II SA/Łd 603/25

Dnia 14 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, Sędzia WSA Michał Zbrojewski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 16 czerwca 2025 roku nr SKO.4170.167.2024 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia oddala skargę. dc Zaskarżoną decyzją z dnia 16 czerwca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie art. 157 i art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) – powoływanej dalej jako: "k.p.a.", w związku z art. 74 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "u.i.o.ś.", umorzyło postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia 22 lipca 2020 r. nr 12/2019/2020 stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego do hodowli trzody chlewnej w systemie bezściółkowym o obsadzie 96,6 DJP wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i nr [...] w M., obręb [...], gmina T. Z akt sprawy wynika, że ww. decyzją z dnia 22 lipca 2020 r. nr 12/2019/2020 Burmistrz Miasta T., po rozpatrzeniu wniosku M.Ś. i G.Ś., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla powyżej wskazanego przedsięwzięcia. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z dnia 22 lipca 2020 r. nr 12/2019/2020 do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi wystąpił M.M. W ocenie wnioskodawcy, posiada on status strony w tym postępowaniu, bowiem zakres i skala oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i nieruchomości sąsiednie, w tym na jego nieruchomość, implikowana jest skalą planowanej inwestycji kwalifikowaną z kolei wskaźnikiem maksymalnej obsady trzody chlewnej (tzw. DJP), który to w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia 22 lipca 2020 r. nr 12/2019/2020 został ustalony z rażącym naruszeniem prawa. Na potwierdzenie swego interesu prawnego wnioskodawca odwołał się do wyroku WSA w Łodzi w sprawie z jego skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który swoim zasięgiem obejmował także teren działek nr [...] i [...] w M., obręb [...]. Jego zdaniem, skoro Sąd w tamtym postępowaniu przyznał mu przymiot strony, to ta ocena powinna przekładać się na ocenę jego przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Ponadto wnioskodawca wskazał, że kwestionowana decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Pozostaje bowiem w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z przepisami prawa, w tym z: 1) art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, 2) art. 71 ust. 1-2 oraz art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a-c, art. 84-85 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w związku z § 2 ust. 1 pkt 51 oraz § 3 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a charakter tych naruszeń prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku M.M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia 22 lipca 2020 r. nr 12/2019/2020, a następnie decyzją z dnia 14 kwietnia 2021 r. nr SKO.4170.7.2021 umorzyło postępowanie w tej sprawie z powodu braku przymiotu strony wnioskodawcy. Na decyzję tę M.M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 21 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 528/21 skargę tę oddalił. Następnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 528/21, jak też decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 14 kwietnia 2021 r. nr SKO.4170.7.2021, w wyniku skargi kasacyjnej M.M. zostały uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 1009/23. W motywach wyroku Sąd ten wskazał, że w celu dokonania oceny, czy M.M. przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej, a w konsekwencji w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w trybie zwykłym niezbędnym, było w niniejszej sprawie ustalenie, do jakich nieruchomości skarżącemu kasacyjnie przysługuje prawo rzeczowe oraz jeżeli nie graniczą one z terenem, na którym ma być realizowane planowane przedsięwzięcie, jakie jest ich przeznaczenie, a nadto z uwagi na usytuowanie w stosunku do terenu planowanej inwestycji, inwestycja ta spowoduje przekroczenie jakości standardów środowiska na tych nieruchomościach lub może wprowadzić ograniczenia w ich zagospodarowaniu. Bezspornym jest, co wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego i zostało w sposób należyty rozważane przez Kolegium, następnie potwierdzone przez Sąd I instancji rozpatrujący skargę, że nieruchomość skarżącego jest przeznaczona pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną. Jest położona w odległości ponad 800 metrów w linii prostej od terenu, na którym ma być realizowane planowane przedsięwzięcie, a w odległości 373 metrów w linii prostej od granic obszaru, na którym obowiązujący dla wsi M. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza produkcję zwierzęcą - hodowlę zwierząt. Tym samym, nie została bezspornie spełniona przesłanka uzasadniająca uznanie skarżącego kasacyjnie jako strony postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej określona w art. 74 ust. 3a pkt 1 u.i.o.ś. Natomiast dalszego rozważania wymagają sytuacje określone w pkt 1 i 2 powołanego przepisu. Zgodnie bowiem z art. 74 ust. 3a u.i.o.ś., stroną postępowania o wydanie decyzji o środowisku jest podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływało przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się zgodnie z pkt 2 działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy środowiska, a zgodnie z pkt 3 działka znajduje się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. O ewentualnym spełnieniu lub też nie, przesłanki czy to określonej w pkt 2, czy też 3, nie decyduje tylko i wyłącznie odległość działki skarżącego od terenu, na którym ma być realizowane planowane przedsięwzięcie, ale także rodzaj, wielkość przedsięwzięcia i związany z tym rozmiar emisji, w szczególności jak w niniejszej sprawie emisji hałasu (oddziaływanie akustyczne), emisji zanieczyszczeń do powietrza w tym tzw. emisji odorowej (oddziaływanie na jakość powietrza atmosferycznego), czy też oddziaływanie na środowisko przez powstawanie odpadów i ścieków. O ile organ, jak i Sąd I instancji, w sposób należyty przedstawił odległość działki skarżącego kasacyjnie od terenu, na którym planowane przedsięwzięcie ma być realizowane, a które nie zostały w skardze kasacyjnej zakwestionowane, o tyle organ, jak i Sąd I instancji dokonując oceny spełnienia przesłanek określonych w pkt 2 i 3 art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. mogących uzasadniać uznanie go za stronę, pominął w swoich rozważaniach kwestie związane z oddziaływaniem hałasu, odoru i innych emisji mających wpływ na tę ocenę. Natomiast obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia obejmującego konkretną, wskazaną we wniosku o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych działalność (w niniejszej sprawie hodowla trzody chlewnej) niewątpliwie uzależniony jest od wielkości tej działalności oraz skumulowanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z przedsięwzięciami