I SA/Wa 1171/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik asesor WSA Marek Maliński (spr.) Protokolant stażysta referent Magdalena Biadoń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2024 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 marca 2024 r. nr KOA/1430/Sr/24 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Błonia z dnia 14 lutego 2024 r. nr 2023/2024OPS/ŚR/413/588-143/2024. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej jako: "SKO", "Kolegium" lub "organ") decyzją z dnia 25 marca 2024 r. nr KOA/1430/Sr/24, po rozpatrzeniu odwołania D. M. (dalej jako: "wnioskodawca" "skarżący" lub "strona skarżąca"), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Błonia (dalej jako: "Burmistrz") z dnia 14 lutego 2024 r. nr 2023/2024OPS/ŚR/413/588-143/2024 odmawiającą skarżącemu przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką W. M. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Skarżący – wnioskiem z dnia 18 grudnia 2023 r. - wystąpił o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką W. M. Decyzją z dnia 14 lutego 2024 r. Burmistrza Błonia odmówił skarżącemu przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia i innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką W M. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wykazał, iż w przypadku matki wnioskodawcy nie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 390 ze zm.; dalej jako: "u.ś.r."), nadto w przypadku wnioskodawcy brak jest związku między zaprzestaniem i niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad matką. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego SKO – decyzją z dnia 25 marca 2024 r. – utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Na wstępie organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie art. 63 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1429), a w konsekwencji zastosowanie mają w sprawie regulacje u.ś.r. w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2024 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z powodu daty powstania niepełnosprawności uznana być musi za niezasadną. Zdaniem Kolegium w postępowaniu administracyjnym konieczne jest ustalenie związku między niepodejmowaniem zatrudnienia (pracy zarobkowej) a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnoprawną, a więc ustalenie wymiaru opieki w kontekście braku możliwości podjęcia pracy. SKO wskazało, że skarżący był aktywny zawodowo do 2014 r., z dniem 31 sierpnia 2014 r. zaprzestał bowiem działalności gospodarczej. Następnie organ wskazał, że do złożonego w dniu 18 grudnia 2023 r. wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką załączono orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Grodzisku Mazowieckim z dnia 25 listopada 2023 r. Z treści tego orzeczenia wynika, iż W. M. została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności. Orzeczenie to zostało wydane na stałe. Z dokumentu tego wynika, że nie da się ustalić od kiedy istnieje jej niepełnosprawność, zaś ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 20 października 2023 r., nadto W. M. wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku z ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Zdaniem SKO posiadanie przez osobę wymagającą opieki orzeczenia o niepełnosprawności w stopniu znacznym nie jest wystarczającą przesłanką prawną do przyznania świadczenia. Nie zawsze bowiem ustalenie znacznego stopnia niepełnosprawności automatycznie pozwala przyjąć, że osoba niepełnosprawna wymaga opieki w takim rozmiarze, który uniemożliwia opiekunowi podjęcie aktywności zawodowej nawet w niepełnym wymiarze czasu pracy. Zatem, kluczową okolicznością, którą powinien ustalić organ prowadzący sprawę oświadczenie pielęgnacyjne jest zakres opieki jakiej wymaga osoba niepełnosprawna ze względu na swój stan zdrowia, zakres czynności opiekuńczych wykonywanych przez osobę wnoszącą o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Z ustaleń dokonanych podczas wywiadu środowiskowego – zdaniem SKO - wynika, że u W. M. zdiagnozowano polineuropatię aksjonalną czuciowo - ruchową, liczne ogniska niedokrwienne w strukturach głębokich obu półkul mózgu, zespół móżdżkowy i deficyt piramidowy obustronny. Ma ona problemy z poruszaniem się, porusza się przy chodziku i tylko w domu. Wymaga pomocy osób trzecich w wielu czynnościach dnia codziennego, m. in. w ubieraniu się, przygotowaniu posiłków, sprzątaniu, robieniu zakupów, zmianie pampersów. Następnie SKO