IV SA/Wr 438/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant: Referent Małgorzata Balowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 15 kwietnia 2025 r., nr SKO 4101/399/2025 w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia 15 kwietnia 2025 r., nr SKO 4101/399/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej: SKO, organ odwoławczy, Kolegium) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 752, dalej: k.p.a.) w związku z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r., poz. 1283 ze zm., dalej: u.p.s.), po rozpatrzeniu odwołania K. K. (dalej: Strona, Skarżący, Wnioskodawca), utrzymało w mocy decyzję działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta Kudowa - Zdrój Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Kudowie - Zdroju (dalej: organ I instancji) z dnia 19 lutego 2025 r., nr OPS-DEC/4103/000207/02/25, przyznającej Skarżącemu zasiłek celowego w miesiącu lutym 2025 r. w kwocie 226,00 zł jednorazowo z przeznaczeniem na: dopłatę do czynszu kwotę 200,00 zł, zakup leku 26,00 zł. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej wnioskiem z dnia 10 lutego 2025 r. Skarżący wystąpił do Ośrodka Pomocy Społecznej w Kudowie Zdroju z wnioskiem o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego na dopłatę do czynszu w kwocie 300,00 zł oraz na zakup przepisanego leku w kwocie 26 zł. Po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego wskazaną na wstępie decyzją z dnia 19 lutego 2025 r. organ I instancji przyznał Skarżącemu zasiłek celowy w miesiącu lutym 2025 r. w kwocie 226,00 zł jednorazowo z przeznaczeniem na: dopłatę do czynszu kwotę 200,00 zł w formie pieniężnej; zakup leku kwotę 26,00 zł w formie pieniężnej (pkt 1) oraz wskazał, że wypłata zrealizowana będzie gotówką w kasie Ośrodka w dniu 2025/02/25. Ponadto nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 2). .W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że na podstawie wniosku Strony z dnia 10 lutego 2025 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie przyznania świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na dopłatę do czynszu i zakup leku. Na podstawie przeprowadzonego rodzinnego wywiadu środowiskowego ustalono, iż dochód Strony nie przekracza kryterium dochodowego ustalonego zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. Uwzględniając poczynione ustalenia, przyznano Stronie na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. we wnioskowanej formie. Organ I instancji wskazał, że przyznana kwota odpowiada możliwościom finansowym Ośrodka w miesiącu lutym 2025 r. zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.s. Ze względu na ważny interes Strony, zgodnie z treścią art. 108 k.p.a., decyzji nadano się rygor natychmiastowej wykonalności Od decyzji organu I instancji Skarżący wniósł odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej kwoty zasiłku celowego na dopłatę do czynszu i przyznania jej we wnioskowanej wysokości. Zaskarżoną decyzją z dnia 15 kwietnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu SKO uznało, że odwołanie nie może zostać uwzględnione, a zaskarżona decyzja organu I instancji jest zgodna z przepisami u.p.s. Wskazało, że na podstawie art. 39 ust 1 u.p.s., w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2 u.p.s.). Kolegium wyjaśniło, że przepis art. 39 u.p.s. nie pozostawia wątpliwości, iż decyzja w sprawie ustalenia prawa do zasiłku celowego zapada w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym przesądza użyte przez ustawodawcę w treści tych przepisów sformułowanie: "(...) może być przyznany (...)". Uznanie administracyjne obejmuje zarówno ocenę warunków uzasadniających przyznanie tego świadczenia, jaki również kwestie jego wysokości. Uznaniowy charakter decyzji wydawanych na podstawie art. 39 u.p.s. sprawia, że dokonywana przez organ wyższej instancji kontrola ogranicza się do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, w szczególności czy w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy podjęta decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. SKO stwierdziło, że organ I instancji przyznając Stronie zasiłek celowy w kwocie 226,00 zł nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Organ I instancji prawidłowo ustalił i ocenił sytuację życiową Wnioskodawcy, w tym: finansową, zdrowotną i rodzinną. Z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie wynika, że Wnioskodawca spełnia kryteria dochodowe i osobiste, aby otrzymać zasiłek celowy. Z akt sprawy wynika, że Skarżący ma niespełna 51 lat. W trakcie przeprowadzonej aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego pracownik socjalny ustalił, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Nie ma na utrzymaniu dzieci. Wnioskodawca nie pracuje, nie podejmuje prac