już realizowanymi na danym obszarze. Istotnym w tym zakresie jest wielkość prowadzonej hodowli, którą zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określa się poprzez podanie wskaźnika DJP. Tym samym należało w niniejszej sprawie zbadać, jaka jest maksymalna obsada inwentarza w istniejących i planowanej obiektach znajdujących się na terenie, na którym przedsięwzięcie ma być realizowane. Z akt sprawy bezspornie wynika, że na tym terenie znajdują się obiekty, w których prowadzi się działalność o takim samym profilu. Określając jednocześnie wielkość prowadzonej już działalności, jak i planowanej według wskaźnika DJP, właściwym jest uwzględnienie maksymalnie możliwej obsady inwentarza zarówno w obiektach już istniejących, jak i w planowanych. Punktem wyjścia do określenia dużych DJP może być wielkość tych obiektów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2017r. sygn. akt II OSK 95/17). W tym celu należy także uwzględnić przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. z 2010 r., poz. 344 ze zm.). W niniejszej sprawie określając obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza, w tym progu uciążliwości odorowej oraz oddziaływania akustycznego, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji miał na uwadze tylko dane wskazane przez inwestora w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Karta oddziaływania na środowisko jest w znaczeniu przepisów kodeksu postępowania dowodem podlegającym weryfikacji i ocenie tak jak inne środki dowodowe. Zarówno organ, jak i Sąd, winien poddać taki dowód ocenie zgodnie z wymogami określonymi w art. 80 k.p.a. Jest to szczególnie istotne, w przypadku gdy strona kwestionuje jego wartość dowodową, podnosząc zarzut dowolności, kwestionując zawarte w nim dane stanowiące podstawę do dokonania istotnych do rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych. Dokonując ustalenia obszaru oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w kontekście oceny spełnienia przesłanek określonych w art. 74 ust. 3a pkt 2 i 3 u.i.o.ś. uzasadniających uznanie skarżącego kasacyjnie za stronę w postępowaniu w sprawie o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiska, organy bezkrytycznie przyjęły dane wskazane przez inwestora we wspomnianej Karcie informacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, brak jest nawet odniesienia się do zarzutów strony skarżącej dotyczących między innymi świadomego zaniżenia przez inwestora współczynnika DJP dotyczącego zarówno obiektów istniejących, jak i planowanego. Bez takiej oceny przyjęcie, że skarżącemu kasacyjnie nie przysługuje status strony jest przedwczesne. Do oceny właściwego określenia wskaźnika DJP mającego niewątpliwie wpływ na ustalenie obszaru oddziaływania przedsięwzięcia może mieć znaczenie wielkość obiektów już istniejących, w których prowadzi się hodowlę trzody chlewnej, jak i wielkość obiektów mających powstać w następstwie realizacji planowanego przedsięwzięcia, a które podano w Karcie informacyjnej. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 16 czerwca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia 22 lipca 2020 r. nr 12/2019/2020, umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podkreśliło, że mając na uwadze wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonało ponownej oceny wartości dowodowej Karty informacyjnej przedsięwzięcia (dalej: "KIP") będącej w tej sprawie podstawowym dowodem oraz podjęło działania zmierzające do ustalenia maksymalnej obsady inwentarza w istniejących i planowanych obiektach znajdujących się na terenie, na którym przedsięwzięcie ma być realizowane w celu zbadania, czy w tej sprawie doszło do świadomego zaniżenia przez inwestora współczynnika DJP dotyczącego zarówno obiektów istniejących, jak i planowanego. Następnie Kolegium wskazało, że z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wystąpił M.M., który nie był stroną postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją organu I instancji, bowiem jego nieruchomość zlokalizowana jest w odległości ok. 373 m od terenu inwestycji, poza zasięgiem jej oddziaływania. Odnosząc się do tej kwestii Kolegium wskazało, że organ I instancji do kręgu stron postępowania zaliczył wyłącznie właścicieli nieruchomości bezpośrednio przylegających do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie. Przyjął zatem przedstawione w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia założenie (dokonane na podstawie zawartych obliczeń oddziaływania na poszczególne elementy środowiska), że przewidywany obszar oddziaływania przedsięwzięcia nie wykracza poza granice terenu inwestycji oraz poza działki stanowiące bezpośrednie jego sąsiedztwo. Skutkiem tego, właściciele nieruchomości zlokalizowanych w dalszym sąsiedztwie tego terenu (poza bezpośrednim wynikającym z przylegania do terenu inwestycji i zasięgu emisji, w tym oddziaływania akustycznego oraz najwyższych maksymalnych stężeń siarkowodoru, amoniaku oraz pyłu PM10 i pyłu PM2,5), z kręgu stron postępowania zostali wyłączeni. Dotyczy to także wnioskodawcy - właściciela działki nr [...] w obrębie M. Biorąc pod uwagę zastosowane w sprawie kryterium ustalania kręgu stron postępowania Kolegium wskazało, że ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w brzmieniu nadanym ustawą o zmianie ustawy - Prawo wodne z dnia 28 lutego 2018 r. zawiera szczegółowe unormowania dotyczące sposobu ustalania stron postępowania, tj. art.74 ust. 3a tej ustawy. Kolegium wyjaśniło przy tym, że jako kryterium ustalania obszaru oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przyjęto oddziaływanie w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza oraz oddziaływanie akustyczne. Zarówno z Karty informacyjnej przedsięwzięcia zawierającej analizę skumulowanego oddziaływania akustycznego, jak też jej uzupełnienia, wynika jednoznacznie, że poziom hałasu przenikającego na tereny chronione w żadnym punkcie takiego terenu nie powinien przekraczać wartości dozwolonych rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 z późn. zm.). Ponadto, jak wynika z powyższych opracowań, standardy jakości stężeń zanieczyszczeń zostaną spełnione, co przedstawia pełna analiza emisji zanieczyszczeń do powietrza wraz z interpretacją graficzną zawartą w pkt 8.6 KIP oraz w załączniku nr 8. Także zasięg przekroczenia normatywu przyjętego przez Ministerstwo Środowiska za próg uciążliwości odorowej nie wykracza swoim zasięgiem poza przyjęte na potrzeby ustalenia kręgu stron postępowania oddziaływanie przedsięwzięcia, co potwierdza załącznik nr 8 do KIP. Wszystkie obliczenia zawarte w KIP oraz graficzne przedstawienie wyników tych obliczeń dla najwyższych maksymalnych stężeń prowadzą niezbicie do wniosku, że oddziaływanie inwestycji, w szczególności przekroczenia tego oddziaływania poza terenem inwestycji, swoim zasięgiem nie obejmuje działki nr [...], w obrębie M. Kolegium zaznaczyło przy tym, że odległość działki nr [...] w M. od granic