wskazało, że z art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że podstawową przesłanką, jaką musi spełnić osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne jest rezygnacja z pracy zarobkowej, spowodowana koniecznością sprawowania permanentnej opieki nad osobą bliską o określonym stopniu niepełnosprawności. Na równi z rezygnacją z zatrudnienia należy traktować niepodejmowanie pracy. Zdaniem SKO Skarżący od 1 września 2014 r. nie jest aktywny zawodowo i aktywności zawodowej od tego czasu nie podejmował, nawet w niepełnym wymiarze czasu. Jak wynika z oświadczenia złożonego w dniu 7 listopada 2023 r. jego okresy składowe to ok. 3, 5 roku. W ocenie SKO Skarżący był czynny zawodowo do 31 sierpnia 2014 r., nie jest on zarejestrowany w urzędzie pracy i nie prowadzi działalności gospodarczej. Bierność zawodowa wnioskodawcy ma charakter długotrwały tj., od zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej do momentu złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (tj. 18 grudnia 2023 r.). Zatem, podstawowa przesłanka przyznania wnioskowanego świadczenia nie została – w ocenie SKO - spełniona. Z akt sprawy – w opinii Kolegium - wynika nadto, że skarżący ma siostrę - W. Jak wyjaśnił skarżący nie może ona ze względów zawodowych opiekować się matką. Niemniej jednak – w ocenie SKO - istnieje krąg osób zobowiązanych w równym stopniu do alimentacji, a przez to istnieje możliwość podzielenia się opieką nad matką lub skorzystania z usług opiekuńczych. Niemożność sprawowania osobistej opieki przez dzieci osoby niepełnosprawnej z uwagi na zatrudnienie czy inne okoliczności osobiste i rodzinne nie zwalnia – w ocenie SKO z obowiązku alimentacyjnego, którego celem jest dostarczanie środków niezbędnych do egzystencji osoby uprawnionej. Przy czym obowiązek alimentacyjny może polegać albo na świadczeniu określonych sum pieniężnych albo na dostarczaniu w naturze określonych rzeczy, albo na osobistych staraniach. W ocenie Kolegium obowiązek alimentacyjny rodzeństwa skarżącego nie wyprzedza jego obowiązku alimentacyjnego gdyż rodzeństwo jest równym stopniu zobowiązane do alimentacji. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz skarżącego od Kolegium zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: • art. 77 i 80 k.p.a. w zakresie rozstrzygania w związku z niewłaściwą interpretacją art. 17 u.ś.r.; • niezastosowanie wprost orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 stwierdzającego niezgodność części art. 17 u.ś.r. z art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, co z pewnością stanowi oczywistą obrazę prawa w oparciu o nieistniejący fragment aktu normatywnego; • art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez ich niewłaściwą interpretację i zastosowanie; • art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej całokształtem swojej pracy i w efekcie wydanej przez niego decyzji. Dodatkowo w skardze skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie: • art. 77 i 80 k.p.a. w zakresie rozstrzygania w związku z niewłaściwą interpretacją artykułu 17 u.ś.r.; • niezastosowanie wprost orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 stwierdzającego niezgodność części art. 17 u.ś.r. z art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, co z pewnością stanowi oczywistą obrazę prawa w oparciu o nieistniejący fragment aktu normatywnego; • art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez ich niewłaściwą interpretację i zastosowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Art. 17 ust. 1 u.ś.r. stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. W rozpoznawanej sprawie Burmistrz odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia twierdząc, że skarżący nie spełnia przesłanki z art. 17 ust. 1b u.ś.r. oraz nie zaistniała przesłanka rezygnacji z zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawną matką. Z kolei Kolegium wyraziło odmienny pogląd odnośnie do przesłanki określonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r., ale jednocześnie podzieliło stanowisko, że w sprawie brak jest związku przyczynowego między sprawowaną opieką nad matką a niepodejmowaniem przez skarżącego zatrudnienia, stąd w sprawie nie wypełniono również przesłanki z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii zastosowania art. 17 ust. 1b u.