III SA/Łd 550/25

Dnia 14 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, , Protokolant asystent sędziego Krystyna Adamczewska-Reguła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi A. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 9 czerwca 2025 roku znak: 1001-IOA.4246.5.2025.5.KI.UCS UNP 1001-25-093249 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie bez koncesji gier hazardowych na automatach oddala skargę. Decyzją z 9 czerwca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: organ II instancji lub organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 7 marca 2025 r., mocą której wymierzono A.T. (dalej: strona, strona skarżąca lub skarżąca) karę pieniężną w łącznej kwocie 400 000 zł, za urządzanie bez koncesji gier na 4 automatach. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne: 2 marca 2023 r. funkcjonariusze Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi, przeprowadzili czynności przeszukania lokalu przy [...] w T., w toku którego ujawniono cztery urządzenia: dwa automaty do gier typu walizkowego oraz dwa automaty do gier o nazwach: BITCOIN, na których przeprowadzono eksperymenty odtworzenia gry w celu ustalenia charakteru oferowanych na nich gier. Podczas czynności procesowych w lokalu przebywały: skarżąca oraz M. R. Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół oględzin automatów oraz protokół przeprowadzonych eksperymentów procesowych (gier próbnych), które wykazały, że urządzenia te umożliwiają prowadzenie gier o wygrane rzeczowe lub pieniężne, w których gra zawiera element losowości. Automaty znajdowały się poza kasynem gry i eksploatowane były bez koncesji na prowadzenie kasyna gry, bez rejestracji urządzeń dokonywanej przez właściwego naczelnika urzędu celno-skarbowego, bez zatwierdzonego regulaminu oraz bez zezwolenia. Na podstawie przeprowadzonych eksperymentów odtworzenia gry typu walizkowego nr 5 i 4, na automatach do gier BITCOIN nr 2 i 3 stwierdzono, że: urządzenia eksploatowane są w celach komercyjnych, o czym świadczy konieczność użycia środków finansowych do prowadzenia gry; gra na urządzeniach zawiera element losowości; grający nie ma wpływu na wynik gry, a jego zdolność percepcji sprawności nie dają gwarancji wpłynięcia w pożądany sposób na ten wynik, a o odpowiedniej konfiguracji symboli na wirtualnych bębnach skutkującej uzyskaniem wygranej lub przegranej decyduje program i mechanizm urządzenia, a nie działanie gracza; uzyskano wygraną w postaci punktów kredytowych umożliwiających prowadzenie gry (rozgrywanie kolejnych gier) bez konieczności kredytowania. Postanowieniem z 12 listopada 2024 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi wszczął z urzędu wobec strony skarżącej postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku z ujawnieniem 2 marca 2023 r. w lokalu znajdującym się w T. przy [...], dwóch automatów do gier typu walizkowego nr 5 i 4 oraz dwóch automatów do gier o nazwie BITCOIN (oznaczonych numerami 2 i 3). Decyzją z 7 marca 2025 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi wymierzył skarżącej karę pieniężną w łącznej wysokości 400 000 zł. Strona złożyła odwołanie od wskazanej decyzji. Powołaną na wstępie decyzją z 9 czerwca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżona doń decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 7 marca 2025 r., mocą której wymierzono stronie skarżącej karę pieniężną w łącznej kwocie 400 000 zł, za urządzanie bez koncesji gier na 4 automatach. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że jej materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych – dalej: "u.g.h.". Następnie, cytując następnie treść art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., organ ten wskazał, że karze pieniężnej podlega między innymi: urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Organ wskazał przy tym, że przepis ten jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach. Dalej wyjaśniono, iż ocena zachowania podmiotu urządzającego gry hazardowe powinna odbywać się w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie stwierdzenia naruszenia prawa, zaś naruszenie w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu kontroli, tj. 2 marca 2023 r. Wskazano też, że w myśl art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h. kara pieniężna wymierzana jest w wysokości przewidzianej ustawowo i w przypadkach, o których mowa: w ust. 1 pkt 1 - wynosi w przypadku gier na automatach – 100 000 zł od każdego automatu. Przy czym treść wskazanego powyżej przepisu - art. 89 ust. 1 u.g.h. - wymaga łącznego występowania trzech przesłanek, tj.: 1) ustalenie konkretnego podmiotu urządzającego gry na automatach; 2) ustalenie charakteru tych gier; 3) ustalenie, czy na automatach były urządzane gry bez koncesji, zezwolenia lub dokonania wymaganego zgłoszenia. Od łącznego spełnienia wszystkich trzech warunków uzależniona jest możliwość zastosowania