dorywczych, jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. Legitymuje się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności. Utrzymuje się ze świadczeń z pomocy społecznej. Ma ustalone prawo do dodatku mieszkaniowego. Kolegium zauważyło, że organ I instancji, ustalając wysokość zasiłku celowego kierował się kwestią posiadanych środków na zasiłki celowego i ich podziału pomiędzy beneficjentów pomocy społecznej, do czego zobowiązują go przepisy ustawy o pomocy społecznej. Jak wynika z akt sprawy Ośrodek Pomocy Społecznej w Kudowie-Zdroju w lutym 2025 r. rozdysponował posiadane środki na pomoc 11 rodzinom, które zgłosiły się po pomoc, i które tak jak Skarżący, wymagają wsparcia ze strony Gminy. Średnia wysokość zasiłków celowych wynosiła 175,34 zł. Powyższe świadczy o tym, że kwota zasiłku celowego została ustalona adekwatnie do możliwości finansowych Ośrodka Pomocy Społecznej a przyznana Wnioskodawcy kwota znacznie przekroczyła średnią wysokość zasiłków celowych przyznanych w tym miesiącu. SKO wskazało, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż zasiłek celowy należy do fakultatywnych (nieobowiązkowych) form pomocy społecznej, co oznacza, że organ może, lecz nie musi go przyznać w przypadku ustalenia, że występują przesłanki wymienione w art. 39 ust. 1 u.p.s. Organ odwoławczy zauważył, iż sytuacja Wnioskodawcy jest trudna ze względu na to, że obecnie nie posiada on stałego źródła dochodu, nie pracuje, utrzymuje się wyłącznie ze środków z pomocy społecznej. Jednakże trudna sytuacja finansowa nie obliguje organu do jej przyznania w żądanej wysokości. Jednocześnie Kolegium zauważyło, że sytuacja życiowa Wnioskodawcy nie jest wyjątkowa na tle innych osób korzystających z pomocy społecznej. Wnioskodawca nie ma na wychowaniu małoletnich dzieci, ani innych osób na utrzymaniu. Nie jest pozbawiony możliwości podejmowania działań zmierzających do poprawy swojej sytuacji finansowej. Skarżący nie wykazał, aby wystąpiły jakiekolwiek obiektywne przeszkody, uniemożliwiające mu podjęcia pracy. Jest bowiem osobą w wieku produkcyjnym - ma niespełna 51 lat, a więc do osiągnięcia wieku emerytalnego brakuje mu jeszcze ponad 14 lat. Ma orzeczony jedynie lekki stopień niepełnosprawności, co również nie wyklucza możliwości podjęcia zatrudniania. Wręcz przeciwnie posiadanie orzeczenia niepełnosprawności niekiedy ułatwia podjęcie pracy, gdyż pracodawcy preferują osoby legitymujące się takim orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Natomiast fakt, że wnioski i pomoc i odwołanie zostały złożone za pośrednictwem platformy ePUAP świadczy o tym, że Wnioskodawca posiada zasoby lub możliwości, w tym możliwość korzystania z komputera (telefonu bądź innego sprzętu) z dostępem do internetu, poprawy swojej sytuacji finansowej, a przede wszystkim daje nieograniczone możliwości poszukiwania zatrudnienia, podnosi jego szanse na rynku pracy, a nawet stwarza możliwość zarobkowania. Jednocześnie Kolegium podkreśliło, że skoro Strona jest niezadowolona z działania pracowników pomocy społecznej powinna samodzielnie podjąć wszelkie kroki zmierzające do znalezienia i podjęcia zatrudniania lub innej formy zarobkowania, a tym samym poprawy własnej sytuacji finansowej. Z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że osoba korzystająca ze świadczeń z pomocy społecznej ma obowiązek pełnego wykorzystania własnych po pierwsze swoich uprawnień, po drugie własnych zasobów i możliwości. Zatem zarzuty kierowane pod adresem pracowników OPS są bezzasadne. Osoba chcąca korzystać ze świadczeń pomocy społecznej nie może biernie oczekiwać, aż organy państwowe podejmą za nią działania zmierzającego do poprawy jej sytuacji finansowej, ale winna również sama podejmować wszelkie działania zmierzające do rozwiązywani trudnej sytuacji. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu, dotyczącego wysokości przyznanego zasiłku, Kolegium wskazało, że w kwestii wysokości pomocy w formie zasiłku celowego ustawodawca nie wprowadza żadnych wymogów ani ograniczeń, tzw. "widełek", nie określa tym samym jego minimalnej wysokości, pozostawiając ją decyzji organu przyznającego świadczenie. Tak więc to organ pomocy społecznej, biorąc pod uwagę okoliczności konkretnej sprawy, ustala wysokość przyznanego zasiłku. Ustalając* prawo do świadczeń z pomocy społecznej organ administracji musi brać pod uwagę cele pomocy społecznej wyrażone art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 3 u.p.s. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 u.p.s., pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.s., pomoc społeczna służy wspieraniu osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwieniu im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar pomocy powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających jej udzielenie. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i ust. 4 u.p.s.). Ponadto Kolegium wyjaśniło, że spełnianie przez Skarżącego wymogów formalnych do otrzymania zasiłku z pomocy społecznej nie oznacza, że istnieje po jego stronie roszczenie o przyznanie tego świadczenia w wysokości, której ona oczekuje. Przyznanie zasiłku celowego warunkuje bowiem nie tylko sytuacja materialna Wnioskodawcy i cel, na który ma być on przyznany, ale również możliwości Wnioskodawcy do poprawy sytuacji finansowej, jej postępowanie (starania mające na celu przezwyciężenie trudnej sytuacji finansowej), a także możliwości finansowe organu świadczącego pomoc społeczną. Trudna sytuacja finansowa Wnioskodawcy nie zobowiązuje organu do jej przyznania w wysokości pokrywającej pełne miesięczne wydatki świadczeniobiorców. Wręcz przeciwnie, głównym celem pomocy społecznej jest wspieranie obywateli w przezwyciężeniu trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie sami pokonać, a nie całkowite i pełne pokrywanie wszystkich ich potrzeb. Skarżący nie może czynić z pomocy społecznej źródła utrzymania. Taką rolę spełni przyznana Stronie kwota zasiłku. Kolegium zauważyło, że Strona od bardzo długiego czasu korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej na zaspokojenie różnego rodzaju potrzeb, a organ pomocy społecznej w miarę możliwości udziela Stronie pomocy. Pomoc w formie zasiłków celowych nie jest jedynym świadczeniem, jakie otrzymuje. Od sierpnia 2024r. do stycznia Skarżący miał ustalone prawo do zasiłku okresowego w wysokości 393,00 zł. Istotne jest również, że nie ponosi całkowitych kosztów utrzymania mieszkania, gdyż ma przyznany dodatek mieszkaniowy. Organ nie miał więc obowiązku, a nawet nie powinien w świetle powołanych zasad, pokrywać za Stronę przypadającej na nią części opłaty za czynsz. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że ustalając Stronie wysokość pomocy zobligowane było uwzględnić wysokość przyznanych już świadczeń i dokonać stosownego rozdziału posiadanych środków tak, aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba potrzebujących, gdyż tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s. Organ pomocowy nie może skoncentrować pomocy na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja finansowa, czy też rodzinna była najtrudniejsza. W świetle powyższego Kolegium stwierdziło, że skoro organ pomocy społecznej, przyznając Wnioskodawcy zasiłek celowy uwzględnił cel, na jaki miał zostać przyznany, oraz ocenił z jednej strony jego sytuację życiową, finansową, zdrowotną oraz jego potrzeby, a także jego postawę, w tym zaangażowania w poprawę sytuacji finansowej, a z drugiej własne możliwości finansowe i doszedł do przekonania, że nie ma uzasadnienia dla przyznania zasiłku celowego w kwocie wyższej niż 226,00 zł, to decyzji takiej nie można zarzucić naruszenia prawa. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł Skarżący wnosząc o jej uchylenie jako rażąco naruszającej prawo i jego interes prawny. Skarżący wskazał, że wartość przedmiotu sporu wynosi 100,- PLN na dopłatę do czynszu osobie niepełnosprawnej w zimie. Skarżący podniósł, że organ odwoławczy nie uwzględnił podstawowego faktu w zakresie prawidłowości procedury postępowania administracyjnego, tj. że Ośrodek Pomocy Społecznej w Kudowie Zdroju (organ pierwszej instancji) kierując pisma procesowe do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu standardowo nie przesyła ich kopii do Skarżącego - natomiast innym, jednozdaniowym pismem z dn. 12.03.2025 r. organ informuje Stronę o przesłaniu odwołania wraz z kompletem akt do organu odwoławczego (fotokopia w załączeniu - zał. nr 1, str. 23), w związku z czym Skarżący zgłasza że nie ma możliwości we właściwym czasie zapoznania się z argumentacją organu pierwszej instancji. Poza tym należy uwzględnić, iż organ pierwszej instancji stale zatajając w ww. sposób swoje stanowisko przed Stroną w trakcie trwania postępowania odwoławczego dowodzi zaburzenia i/lub innych nieprawidłowości w komunikacji organu lokalnej administracji publicznej ze stroną zainteresowaną, która to komunikacja z założenia właściwych przepisów prawa powinna być możliwie jawna i transparentna. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił możliwość naruszenia przede wszystkim zasad ogólnych oraz przepisów szczegółowych Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. m.in. art. 6, 7 i 7a § 1, art. 8 § 1 i 2, art. 9, art. 10 § 1, art. 12 § 1 i 2 oraz 77 § 1 i 80 k.p.a.), wybiórczego zastosowania - lub poprzez wybiórcze stosowanie - naruszenie przepisów Ustawy o pomocy społecznej (m.in. art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1-4, art. 11 ust. 3, art. 17 ust. 1 pkt 5 i art. 119 ust. 2 pkt 3 Ustawy o p.s.) oraz Konstytucji RP (m.in. art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 i 2, art. 68 ust. 3 i art. 69 Ustawy zasadniczej) oraz naruszenie innych właściwych przepisów mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie, np. art. 41 kkw. W obszernym uzasadnieniu Skarżący szeroko uzasadnił zarzuty skargi. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 334) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdził, że nie wystąpiły podstawy do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji przyznające Skarżącemu świadczenie w postaci zasiłku celowego na zaspokojenie potrzeb związanych z dopłatą do czynszu w wysokości 200,00 zł oraz na zakup leku w wysokości 26,00 zł. W sprawie sporna pozostaje wysokość przyznanego Skarżącemu zasiłku celowego na zaspokojenie potrzeb związanych z dopłatą do czynszu., który opiewa na kwotę 200 zł, podczas gdy Skarżący wnioskował o kwotę 300 zł i jak podnosi w skardze taką kwotę winien właśnie otrzymać. Wykładnia przepisów ustawy o pomocy społecznej stanowiących materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji była już wielokrotnie dokonywana przez sądy administracyjne, w tym także w sprawach dotyczących Skarżącego. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela poglądy wyrażone w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 października 2025 r., sygn. akt IV SA/Wr 215/25, z dnia 16 października 2025 r., sygn. akt IV SA/Wr 302/25 oraz z dnia 10 grudnia 2025 r., sygn. akt IV SA/Wr 487/25 ze skargi Strony, których tezy i twierdzenia Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie przyjmuje za własne i wielokrotnie powoła niżej, jako szczególnie trafne. Zgodnie z art. 39 ust. 1 i ust. 2 u.p.s. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (ust. 1). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrobów medycznych i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Nie budzi wątpliwości, że orzeczenie wydawane na podstawie art. 39 ust. 2 u.p.s. ma charter uznaniowy, o czym przekonuje użyty w nim zwrot "może". To zaś oznacza swobodę, ale nie dowolność, organu w zakresie podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania świadczeń ale także ich wysokości. Kontrola sądowa takiego aktu sprowadza się zatem do oceny prawidłowości przyjętego trybu postępowania organu, prawidłowej wykładni obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych, nie wnika natomiast w kwestie stosowanego uznania. Innymi słowy zadanie Sądu polega na ustaleniu, czy w sposób poprawny organ przeprowadził postępowanie, zebrał niezbędne dla sprawy dowody i poddał je wszechstronnej i zgodnej z wymogami prawa ocenie, wyprowadzając właściwe wnioski. Po drugie, czy w sposób prawidłowy zinterpretował obowiązujące w sprawie przepisy prawa materialnego i właściwie je zastosował (przyjmując, że wystąpiły lub nie istotne dla sprawy przesłanki). Samo zaś uznanie, decyzja, czy przyznać świadczenia w postaci zasiłku celowego i w jakiej wysokości, leży w wyłącznej gestii organu i pozostaje poza zakresem kontroli Sądu. Ta nakierowana jest wówczas na uzasadnienie przyjętego stanowiska. Zatem obowiązkiem sądu w takich sprawach jest zbadanie, czy zgodnie z przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. dokonano ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 k.p.a. Pogląd ten ma uzasadnienie zarówno w piśmiennictwie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych, wskazujących, że podejmowanie rozstrzygnięcia w trybie uznania administracyjnego jest to sytuacja, w której ustawodawca daje organowi możliwość wyboru konsekwencji prawnych. Wybór ten jednak nie jest zupełnie dowolny i swobodny, ale ograniczony przez ustawodawcę w samej normie wprowadzającej uznanie (J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Wolters Kluwer 2018, s. 409). W przypadku wprowadzenia uznania administracyjnego, organ podejmuje decyzje nie tylko na podstawie ustawy, ale także z uwzględnieniem zasad celowości i sprawiedliwości oraz szczególnych cech stanu faktycznego (zob. J. Zimmermann, op. cit., s. 413). Skoro prawo daje organowi administracji możliwość wyboru, to każdy wybór mieszczący się w ramach tego upoważnienia jest zgodny z prawem i on sam nie może być z zasady zakwestionowany przez sąd administracyjny. Kontrolując akty swobodne, sąd administracyjny może więc tylko badać, czy nie zostały przekroczone granice uznania i czy podjęte rozstrzygniecie nie było dowolne (J. Zimmermann, op. cit., s. 417). Uznanie administracyjne nie jest sferą wolną od związania konstytucyjnego i ustawowego, a także nie jest sferą wolną od kontroli sądów administracyjnych (M. Jaśkowska w: Instytucje prawa administracyjnego System Prawa Administracyjnego Tom 1, red. R. Hauser, A. Wróbel, Z. Niewiadomski, C.H.Beck 2015, s. 298). Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 czerwca 1993 r. sygn. akt III ARN 33/93, wskazał że: przy dokonywaniu sądowej kontroli zgodności z prawem wszelkich decyzji administracji o charakterze uznaniowym (...) rola, zadania i zakres kompetencji niezawisłego sądu muszą być rozumiane znacznie szerzej i głębiej niż w innych sytuacjach (...) z decyzjami uznaniowymi musi się wiązać nie zmniejszona, lecz zwiększona kontrola sądu, wykonywana z punktu widzenia przestrzegania prawa (i to prawa rozumianego jako całość systemu). (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 448/24, wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA), Zatem mimo iż sądowa kontrola takiego aktu ma zakres ograniczony, to jednak wymaga zbadania, czy akt ten nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy, oraz czy takiego wyboru dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Sąd bada, czy w postępowaniu podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz czy organ uwzględnił słuszny interes strony. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie aktu uznaniowego, z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną. Ocenie Sądu nie podlegają natomiast kryteria słuszności, czy celowości podjętego rozstrzygnięcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 130/10 i z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1981/14, dostępne w CBOSA). Nadto uzasadnienie aktu wydanego w ramach uznania administracyjnego, winno być na tyle wyczerpujące i zindywidualizowane, aby sąd administracyjny był w stanie ocenić, czy zawarte w decyzji rozstrzygnięcie nie zapadło z przekroczeniem granic uznania administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 292/12 i I OSK 369/12, dostępne w CBOSA). Z powołanych rozważań wynika, że w postępowaniu wspartym na normie przewidującej uznanie administracyjne w pierwszej kolejności organ administracji bada, czy wystąpiły wskazane w przepisie przesłanki umożliwiające przyznanie ustawowego uprawnienia. Jeśli strona nie spełnia przesłanek ustawowych postępowanie w ogóle nie wkracza w etap uznania, ten rozpoczyna się dopiero po pozytywnej weryfikacji przesłanek przyznania prawa. Wówczas kontrola Sądu sprowadza się do oceny podanych na wstępie okoliczności, tj. właściwego uzasadnienia zakresu korzystania przez organ z uznania administracyjnego, a zatem, czy nie jest ono dowolne. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji przyjęły, że w sprawie wystąpiły przesłanki opisane w art. 39 ust. 1 i usta. 2 u.p.s. uzasadniające przyznanie Skarżącemu zasiłku celowego na opisane we wniosku potrzeby. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Skarżący spełnia kryterium dochodowe warunkujące możliwość przyznania mu pomocy, gdyż jest osobą samotnie gospodarującą, której dochód nie przekracza kwoty 1010,00 zł. Z akt sprawy (wywiad środowiskowy) wynika bowiem, że dochód Skarżącego opiewa na kwotę 618,09 zł (na który składają się zasiłek okresowy i dodatek mieszkaniowy). Bezsporne jest też to, że Skarżący wnosząc o przyznanie zasiłku z przeznaczeniem na dopłatę do czynszu oraz na zakup leku zawnioskował o przyznanie pomocy na zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej Sporny jest jedynie zakres świadczenia, w tym bowiem zakresie organy korzystając z instytucji uznania administracyjnego przyjęły, że żądana przez Stronę kwota 300,00 zł przeznaczona na dopłatę do czynszu nie jest właściwa przyznając świadczenie w tym zakresie w niższej wysokości, tj. w kwocie 200,00 zł.. Uzasadnienie przyjętego przez organy stanowiska ewoluowało i w postępowaniu odwoławczym, poza kwestią możliwości finansowych organu pojawiły się także inne względy, tj. uprawnienia, zasoby i możliwości Wnioskodawcy, które może on wykorzystać w celu pokonania trudnej sytuacji w jakiej się znalazł. W tym miejscu odnotowania wymaga, że przedstawiony zabieg rozszerzenia argumentacji na etapie postępowania przed organem odwoławczym jest nie tylko dopuszczalny ale i pożądany, przy czym nie wykracza poza granice art. 15 k.p.a. nakazującego dwukrotne rozpoznanie sprawy przez organ obu instancji w jej całokształcie. Przy czym, co istotne organ odwoławczy nie gromadził dodatkowych dowodów, wsparł się na dowodach pozyskanych w postępowaniu przed organem I instancji oraz na argumentacji Skarżącego. W opinii Sądu przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ocena nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów i mieści się w granicach uznania administracyjnego, znajduje uzasadnienie w zgromadzonych dowodach i przepisach prawa. Rację ma SKO odwołując się do istoty świadczeń z pomocy społecznej, że winny być one adresowane do osób znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej, z tym zastrzeżeniem, że zakres jej udzielania ma na celu wspomaganie, a nie uzależnianie od pomocy. Słusznie tezy te organ wyprowadza z brzmienia art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 – ust. 4 u.p.s. ale także art. 4 u.p.s. Zgodnie z brzmieniem tych zapisów pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 u.p.s.). Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 u.p.s.). Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem.(art. 3 ust. 2 u.p.s.). Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 u.p.s.). Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 u.p.s.). Osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej (art. 4 u.p.s). Świadczenia z pomocy społecznej winny zatem wspierać beneficjentów i pomagać w przezwyciężaniu trudności życiowych, zwłaszcza jeżeli ich adresaci mają możliwości aby zacząć samodzielnie funkcjonowanie. Zasadnie organ odwoławczy taki potencjał dostrzegł u Skarżącego. Jakkolwiek ma on problemy zdrowotne, to nie dyskwalifikują go one zupełnie i trwale wykluczając możliwość podjęcia zatrudnienia. Z akt sprawy wynika, że Strona ma orzeczony lekki stopień niepełnosprawności. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji i zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 913, dalej: ustawa o rehabilitacji i zatrudnianiu osób niepełnosprawnych) do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne. Z dalszych przepisów wynika, że osoby o lekkim stopniu niepełnosprawności pomimo pewnych ograniczeń są w stanie aktywnie uczestniczyć w życiu społecznym i zawodowym, mogą podejmować zatrudnienie i inaczej niż osoby o znacznym, czy umiarkowany stopniu niepełnosprawności nie muszą wykonywać pracy w warunkach pracy chronionej (art. 4 ust. 5 ustawy o rehabilitacji i zatrudnianiu osób niepełnosprawnych). Zatem niewątpliwie Skarżący ma możliwość podjęcia zatrudnienia, czego nie wyklucza ustalony stopnień niepełnosprawności. Także wiek Skarżącego (51 lat) nie stanowi przeszkody w podjęciu zatrudnienia, a wskazywane przez Skarżącego problemy w zakresie znalezienia pracy są wyłącznie potencjalne, gdyż nie wykazał aby ubiegał się o pracę i jej nie uzyskał. I jakkolwiek znalezienie zatrudnienia w sytuacji Strony nie jest oczywiste, czy bardzo proste to z pewnością nie jest wykluczone. W tej sytuacji udzielenie wsparcia na niższym poziomie stanowi element motywujący dla Skarżącego do przejęcia odpowiedzialności za swoją sytuację, zwłaszcza wobec ograniczonego zakresu środków pomocowych, z których nie można czynić jedynego źródła utrzymania tym bardziej jeśli adresat tej pomocy ma możliwości uzyskania samodzielności w zakresie utrzymania. Skarżący wbrew twierdzeniom zawartym w skardze nie wykazał, że podejmował próby usamodzielnienia ani, że obecnie jest to wykluczone z uwagi na stan zdrowia, czy wiek. Nie wskazał na żadną dokumentację lekarską podważającą stanowisko organu, nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających negatywny proces rekrutacji pracowniczej. Organy obu instancji zasadnie wskazywały także na aspekt finansowy, wyjaśniając, że są ograniczane posiadanymi środkami. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 4 u.p.s., potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Oznacza to, że nawet spełnienie przez Skarżącego wszystkich ustawowych kryteriów przyznania wnioskowanego świadczenia nie powoduje - automatycznie - obowiązku jego przyznania w formie oraz w wysokości, czy też częstotliwości w pełni zaspokajającej jego oczekiwania. Odmienna interpretacja tegoż przepisu, czy też inne oczekiwania Skarżącego w tym zakresie (każdorazowe i stałe zaspokojenie ze środków pomocy społecznych jego wszystkich potrzeb bytowych z uwagi na szereg powoływanych przez niego okoliczności) nie mogą stanowić o jego naruszeniu przez organy. W niniejszej sprawie przyznano Skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 226,00 zł jednorazowo z przeznaczeniem na: zakup leku kwotę 26,00 zł oraz dopłatę do czynszu kwotę 200,00 zł. Skarżący z tytułu dopłaty do czynszu wnioskował o kwotę 300 zł i jak podnosi w skardze taką kwotę winien właśnie otrzymać. Skarżący nie zgadza się bowiem z twierdzeniem organu, iż nie dysponował on wystarczającymi środkami na przyznawanie mu zasiłku z przeznaczeniem na dopłatę do czynu w pełniej wysokości. Odwołując się do informacji pozyskanych z Ośrodka Pomocy Społecznej z 8 kwietnia 2025 r. Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał, że w lutym 2025 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej (organu pierwszej instancji) zwróciło się z wnioskiem o przyznanie świadczenia w formie zasiłku celowego i specjalnego celowego łącznie nie "11" a 21 gospodarstw domowych (osób/rodzin), w tym: zasiłek celowy przyznano 11 osobom/rodzinom w łącznej kwocie 1928,76 zł; zasiłek specjalny celowy przyznano 10 osobom/rodzinom w łącznej kwocie 2300 złotych. Zatem średnia kwota zasiłku celowego i zasiłku specjalnego celowego (świadczeń finansowanych z budżetu gminy) w lutym wyniosła 201,36 złotych. W związku z powyższym o ile średnia wysokość zasiłku celowego w lutym 2025 wyniosła 175,34 zł na osobę, to już średnia wysokość zasiłku celowego specjalnego wyniosła już 230,00 zł na osobę, który to fakt znacząco pomija organ pierwszej instancji w piśmie procesowym do organu odwoławczego z dn. 12.3.2025 r. - czego nie ustalił i nie uwzględnił zaskarżony organ wraz z faktem braku ustalenia, że skarżącemu na zaspokojenie podstawowej, bieżącej i niezbędnej potrzeby bytowej - którą jest opłacenie czynszu w zimie - przyznano tylko 200,00 zł (1/3 mniej niż wnioskowała strona). W ocenie Skarżącego "wskazywane powyżej manipulacje organów obu instancji polegają na zestawieniu dwóch różnych świadczeń, tj. zasiłku celowego i zasiłku specjalnego celowego finansowanych z tej samej puli, ale przyznawanych na odrębnych zasadach, albowiem inne obowiązują kryteria ustawowe przy ich przyznawaniu", co z kolei jego zdaniem oznacza, że organ posiadał wystarczające środki na zaspokojenie podstawowej i terminowej potrzeby bytowej Strony". Nie zgadzając się z tak postawionym zarzutem wskazać należy po pierwsze, że organy rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy społecznej muszą każdorazowo wziąć pod uwagę (także) swoje możliwości finansowe. Powszechnie wiadomo, że organy pomocowe, dysponując ograniczoną pulą środków finansowych, mają obowiązek zapewnienia realizacji zadań nie tylko fakultatywnych, ale i obligatoryjnych, w czasie trwania całego roku budżetowego. Wielkość środków, którymi dysponują organy pomocowe jasno wskazuje, że nie jest możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych potrzeb osób uprawnionych do świadczeń (wyroki NSA: z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1464/06, z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 624/07, czy z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 698/16), a co dopiero zaspokojenie ich w pełnej, wnioskowanej przez każdego z wnioskujących wysokości. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że z przepisów u.p.s. nie wynika, aby ustawodawca przewidział obligatoryjny obowiązek zawarcia w uzasadnieniu decyzji analizy szczegółowych danych dotyczących jego możliwości finansowych, ilości środków finansowych jakimi dysponuje w skali miesiąca, wysokości zasiłków udzielanych na jednego uprawnionego i ilości osób korzystających z tej formy pomocy. Po wtóre, organy pomocowe dzieląc środki finansowe, które co już zostało przez Sąd podniesione, są ograniczone i służą zaspokajaniu potrzeb jak największej ilości osób uprawnionych, muszą czynić to każdorazowo z uwzględnieniem indywidualnej sytuacji bytowej osób wnioskujących o pomoc. Dlatego też, powoływanie się przez Skarżącego niejako na "uśrednioną kwotę zasiłku celowego i zasiłku specjalnego celowego" w wysokości 201,36 zł, jak też "średnią wysokość zasiłku celowego specjalnego: w wysokości 230,00 zł na osobę w oderwaniu od indywidualnej oceny sytuacji bytowej osób wnioskujących o zasiłek jest bezzasadne. Możliwość miarkowania wysokości świadczeń przez organy pomocy społecznej nie może bowiem sprowadzać się (i nie sprowadza się) jedynie do prostego działania matematycznego polegającego na przyrównaniu ilości osób występujących o pomoc do ilości środków, którymi dysponują organy. Zawsze ocenie organu musi podlegać również indywidualna sytuacja bytowa osób wnioskujących. Nieuprawnione jest zatem wnioskowanie, że skoro innym osobom (o niewiadomej sytuacji bytowej) przyznano zasiłek w odmiennej kwocie, to automatycznie kwota ta winna zostać przyznana również Skarżącemu. Poza tym, zaakcentowania wymaga, że Skarżący wskazuje na średnie wysokości przyznanych zasiłków i jednocześnie domaga się w sumie przyznania zasiłku celowego w kwocie 326,00 zł (26 zł na leki plus 300 zł na czynsz) a zatem kwoty znacznie wyższej od wszystkich kwot "uśrednionych" przez niego wskazanych, tj. 175,34 zł średnia wysokość zasiłku celowego, 230,00 zł średnia wysokość zasiłku celowego specjalnego oraz 201,36 zł średnia zasiłku celowego i zasiłku specjalnego celowego. Ponadto umknęło Skarżącemu, że kwota przyznanego mu przez organ zasiłku celowego, choć w kwocie niższej niż wnioskowana, jest kwotą wyższą niż średnia kwota zasiłku celowego przyznawanego przez organ w lutym 2025 r. Dlatego też, zdaniem Sądu, uznać należy, że organy pomocowe rozpoznając wniosek Skarżącego i miarkując wysokość przyznanego zasiłku celowego na dopłatę do czynszu prawidłowo odniosły się nie tylko do swoich ograniczonych możliwości finansowych, lecz również do postawy Skarżącego "ukierunkowanej na korzystanie ze świadczeń pomocy społecznej" w ramach oceny jego sytuacji bytowej. Zarówno z akt sprawy, jak i z akt innych spraw zawisłych przed tutejszym Sądem (a