III OSK 1954/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1127/23 w sprawie ze skargi A.W. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 marca 2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 8 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1127/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym, sprawy ze skargi A.W. (dalej także jako: "strona skarżąca", "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej także jako: "Minister", "organ") z dnia 21 marca 2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy: oddalił skargę. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Skarżący wnioskiem z dnia 1 października 2017 r. wystąpił do Ministra o zastosowanie wobec niego art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (ówcześnie obowiązujący Dz.U. z 2016 r. poz. 708, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą zaopatrzeniową. Minister decyzją nr [...] z dnia 12 marca 2019 r. odmówił wyłączenia stosowania wobec strony art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Skarżący pismem z dnia 21 stycznia 2023 r. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, dołączając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. We wniosku podał, że decyzja z dnia 12 marca 2019 r. numer [...] nie została mu doręczona, bowiem pracownik operatora pocztowego nie zostawił awizo przedmiotowej przesyłki pod adresem ul. [...] w [...], co potwierdził zamieszkujący w tym lokalu domownik. Podkreślił, że osoba dorosła przebywająca pod adresem ul. [...] zawsze odbierała przesyłki adresowane do niego (bowiem on sam przebywał poza granicami kraju). Nie było możliwości, aby przy prawidłowym awizowaniu, przesyłka nie została odebrana. Był przekonany, że decyzja nie została w ogóle wydana, a przekonanie to wzmacniała okoliczność, iż termin wydania decyzji był wiele razy przedłużany. Podniósł, że pomimo zachowania należytej staranności nie mógł dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niego niezależnej, trudnej do przezwyciężenia. Nie miał wpływu na brak awizowania przesyłki przez operatora pocztowego. Nie złożył zatem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie ze swojej winy. Przyczyna uchybienia terminowi istniała cały czas, aż do czasu odbioru przez jego pełnomocnika pisma z dnia 12 stycznia 2023 r., które zostało doręczone w dniu 17 stycznia 2023 r. Zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu został zachowany. Zwrócił uwagę, że w sytuacji nieprawidłowego, a zatem nieskutecznego doręczenia stronie decyzji organu I instancji, termin do podjęcia czynności nie rozpoczyna biegu i dlatego nie ma konieczności złożenia wniosku o jego przywrócenie. W takiej sytuacji powinno nastąpić prawidłowe doręczenie decyzji. Wobec powyższego alternatywnie zawnioskował o dokonanie skutecznego doręczenia decyzji. Minister postanowieniem z dnia 21 marca 2023 r. nr [...], na podstawie art. 58 oraz art. 59 § 2 k.p.a., odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia 12 marca 2019 r. nr [...], wskazując, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że skarżący prośbę o przywrócenie terminu wniósł w dniu 23 stycznia 2023 r. (data nadania w placówce pocztowej), tj. w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Moment ustania przyczyny uchybienia terminu odniesiono do daty 17 stycznia 2023 r. (wtorek), kiedy pełnomocnik skarżącego otrzymał pismo organu z dnia 12 stycznia 2023 r. [...], z którego dowiedział się o tzw. doręczeniu zastępczym decyzji z dnia 12 marca 2019 r. nr [...]. Jednocześnie wraz z prośbą o przywrócenie terminu został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, więc dopełniono czynności, dla której określony był termin. Zdaniem Ministra, doszło do skutecznego doręczenia zastępczego, gdyż przesyłka wskazywała prawidłowego adresata i została przesłana na właściwy adres, tj. ul. [...], [...]. Ze znajdującej się w aktach sprawy koperty wynika, że ww. korespondencja została prawidłowo awizowana przez placówkę pocztową (w dniu 18 marca 2019 r. oraz w dniu 26 marca 2019 r.), a ponieważ nie odebrano jej, została zwrócona do organu w dniu 2 kwietnia 2019 r. Adnotacje urzędu pocztowego są wyraźne i czytelne i z tego względu, w świetle art. 44 § 1 i § 4 k.p.a., ww. decyzję uznano za doręczoną w dniu 1 kwietnia 2019 r. Zakwestionowanie przez stronę doręczenia przesyłki opiera się tylko na samym twierdzeniu, że awiza nie zostawiono w skrzynce. Jednak nie wykazano zainicjowania postępowania reklamacyjnego w tym zakresie, ani też w inny sposób nie wyjaśniono tej kwestii na poczcie. Zdaniem Ministra, strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), a złożone wyjaśnienia nie uprawdopodabniają braku winy strony w uchybieniu terminu. Pismem z dnia 2 maja 2023 r. skarżący skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra z dnia 21 marca 2023 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, m.in., że w rozpoznawanej sprawie argumenty podane we wniosku o przywrócenie terminu nie pozwalają uznać, że skarżący bez swej winy uchybił terminowi do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do podważenia skuteczności doręczenia w trybie art. 44 k.p.a., skierowanej przez organ do skarżącego decyzji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, pełnomocnik skarżącego nie zdołał przedstawić takich argumentów i takiej dokumentacji, które mogłyby podważyć domniemanie prawidłowości doręczenia decyzji skarżącemu. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący zaskarżając go w całości i na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 75 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i w efekcie przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie skarżący ponosi winę w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nadto zaniechanie uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 marca 2023 r. Nr [...] o sygn. akt [...], poprzez błędne uznanie, iż organ administracji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy i wyjaśnił w sposób wyczerpujący stan faktyczny w sprawie w sytuacji gdy organ ww. nie dopuścił dowodów zaoferowanych przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy a w konsekwencji błędnie przyjęto, że skarżący nie wykazał braku swojej winy w uchybieniu terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; 2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez oddalenie wniosków dowodowych, tj. dowodów z dokumentów dołączonych do skargi podczas, gdy przeprowadzenie dowodów z dokumentów nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania. Wskazując na powyższe zarzuty kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto strona skarżąca kasacyjnie oświadczyła, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. W uzasadnieniu przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Jak już wyżej wskazano z przytoczonych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Dalej, wskazać należy, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA). W rozpatrywanej sprawie skarżący kasacyjnie oparł skargę kasacyjną wyłącznie na podstawie naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Odnosząc się do pierwszego z podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 75 § 1 k.p.a., wskazać należy, że nie zasługuje na uwzględnienie jako bezzasadny. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. Powyższego wymogu nie spełnia sformułowany zarzut wraz z jego argumentacją sprowadzającą się wyłącznie do przytoczenia orzecznictwa i powtórzeniem stanowiska w sprawie. Nadmienić należy, że uzasadnienie skargi kasacyjnej zawiera także argumentację w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponownego rozpatrzenia sprawy (art. 58 k.p.a.), jednocześnie autor skargi kasacyjnej nie sformułował stosownego zarzutu naruszenia art. 58 k.p.a. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, która została skonstruowana w art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ administracji publicznej ma zatem obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Biorąc pod uwagę treść przytoczonych wyżej przepisów należy uznać, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności postępowania dowodowego. Okoliczność, w której strona również ma prawo wykazywania inicjatywy dowodowej, nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku podejmowania z urzędu czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ administracji publicznej jest zaś obowiązany z urzędu: 1. ustalić, jakie okoliczności faktyczne mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; 2. ustalić, jakie dowody powinny zostać przeprowadzone w celu ustalenia powyższych okoliczności; 3. przeprowadzić dowody, które uznał za niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy; 4. dokonać oceny przeprowadzonych dowodów zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2012 r.; sygn. akt II GSK 118/12). Wskazać należy, że rozpatrzenie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie było związane z zasadą swobodnej oceny dowodów, która była dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, poprzez analizę dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia w całości. Po wnikliwej analizie materiału sprawy i procedur poprzedzających wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, trafnie stwierdził, że organ prowadzący kontrolowane postępowanie wypełnił zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięcia ustalona została z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że organ ustalił wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne i prawne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. Na gruncie reguł i norm procesowych wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski. Trafnie też ocenił, że orzekający w sprawie organ prawidłowo uzasadnił, z jakich powodów należało odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd pierwszej instancji słusznie zauważył, że organ wywiązał się z obowiązku ustalenia faktycznego w zgodzie z regułami dowodowymi wynikającymi z k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Oznacza to, że mogą to być m.in. dokumenty, zeznania świadków, oględziny czy tez opinie biegłych, a więc także dowody wytworzone poza prowadzonym danym postępowaniem administracyjnym, jak i że nie ma obowiązku przeprowadzenia określonego rodzaju dowodu. Z akt sprawy wynika, że skarżący usiłował przekonać organ o zasadności przywróceniu terminu do złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie dokumentów z karty stałego rezydenta, potwierdzenia podatku od nieruchomości oraz decyzji organu rentowego, a ponadto wnosząc o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka na ustalenie faktu braku dokumentu awizo i z