planowanej inwestycji sięga powyżej 800 m, nie zaś 375 m, jak podaje wnioskodawca. Fakt zaniżenia tej odległości potwierdza wydruk z mapy ewidencyjnej w skali 1:5000 obejmujący fragment wsi M. wykonany z programu EWMAPA FB: wersja dla Urzędu Miasta w T. Tym samym – zdaniem Kolegium - działka ta nie znajduje się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w jej zagospodarowaniu na cele określone w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy T. uchwalonym przez Radę Miejską w T. Nr XVIII/116/04 z dnia 18 czerwca 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T., tj. na cele upraw rolnych (RP). Kolegium podkreśliło przy tym, że teren ten, zgodnie z powołanym wyżej planem, nie należy do obszarów chronionych (rozdział II. Przepisy ogólne dla całego obszaru - § 8 ust. 2 i ust. 3 uchwały). Wobec powyższego, zdaniem Kolegium, w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji krąg stron został ustalony prawidłowo. Wnioskodawca żąda natomiast uznania go za stronę z uwagi na potencjalne oddziaływanie inwestycji na jego nieruchomość wynikające z hipotetycznego założenia, że odmienna kwalifikacja planowanego przedsięwzięcia spowoduje rozszerzenie oddziaływania tego przedsięwzięcia, a zatem objęcie tym oddziaływaniem (przekraczającym standardy środowiska) także nieruchomości będącej jego własnością. Taki sposób rozumowania w tej sprawie, zdaniem Kolegium, nie zasługuje na aprobatę przede wszystkim z uwagi na fakt, że wnioskodawca formułując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w istocie żąda przeprowadzenia od nowa i w całości postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w celu ustalenia czy wynik tego postępowania nie doprowadzi do uznania go za stronę. Natomiast w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ orzekający nie przeprowadza ponownie postępowania wyjaśniającego, nie gromadzi materiału dowodowego, nie przeprowadza też żadnych nowych dowodów, jak ma to miejsce w toku zwykłego postępowania administracyjnego. Do tego zaś musiałoby sprowadzać się postępowanie Kolegium, w sytuacji przyjęcia innej skali przedsięwzięcia niż opisana we wniosku inwestorów. Ponownie rozpatrując sprawę Kolegium dokonało ustaleń w zakresie wielkości prowadzonej już działalności, jak i planowanej przy uwzględnieniu maksymalnie możliwej obsady inwentarza zarówno w obiektach już istniejących, jak i w planowanym oraz wielkości tych obiektów. W tym celu uwzględniono przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. z 2010r., poz. 344 ze zm.). Z KIP wynika, że działka o nr ewid. [...] wykorzystywana była i nadal będzie jako teren RV i RIV - grunty orne, natomiast działka o nr ewid. [...] wykorzystywana była i nadal będzie jako teren Br-RV - grunty rolne zabudowane, PsV - pastwiska trwałe, RIVb, RV, RVI - grunty orne. Sąsiedztwo istniejącego siedliska rolniczego stanowiącego własność inwestorów w stosunku do planowanej zabudowy stanowią w większości pola uprawne oraz istniejąca zabudowa zagrodowa - siedliska rolnicze. Na terenie działki ewidencyjnej nr [...] znajdują się: 1. dwa budynki składowo-gospodarcze: a. powierzchnia zabudowy: ok. 158,0 m2 oznaczony nr 9 na mapie zagospodarowania, b. powierzchnia zabudowy: ok. 327,0 m2 oznaczony nr 10 na mapie zagospodarowania; 2. dwa budynki istniejących tuczarni: a. powierzchnia zabudowy: ok. 500,0 m2 oznaczony nr 4 na mapie zagospodarowania, b. powierzchnia zabudowy: ok. 198,0 m2 oznaczony nr 5 na mapie zagospodarowania; 3. trzy silosy zbożowe; 4. budynek mieszkalny inwestorów. W budynku tuczarni oznaczonej nr 4 na mapie zagospodarowania prowadzony jest chów trzody chlewnej poprzez tuczenie zakupionych warchlaków. W przedmiotowej tuczarni utrzymywany jest chów w ilości 205 szt. warchlaków i 205 szt. tuczników. Powierzchnia inwentarzowa w tym budynku wynosi 410 m2. W budynku tuczarni oznaczonej nr 5 na mapie zagospodarowania prowadzony jest chów trzody chlewnej poprzez tuczenie zakupionych warchlaków. W przedmiotowej tuczarni utrzymywany jest chów w ilości 80 szt. warchlaków i 80 szt. tuczników. Powierzchnia inwentarzowa w tym budynku wynosi 160 m2. Wymiary projektowanych budynków (ok.): I. Obiekty projektowane: 1. Tuczarnia - wymiary: - powierzchnia zabudowy: 16,0 m x 73,3 m = 1172,8 m2, - powierzchnia użytkowa: 15,5 m x 72,5 m = 1123,75 m2, - powierzchnia inwentarzowa: 920,0 m2, - powierzchnia techniczna/korytarze: 203,75 m2, - pojemność kanałów gnojowych: 15,5 x 72,5 x 2,0 m = 2247,5 m3; 2. Budynek magazynowy pasz - wymiary: - powierzchnia zabudowy: 16,0 m x 13,0 m = 208,0 m2 powierzchnia użytkowa: 15,5 m x 72,5 m = 194,0 m2 zbiornik na gnojowicę - średnica: 14,0 m pojemnik na padlinę: 1,2 m x 1,0 m = 1,2 m2 pojemnik na odpadki: 1,2 m x 1,0 m = 1,2 m2. Planowany proces technologiczny obejmie budowę budynku inwentarskiego (tuczarni) o maksymalnej obsadzie ok. 96,6 DJP w systemie bezściółkowym. Projektowany budynek inwentarski będzie przeznaczony do tuczu trzody chlewnej w cyklu otwartym. W celu poprawy organizacji produkcji dobrym rozwiązaniem jest wprowadzanie grup technologicznych i pracy w cyklach co kilka tygodni. W planowanym budynku inwentarskim planuje się zastosowanie systemu chowu pół na pół (pół budynku warchlaki (460 szt.) i pół budynku tuczniki (460 szt.). Dotychczas inwestorzy prowadzą na terenie działki inwestycyjnej hodowlę trzody chlewnej, o łącznej obsadzie 58,8 DJP, działka inwestycyjna częściowo jest zagospodarowana. Zakres inwestycji obejmować będzie zatem: 1. budowę budynku inwentarskiego (tuczarni) w systemie bezściółkowym o maksymalnej możliwej obsadzie: 96,6 DJP i powierzchni zabudowy do 1172,8 m2 wraz z wewnętrznymi, szczelnymi kanałami na gnojownicę o pojemności do 2247,5 m3 - nr 1 na mapie; 2. budowę budynku paszarni o powierzchni zabudowy do 208 m2 mającego ścianę południową wspólną ze ścianą północną tuczarni - nr 2 na mapie; 3. budowę zewnętrznego, szczelnego i zamkniętego zbiornika na gnojowicę o pojemności do 616 m3 - nr 11 na mapie; 4. wyposażenie gospodarstwa w kontener na padlinę - nr 12 na mapie, 5. wyposażenie gospodarstwa w kontener na odpadki - nr 13 na mapie, 6. montaż 2 silosów do 150 ton każdy - nr 3 na mapie. Mając na uwadze powyższe Kolegium wskazało, że na podstawie wstępnej koncepcji zagospodarowania powierzchni zabudowy działek inwestycyjnych można określić, że planowana zabudowa budynku wraz z infrastrukturą zajmie ok. 0,214 ha. Maksymalna, jednorazowa obsada trzody chlewnej w planowanym obiekcie, przy wskaźnikach przeliczeniowych sztuk rzeczywistych na duże jednostki przeliczeniowe (DJP) określonych w Załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wyniesie 96,6 DJP. Budynek przeznaczony będzie do chowu trzody chlewnej od fazy warchlaka do fazy tucznika, tj. do 120 kg, w systemie "pół na pół". Chlewnia projektowana zasiedlana będzie fazowo, tak aby połowę obsady stanowiły warchlaki, a połowę obsady tuczniki. Taki reżim technologiczny gwarantować będzie inwestorom zachowanie ciągłości w produkcji trzody chlewnej, a co za tym idzie utrzymanie w miarę jednolitej dla całego roku płynności finansowej. Obrana technologia gwarantuje, że w odniesieniu do danych obiektów, nie nałożą się na siebie te same grupy technologiczne (tuczniki) pochodzące z różnych rzutów zakupowych. Zwierzęta od momentu zasiedlenia do ekspedycji przebywać będą w tym samym miejscu - nie będzie przeganiania. W każdym z obiektów świnie będą utrzymywane grupowo w kojcach. Chlewnia projektowana będzie posiadać komorową budowę, co gwarantować będzie, że zwierzęta z różnych partii zakupowych nie będą przenosić między sobą chorób, bakterii, wirusów czy stanów lękowych oraz możliwe będzie niezależne mycie i dezynfekcja. Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że skoro zwierzęta od momentu zasiedlenia do ekspedycji przebywać będą w tym samym miejscu to, zgodnie z § 24 ust. 3 pkt 2 lit. g rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r. nr 56, poz. 344), powierzchnia kojca, o którym mowa w § 19 ust. 1, w przeliczeniu na jedną sztukę powinna wynosić, w przypadku utrzymywania grupowo warchlaków i tuczników o masie ciała powyżej 110 kg - co najmniej 1 m2. A zatem 460 warchlaków + 460 tuczników = 920. 1 m2 na jedno zwierzę = 920 m2 powierzchni na całą obsadę budynku inwentarskiego. Powierzchnia użytkowa budynku wynosi 1123,75 m2 - 203,75 m2 powierzchni technicznej/korytarzy = 920 m2. Bezspornym jest, że w KIP uwzględniono maksymalną możliwą obsadę inwentarza w obiekcie planowanym. W kwestii natomiast budynków inwentarskich istniejących już w dacie orzekania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań Kolegium zaznaczyło, że ich łączna powierzchnia zabudowy to ok. 698 m2. W obu tych budynkach prowadzony był chów trzody chlewnej poprzez tuczenie zakupionych warchlaków w łącznej ilości 285 szt. warchlaków i 285 szt. tuczników, łącznie 570. 1 m2 na jedno zwierzę = 570 m2 powierzchni na całą obsadę dwóch budynków inwentarskich. Powierzchnia zabudowy budynków wynosi 698 m2 - 570 m2 powierzchni inwentarzowej = 128 m2 powierzchni technicznej/korytarzy. Zdaniem Kolegium, tak niewielka powierzchnia w dwóch istniejących tuczarniach zajęta na przestrzeń inną niż inwentarzowa (hodowlana) nie może uzasadniać twierdzenia o świadomym zaniżeniu przez inwestora współczynnika DJP dotyczącego zarówno obiektów istniejących, jak i planowanego. Wykorzystywanie obiektów na cele hodowlane bez możliwości korzystania z powierzchni technicznych jest niemożliwe. W tym stanie rzeczy Kolegium przyjęło, że również dane dotyczące budynków istniejących uwzględniają ich maksymalną możliwą obsadę. W dalszej kolejności odnosząc się do zarzutu dotyczącego wadliwego obliczenia DJP, co miałoby mieć wpływ na kwalifikację planowanego przedsięwzięcia, Kolegium wskazało, że DJP to umowna jednostka liczebności zwierząt hodowlanych w gospodarstwie, używana do różnych obliczeń w rolnictwie, m.in. do obliczania liczby zwierząt w gospodarstwie. W KIP (uzupełnienie z dnia 8 lipca 2020 r.) DJP obliczono uwzględniając fakt, że w tym samym okresie obsadę tuczarni istniejących i projektowanej stanowią: - warchlaki (istniejące i projektowane) - (205 + 80 + 460) * 0,07 = 52,15 DJP - tuczniki (istniejące i projektowane) - (205 + 80 + 460) * 0,14 = 104,3 DJP. Tę samą metodę obliczania DJP, jak wskazało Kolegium, zastosowano w dokumencie złożonym przez inwestorów do akt sprawy pt. "Plan nawozowy. Plan nawożenia azotem. Ewidencja nawożenia azotem. Rok gospodarczy: 2024-2025" opracowanym na podstawie ilości zwierząt zgłoszonych przez rolników do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Obliczenia dokonane w tym opracowaniu wskazują, że łączna ilość DJP w gospodarstwie M.Ś. i G. Ś. położonym w M., ul. [...] wynosi: - warchlaki od 2 do 4 miesięcy - 52,90 DJP - tuczniki -101,02 DJP Według Kolegium, obliczenia te zostały dokonane przy zastosowaniu odmiennych współczynników przeliczenia na DJP: w przypadku warchlaków (0,07) i tuczników (0,14), co wynika z różnej wagi zwierząt zaliczanych do różnych grup technologicznych. Zdaniem Kolegium, gdyby, jak tego oczekuje wnioskodawca, DJP dla całej obsady zwierząt (niezależnie od deklaracji inwestora co do tego, jakie zwierzęta zamierza hodować np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP) zostałoby obliczone przy zastosowaniu wskaźnika 0,14, to łączna liczba DJP w dacie wydania kwestionowanej decyzji w tuczarniach istniejących i projektowanej wyniosłaby 208,6 DJP. A zatem nie przekroczyłaby liczby określonej w § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), tj. liczby 210 DJP kwalifikującej dane przedsięwzięcie do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne. W tym stanie rzeczy, w ocenie Kolegium, w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia art. 71 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. ani § 2 ust. 51 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Następnie Kolegium wyjaśniło, że kwestia, na ile zwiększenie liczby DJP wpłynęłoby na zakres oddziaływania przedsięwzięcia, może być tylko rozstrzygnięta na podstawie badań przeprowadzonych już po zrealizowaniu inwestycji. W tej sprawie takie badania zostały przeprowadzone, a ich efektem jest opracowanie pt. "Analiza rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń z hodowli trzody chlewnej w gospodarstwie rolnym Państwa M. i G. Ś., M., ul. [...]". W dokumencie tym stwierdza się, że z przeprowadzonej analizy rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń do powietrza w obszarze oddziaływania przedmiotowego gospodarstwa rolnego wynika, iż nie następuje przekroczenie dopuszczalnych maksymalnych stężeń zanieczyszczeń. Analogicznie takich przekroczeń nie stwierdzono również w przypadku wartości stężeń dyspozycyjnych średniorocznych. Do opracowana załączona została także informacja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 27 marca 2025 r., znak: DMS-LO.731.1.136.2025, w której ujawniono wartość stężeń średniorocznych substancji w powietrzu w przypadku gospodarstwa rolnego w miejscowości M., ul. [...] (działki nr ewid. [...] i [...] obr. M., gmina T.). Zestawienie wartości stężeń w powietrzu dwutlenku azotu, dwutlenku siarki, pyłu zawieszonego PM10, pyłu zawieszonego PM2,5, benzenu i ołowiu w zestawieniu z dopuszczalnymi poziomami tych substancji w powietrzu w μg/m3 wskazanymi w Załączniku Nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2021 r. poz. 845) wskazuje jednoznacznie na brak przekroczeń. Ponadto odnosząc się do zasadności postrzegania przymiotu strony wnioskodawcy w niniejszym postępowaniu, analogicznie jak to miało miejsce w postępowaniu ze skargi M.M. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia 28 sierpnia 2018 r. nr LXV/481/18 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T. obejmującej część wsi M., Kolegium wyjaśniło, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 18 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 761/19, oceny przymiotu strony skarżącego dokonał na podstawie art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W wyroku tym wskazano, że ustalenia planu dotyczące sposobu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości sąsiednich mogą naruszać interes prawny właściciela nieruchomości, jeżeli będą miały wpływ na wykonywanie przez niego jego prawa własności. Kolegium stwierdziło, że ustalenia organu I instancji w sprawie dotyczącej wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego do hodowli trzody chlewnej w systemie bezściółkowym o obsadzie 96,6 DJP wraz z niezbędną infrastrukturą techniczna na działkach nr [...] i [...] w M., obręb [...], gmina T., prowadzą do wniosku, że działka wnioskodawcy znajduje się poza zasięgiem znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w jej zagospodarowaniu na cele rolne określone w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego. A zatem uznanie, że wnioskodawca posiadał interes prawny w kwestionowaniu uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego, nie może automatycznie przekładać się na ocenę jego uprawnień do działania jako strona w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej prowadzonym z wniosku inwestorów - M.Ś. i G.Ś. Za takim stwierdzeniem przemawia przede przepis art. 74 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r., który zawiera legalną definicję stron postępowania w sprawie o wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i co istotne, jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. W konkluzji Kolegium stwierdziło, że na podstawie treści złożonego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej nie można wykluczyć, że został on w istocie oparty o przesłankę wznowieniową, o której mowa wart. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Podkreśliło przy tym, że tryby nadzwyczajne nie mogą być stosowane zamiennie. Skargę na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł M.M., zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym: - art. 157 § 2 k.p.a. w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności na wniosek strony i nierozpoznanie żądania co do istoty, - art. 28 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. przez niewłaściwe zastosowanie do ustalania skarżącego za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3a, art. 71 ust. 1-2 oraz art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a-c, art. 84-85 u.i.o.ś. w związku z § 2 ust. 1 pkt 51 oraz § 3 pkt 102 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji nierozstrzygnięcie, czy decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa, 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym: - art. 158 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61a k.p.a. przez dokonanie oceny istnienia interesu prawnego wnioskodawcy do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności na etapie merytorycznego rozstrzygania, podczas gdy k.p.a. wyraźnie rozróżnia etap wstępny: dokonania oceny istnienia interesu prawnego do udziału w danym postępowaniu administracyjnym na etapie poprzedzającym jego wszczęcie, - art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. przez niezastosowanie i niewszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności z urzędu, podczas gdy organ I instancji przy wydawaniu decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych rażąco naruszył prawo, co powinno skutkować wszczęciem z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności, - art. 7 w zw. z art. 80 w zw. z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niezastosowanie i nieoparcie rozstrzygnięcia na całokształcie dostępnego materiału dowodowego, - art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. przez niepodjęcie działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i prowadzenie postępowania w sposób wzbudzający brak zaufania do organów Państwa, a tym samym niewyczerpujące zbadanie wszystkich okoliczności faktycznych i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy i brak ustosunkowania się do twierdzeń podnoszonych przez stronę, - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 4 k.p.a. oraz art. 84 § 1 k.p.a. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej niepodejmowaniem z urzędu wszelkich czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, - art. 9 k.p.a. przez brak informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, - art. 10 k.p.a. przez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, tj. uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do całości zgromadzonych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, - art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. przez nieuzasadnioną zwłokę w prowadzeniu i zakończeniu postępowania oraz nieinformowanie skarżącego o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie, - art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. przez nieudostępnianie pełnej dokumentacji z akt sprawy, uniemożliwienie wypowiedzenia się wobec zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o rozważenie zastosowania art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta T. nr 12/2019/2020, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi (załączniki nr 8-10, tj. pismo Starosty Powiatu Łódzkiego Wschodniego z dnia 18 czerwca 2025 r. w sprawie udostępnienia projektu budowlanego, pismo do GIOS, odpowiedź GIOŚ). W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił szeroką argumentację podniesionych zarzutów, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i oddalenie skargi, podtrzymując przy tym argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia w całości lub w części następuje, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wyjaśnić przy tym należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art.120 w zw. z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z wnioskiem o rozpoznanie niniejszej sprawy w tym trybie wystąpił organ, a skarżący i uczestnicy postępowania w terminie określonym w powołanym przepisie nie zażądali przeprowadzenia rozprawy. W związku z tym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 grudnia 2025 r. przedmiotowa sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiotem kontroli Sądu w powyższym trybie i w zakreślonych wyżej granicach jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 16 czerwca 2025 r. umarzająca postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia 22 lipca 2020 r. nr 12/2019/2020 stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego do hodowli trzody chlewnej w systemie bezściółkowym o obsadzie 96,6 DJP wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i nr [...] w M., obręb [...], gmina T. Kontrolowana decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez Kolegium w związku z wyrokiem NSA z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 1009/23, uchylającym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 528/21 (oddalający