II SA/Wa 652/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi R. Z. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, dalej "PUODO", postanowieniem z dnia [...] marca 2025 r. nr [...]., wydanym na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, z późn. zm.), dalej "k.p.a.", w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781), dalej "u.o.d.o.", oraz art. 57 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), dalej "RODO", odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie skargi R. Z., dalej "skarżący", na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez T. sp. z o.o. z siedzibą w B., dalej "Spółka" polegające na niewypełnieniu wobec niego obowiązku informacyjnego, o którym mowa wart. 14 RODO oraz niewypełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 15 ust. 1-3 RODO. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 10 marca 2025 r. do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga skarżącego, na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Spółkę, polegające na niewypełnieniu wobec niego obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 14 RODO oraz niewypełnieniu obowiązku, o którym mowa w art. 15 ust. 1,2 i 3 RODO. Skarżący wskazał, że od [...] grudnia 2024 r. otrzymuje od Spółki informacje o rzekomym wniosku o pożyczkę nr [...], którego nie składał. Wiadomości e-mail, jakie dostał zawierały wzory umów, formularze informacyjne, klauzule informacyjne, wzór ramowej umowy pożyczki, oświadczenie o odstąpieniu od umowy. Następnie w dniu 18 grudnia 2024 r. skarżący skierował do Spółki wniosek na podstawie art. 15 ust. 1 - 3 RODO. Wniosek ten skierował do Spółki z adresu e-mail [...] oraz wskazał w nim swoje imię i nazwisko oraz datę urodzenia – [...] września 1986 r. Wniosek zawierał następującą treść "w dniach [...].12.2024 r. – [...].12.2024 r. otrzymałem od Państwa maile dot. rzekomego zainteresowania pożyczką. Mimo, że już w dniu [...].12.2024 r. kliknąłem w link wypisania się, a dalej otrzymywałem maile. Ja nie udostępniałem moich danych i nie wyrażałem zgody na takie działanie. W myśl art. 15 RODO i innych proszę o udzielenie informacji w zakresie moich danych osobowych, tj. 1) jakie moje dane osobowe i w jakim zakresie są przetwarzane przez Państwa?2) jaki jest cel przetwarzania moich danych osobowych? 3) wskazanie kategorii danych osobowych? 4) komu, w jakim zakresie i kiedy moje dane osobowe zostały udostępnione? 5) wskazanie okresu przechowywania moich danych osobowych. 6) wskazanie źródła moich danych osobowych i kiedy zostały pozyskane/utrwalone? 7) czy są podejmowane zautomatyzowane decyzje w sprawie moich danych osobowych? W myśl art. 15 ust. 3 RODO proszę o przekazanie kopii moich danych osobowych. Dlaczego nie uzyskałem od Państwa informacji o uzyskaniu moich danych od podmiotu trzeciego (art. 14 RODO). Odpowiedzi można udzielić w formie elektronicznej na przedmiotowy adres e-mail. Sprzeciwiam się udostępnianiu moich danych osobowych i przetwarzania ich w celach innych niż rozpatrzenie mojego wniosku RODO." Ponadto skarżący wskazał, że po upływie miesiąca otrzymał niepełną odpowiedź od administratora. Stwierdził, że administrator nie załączył klauzuli, na którą się powołał oraz odpowiedź ta nie zawiera informacji z art. 15 ust. 1 lit. c, d, e, f, h, ust. 2 i rzetelnej, pełnej kopii danych z ust. 3. Spółka ponadto poinformowała go, że komuś przekazała informacje z art. 13, ale to nie był on i powinien mu przekazać informacje z art. 14 RODO. Wskazał także, że ktoś we wniosku do Spółki podał nieistniejące dane. Organ wyjaśnił, że z załączonej przez skarżącego do skargi odpowiedzi Spółki przesłanej mu w dniu 20 stycznia 2025 r. wynika, że adres e-mail skarżącego został podany przez jej klienta podczas rejestracji na stronie www.[...]