sankcji w postaci kary pieniężnej określonej u.g.h. W świetle powyższego organ odwoławczy wskazał, iż: Po pierwsze, kwalifikacja ujawnionych urządzeń jako automatów podlegających reżimowi ustawy o grach hazardowych, jest prawidłowa. Odnosząc się do treści art. 2 ust. 3 ust. 4 i ust. 5, a także art. 3, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 u.g.h. wskazano, że gry na kontrolowanych urządzeniach są grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 4 oraz 5 u.g.h. Stwierdzono przy tym, że zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sadów administracyjnych, cechę losowości ma gra, której wynik jest nieprzewidywalny dla grającego, przy czym nieprzewidywalność taką należy oceniać według warunków standardowych, w jakich znajduje się grający, nie zaś przez pryzmat warunków szczególnych (atypowych). Wykładnia użytego w art. 2 ust. 5 u.g.h. określenia "charakter losowy" pozwala twierdzić, że odnosi się ono nie tylko do sytuacji, w której wynik gry zależy od przypadku, ale także do sytuacji, w której wynik gry jest nieprzewidywalny dla gracza, choć nie jest obiektywnie przypadkowy, gdyż powstał jako pochodna zaprogramowania urządzenia w określony sposób. Po drugie, materiał zgromadzony w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje, że podmiotem urządzającym gry hazardowe 2 marca 2023 r. bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia w lokalu przy [...] w T. jest skarżąca. Z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika bowiem, iż w lokalu tym urządzano gry hazardowe, a strona była aktywnym uczestnikiem tego przedsięwzięcia, zajmując się obsługą lokalu (jak wynika z protokołu przesłuchania skarżącej w charakterze podejrzanej z 3 marca 2023 r. oraz wyjaśnień z 20 lutego 2025 r. do jej zadań należało wpuszczanie do lokalu klientów, oferowanie im kawy, herbaty, zimnych napojów, przyjmowanie od nich środków pieniężnych za grę na automatach BITCOIN, gracz ustalał kwotę za jaką chciał grać, przekazywał gotówkę, a strona pilotem ustawiała ją w przeliczeniu na punkty kredytowe na automacie. Jeśli padła wygrana na automacie skarżąca wypłacała ją graczowi, a jeśli nie było w lokalu wystarczających środków to wystawiała graczowi pokwitowanie z kwotą wygranej z którą ten miał się zgłosić później po odbiór wygranej. W przypadku awarii automatu wystawiała kartkę na automacie z napisem "zepsuty" i dzwoniła lub wysyłała wiadomość sms z telefonu służbowego pod kontakt oznaczony w nim nr 1. Skarżąca spisywała również na kartkę kwotę dziennego utargu ze swojej zmiany i zostawiała ją w lokalu. Dodatkowo sprzątała ona w lokalu oraz pilnowała porządku. Za wykonywane czynności otrzymywała zapłatę, stawka zaoferowana wynosiła 14 zł za godzinę pracy). Wobec powyższego w ocenie organu odwoławczego zasadne jest stwierdzenie, że skarżąca urządzała gry na automatach poza kasynem gry, co oznacza, iż podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h. Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 89 u.g.h. kara pieniężna może być nałożona zarówno na właściciela automatu, jak i na inną osobę, która zorganizowała przedsięwzięcie polegające na urządzeniu gier na automatach poza kasynem, w sytuacji gdy osoba taka była zaangażowana w proces urządzania gier, w tym czerpała z nich zyski. Przepis ten jest zatem adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, urządza gry na automatach. W przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Zgodnie z jego treścią, karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Urządzanie gier hazardowych to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewnienie graczom możliwości uczestniczenia w grze. Organ odwoławczy wskazał, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że strona pracowała w lokalu z automatami przy [...] w T. w charakterze obsługi graczy i urządzeń do gier. W związku z tym, że lokal ten był czynny całodobowo, praca w lokalu miała charakter zmianowy - skarżąca zmieniała się ze świadkiem M. R.. Organ II instancji wskazał, że z zeznań świadka M. R. wynika, iż osobiście instruowała ona stronę skarżącą jak obsługiwać automaty do gier znajdujące się w przedmiotowym lokalu. Świadek podkreślił, że wprowadzał stronę skarżącą w jej obowiązki w lokalu, bo wykonywał te same czynności a nadto był zatrudniony w lokalu wcześniej, niż skarżąca. M. R. przyznała, że potwierdziła skarżącej ile będzie zarabiać, bo zarabiała tyle samo, wykonując taką samą pracę. Na podstawie zeznań strony skarżącej z 3 marca 2023 r. w charakterze świadka, ustalono, że M. R. była koleżanką skarżącej z drugiej zmiany. Organ odwoławczy zauważył, że skarżąca zeznała, iż cyt.: "Gotówkę przekazywał mi gracz, a ja odkładałam ją do szafki. Jeśli padła wygrana to ja wypłacałam pieniądze, a jeśli nie było pieniędzy w lokalu to wystawiałam dla gracza kartkę KW z kwotą wygranej i drugą, którą zostawiałam w lokalu (...). Jak przychodziłam na kolejny zmianę to tych