skargę), oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 14 kwietnia 2021r. nr SKO.4170.7.2021 umarzającą postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla opisanego na wstępie przedsięwzięcia. W rozpoznawanej sprawie znaczenie ma zatem regulacja zawarta w art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskazać przy tym należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych sformułowano pogląd, który Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela, że związanie samego sądu administracyjnego oceną i wskazaniami co dalszego postępowania, w rozumieniu powołanego art. 153 p.p.s.a., oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1889/12, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2015 r., II SA/Łd 1182/14, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie podkreślono, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (zob. wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., II GSK 55/13, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2015 r., II SA/Łd 1182/14, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wychodząc z powyższych ustaleń, należy przypomnieć, że w uzasadnieniu powyższego wyroku z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 1009/23, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w celu dokonania oceny, czy M.M. przysługuje przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej, a w konsekwencji w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w trybie zwykłym, niezbędnym było ustalenie, do jakich nieruchomości skarżącemu przysługuje prawo rzeczowe oraz jeżeli nie graniczą one z terenem, na którym ma być realizowane planowane przedsięwzięcie, jakie jest ich przeznaczenie, a nadto z uwagi na usytuowanie w stosunku do terenu planowanej inwestycji, inwestycja ta spowoduje przekroczenie jakości standardów środowiska na tych nieruchomościach lub może wprowadzić ograniczenia w ich zagospodarowaniu. W ocenie NSA, nie została bezspornie spełniona przesłanka uzasadniająca uznanie skarżącego kasacyjnie jako strony postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej określona w art. 74 ust. 3a pkt 1 u.i.o.ś. Natomiast dalszego rozważania wymagają sytuacje określone w pkt 1 i 2 powołanego przepisu. Zgodnie bowiem z art. 74 ust. 3a u.i.o.ś., stroną postępowania o wydanie decyzji o środowisku jest podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływało przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się zgodnie z pkt 2 działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy środowiska, a zgodnie z pkt 3 działka znajduje się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. O ewentualnym spełnieniu lub też nie przesłanki czy to określonej w pkt 2, czy też 3, nie decyduje tylko i wyłącznie odległość działki skarżącego od terenu, na którym ma być realizowane planowane przedsięwzięcie, ale także rodzaj, wielkość przedsięwzięcia i związany z tym rozmiar emisji, w szczególności jak w niniejszej sprawie emisji hałasu (oddziaływanie akustyczne), emisji zanieczyszczeń do powietrza w tym tzw. emisji odorowej (oddziaływanie na jakość powietrza atmosferycznego), czy też oddziaływanie na środowisko przez powstawanie odpadów i ścieków. Jednocześnie NSA podkreślił, że obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia obejmującego konkretną, wskazaną we wniosku o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych działalność (w niniejszej sprawie hodowla trzody chlewnej), niewątpliwie uzależniony jest od wielkości tej działalności oraz skumulowanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z przedsięwzięciami już realizowanymi na danym obszarze. Istotnym w tym zakresie jest wielkość prowadzonej hodowli, którą zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określa się poprzez podanie wskaźnika DJP. Tym samym, w ocenie NSA, należało w niniejszej sprawie zbadać, jaka jest maksymalna obsada inwentarza w istniejących i planowanej obiektach znajdujących się na terenie, na którym przedsięwzięcie ma być realizowane. Z akt sprawy bezspornie wynika, że na tym terenie znajdują się obiekty, w których prowadzi się działalność o takim samym profilu. Określając jednocześnie wielkość prowadzonej już działalności, jak i planowanej według wskaźnika DJP właściwym jest uwzględnienie maksymalnie możliwej obsady inwentarza zarówno w obiektach już istniejących, jak i w planowanych. Punktem wyjścia do określenia dużych DJP może być wielkość tych obiektów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 95/17). W tym celu należy także uwzględnić przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. z 2010 r., poz. 344 ze zm.). Zdaniem NSA, w niniejszej sprawie określając obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza, w tym progu uciążliwości odorowej oraz oddziaływania akustycznego, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji miał na uwadze tylko dane wskazane przez inwestora w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Karta oddziaływania na środowisko jest w znaczeniu przepisów kodeksu postępowania dowodem podlegającym weryfikacji i ocenie tak jak inne środki dowodowe. Zarówno organ, jak i Sąd, winien poddać taki dowód ocenie zgodnie z wymogami określonymi w art. 80 k.p.a. Jest to szczególnie istotne, w przypadku gdy strona kwestionuje jego wartość dowodową, podnosząc zarzut dowolności, kwestionując zawarte w nim dane stanowiące podstawę do dokonania istotnych do rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych. Dokonując ustalenia obszaru oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w kontekście oceny spełnienia przesłanek określonych w art. 74 ust. 3a pkt 2 i 3 u.i.o.ś. uzasadniających uznanie skarżącego kasacyjnie za stronę w postępowaniu w sprawie o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiska, organy bezkrytycznie przyjęły dane wskazane przez inwestora we wspomnianej Karcie informacyjnej. Nadto NSA stwierdził brak odniesienia się do zarzutów strony skarżącej dotyczących między innymi świadomego zaniżenia przez inwestora współczynnika DJP dotyczącego zarówno obiektów istniejących, jak i planowanego. Bez takiej oceny przyjęcie, że skarżącemu kasacyjnie nie przysługuje status strony jest przedwczesne. Do oceny właściwego określenia wskaźnika DJP mającego niewątpliwie wpływ na ustalenie obszaru oddziaływania przedsięwzięcia może mieć znaczenie wielkość obiektów już istniejących, w których prowadzi się hodowlę trzody chlewnej, jak i wielkość obiektów mających powstać w następstwie realizacji planowanego przedsięwzięcia, a które podano w Karcie informacyjnej. Dokonana przez Sąd w składzie niniejszym analiza akt kontrolowanej sprawy dowodzi, że w ramach przeprowadzonego w związku z powołanym wyrokiem NSA z dnia 21 listopada 2024 r. ponownego postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia 22 lipca 2020 r. nr 12/2019/2020 stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia, Kolegium zastosowało się do oceny prawnej i wypełniło zawarte w nim wskazania NSA co do dalszego postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. W tym względzie przede wszystkim należy wskazać, że jako podstawę prawną kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji Kolegium przyjęło art. 157 i art. 105 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. Zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 § 2 k.p.a.). Natomiast stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Stosownie zaś do art. 74 ust. 3a u.o.i.