przesłuchania skarżącego. Dowody takie nie zostały przeprowadzone, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w tym aspekcie prawidłowo nie dopatrzył się naruszeń po stronie organu. Dalej, nadmienić należy, że Sąd pierwszej instancji aprobując stan faktyczny w zakresie podstaw odmowy przywrócenia terminu ustalony przez organ, oparł się na dowodach znajdujących się w aktach sprawy i stanowisku skarżącego wyrażonego w pismach procesowych. Natomiast zarówno organ, jak i Sąd pierwszej instancji wyciągnęli odmienne od skarżącego wnioski wynikające z tych ustaleń, co do tego czy skarżący uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu. Obowiązkiem organu było w pierwszej kolejności dokładne i wszechstronne wyjaśnienie okoliczności mogących rzutować na ocenę prawidłowości doręczenia skarżącemu decyzji organu w trybie art. 44 k.p.a., a więc ustalenie czy doręczenie zastępcze dokonane zostało skutecznie i czy w związku z tym decyzja została wprowadzona do obrotu prawnego. Organ wywiązał się z tego obowiązku zgodnie z prawem, zatem zaakceptowanie tego przez Sąd pierwszej instancji było prawidłowe. Trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że jak wynika z akt sprawy, zwrotne potwierdzenia odbioru przesyłek posiadają wszystkie cechy pozwalające na stwierdzenie, że procedura doręczenia zastępczego została zachowana. Przesyłki były dwukrotnie awizowane. Na kopertach znajdują się pieczątki, z których wynika, że przesyłki awizowano w dniu 18 marca 2019 r. oraz w dniu 26 marca 2019 r. oraz znajdują się pieczęci z dnia 2 kwietnia 2019 r. wraz z adnotacjami o treści – "zwrot nie podjęto w terminie", znajdują się również podpisy doręczyciela. Ze zwrotnego potwierdzenia doręczenia ww. przesyłki wynika, że zachowany został okres czternastodniowego przechowywania przesyłki skierowanej na ww. adres przez urząd pocztowy, a adresat został dwukrotnie zawiadomiony o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Z adnotacji na potwierdzeniu doręczenia wynika ponadto, że awizo zostało umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Wobec nie podjęcia przez adresata przesyłki, dwukrotnie awizowanej, została zwrócona w dniu 2 kwietnia 2019 r. do nadawcy. O możliwości odbioru przesyłki jej adresat został zawiadomiony poprzez pozostawienie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej. Prawidłowe było także przyjęcie, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, stąd uzasadnione było wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dlatego przedmiotowy zarzut naruszenia przepisów postępowania nie mógł przynieść zamierzonego i oczekiwanego rezultatu przez skarżącego kasacyjnie. Przechodząc do drugiego z podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 133 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. wskazać należy, że stosownie do treści art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy chyba, że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Natomiast w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Trzeba tu wyjaśnić, że co do zasady sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego z wyjątkiem sytuacji wskazanych w art. 106 § 3, 4 i 5 p.p.s.a., bowiem opiera się na ustaleniach organów administracji i tylko kontroluje czy są one prawidłowe. Dalej, celem przeprowadzenia dowodu, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy stan ten został ustalony zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym oraz czy dokonano jego prawidłowej subsumcji pod hipotezę normy prawa materialnego. Przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu przez sąd administracyjny jest dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdy postulowany bądź dopuszczony z urzędu dowód będzie pozostawał w związku z przeprowadzaną przez sąd oceną legalności działalności organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2022 r., III OSK 4612/21). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji nie naruszając art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a., wyczerpująco rozpatrzył cały materiał dowodowy i orzekł na podstawie wystarczającego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Nie można zarzucić Sądowi pierwszej instancji, że orzekł mimo niekompletnych akt sprawy lub pominął część tych akt. Sąd ten oparł swoje ustalenia na dowodach i faktach znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy. Ustalone na tej podstawie okoliczności faktyczne, były wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach, w szczególności na rozpoznanie jej istoty. W niniejszej sprawie brak było podstaw do przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez skarżącego, bowiem nie był on niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a nadto formułowana przez skarżącego teza dowodowa nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Omawiany zarzut skargi kasacyjnej jest zatem niezasadny. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny pragnie dostrzec, że autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował w sposób skuteczny ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania czy też ich nieskuteczność powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez sąd pierwszej instancji. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na uzasadnionych podstawach, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.