ś.r. wskazać należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 orzekł, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), powoływanej dalej jako "Konstytucja". W kwestii skutków cytowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego istnieje ugruntowana linia orzecznicza sądów administracyjnych, które w odniesieniu do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych wnoszących o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego po wyroku Trybunału Konstytucyjnego, dostrzegają jego wpływ na obecną sytuację tych podmiotów i wyrażają stanowisko o konieczności uchylenia decyzji (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 26 kwietnia 2019 r. sygn. I OSK 8/19, 2 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 923/16, czy 4 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1578/16). Sąd podziela więc stanowisko dotyczące możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego bez względu na czas powstania niepełnosprawności osoby niepełnosprawnej, uznając za błędny pogląd organu I instancji w tym zakresie. Odnosząc się natomiast do wskazywanej przez organy przesłanki negatywnej wynikającej z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Sąd stwierdza, że w zaskarżonej decyzji Kolegium nie uwzględniło dokumentów zebranych w sprawie. Podkreślić należy, że treść orzeczenia o niepełnosprawności (o niezdolności do samodzielnej egzystencji) jest dla organów wiążąca, gdyż determinuje charakter i zakres opieki, jakiej wymaga dana osoba legitymująca się takim orzeczeniem. W badaniu tej kwestii uwzględnić należy okoliczności wynikające z zebranego przez organ materiału dowodowego. I tak, z treści orzeczenia z dnia 25 listopada 2023 r. Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Grodzisku Mazowieckim (str. 40 akt administracyjnych) wynika, że matka skarżącego, ur. w 1939 r., została w 2023 r. zaliczona trwale do znacznego stopnia niepełnosprawności. Jak wynika z akt, opiekę matce zapewnia skarżący. Istotne jest również, że w kontrolowanej sprawie został przeprowadzony wywiad środowiskowy (str. 56-60 akt administracyjnych), podczas którego pracownik socjalny ustalił, że matka skarżącego porusza się jedynie przy chodziku i tylko w domu. Matka skarżącego jest osobą wymagającą stałej opieki osób drugich w zdecydowanej większości czynności. Pomoc tę zapewnia jej syn codziennie. W ramach tej opieki – zgodnie z oświadczeniem skarżącego z dnia 23 stycznia 2024 r. (str. 58 akt administracyjnych) skarżący zmienia matce pieluchomajtki, podaje leki, mierzy ciśnienie, sprząta, wykupuje leki i dokonuje zakupów. Zdaniem Sądu, powyższe wskazuje, że skarżący nie tylko wykonuje zwykłe czynności dnia codziennego, ale także czynności pielęgnacyjne, które wykonywane są przy opiece nad osobami obłożnie chorującymi, całkowicie zdanymi na pomoc innych osób. Odmienna ocena organu w tej mierze nie znajduje potwierdzenia we wnioskach, jakie nasuwają się Sądowi z analizy ww. dokumentów. Niewątpliwie skarżący czynności opiekuńcze wobec matki wykonuje codziennie i pozostaje do stałej jej dyspozycji. Zebrany materiał dowodowy nie prowadzi do wniosku, by sprawowana przez skarżącego opieka nie była zgodna z orzeczeniem z dnia 25 listopada 2023 r. Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Grodzisku Mazowieckim. Oczywiste jest, że w ramach sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną będą współwystępowały czynności opiekuna, które zalicza się do tzw. czynności dnia codziennego, jak sprzątanie, robienie zakupów, itp., jak i te, które w większym lub mniejszym stopniu służą poprawie egzystencji osoby niepełnosprawnej poddanej opiece, jak np. pomoc w przemieszczaniu się, czy przy wizytach u lekarza, podawanie leków, pomiary służące ustalaniu stanu zdrowia, ale także typowe czynności pielęgnacyjne wykonywane w ramach opieki nad osobą niepełnosprawną niezdolną do samodzielnej egzystencji, które powołał skarżący w trakcie wywiadu środowiskowego. Zdaniem Sądu, informacjom tym Kolegium nie przyznało właściwego znaczenia, a wynika z nich, że skarżący nie jest w stanie godzić opieki nad matką z podejmowaniem pracy zarobkowej, nawet w niepełnym wymiarze czasu pracy. Mając na uwadze powyższe ustalenia, należy w ocenie Sądu przyjąć, że niepodejmowanie przez skarżącego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, mogło mieć związek ze stanem zdrowia jej matki i koniecznością sprawowania nad nią opieki. Sąd podziela stanowisko judykatury, zgodnie z którym art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie wyznacza ram czasowych dotyczących podejmowania aktywności zawodowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 623/22). Brak aktywności zawodowej sam w sobie nie wyklucza przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Gdańsku z dnia 27 maja 2021 r. sygn. akt III SA/Gd 145/21 i w Szczecinie z dnia 12 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 130/22). Uwzględniając realia niniejszej sprawy Sąd doszedł zatem do przekonania, że skarżący sprawuje stałą i bezpośrednią opiekę nad matką (por. wywiad środowiskowy), która jest osobą zaliczoną trwale do znacznego stopnia niepełnosprawności (por. orzeczenie z dnia 25 listopada 2023 r. Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Grodzisku Mazowieckim) i z tego powodu nie podejmuje zatrudnienia, nawet dorywczo, czy też w niepełnym wymiarze czasu pracy. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje podnoszona przez SKO kwestia prawnego obowiązku opieki siostry skarżącego nad własną matką. Ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że to na skarżącym spoczywa faktyczny ciężar opieki nad matką. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtowało się stanowisko, w świetle którego przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie określa tego, która z osób, tj. czy wnioskodawca, czy może siostra wnioskodawcy, winna sprawować opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny i jakimi kryteriami należy się kierować przy wskazaniu takiej osoby. W takiej sytuacji nie powinno być podważane, iż rozstrzygnięcie tej kwestii należy pozostawić samej rodzinie. W sytuacji zatem gdy jedno z uprawnionych w pierwszej kolejności dzieci podopiecznego zwraca się o przyznanie takiego świadczenia, to nie ma podstaw pozbawienia go tego prawa z tego powodu, że żyją inne dzieci osoby wymagającej opieki. Ustawodawca takiego wymogu nie przewidział w stosunku do osób należących do tej samej grupy alimentacyjnej. Wymóg ten dotyczy jedynie osób z różnych grup alimentacyjnych. W stosunku do pozostałych sytuacji znajdą zastosowanie ogólne zasady i przesłanki przyznawania tego świadczenia, a wśród nich przesłanka faktycznego sprawowania opieki. Zatem w sytuacji gdy jedno z rodzeństwa, które w rzeczywistości sprawuje pełną opiekę nad rodzicem i z tego tytułu zrezygnowało z pracy bądź nie podejmuje zatrudnienia, ubiega się o świadczenie pielęgnacyjne, nie ma podstaw do pozbawiania go tego prawa z tego powodu, że żyje inne dziecko, które również taki obowiązek alimentacyjny może wypełniać, ale nie zwróciło się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyroki NSA z dnia: 29 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1596/23; 29 maja 2024 r. sygn. akt 1626/23; 29 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1554/23; 29 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1521/23; 29 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1627/23; 9 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1397/23; 9 maja 2024 r. sygn. akt 1407/23; 9 maja 2024 r. sygn. akt 1471/23; 13 lutego 2024 r. sygn. akt I OSK 127/23; 30 stycznia 2024 r., sygn. akt I OSK 781/22; 9 stycznia 2024 r. sygn. akt I OSK 2449/22; 5 lipca 2023 r., sygn. akt I OSK 1576/22; 28 stycznia 2022 r. sygn. akt I OSK 925/21). Konkludując, stwierdzić należy, że Burmistrz niewłaściwie zastosował w sprawie art. 17 ust. 1b i art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Z kolei Kolegium, nie dokonało także prawidłowej oceny materiału dowodowego, naruszając podstawowe zasady postępowania określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", a które to naruszenie doprowadziło do błędnego wniosku, że strona skarżąca nie spełnia przesłanki z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Ponownie rozpoznając sprawę Burmistrz weźmie pod uwagę przyjętą przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku oceną prawną oraz wykładnię przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych i ponownie rozpozna wniosek skarżącego o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego uwzględniając okoliczność, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie art. 63 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym a w konsekwencji zastosowanie mają w sprawie regulacje u.ś.r. w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2024 r. Zdaniem Sądu – na dzień złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką (18 grudnia 2023 r.) – skarżący spełniał wszystkie ustawowe kryteria do przyznania mu wnioskowanego świadczenia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), orzekł jak w sentencji.