znanych Sądowi z urzędu) wynika bowiem, że Skarżący od wielu lat jest beneficjentem świadczeń wypłacanych ze środków pomocy społecznej (czemu nie zaprzecza). Mieszka w lokalu komunalnym (kawalerce), na jego dochód składają się kwoty zasiłku i dodatku mieszkaniowego, jak też nie podejmuje pracy. Środki na bieżące utrzymanie Skarżący czerpie zatem wyłącznie z pomocy społecznej. Nie dysponuje żadnymi własnymi środkami. Powoduje to, że okoliczności uzasadniające udzielenie pomocy, o których mowa w art. 3 ust. 3 u.p.s., w tym też długotrwałe korzystanie z innych świadczeń pomocy społecznej (również w okresie, w którym Skarżący wystąpił o przyznanie wnioskowanego mu zasiłku celowego), uzasadniają limitowanie przez organy przyznanej mu pomocy, a zakres tego miarkowania w zakresie kwoty przeznaczonej na dopłatę do czynszu, które miało miejsce w sprawie, tj. przyznanie kwoty 200,00 zł zamiast wnioskowanej kwoty 300,00 zł, nie wykracza poza dopuszczalne granice. Raz jeszcze zaakcentowania wymaga, że środki finansowe Ośrodka Pomocy Społecznej, które są przeznaczone dla osób potrzebujących takiego wsparcia, nie są nieograniczone i muszą być redystrybuowane w sposób bardzo rozważny i każdorazowo dostosowane do potrzeb różnych świadczeniobiorców. Poza tym, co już zostało podniesione przez Sąd, pomoc społeczna ma charakter subsydiarny (a nie stały) i jej celem nie jest zaspokajanie wszystkich potrzeb wnioskodawców w pełnej, wnioskowanej przez nich wysokości. Organy nie mogą również skoncentrować pomocy na sfinansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna była najtrudniejsza. Z tego też powodu, okoliczności na które powołuje się Skarżący tj. trudności uniemożliwiające mu podjęcie pracy (w szczególności: w zakresie poszukiwań pracy w C.., brak ofert z PUP w K., niepodejmowania pracy, w tym pracy dorywczej, braku odpowiednich kwalifikacji, statusu osoby skazanej, średniego wieku) nie mogą stanowić i nie stanowią podstawy do – stałego – zapewniania mu środków z pomocy społecznej. Z tego też powodu, zarzucany przez Skarżącego brak rozważania ww. okoliczności przez organy, nie mógł mieć i miał żadnego wpływu na kierunek rozstrzygnięcia. Organy nie naruszyły powołanych w zarzutach skargi przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zebrały i rozpoznały niezbędne w sprawie dowody, dokonały ich poprawnej oceny, co znalazło wyraz w zaskarżonej decyzji. Organy prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o pomocy społecznej, co już opisano w rozważaniach Sądu. W zakresie zarzutu braku wskazania podstaw przyznania Stronie pomocy (art. 7 i art. 8 u.p.s.) odnotowania wymaga, że podane tam przyczyny są katalogiem otwartym, poza tym istotne jest wskazanie kryterium dochodowego i potrzeb bytowych Strony, co było przedmiotem analizy organów obu instancji, co istotne pozytywnej dla Strony, gdyż świadczenia zostały przyznane. Poza tym, wbrew twierdzeniom Skarżącego, w treści zaskarżonej decyzji SKO odniosło się do sytuacji dochodowej Skarżącego, bezrobocia Skarżącego, niepełnoprawności, czy też jego długotrwałej choroby, a zatem do okoliczności wskazanych w art. 7 u.p.s. Przyznano mu świadczenia oczekując i zasadnie większej aktywności w próbie usamodzielnienia. Przyznana przez organ kwota świadczenia w wysokości 226,00 zł nie tylko nie odbiega od średniej wysokości (175,34 zł) przyznanych w tym okresie świadczeń z tytułu zasiłku celowego, ale jest od niego wyższa. Nie jest zasadny także zarzut naruszenia art. 41 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. z 2025 r., poz. 911, dalej: k.k.w.). Przepis ten określa cel i zakres pomocy postpenitencjarnej, zasadniczo jest odnoszony do osób, które odbywały karę pozbawienia wolności, ale co istotniejsze Skarżący od organów administracji pomoc uzyskał. W sprawie nie znajdzie zastosowania także powoływana w skardze norma art. 11 ust. 3 u.p.s., gdyż odnosi się do instytucji marnotrawienia świadczenia, a przywołane przez Skarżącego brzmienie tej regulacji pomija część zapisu. Stanowi on bowiem, że w przypadku odmowy przyznania albo ograniczenia wysokości lub rozmiaru świadczeń z pomocy społecznej należy uwzględnić sytuację osób będących na utrzymaniu osoby ubiegającej się o świadczenie lub korzystającej ze świadczeń. Chodzi zatem o uwzględnienie sytuacji osób będących na utrzymaniu osoby, która korzysta lub ubiega się o świadczenie. Skarżący zaś prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i nie ma nikogo na utrzymaniu. Zatem, skoro zaskarżona decyzja SKO oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają obowiązujących w dacie ich podjęcia przepisów prawa procesowego i materialnego, a żaden z zarzutów skargi nie mógł odnieść zamierzonego skutku, to Sąd zobligowany był oddalić skargę. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.