kartek już nie było, a jeśli kwit był wystawiony przez koleżankę z drugiej zmiany, tj. G. R., to była już także przyszykowana kwota na wypłatę wygranej, zostawiona w torebce strunowej". Strona skarżąca wyjaśniła także, że: "Gotówka będąca w lokalu pochodzi prawdopodobnie od graczy", a nadto wskazała: "Spisywałam także kwotę dziennego utargu z mojej zmiany na kartkę, którą zostawiałam w lokalu. Wynagrodzenie za pracę było dla mnie przyszykowane w torebce strunowej i zostawione w lokalu". Organ II instancji stwierdził, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jasno wynika, że praca skarżącej polegała na obsłudze graczy i urządzeń do gier znajdujących się w lokalu. Jeśli gracz chciał zagrać na automacie, to podchodził do skarżącej i ona ustawiała pilotem kwotę, za jaką grał, tj. kredytowała urządzenie do gier, gotówkę odkładała do szafki, wystawiała kwity dla graczy, przygotowywała pieniądze z tytułu wygranej dla graczy, przygotowywała wynagrodzenie dla świadka. Z zeznań świadka wynika, że w przypadku awarii automatu pracownicy lokalu wystawiali kartkę na automacie z napisem "zepsuty" i kontaktowali się ze wskazanym numerem telefonu. Jednak na zmianie świadka, nikt nie przyjeżdżał do serwisu urządzeń, co może oznaczać, że serwis urządzeń odbywał się na zmianie M. R.. Po trzecie, automaty ujawnione w lokalu przy [...] w T., poza kasynem gry, eksploatowane były bez koncesji, bez wymaganego zgłoszenia - rejestracji urządzeń dokonywanej przez właściwego naczelnika urzędu celno-skarbowego, bez zezwolenia. Wskazany lokal miał charakter ogólnodostępny i nie był kasynem gry w ujęciu art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a u.g.h. ani salonem gier na automatach (art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c u.g.h.). Urządzająca gry nie legitymowała się także odpowiednią koncesją. Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że właścicielka lokalu, na podstawie umowy najmu, zawartej w T. 31 stycznia 2021 r. oddała Spółce I. Sp. z o.o. z siedzibą w L. do używania cały lokal położony przy [...] w T.. Z treści tej umowy wynika, że najemca zobowiązuje się przestrzegać prawa w zakresie urządzania gier hazardowych ze szczególnym uwzględnieniem zakazu prowadzenia działalności urządzania gier hazardowych bez wymaganej koncesji i podnajmowania lokalu w tym celu. Zdaniem organu odwoławczego w rozpoznawanej sprawie zasadniczą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia było ustalenie, czy zatrzymane 2 marca 2023 r. urządzenia umożliwiały gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. Podsumowując organ II instancji wskazał, że wskazane automaty do gier znajdowały się poza kasynem gry i salonem gier, były eksploatowane bez koncesji, bez rejestracji dokonanej przez naczelnika urzędu celno-skarbowego, bez zatwierdzonego regulaminu i innych dokumentów wymaganych w przepisach ustawy. W świetle powyższych ustaleń bezsporne jest, że działalność prowadzona w zakresie urządzania gier na stanowiących przedmiot postępowania automatach miała miejsce w lokalu, przy [...] w T., a więc poza kasynem gry zdefiniowanym art. 4 ust. 1 pkt 1 lit a) u.g.h., bez koncesji oraz rejestracji automatu do gier, tj. z pominięciem wymogów, o których mowa w art. 6 ust. 1 i art. 23a ust. 1 ww. ustawy. Z uwagi na to, że strona urządzała gry hazardowe na czterech automatach do gier bez wymaganej koncesji, poza kasynem gry, bez wymaganego zgłoszenia, to w niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi łącznie 400 000 zł. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie obowiązujących przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, nie zaś przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie organu II instancji zarzut wydania przez organ I instancji decyzji z rażącym naruszeniem prawa jest chybiony. Stanowisko strony odnośnie faktu, że względem osoby fizycznej art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. nie ma zastosowania ponieważ osoba fizyczna nigdy nie mogła uzyskać koncesji, a tym samym nie mogła być adresatem dyspozycji tego przepisu jest błędne. Organ odwoławczy wskazał, że w przywołanym przez stronę wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt P32/12 Trybunał za trafne uznał stanowisko, że urządzającym grę jest każdy podmiot, który organizuje grę hazardową, w tym grę na automacie bez względu na to, czy obiektywnie jest zdolny do spełnienia jednego z warunków uzyskania koncesji (zezwolenia) w postaci odpowiedniej, ustawowo określonej formy prawnej prowadzonej działalności regulowanej. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że tożsame stanowisko zajął w tej kwestii NSA w uchwale z dnia 16 maja 2016 r. sygn. II GPS 1/16. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że urządzającym jest każdy podmiot, kto taka grę organizuje, uznając zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. za nieuzasadniony. Nadto, organ II instancji nie stwierdził wadliwości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych. Analiza akt sprawy wykazała bowiem, że organ pierwszej instancji dysponując dowodami w postaci dokumentów celno-skarbowych w sposób wystarczający ustalił charakter gier prowadzonych na ujawnionych urządzeniach. Ponadto, automaty zajęte w toku postępowania kontrolnego eksploatowane były wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych. Wydane rozstrzygnięcie zawiera także jednoznaczne i przekonujące ustalenia odnośnie roli strony skarżącej w przypisanym urządzaniu nielegalnych gier na automatach. Przesłanką wymierzenia, w ramach obiektywnej odpowiedzialności, kary pieniężnej jest stwierdzenie naruszenia wynikającego z ustawy obowiązku prawnego przez adresata normy prawnej. W rozpatrywanej sprawie zasadnie doszło do przypisania stronie deliktu, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., a tym samym właściwie nałożono karę pieniężną za urządzanie gier hazardowych na automatach bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia w łącznej wysokości 400 000 złotych. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że zagadnienie prawne dotyczące stosowania przepisów Działu IVa k.p.a. w zakresie wymierzania kar administracyjnych było przedmiotem oceny NSA w uchwale z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III OPS 1/21, w której wskazano, że podstawowe znaczenie na etapie określania zakresu obowiązywania kodeksowych zasad nakładania, wymierzania i udzielania ulg w wykonaniu administracyjnych kar pieniężnych przypisać należy treści przepisu art. 189a § 2 k.p.a. Niewątpliwie bowiem przepis art. 189a § 2 k.p.a. wprowadza zasadę pierwszeństwa stosowania przepisów odrębnych. Przesądzające znaczenie ma zatem brzmienie art. 89 ust. 2 u.g.h. i art. 89 ust. 5 u.g.h., a więc przepisów regulujących warunki odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej (art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a.). Mając na uwadze fakt, że przepisy odrębne zawierają regulację dotyczącą odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie ma podstaw prawnych, aby w opisanym stanie faktycznym stosować art. 189 f k.p.a. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, zaskarżyła powyżej wskazną decyzję w całości, zarzucając jej: 1) naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tj. zasady proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa w zakresie, w jakim art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., dopuszcza wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, rozstrzygnięte wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt: P32/12; 2) naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, a to: art. 3, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 pkt 1 lit a, art. 90 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 u.g.h., poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy wymienione wyżej przepisy ustawy mogą być stosowane wyłącznie względem podmiotów uprawnionych do uzyskania koncesji na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych - gier cylindrycznych i gier na automatach, tj. podmiotów prowadzących przedmiotową działalność wyłącznie w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co oznacza, że nie mają zastosowania względem osób fizycznych; 3) naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, a to: art. 89 ust. 3 u.g.h., poprzez jego zastosowanie, pomimo że nie spełniły się przesłanki ujęte w tym przepisie, ponieważ skarżąca jako osoba fizyczna w dacie wszczęcia postępowania, wydania decyzji i w późniejszym czasie nie była przedsiębiorcą, jak również nie była organem osoby prawnej, nie pełniła określonej funkcji w ramach osoby prawnej oraz nie pełniła żadnej funkcji w składzie organu zarządzającego; 4) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 77 § 1 art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie wbrew ciążącemu na organie II instancji obowiązkowi w tym zakresie, skutkiem czego było nieuprawnione przyjęcie, że wobec skarżącej jako osoby fizycznej mają zastosowanie przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ppkt a u.g.h., co w dalszej konsekwencji doprowadziło do wymierzenia skarżącej jako osobie fizycznej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt.1 ppkt a u.g.h., administracyjnej kary pieniężnej w łącznej wysokości 400 000 zł. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik strony skarżacej wniósł o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, jak i poprzedzającej ją decyzji wydanej w I instancji oraz umorzenie w całości postępowania w sprawie, a także zasądzenie od organu, na rzecz strony skarżącej, kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Na terminie rozprawy strony podtrzymały swoje stanowiska procesowe. Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze oraz sformułowane na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę w całości albo w części. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, którą utrzymana została w mocy decyzja Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 7 marca 2025 r., wydana w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej z tytułu urządzania bez koncesji gier hazardowych na czterech automatach. Podstawę prawną powyżej wskazanej decyzji stanowiły przepisy, powołanej powyżej ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - dalej: "u.g.h." – w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania kontroli w lokalu mieszczącym się przy [...] w T., czyli według stanu na 2 marca 2023 r. Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W myśl art. 2 ust. 4 u.g.h. wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Zgodnie z art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. W myśl art. 3 u.g.h. urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia. Zgodnie zaś z treścią art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 i 1b oraz art. 6a ust. 2. W myśl art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy, z wyjątkiem ust. 4 i 5. Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 i 3 u.g.h. karze pieniężnej z tytułu nielegalnego urządzania gier podlega m.in: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia; 2) urządzający gry hazardowe na podstawie udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia, który narusza warunki zatwierdzonego regulaminu, udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia lub prowadzi gry na automatach do gier, urządzeniu losującym lub urządzeniach do gier bez wymaganej rejestracji automatu do gier, urządzenia losującego lub urządzenia do gry; 3) posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa; 4) posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego. Przy czym, jak stanowi art. 89 ust. 2 u.g.h. przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do osób fizycznych urządzających gry hazardowe. W myśl art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h. wysokość kary pieniężnej wymierzanej urządzającemu gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia w przypadku gier na automatach - wynosi: 100 tys. zł od każdego automatu. Zatem istotą kary wskazanej w przywołanej powyżej regulacji prawnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Dla stwierdzenia odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 u.g.h. i istnienia podstaw do nałożenia kary pieniężnej, przewidzianej w art. 89 ust. 4 u.g.h., niezbędne jest wykazanie, że strona skarżąca urządzała gry na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h. bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. W stanie faktycznym rozstrzyganej sprawy sąd za prawidłowe uznaje ustalenie organów dotyczące charakteru ujawnionych w lokalu przy [...] w T. urządzeń. W okolicznościach niniejszej sprawy organ, oceniając charakter gier urządzanych na poddanych kontroli automatach, słusznie stwierdził, że urządzenia te spełniały przesłanki automatów do gier hazardowych rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h., powyższa okoliczność w sposób niebudzący wątpliwości wynika z przeprowadzonego 2 marca 2023 r., na podstawie art. 211 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., eksperymentu procesowego, szczegółowo opisanego w protokole z tej samej daty. Sąd za niezasadne uznaje argumenty skarżącej, że niesłusznie została ona uznana za osobę urządzającą gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., podobnie jak za bezpodstawne uważa zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., jak i przepisów prawa materialnego art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. W pierwszej kolejności należy dokonać wykładni pojęcia "urządzającego gry" bowiem zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. karze pieniężnej podlega osoba urządzająca grę na automacie. W orzecznictwie sądowym podnosi się, a sąd poglądy te podziela, że ustawa o grach hazardowych nie definiuje pojęcia "urządzającego gry", ale posłużenie się nim przez ustawodawcę w wielu przepisach tej ustawy umożliwia określenie i ustalenie jego treściowego zakresu. Wskazuje się, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne, techniczne, organizacyjne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczby graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. Z kolei pojęcie "urządzanie", wedle słownikowego rozumienia tego pojęcia, to nic innego jak "stwarzanie komuś odpowiednich warunków", przykładowo do urządzania gier na automatach bez koncesji. Chodzi więc o stwarzanie technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych (por. wyroki NSA z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 4236/16, Lex/el nr 2618849 ; z dnia 21 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 1140/17, Lex/el nr 2682069; z dnia 29 września 2020 r., sygn. akt II GSK 3435/17, Lex/el nr 3063604; z dnia 27 