. Dane zostały pozyskane przez administratora wraz z wnioskiem pożyczkowym przekazanym przez pośrednika kredytowego. Spółka wskazała, że z uwagi na dostrzeżoną rozbieżność, tj. prawdopodobne omyłkowe użycie niepoprawnego adresu e-mail przez klienta Spółki, proces został zablokowany do wyjaśnienia. Spółka ponadto wyjaśniła, że obowiązek informacyjny z art. 13 RODO został spełniony wobec podmiotu danych, który podawał dane osobowe w związku ze złożonym do administratora wnioskiem o pożyczkę. Jednocześnie administrator wskazał, że sprzeciw na wysyłkę treści mailowych na prawdopodobnie omyłkowy wskazany przez innego klienta adres e-mail, został przez pośrednika uwzględniony. Spółka przekazała skarżącemu informacje o administratorze jego danych. Ponadto Spółka poinformowała, że z uwagi na złożone zapytania będzie przetwarzać dane osobowe skarżącego znajdujące się w prowadzonej z nim korespondencji w celu zapewnienia możliwości wykazania przez administratora wywiązania się ze spoczywających obowiązków wynikających z RODO, co stanowi prawnie uzasadniony interes administratora i jest zgodne z art. 6 ust. 1 lit f RODO. Spółka dołączyła do wiadomości plik z kopią następujących danych osobowych skarżącego: [...] ur. [...]/09/2020, mail [...]. PUODO wyjaśnił, że zgodnie z art. 57 ust. 4 RODO, jeżeli żądanie jest w sposób oczywisty nieuzasadnione lub nadmierne, w szczególności ze względu na swą powtarzalność, organ nadzorczy może pobrać opłatę w rozsądnej wysokości wynikającej z kosztów administracyjnych lub może odmówić podjęcia żądanych działań. Obowiązek wykazania, że żądanie jest w sposób oczywisty nieuzasadnione lub nadmierne, spoczywa na organie nadzorczym. W konsekwencji ocena dokonywana na podstawie art. 57 ust. 4 RODO musi sięgać dalej, aniżeli ta dokonywana w ramach art. 61 a § 1 k.p.a. Artykuł 57 ust. 4 RODO w swej treści w zakresie "oczywistej niezasadności" zawsze jest bowiem ocenny, choć w innym zakresie, niż art. 61a § 1 k.p.a. O ile art. 61a § 1 k.p.a. obliguje bowiem jedynie do odmowy podjęcia działań, gdy formalne przeszkody do wszczęcia postępowania widać na pierwszy rzut oka, to art. 57 ust. 4 RODO wymaga dokonania oceny żądania stanowiącego podstawę do wszczęcia postępowania. Organ podkreślił, że uprawnienie do określenia żądania kierowanego do PUODO, czy też do doprecyzowania tego żądania, posiada tylko strona. Organ nie może wyręczyć strony i zdecydować za nią w jakiej sprawie toczyć się będzie postępowanie zainicjowane jej wnioskiem. Następnie PUODO przytoczył treść art. 15 ust. 1 i ust. 2 RODO. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie skarżący zarzucił Spółce to, że bezprawnie przetwarza jego dane w zakresie adresu e-mail, a także to, iż wbrew treści art. 14 RODO nie spełniła wobec niego obowiązku informacyjnego. Organ podał treść art. 14 ust 1 i ust. 2 RODO. PUODO podniósł, że jak wynika z korespondencji przedłożonej przez skarżącego, Spółka pozyskała i przetwarzała adres e-mail skarżącego, do momentu otrzymania wiadomości z dnia 18 grudnia 2024 r., jako dane innej osoby. Adres e-mail skarżącego, wskazany został przez klienta Spółki. Spółka działała zatem w przekonaniu, że e-mail ten należy do jej klienta. Spółka wskazała w piśmie skierowanym do skarżącego, że sprzeciw co do przetwarzania adresu e-mail zgłoszonego przez skarżącego został uwzględniony. Organ wskazał, że każda osoba może dowolnie wskazywać adres e-mail, bowiem to ona ponosi konsekwencje nieodebrania przesyłanych do niej wiadomości. Spółka nie miała możliwości weryfikacji prawdziwości danych w zakresie adresu e-mail podawanych przez danego klienta. Tym samym, na Spółce nie ciążył obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 14 RODO, powstający w przypadku pozyskiwania danych osobowych w sposób inny niż od osoby, której dane dotyczą. Organ podał, że podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 marca 2021 r. o sygnaturze II SA/Wa 1753/20, zgodnie z którym cyt. "Spółka - mimo posiadania w swoich rejestrach określonego adresu czy numeru telefonu, które jak twierdzi Wnioskodawca są tożsame z należącymi do niego - nie dysponowała jego danymi osobowymi. Nie przetwarzała ich więc w rozumieniu RODO. Potwierdzają to zresztą realia rozpoznawanej sprawy, gdzie - wedle twierdzeń Spółki niekwestionowanych przez