata powinna posiadać lekką konstrukcję i brak wydzielenia z przestrzeni przy pomocy przegród budowlanych. Częściowe wyposażenie w ściany nie zmienia charakteru obiektu, zwłaszcza jeżeli nie stanowią one elementu konstrukcyjnego, a konstrukcja nadal pozostaje słupowa, gdy funkcję nośną spełniają słupy, nie ściany. Wiata nie może być obiektem zamkniętym, a więc obudowanym ze Wszystkich stron. Zarazem wiata może przylegać do budynku. Kwalifikacja obiektu budowlanego jako wiaty wymaga m.in. uwzględnienia jego funkcji (por. wyroki NSA: z 6 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1481/14, z 7 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 575/17, z 26 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1091/18, z 24 września 2019 r., sygn. II OSK 2266/18)". Dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach sprawy zdaniem MWINB jednoznacznie wskazuje, że mamy do czynienia z wiatą w ww. rozumieniu. Sporny obiekt nie posiada bowiem ścian a jego konstrukcję stanowią drewniane słupy. Z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 23 kwietnia 2024 r. wynika nadto, iż budowa spornej wiaty została zrealizowana w 2023 r. Stwierdzić zatem należy, iż na gruncie obowiązujących zarówno w dacie budowy, jak i dacie orzekania przepisów Prawa budowlanego, budowa wiaty do 35 m2 wymagała dokonania zgłoszenia. W takim przypadku organ powiatowy prawidłowo wdrożył postępowanie legalizacyjne w trybie art. 48 Prawa budowlanego, zgodnie z którym: "ust. 1 Organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. ust. 2 Jeżeli w wyniku budowy występuje stan zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, w postanowieniu o wstrzymaniu budowy organ nadzoru budowlanego nakazuje bezzwłoczne: 1) zabezpieczenie obiektu budowlanego lub terenu, na którym prowadzona jest budowa, oraz 2) usunięcie stanu zagrożenia. ust. 3 W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. ust. 4 Na postanowienie o wstrzymaniu budowy przysługuje zażalenie". MWINB wskazał, że organ powiatowy prawidłowo poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. Skargę na powyższe postanowienie, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie prawa, a mianowicie: 1) nierozpoznanie i nie odniesienie się w sposób zgodny z prawem do istoty zarzutów zawartych w zażaleniu od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 8 listopada 2024 r., Nr [...], znak [...] wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych przy realizacji wiaty na działce nr ewid. [...] we wsi S., gmina J. 2) niezasadne utrzymanie w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] listopada 2024 r., Nr [...], znak [...] rzez co doszło do naruszenia w toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego następujących przepisów prawa, które miały wpływ na wynik sprawy: a) art. 7 k.p.a. polegającego na zaniechaniu obowiązku podjęcia przez organy nadzoru budowlanego w toku postępowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy - zwłaszcza w kwestii analizy przepisu art. 48 ust. 1 p.b. oraz akt prowadzonego postępowania. b) art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyznanie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 48 p.b. ponieważ zrealizowana przez skarżącą wiata, nie wymaga uzyskania przed realizacją decyzji o pozwoleniu na budowę albo zgłoszenia. Skarżąca podniosła, że realizację wskazanej wiaty chciała zgłosić w Starostwie Powiatowym w P., niemniej pouczono ją, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt. 2 że nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Skarżąca argumentowała, że wiata którą zrealizowała ma powierzchnię zabudowy 40 m2 i zlokalizowana jest na działce przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe. Wszystkie działki sąsiednie zabudowane są budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi ( dz. nr. [...], [...], [...], [...], [...]). W związku z powyższym w urzędzie Gminy J. zapewniono ją, że jej działka nr ewid. [...] również może być zabudowana i może ona w każdej chwili wystąpić o decyzję o warunkach zabudowy, gdyż działka jest przeznaczona pod zabudowę (w załączeniu wyciąg z mapy geoportalu z zabudową mieszkaniową sąsiednich działek). Stwierdzenie, że uzyskano zaświadczenie z gminy, że przedmiotowa działka nr ewid. [...] na której zrealizowała wiatę stanowi przeznaczenie rolne, nie przesądza o fakcie, że działka nie jest przeznaczona pod zabudowę. Dopiero po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy, realizacji obiektu i inwentaryzacji, obszar na którym zrealizowano obiekt ulega zmianie klasyfikacji gruntu z "R" na "B" Końcowo, skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia WINB w Warszawie nr 252/2025 z dnia 27 lutego 2025 r. jak i poprzedzającego postanowienia Organu I instancji nr [...] z dnia [...] listopada 2024 r. W odpowiedzi na skargę, MWINB wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przeprowadzona w tak zakreślonych ramach sądowa kontrola legalności zaskarżone go postanowienia, doprowadziła Sąd do uznania, że odpowiada ono prawu. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 27 lutego 2025 r., utrzymujące postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Nr [...] z [...] listopada 2024 r., znak: [...], wstrzymujące K. K. i P. W. prowadzenie robót budowlanych przy realizacji wiaty zlokalizowanej na działce nr ew. [...] w m. S., gmina J., informujące o możliwości złożenia wniosku o legalizację ww. obiektu oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej, która w przedmiotowym przypadku wyniesie 125 000,00 zł (sto dwadzieścia pięć tysięcy złotych) . Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu powiatowego, stanowił art. 48 Prawa budowlanego, zgodnie z którym: "ust. 1 Organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. ust. 2 Jeżeli w wyniku budowy występuje stan zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, w postanowieniu o wstrzymaniu budowy organ nadzoru budowlanego nakazuje bezzwłoczne: 1) zabezpieczenie obiektu budowlanego lub terenu, na którym prowadzona jest budowa, oraz 2) usunięcie stanu zagrożenia. ust. 3 W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. ust. 4 Na postanowienie o wstrzymaniu budowy przysługuje zażalenie". W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości co do zasadności zakwalifikowania przedmiotowego budynku jako wiaty oraz co do jego powierzchni zabudowy, która wynosi około 40 m2, a jednocześnie nie przekracza 50 m2. Jak wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych (k. 3) informacji o działce, ma ona powierzchnię 0,15 ha, a więc 1500 m2. Zdaniem Sądu, organy zasadnie oceniły, że sporny obiekt wymagał zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno- budowlanej. Zgodnie bowiem z treścią art. 29 ust. 1 pkt 14c Prawa budowlanego, budowa wolnostojących wiat o powierzchni zabudowy do 35 m2 (przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki), wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Bezspornym jest, że skarżąca nie dokonała takiego zgłoszenia, a zatem organ powiatowy zasadnie zastosował tryb przewidziany w art. 48 Prawa budowlanego. Nie można jednocześnie uznać za zasadne argumentacji skarżącej, że przedmiotowy obiekt nie wymagał zarówno pozwolenia na budowę, jak też zgłoszenia. W niniejszej sprawie, nie będzie miał bowiem zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Na działce skarżącej poza przedmiotową wiatą, nie ma żadnego budynku mieszkalnego, a zatem kluczowe w niniejszej sprawie, było ustalenie, czy działkę tę można uznać za działkę przeznaczoną pod budownictwo mieszkaniowe. Działka przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe, a więc działka budowlana, to w myśl art. 2 pkt 12 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130, dalej : "u.p.z.p."), nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Zatem kluczowe jest przeznaczenie działki pod budownictwo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Działka budowlana w rozumieniu tej definicji to zarówno nieruchomość gruntowa według podejścia cywilistycznego, jak i działka gruntowa w rozumieniu prawa geodezyjnego i kartograficznego. Istotne jest, że chodzi o teren budowlany, tj. teren, który ze względu na warunki, jakie spełnia, jest zabudowany lub nadaje się pod zabudowę ( Filipowicz Tomasz (red.), Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, wyd. IV, Opublikowano: WKP 2024). Jak wynika z informacji udzielonych organowi odwoławczemu przez Wójta Gminy J. w piśmie z 12 lutego 2025 r., dla ww. działki nie ma aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i założeń do planu. W piśmie tym wskazano, że "W zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J. zatwierdzonej uchwałą Nr [...] Rady Gminy J. z dnia 17 stycznia 2018 roku: - działka nr ewid.: [...] położona w obrębie S. znajduje się na obszarach gleb rolniczej przestrzeni produkcyjnej klasy V-VI, terenach tarasów zalewowych do 2 m p.p.t., terenach trwałych użytków zielonych. Zgodnie z mapą zagrożenia i ryzyka powodziowego Informatycznego Systemu Osłony Kraju oznaczoną symbolem [...] działka nr ewidencyjny [...] w obrębie S. znajduje się na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Z prowadzonych rejestrów wynika, że dla w/w działki, nie była wydana decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art37a ust. 1 pkt. 2 ustawy o lasach. W prowadzonych rejestrach nie odnotowano również decyzji o warunkach zabudowy, które dopuszczałyby zabudowę mieszkaniową na działce [...] w miejscowości S., gmina J.." Ponadto ze znajdującej się w aktach sprawy "Informacji o działce" ( k. 3 akt), wynika, że działka nr ew. [...] jest działką oznaczoną jako klasoużytek RV co oznacza, że jest to grunt rolny klasy piątej. Powyższe ustalenia prowadzą zdaniem Sądu do wniosku, że przedmiotowa działka w dacie wydania postanowienia przez organ powiatowy, nie była przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową, co wyklucza możliwość zastosowania w sprawie art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Podniesiona w skardze okoliczność, że w urzędzie Gminy J. zapewniono skarżącą, że jej działka nr ewid. [...] również może być zabudowana i może ona w każdej chwili wystąpić o decyzję o warunkach zabudowy, gdyż działka jest przeznaczona pod zabudowę, nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Skarżąca aby mieć pewność, że działka jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową, powinna najpierw wystąpić z wnioskiem o warunki zabudowy lub o udzielenie wiążącej pisemnej informacji, czy na przedmiotowej działce może zrealizować planowaną inwestycję a dopiero potem przystąpić do jej realizacji. Nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, że na sąsiednich działkach występuje zabudowa. Postępowanie zakończone spornym rozstrzygnięciem jest bowiem postępowaniem przeprowadzanym indywidualnie. Każde zamierzenie inwestycyjne jako przedmiot postępowania administracyjnego rozpatrywane jest indywidualnie, zaś organ nie bada czy w sprawie objętej innym postępowaniem wydano prawidłowe rozstrzygnięcie. Niezasadne pozostają zarzuty skargi dotyczące niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych. Organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy konieczny do wyjaśnienia sprawy, zasadnie uznając, że sporna inwestycja wymagała zgłoszenia. Organy zachowały wszystkie zasady wynikające z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia MWINB nie naruszył przepisów prawa procesowego. Stosownie do treści art. 7 i 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej podjęły wszelkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego koniecznego dla właściwego rozpoznania sprawy i dokonały jego rzetelnej oceny (art. 80 k.p.a.). Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.