ś., w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia 22 lipca 2020 r. nr 12/2019/2020, stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się: 1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie; 2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska; 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Przyjmując za podstawę swego rozstrzygnięcia powyższe regulacje Kolegium wskazało, że skarżący jest właścicielem działki nr [...] położonej w M. Jednakże, że wbrew temu co wskazał skarżący, wspominana działka położona jest w odległości powyżej 800 m od granic planowanej inwestycji, co potwierdza mapa ewidencyjna wykonana w skali 1:5000. Niewątpliwie zatem działka ta nie przylega bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie. W dalszej kolejności należało stwierdzić, że Kolegium wypełniło także wskazania NSA w kwestii prawidłowej analizy Karty informacyjnej przedsięwzięcia, jak również jej uzupełnień, stosownie do art. 80 k.p.a. W szczególności, analiza ta została dokonana w kontekście przesłanek z punktu 2 i 3 art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. mających wpływ na ocenę przymiotu strony w przedmiotowej sprawie. W tym aspekcie należy zauważyć, że Karta informacyjna przedsięwzięcia, jak również jej uzupełnienia, zawierają analizę skumulowanego oddziaływania akustycznego, z których wynika, że poziom hałasu przenikającego na tereny chronione w żadnym punkcie takiego terenu nie powinien przekraczać wartości dozwolonych rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 z późn. zmianami). Również standardy jakości stężeń zanieczyszczeń zostaną spełnione, a wynika to z analizy emisji zanieczyszczeń do powietrza zawartej w pkt 8.6 Karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz w załączniku nr 8. Także zasięg przekroczenia normatywu przyjętego przez Ministerstwo Środowiska za próg uciążliwości odorowej nie wykracza swoim zasięgiem poza przyjęte na potrzeby ustalenia kręgu stron postępowania oddziaływanie przedsięwzięcia, co potwierdza załącznik nr 8 do Karty informacyjnej przedsięwzięcia. Trafnie zatem Kolegium, w ramach realizacji powyższych wskazań NSA, stwierdziło, że wszystkie obliczenia zawarte w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz graficzne przedstawienie wyników tych obliczeń dla najwyższych maksymalnych stężeń prowadzą do wniosku, że oddziaływanie inwestycji, w szczególności przekroczenia tego oddziaływania poza terenem inwestycji, swoim zasięgiem nie obejmuje działki nr [...] w obrębie M. należącej do skarżącego. Tym samym należało uznać, że Kolegium prawidłowo przyjęło, że wspomniana działka skarżącego nie znajduje się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w jej zagospodarowaniu na cele określone w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy T. uchwalonym przez Radę Miejską w T. Nr XVIII/116/04 z dnia 18 czerwca 2004r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T., tj. na cele upraw rolnych (RP). Trafnie też Kolegium podkreśliło, że teren ten, zgodnie z powołanym wyżej planem, nie należy do obszarów chronionych (rozdział II. Przepisy ogólne dla całego obszaru - § 8 ust. 2 i ust. 3 uchwały). Następnie należy zauważyć, że Kolegium w ramach realizacji wskazań NSA dokonało niezbędnych ustaleń w zakresie wielkości prowadzonej działalności przez inwestorów, jak i działalności planowanej przy uwzględnieniu maksymalnie możliwej wielkości obsady inwentarza w obiektach już istniejących, ale także i w planowanym, biorąc przy tym pod uwagę wielkość tych obiektów. W tej kwestii dostrzec trzeba, że Kolegium przeanalizowało istniejącą i projektowaną zabudowę (działki nr [...] i nr [...]) pod względem ilości, wielkości i rodzaju obiektów budowlanych. Nie ulega wątpliwości, że na działce nr [...] znajdują się m.in. dwa budynki tuczarni o łącznej powierzchni zabudowy 698 m2 (500 m2 i 198 m2) i łącznej powierzchni inwentarzowej 570 m2 (410 m2 i 160 m2), w których inwestorzy prowadzą hodowlę trzody chlewnej o łącznej obsadzie 58,8 DJP (410 sztuk trzody chlewnej w jednym budynku tuczarni i 160 sztuk trzody chlewnej w drugim budynku tuczarni). W projektowanym budynku inwentarskim będzie prowadzona hodowla trzody chlewnej w systemie bezściółkowym o maksymalnej możliwej obsadzie 96,6 DJP. Projektowana chlewnia będzie zasiedlana fazowo, tak aby połowę obsady stanowiły warchlaki (460 sztuk), a połowę obsady tuczniki (460 sztuk). Trzoda chlewna od momentu zasiedlenia do ekspedycji będzie przebywać w tym samym miejscu. Biorąc zatem pod uwagę okoliczność, że trzoda chlewna będzie pozostawać w tym samym miejscu (w tym samym budynku), to zgodnie z § 24 ust. 3 pkt 2 lit. g) rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r. nr 56, poz. 344), powierzchnia kojca, o którym mowa w § 19 ust. 1, w przeliczeniu na jedną sztukę powinna wynosić, w przypadku utrzymywania grupowo warchlaków i tuczników o masie ciała powyżej 110 kg - co najmniej 1 m2. Hodowla będzie obejmowała 460 warchlaków i 460 tuczników, co łącznie stanowi 920 sztuk. Wspomniana powierzchnia 1 m2 na jedno zwierzę przy obsadzie 920 sztuk trzody chlewnej, stanowi 920 m2 powierzchni na całą obsadę budynku inwentarskiego. Powierzchnia użytkowa projektowanego budynku stanowi 1123,75 m2 (powierzchnia zabudowy 1172,8 m2), po pomniejszeniu tej wielkości o powierzchnie techniczne, które zajmują 203,75 m2 (bez których nie jest możliwe prowadzenie hodowli), uzyskujemy powierzchnię 920 m2 czyli wymaganą na obsadę 920 sztuk trzody chlewnej. Mając na względzie te ustalenia, w ocenie Sądu w składzie niniejszym, Kolegium prawidłowo przyjęło, że Karta informacyjna przedsięwzięcia uwzględnia maksymalną możliwą obsadę inwentarza w obiekcie planowanym. Natomiast w kwestii obsady istniejących tuczarni należy zauważyć, że – jak zostało to ustalone – ich łączna powierzchnia inwentarzowa wynosi 570 m2 (powierzchnia zabudowy 698 m2 – 128 m2 powierzchni technicznej). W przeliczeniu zatem na 1 m2 powierzchni na 1 sztukę warchlaka lub tucznika, stanowi 570 sztuk maksymalnej obsady. Tym samym należało stwierdzić, że Kolegium prawidłowo przyjęło, że DJP (Duża Jednostka Przeliczeniowa) dla całej obsady trzody chlewnej, niezależnie od deklaracji inwestora co do produkcji zwierząt o rożnych DJP, tj. warchlaków czy tuczników, zostałoby obliczone przy zastosowaniu wskaźnika 0,14 (przewidzianego dla tuczników w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839)) to łączna liczba DJP w