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 3728/17, Lex/el nr 3037342; z dnia 6 grudnia 2022 r., sygn. akt II GSK 1100/19, Lex/el nr 3483323; z dnia 11 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 3240/17, Lex/el nr 2527503; z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 3745/17, Lex/el nr 2483442; wszystkie opublikowane również w CBOSA). Co istotne, w pojęciu tym mieści się każda aktywność, bez której urządzanie mogłoby w ogóle nie dojść do skutku, bądź mogłoby być znacznie utrudnione, skomplikowane i przebiegać z zakłóceniami. Zatem "urządzający gry" to podmiot, który aktywnie realizuje (wykonuje) te działania (czynności), choćby korzyści majątkowe z funkcjonowania automatów uzyskiwał w sposób pośredni. Nie jest wykluczone na gruncie u.g.h., że status ten, w odniesieniu do danego urządzenia elektronicznego, przysługiwać będzie więcej niż jednemu podmiotowi. Nie ma w takim przypadku znaczenia, w jakim stopniu dany podmiot przyczynił się do urządzania gier hazardowych, ponieważ odpowiedzialność administracyjna na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. ma charakter obiektywny. Każdy z takich podmiotów ponosi odpowiedzialność za własne zachowanie (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 30 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Ke 160/24, Lex/el 3819944). Zatem przez "urządzanie gier hazardowych" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. należy rozumieć realizowanie choćby części z czynności, które w swoim efekcie doprowadzają do tego, że gra hazardowa faktycznie się odbywa. Realizowanie zaledwie kilku z wielu czynności polegających na urządzaniu gier hazardowych, które przyczyniają się jednak bezpośrednio do tego, że gra na automacie w ogóle się odbywa jest wystarczające do uznania osoby realizującej te czynności za urządzającego grę hazardową. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy podnieść należy, że w świetle poczynionych ustaleń, które należycie udokumentowano w aktach sprawy, organy zasadnie uznały skarżącą za "urządzającą gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Jej działania, opisane w decyzjach organów obydwu instancji, miały bowiem istotne znaczenie z punktu widzenia organizacji, a także ekonomicznej i technicznej realizacji procederu urządzania gier hazardowych na czterech automatach ujawnionych 2 marca 2023 r. w lokalu w T. przy [...] W ocenie sądu, z zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynika, że skarżąca czynnie uczestniczyła w urządzaniu nielegalnych gier hazardowych. Świadczą o tym szczegółowo opisane czynności skarżącej, z których wynika, że była aktywnym uczestnikiem tego przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie organ, w oparciu o dowód z przesłuchania skarżącej w charakterze podejrzanej z 3 marca 2023 r. oraz jej wyjaśnień z 20 lutego 2025 r. prawidłowo ustalił, że zajmowała się ona obsługą lokalu oraz znajdujących się w niej urządzeń. Do zadań strony skarżącej należało wpuszczanie do lokalu klientów, oferowanie im kawy, herbaty, zimnych napojów, przyjmowanie od nich środków pieniężnych za grę na automatach BITCOIN - gracz ustalał kwotę za jaką chciał grać, przekazywał gotówkę, a strona pilotem ustawiała ją w przeliczeniu na punkty kredytowe na automacie. Jeśli padła wygrana na automacie skarżąca wypłacała ją graczowi, a jeśli nie było w lokalu wystarczających środków to wystawiała graczowi pokwitowanie z kwotą wygranej, z którą ten miał się zgłosić później po odbiór wygranej. Z wyjaśnień skarżącej wynikało także, że w przypadku awarii automatu strona wystawiała kartkę na automacie z napisem "zepsuty" i dzwoniła lub wysyłała wiadomość sms z telefonu służbowego pod kontakt oznaczony w nim nr 1. Skarżąca spisywała na kartkę kwotę dziennego utargu ze swojej zmiany i zostawiała ją w lokalu. Dodatkowo skarżąca sprzątała w lokalu i pilnowała w nim porządku. Za wykonywane czynności skarżąca otrzymywała zapłatę w wysokości 14 zł za godzinę pracy. Zatem nie budzi wątpliwości, że poprzez takie czynności strona zapewniała klientom lokalu dostęp do automatów do gier, poprzez techniczne i organizacyjne stworzenie warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzeń, które to czynności w efekcie doprowadzały do tego, że gra hazardowa faktycznie się odbywała. Zasadnicze znaczenie dla takiej oceny mają również ustalenia poczynione w postępowaniu karno-skarbowym. Postanowieniem z 3 marca 2023 r. Naczelni Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego przedstawił skarżącej zarzut, że w nieustalonym okresie, jednak nie później niż do 2 marca 2023 r. w lokalu w T. przy [...] prowadziła gry na dwóch automatach walizkowych oznaczonych numerem 4 i 5 oraz dwóch automatach BITCOIN oznaczonych numerem 2 i 3, poprzez wykonywanie bezpośrednich czynności przy grach na automatach urządzanych we wskazanym miejscu wbrew przepisowi art. 3, art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, czyli bez wymaganej koncesji oraz poza kasynem gry, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s. Skarżąca, przesłuchana 3 marca 2023 r. w charakterze podejrzanego, przyznała się do zarzucanego jej czynu, składając obszerne wyjaśnienia. Z akt sprawy wynika także, że strona skarżąca wniosła o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności i wymierzenie jej kary pieniężnej jak za wykroczenie skarbowe, podnosząc, że bardzo żałuje tego co się stało, popełniony przez nią czyn ma charakter nieumyślny i chce ponieść za to karę pieniężną i zrekompensować swój uczynek. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy należy zatem uznać, że skarżąca urządzała gry hazardowe w lokalu znajdującym się w T., przy [...]. Podejmowane przez nią czynności przyczyniały się bowiem bezpośrednio do tego, że gra na automatach odbywała się w sposób niezakłócony i ciągły. Tym samym spełnione zostały przesłanki wymierzenia skarżącej kary pieniężnej określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 lit a u.g.h. W konsekwencji zarzuty skargi wskazujące na błędne przypisanie stronie skarżącej przez organ przymiotu urządzającego gry na automatach nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem sądu, organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy posłużyły się materiałem dowodowym pochodzącym z postępowania karnoskarbowego, w którym skarżąca przyznała się do stawianych jej zarzutów i dobrowolnie poddała się karze. Materiały zgromadzone przez organ w toku postępowania karno-skarbowego były jednymi z wielu dowodów, na podstawie których organ ustalał stan faktyczny sprawy i zostały ocenione we wzajemnym powiązaniu z innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami. Podkreślić też należy, że przepisy Ordynacji podatkowej – dalej również: "O.p." - nie przewidują jako zasady bezpośredniego przeprowadzania dowodów w postępowaniu administracyjnym. Wręcz przeciwnie, zgodnie z treścią art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W myśl art. 181 O.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W świetle powyższego posłużenie się materiałem dowodowym zgromadzonym w toku postępowania karnoskarbowego było właściwe i zgodne z przepisami procedury podatkowej. Odnosząc się do zarzutów naruszenia poszczególnych, wskazanych w skardze przepisów k.p.a. sąd uznał, że są one niezasadne. Należy zauważyć, że w postępowaniu dotyczącym wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry stosuje się przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Wynika to z treści art. 91 O.p., zgodnie, z którym do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. W ocenie sądu, organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, a dokonanej przez organy obydwu instancji ocenie zebranego materiału dowodowego nie można zarzucić dowolności. Materiał ten nie budził wątpliwości w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia i dawał podstawę do uznania, że gry rozgrywane na automatach miały charakter losowy, a skarżąca była podmiotem urządzającym gry na automatach. W myśl zasady określonej w art. 191 O.p., organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Zasada ta nakłada też na organy podatkowe obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z osobna i we wzajemnym związku. Organy nie mogą więc z dowodów wyciągać wniosków, które z nich nie wynikają. Muszą też wyjaśnić przyczyny dokonanej oceny w sposób logiczny, zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 17/11, Lex/el nr 1148498). W rozpoznawanej sprawie organy celno-skarbowe w taki właśnie sposób oceniły zebrany materiał dowodowy, rozpatrując poszczególne dowody w powiązaniu z innymi dowodami oraz w całokształcie okoliczności sprawy, i wyciągając na ich podstawie spójne i racjonalne wnioski. W odniesieniu do zarzutów skargi zgodzić się należy z organem odwoławczym, że przy ocenie, czy podmiot nie powinien zostać uznany za urządzającego gry na automacie niezbędne jest odwołanie się do wszystkich elementów stanu faktycznego. Niewątpliwie urządzanie gier hazardowych to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. Akta sprawy wskazują, że organy, dysponując zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w sposób wystarczający ustaliły charakter gier prowadzonych na ujawnionych urządzeniach. Automaty zajęte w toku postępowania kontrolnego eksploatowane były wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych. Wydane rozstrzygnięcie zawiera jednoznaczne i przekonujące ustalenia odnośnie do roli skarżącej w przypisanym urządzaniu nielegalnych gier na automatach. Przesłanką wymierzenia, w ramach obiektywnej odpowiedzialności, kary pieniężnej jest stwierdzenie naruszenia wynikającego z ustawy obowiązku prawnego przez adresata normy prawnej. W rozpatrywanej sprawie zasadnie doszło do przypisania skarżącej deliktu, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., a tym samym właściwie nałożono nań karę pieniężną za urządzenie gier hazardowych na automatach bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia w łącznej wysokości 400 000 złotych. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów, świadczących o tym, że nie urządzała gier hazardowych w T. przy [...]. Błędna jest przy tym, bo nie znajdujące oparcia w powołanym przez stronę skarżącą wyroku TK z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt P 32/12, argumentacja strony skarżącej zmierzająca do wykazania, iż nie może być ona adresatem sankcji za naruszenie obowiązku z art. 89 § 1 pkt 1 u.g.h., który w jej ocenie ma zastosowanie jedynie wobec podmiotu, który może ubiegać się o koncesję lub zezwolenie na urządzanie gier hazardowych, a ewentualna odpowiedzialność skarżącej jako osoby fizycznej może być rozpatrywana wyłącznie w ramach odpowiedzialności karnej skarbowej. Jak wynika z akt sprawy orzekające w niniejszej sprawie organy poddały ocenie wszystkie podniesione przez stronę skarżącą zarzuty, w tym naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., słusznie uznając, że w przywołanym przez stronę wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2025 r., sygn. akt P 32/12 za trafne Trybunał uznał stanowisko, że urządzającym grę jest każdy podmiot, który organizuje grę hazardową, w tym grę na automacie bez względu na to, czy obiektywnie jest zdolny do spełnienia jednego z warunków uzyskania koncesji (zezwolenia) w postaci odpowiedniej, ustawowo określonej, formy prawnej prowadzonej działalności regulowanej. Tożsame stanowisko zajął NSA w uchwale z dnia 16 maja 2026 r., sygn. akt II GPS 1/16 (Opublikowano: ONSAiWSA 2016/5/73). W konsekwencji, w ocenie sądu, organ prawidłowo dokonał kwalifikacji prawnej z zastosowaniem art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w dniu zdarzenia. Przy czym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wykazał fakty, które uznał za udowodnione i które miały wpływ na treść wydanej decyzji. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ II instancji słusznie wskazał także, że brak jest przesłanek do zastosowania art. 189f k.p.a.. Należy zwrócić uwagę na to, że aby można było odstąpić, w trybie art. 189f k.p.a., od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, waga naruszenia prawa musi być znikoma, a strona musiałaby zaprzestać naruszenia prawa, zaś obie te przesłanki muszą zostać spełnione łącznie. W przypadku podmiotów, na które nakładana jest kara pieniężna na podstawie art. 89 u.g.h. nie można zaś mówić o znikomej wadze naruszenia prawa. Mając na uwadze charakter działalności hazardowej oraz przyjęte przez ustawodawcę zasady organizacji gier, w tym wprowadzone zakazy i ograniczenia w zakresie urządzania gier hazardowych, które służyć mają ochronie dóbr prawnych, w szczególności ochronie społeczeństwa i obywateli przed negatywnymi skutkami uzależnienia od hazardu, naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych nie może być uznane za naruszenie prawa znikomej wagi. W niniejszej sprawie nie można także stwierdzić spełnienia przesłanki zaprzestania przez skarżącą naruszenia prawa, bowiem skarżąca sama nie zaprzestała nielegalnej działalności polegającej na naruszeniu przepisów ustawy o grach hazardowych, lecz nastąpiło to dopiero w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych, co uniemożliwiło jej dalsze kontynuowanie procederu. Odnosząc się do wniosków dowodowych zawartych w skardze oraz złożonych na rozprawie trzeba wskazać, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Mając na uwadze powyższe przede wszystkim należy podkreślić, że stan faktyczny sprawy, jest w ocenie sądu, dostarczanie wyjaśniony i nie budzi istotnych wątpliwości. Ponadto załączone w trakcie rozprawy wnioski dowodowe zostały wystawione już po wydaniu zaskarżonej decyzji, sąd ocenia zaś zaskarżoną doń decyzję na dzień jej wydania, dlatego też przedstawione dowody, wystawione już po wydaniu decyzji, nie wpływają na jej legalność. Jednocześnie sąd uznał, że załączone do skargi dokumenty objęte wnioskiem dowodowym strony oraz złożone na rozprawie w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. nie mają żadnego znaczenia dla oceny kwestii legalności zaskarżonej decyzji, gdyż dotyczą sytuacji majątkowej oraz zawodowej skarżącej oraz sytuacji zdrowotnej małoletniej córki skarżącej, które pozostają bez wpływu na ocenę znamion czynu z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. oraz trafność wydanego rozstrzygnięcia. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone przez organy administracji postępowanie dowodowe wykazało bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżąca ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził też naruszenia przez organy administracji ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy skarga, na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlegała oddaleniu. a.kr