organ ani Wnioskodawcę - dane informacje (numer telefonu i adres) w bazie Spółki przypisano zupełnie innej osobie (Dłużnikowi)". W zakresie natomiast realizacji przez Spółkę obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 1-3 RODO PUODO wskazał, że Spółka w udzielonej skarżącemu odpowiedzi wyjaśniła, iż zaczęła przetwarzać jego dane osobowe w zakresie adresu e-mail dopiero od momentu otrzymania od niego wiadomości z dnia [...] grudnia 2024 r. Wcześniej natomiast przetwarzała je jako dane osobowe klienta. W piśmie z dnia 20 stycznia 2025 r. Spółka udzieliła skarżącemu wyczerpujących informacji na zadane przez niego pytania, dotyczące procesu przetwarzania jego danych, w tym w zakresie omyłkowo wskazanego adresu e-mail przez osobę trzecią, którego to procesu przetwarzania dotyczyło żądanie skarżącego. Spółka wskazała skarżącemu ponadto podstawy przetwarzania jego danych w związku otrzymanym żądaniem, a także przekazała skarżącemu ich kopię. Organ zauważył przy tym, że przekazana skarżącemu kopia zawierała błąd w roku urodzenia skarżącego. Niemniej jednak w kontekście całej korespondencji pomiędzy Spółką i skarżącym organ uznał to za oczywistą omyłkę. Spółka wskazała bowiem, że przetwarza datę urodzenia wskazaną w wiadomości wysłanej przez skarżącego. Zdaniem PUODO wniosek skarżącego w przedłożonej w skardze jest zatem w sposób oczywisty nieuzasadniony. Spółka w przedłożonej przez skarżącego korespondencji wyjaśniła mu, że pozyskała i przetwarzała jego adres e-mail, do momentu otrzymania od niego wiadomości e-mail z dnia [...] grudnia 2024 r., jako dane innej osoby. Z powyższego wynika, że na Spółce nie ciążył obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 14 RODO. Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie występuje więc inna uzasadniona przyczyna uniemożliwiająca wszczęcie postępowania określona w art. 61a § 1 k.p.a., bowiem żądanie skarżącego jest w sposób oczywisty nieuzasadnione w rozumieniu art. 57 ust. 4 RODO. Przedstawiona przez skarżącego skarga wraz z załącznikami jest wystarczająca do podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia i nie było konieczności podejmowania czynności dowodowych w celu uzyskania dodatkowych informacji. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1) art. 61a § 1 k.p.a. - poprzez jego błędną interpretację i zastosowanie, a także przyjęcie, że skarżący nie jest stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte - podczas, gdy prawidłowa interpretacja, zastosowanie i doświadczenie życiowe prowadzi do wniosku przeciwnego; 2) art. 77 § i k.p.a. - poprzez dobrowolną i oderwaną od wiedzy i doświadczenia życiowego ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz wyciągnięcie błędnych wniosków, które doprowadziły do odmowy wszczęcia postępowania w całości, podczas gdy pełna, nieskrępowana i wszechstronna ocenia dowodów prowadzi do wniosku przeciwnego; 3) art. 4 pkt. 2 RODO - poprzez jego obrazę i pominięcie, że przetwarzanie danych to wszelkie operacje lub zestaw operacji wykonywanych na danych osobowych, tak w sposób zautomatyzowany, jak i niezautomatyzowany, więc także w formie papierowej; 4) art. 57 ust. 4 RODO - poprzez jego nadinterpretację i błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie, oraz przyjęcie, że żądanie wobec ww. przedsiębiorców jest nieuzasadnione; 5) art. 13 ust. 1-3 RODO - poprzez błędną interpretację, a także błędne wyciągniecie wniosków w ramach uzasadnienia postanowienia w związku ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym; 6) art. 14 ust. 1-5 RODO - poprzez błędną interpretację. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Warunki rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym ustawodawca określił w art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a." Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie było postanowienie PUODO z dnia [...] marca 2025 r. odmawiające wszczęcia postępowania w związku ze skargą skarżącego na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych. Jak podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 57 ust. 4 RODO. Zgodnie z pierwszym ze wskazanych przepisów, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W rozpoznawanej sprawie organ uznał, że przesłanką zastosowania tego przepisu jest druga z wymienionych w nim podstaw odmowy wszczęcia postępowania, tj. "inne uzasadnione przyczyny". W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie wskazuje się, że odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" ustawa nie konkretyzuje, natomiast należy przez nie rozumieć sytuacje, które w sposób oczywisty, przy pierwszym zestawieniu zakresu żądania wniosku z obowiązującym stanem prawnym, stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Taki przypadek zachodzi np. w przypadku wniesienia żądania przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych; wniesienia żądania w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej; wniesienia żądania w sprawie rozstrzygniętej już decyzją; wniesienia żądania w sprawie, w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji; wniesienia żądania po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw - przedawnienie materialnoprawne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 372/18; z dnia 15 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1669/20 oraz z dnia 25 czerwca 2021 r. sygn. akt I OSK 345/21 – wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych; a także Z.R. Kmiecik, Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, Warszawa 2014). Jeżeli zaistnieją uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, obowiązkiem organu jest wydać postanowienie na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Ponadto, co szczególnie istotne, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że omawiana podstawa odmowy wszczęcia postępowania dotyczy tych przypadków, w których niespełnienie przesłanek procesowych ujawnia się już na etapie złożenia wniosku, a stwierdzenie tej okoliczności nie wymaga czynności wyjaśniających. Inaczej ujmując przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., muszą być oczywiste, dostrzegalne prima facie, obiektywne. Jeżeli natomiast kwestia ta wymaga poczynienia szerszych ustaleń, zwłaszcza w kontekście argumentów podanych przez wnioskodawcę, bądź jest nieoczywista, to wówczas organ administracji jest zobowiązany wszcząć postępowanie w celu wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości i w zależności od wyniku przeprowadzonych czynności, orzec merytorycznie co do zasadności wniosku lub w przypadku stwierdzenia wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania, umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Wydając bowiem rozstrzygnięcie na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. organ administracji nie bada merytorycznie wniosku, lecz ogranicza się jedynie do stwierdzenia przesłanek formalnych uniemożliwiających merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2024 r. sygn. akt I OSK 684/23). Powyższe koresponduje również z treścią powoływanego przez organ art. 57 ust. 4 RODO. W myśl tego przepisu, jeżeli żądanie jest w sposób oczywisty nieuzasadnione lub nadmierne, w szczególności ze względu na swą powtarzalność, organ nadzorczy może pobrać opłatę w rozsądnej wysokości wynikającej z kosztów administracyjnych lub może odmówić podjęcia żądanych działań. Obowiązek wykazania, że żądanie jest w sposób oczywisty nieuzasadnione lub nadmierne, spoczywa na organie nadzorczym. Prawodawca europejski uznał zatem, że organ będzie mógł skorzystać z narzędzia przewidzianego w tym przepisie, jedynie wówczas, gdy będzie miał do czynienia z żądaniem, które jest w sposób oczywisty nieuzasadnione, a tę kwalifikowana postać braku uzasadnienia żądania organ jest w stanie w sposób przekonujący wykazać. Jak podkreślają komentatorzy omawianego przepisu, jego celem jest zapobieżenie poważnego zaburzenia lub paraliżu działalności organu nadzorczego przez podmioty zmierzające do wywołania trudności, które składają absurdalne lub wielokrotnie powtarzane wnioski. Jednak, ponieważ zadaniem organu nadzorczego jest ochrona podstawowych praw jednostki, ten wyjątek powinien być stosowany jedynie w jasno zdefiniowanych sytuacjach (zob. Selmayr [w:] Ehmann, Selmayr, Datenschutz-Grundverordnung, komentarz do art. 57, nb. 22-24, wyd. C.H. Beck 2017). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało zainicjowane skargą skarżącego z dnia 10 marca 2025 r. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Spółkę, polegające na niewykonaniu obowiązków nałożonych na administratora w art. 14 oraz art. 15 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 RODO. Ze skargi złożonej do organu oraz załączników do tej skargi wynikało, że Spółka była w posiadaniu adresu e-mail skarżącego. Na ten adres trafiła do skarżącego korespondencja od Spółki. Z dołączonych do skargi wyjaśnień Spółki wynikało jednak, że Spółka pozyskała ten adres e-mail od innej osoby jako jej adres. Słuszna jest zatem uwaga organu, że Spółka przetwarzała adres e-mail skarżącego jako dane osobowe innej osoby. Art. 14 RODO dotyczy obowiązków informacyjnych administratora w przypadku pozyskiwania danych osobowych w sposób inny niż od osoby, której dane dotyczą. Skoro Spółka przetwarzała adres e-mail skarżącego pozostając w przekonaniu, że należy on do innej osoby, to oczywiste jest, że nie mogła wykonać względem skarżącego obowiązku informacyjnego z art. 14 RODO. Jak słusznie przy tym zauważa organ każda osoba może dowolnie wskazywać adres e-mail, bowiem to ona ponosi konsekwencje nieodebrania przesyłanych do niej wiadomości. Spółka nie miała możliwości weryfikacji prawdziwości danych w zakresie adresu e-mail podawanych przez jej klienta. Żądanie skarżącego w zakresie niezrealizowania wobec niego obowiązku informacyjnego z art. 14 RODO było zatem w świetle informacji zawartych w skardze z dnia 10 marca 2025 r. oraz w załącznikach do tej skargi oczywiście nieuzasadnione. Nie było konieczne w tym zakresie przeprowadzenie dodatkowych czynności wyjaśniających. Odnośnie obowiązku z art. 15 ust. 1-3 RODO zasadnie zwraca uwagę organ w zaskarżonym postawieniu, że z odpowiedzi Spółki udzielonej skarżącemu wynikało, że zaczęła ona przetwarzać e-mail skarżącego jako jego dane osobowe dopiero od momentu otrzymania od skarżącego wiadomości z dnia [...] grudnia 2024 r. Wcześniej adres ten był, jak już wskazano wyżej, przetwarzany przez Spółkę jako dane osobowe innej osoby. Słusznie wobec tego organ wskazuje, że w piśmie z dnia 20 stycznia 2025 r. Spółka udzieliła skarżącemu wyczerpujących informacji na zadane przez niego pytania, dotyczące procesu przetwarzania jego danych, w tym w zakresie omyłkowo wskazanego adresu e-mail przez osobę trzecią, którego to procesu przetwarzania dotyczyło żądanie skarżącego. Spółka wskazała skarżącemu ponadto podstawy przetwarzania jego danych w związku otrzymanym żądaniem, a także przekazała skarżącemu ich kopię. Nieścisłość w treści tych danych dotyczącą daty urodzenia skarżącego zasadnie organ ocenił jako oczywistą omyłkę. Kopia tych danych stanowi wyciąg z treści wiadomości e-mail z dnia 18 grudnia 2024 r. Spółka na żądanie skarżącego zrealizowała zatem wobec niego obowiązek z art. 15 ust. 1-3 RODO. Żądanie skarżącego w zakresie realizacji obowiązku z art. 15 ust. 1-3 RODO słusznie zatem organ ocenił jako oczywiście nieuzasadnione. Istotne przy tym jest to, co podkreśla organ w odpowiedzi na skargę, że skarżący przedłożył wraz ze skargą dokumentację pozwalającą uznać, że obowiązek z art. 14 ust. 1 i 2 RODO nigdy nie ciążył na Spółce wobec skarżącego, zaś obowiązek z art. 15 ust. 1-3 RODO został przez Spółkę prawidłowo spełniony. Organ miał zatem podstawy do tego odmówić wszczęcia postępowania. Żądania skargi były w sposób oczywisty nieuzasadnione, a tym samym zaistniała okoliczność wskazana w art. 57 ust. 4 RODO stanowiąca inną uzasadnioną przyczynę uniemożliwiającą wszczęcie postępowania określoną w art. 61a § 1 k.p.a. Zaskarżone postanowienie jest zatem zgodne z prawem a podniesione w skardze zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.