dacie wydania decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia 22 lipca 2020 r. w tuczarniach istniejących i projektowanych wyniosłaby 208, 6 DJP i tym samym nie przekroczyłaby liczby określonej w § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), tj. liczby 210 DJP, kwalifikującej dane przedsięwzięcie do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne. Oznacza to, że w kontrolowanej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia art. 71 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. ani § 2 ust. 51 lit. b powyższego rozporządzenia, co tym samym przesądza o niezasadności zarzutów skargi w tym względzie. Kolegium dokonało również prawidłowej analizy złożonych do akt sprawy przez inwestorów dokumentów, tj. dokumentu zatytułowanego: "Plan nawozowy. Plan nawożenia azotem. Ewidencja nawożenia azotem. Rok gospodarczy: 2024-2025" opracowany na podstawie ilości zwierząt zgłoszonych przez rolników do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z którego wynika, że łączna ilość DJP w gospodarstwie inwestorów wynosi 52,90 DJP (warchlaki) i 101,02 DJP (tuczniki) oraz dokumentu zatytułowanego "Analiza rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń z hodowli trzody chlewnej w gospodarstwie rolnym Państwa M. i G. Ś., M., ul. [...]". Z tego dokumentu wynika, że w obszarze oddziaływania gospodarstwa rolnego inwestorów nie następuje przekroczenie dopuszczalnych maksymalnych stężeń zanieczyszczeń, a jego ocena jako dowodu w sprawie nie budzi zastrzeżeń. Na kanwie powyższych rozważań, w ocenie Sądu w składzie niniejszym, należało stwierdzić, że przedstawiona analiza okoliczności sprawy, zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz jego oceny, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie potwierdza, że inwestor celowo zaniżył liczbę zwierząt i tym samym działka skarżącego znajduje się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia. Podniesiona przez skarżącego kwestia nieopłacalności hodowli tuczników powyżej 110 kg, która skłoni inwestora do dokonana większej obsady trzody, może więc być rozpatrywana jedynie w kategoriach jego przypuszczenia w niniejszej sprawie. W dalszej kolejności odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego zastosowania w sprawie art. 61a k.p.a., należy wskazać, że organ może odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a k.p.a. w sytuacji ewidentnego braku legitymacji strony wnioskodawcy. W sytuacji, zaś gdy jest konieczne przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie posiadania przymiotu strony przez wnioskodawcę, organ wszczyna postępowanie, a gdy w jego wyniku zostanie stwierdzone, że wnioskodawca nie jest stroną postępowania, organ umarza postępowania. Organ nie jest zobowiązany w ramach tego postępowania do merytorycznego rozpoznania sprawy. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że wobec jednoznacznej treści art. 157 § 2 k.p.a., który daje możliwość wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji również na żądanie strony, wniosek inicjujący takie postępowanie wyznacza jednocześnie jego ramy, zakreślając również jego przedmiot. Organ administracji jest tym żądaniem związany, gdyż to wnioskodawca określa przedmiot swojego żądania i nim rozporządza. Wobec tego organ nie tylko nie był zobowiązany, ale przede wszystkim nie był uprawniony do poszukiwania innych wad kwalifikowanych objętej wnioskiem części ostatecznej decyzji (wyrok NSA z dnia 16 marca 2021 r., II GSK 68/21, LEX nr 3195375). W kwestii zaś zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału skarżącego w postępowaniu należy przede wszystkim wyjaśnić, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W rozważanym aspekcie podkreślić więc należy, że to do strony stawiającej zarzut należy wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Strona powinna zatem wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Naruszenie art.10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 10 października 2025 r., III OSK 1663/25, LEX nr 3931381). Tymczasem w kontrolowanej sprawie skarżący, zgłaszając zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., nie wykazał jednocześnie, że naruszenie to uniemożliwiło dokonanie mu jakiejkolwiek czynności procesowej. Nie sposób przy tym nie zauważyć, że skarżący w skardze stwierdził, iż zapoznał się w okresie od 11 lutego 2025 r. do 12 czerwca 2025 r. ze zgromadzonymi przez Kolegium aktami w przedmiotowej sprawie. Stwierdzenie to czyni niezasadnym zarzut nieudostępnienia skarżącemu akt sprawy. W ramach zgłoszonych zarzutów skarżący wskazał również, że Kolegium nie zbadało, jaką powierzchnię ma tuczarnia zgodnie z projektem i pozwoleniem na budowę, bowiem zgodnie z Kartą informacyjną przedsięwzięcia powierzchnia użytkowa chlewni wynosi 1123,75 m2, a zgodnie z projektem wynosi "11246,50 m2". W ocenie Sądu w składzie niniejszym, nie ulega wątpliwości, że kwestia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia jest badana przed kolejnym etapami realizacji planowanego przedsięwzięcia, w tym przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Ewentualne zarzuty dotyczące niezgodności projektu budowlanego czy realizacji przedsięwzięcia z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nie mogą odnieść skutku na etapie nadzwyczajnego postępowania dotyczącego tego rodzaju decyzji. Tym samym zarzuty podniesione w tej kwestii także nie zasługiwały na uwzględnienie. Ponadto odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że Analiza rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń z 5 maja 2025 r. jest tylko opinią prywatną, nie została bowiem sporządzona przez biegłego i nie dotyczy całego gospodarstwa inwestorów, należy stwierdzić, że organ dokonał prawidłowej analizy tego dokumentu w zakresie wartości dowodowej. Jeśli zaś skarżący nie zgadzał się z jej treścią, mógł skorzystać z możliwości przedłożenia kontropinii w ramach prezentowanej w sprawie argumentacji. Reasumując, w ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie Kolegium nie uchybiło przepisom postępowania administracyjnego, bowiem w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważyło cały materiał dowodowy zebrany w sprawie, realizując przy tym obowiązki wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w kontekście nakreślonym wymogami wynikającymi z art. 153 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja w pełni odpowiada również wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również zasadności podniesionych w skardze zarzutów naruszeń prawa materialnego ani pozostałych przywołanych przepisów k.p.a. Jednocześnie nie znajdując podstaw do uwzględniania wniosków dowodowych zawartych w skardze w kontekście art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd odstąpił od ich przeprowadzenia w niniejszej sprawie. Z powyższych względów, Sąd, nie podzielając zasadności zarzutów skarżącego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.