VI SA/Wa 1707/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Marek Maliński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lutego 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. Z. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 19 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej: "organ", "KGP") postanowieniem z 19 marca 2025 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku K. Z. (dalej: "Strona", "Skarżący") o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 16 grudnia 2024 r. nr [...]w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej, odmówił Stronie przywrócenia terminu. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 58 § 1, art. 59 § 2 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej: "k.p.a.") . Jak wynika z akt sprawy, decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 16 grudnia 2024 r. cofnięte zostało Stronie pozwolenie na broń palną gazową do ochrony osobistej. Decyzję organu I instancji zawierającą pouczenie co do terminu i sposobu wniesienia odwołania doręczono Stronie w trybie art. 44 k.p.a. Jak ustalił KGP z adnotacji zawartych na kopercie wynika, że przesyłkę awizowano dwukrotnie, tj. w dniu 20 grudnia 2024 r. oraz po raz drugi w dniu 30 grudnia 2024 r. Z elektronicznego potwierdzenia odbioru wynika też, iż przesyłka przez okres 14 dni pozostawała w placówce pocztowej, o czym zawiadomiono adresata poprzez umieszczenie stosownego zawiadomienia w skrzynce oddawczej. Zdaniem KGP od rozstrzygnięcia organu I instancji przysługiwało Stronie prawo do wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia doręczenia powyższej decyzji w myśl art. 44 § 4 k.p.a, tj. od dnia 3 stycznia 2025r., a termin do skutecznego wniesienia odwołania upłynął w dniu 17 stycznia 2025 r. Natomiast w dniu 8 lutego 2025 r. (co wynika z daty stempla pocztowego na kopercie), ustanowiony przez Stronę pełnomocnik wniósł do Komendanta Głównego Policji wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu podania pełnomocnik wskazał, że Strona nie otrzymała decyzji i nie wniosła odwołania nie ze swojej winy, gdyż czasowo przebywała poza swoim miejscem zamieszkania z powodu pracy zagranicą, o czym informowała organ pismem z dnia 18 grudnia 2024 r. W wyniku rozpoznania wniosku Strony KGP – postanowieniem z dnia z 19 marca 2025 r. – odmówił Stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 16 grudnia 2024 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ stwierdził, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 16 grudnia 2024 r. została prawidłowo doręczona Stronie w trybie art. 44 k.p.a. W ocenie organu oceniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od skutecznie doręczonej decyzji, badane jest czy strona uprawdopodobniła, że wniesienie odwołania po terminie nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych i na skutek przeszkody, której obiektywnie nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zdaniem KGP pobyt strony poza miejscem zamieszkania i nawet poza granicami kraju nie jest przeszkodą nie do przezwyciężenia i wniesienia odwołania w ustawowym terminie. KGP podkreślił, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palna gazową do ochrony osobistej, Strona odebrała osobiście w dniu 21 listopada 2024 r. W piśmie tym pouczono ją, m.in. o przysługujących prawach wynikających z art. 10 k.p.a. w terminie 7 dni od daty doręczenia tego pisma. Co więcej, w piśmie tym wskazano także, że postępowanie administracyjne zostanie zakończone z chwilą upływu terminu wyznaczonego na realizację uprawnień wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Zatem strona nie tylko wiedziała o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia jej pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej, ale mogła i powinna spodziewać się decyzji organu I instancji w określonym w tym piśmie czasie i tym samym wnieść od niej odwołanie w ustawowym terminie. Niezależnie od powyższego organ zauważył, iż Strona mogła również wcześniej wyznaczyć w swojej sprawie pełnomocnika, o czym także została w powyższym piśmie pouczona. W ocenie organu o braku winy w nieterminowym dokonaniu czynności można mówić w przypadku, kiedy jej dopełnienie stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Żadna z takich przeszkód w niniejszej sprawie nie nastąpiła, a Strona - tak jak podniesiono już wcześniej – powinna spodziewać się decyzji i wnieść w ustawowym terminie odwołanie od niej, nawet, gdy w tym czasie przebywała poza miejscem swojego zamieszkania z powodu pracy za granicą, choć tego faktu, ani Strona, ani ustanowiony przez nią pełnomocnik w żaden sposób nie uprawdopodobnił. Organ następnie wskazał, że zgodnie z art. 57 § 5 pkt 3 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało złożone w polskim urzędzie konsularnym. Nawet więc pobyt strony za granicą (o ile faktycznie miał miejsce) nie uniemożliwiał jej nadania odwołania w ustawowym terminie. Nie ulega więc wątpliwości, że w niniejszej sprawie Strona nie dołożyła – zdaniem organu - szczególnej staranności przy wykonaniu czynności procesowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, zaskarżając powyższe postanowienie w całości wniósł o jego uchylenie w całości a także o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 16 grudnia 2024 r. i rozpoznanie złożonego przez Skarżącego odwołania lub uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Dodatkowo wniósł o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, a także wniósł o przeprowadzenie dowodów wymienionych w uzasadnieniu, tj. z pisma z dnia 18 grudnia 2024 r. oraz potwierdzeń dokonywanych przez Skarżącego płatności kartą płatniczą w stacjonarnych sklepach i punktach usługowych (w języku niemieckim). Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 134 w zw. z art. 129 § 2 oraz art. 268 a k.p.a.; 2) naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie; 3) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że Skarżącemu doręczono korespondencję oraz, że wiedział o toczącym się postępowaniu administracyjnym, a także nie rozpoznanie wniosku z dnia 18 grudnia 2024 r. K. Z. dotyczącego przedłużenia terminu do złożenia dokumentów w sprawie z uwagi na przebywanie w celach zarobkowych poza granicami kraju, 4) art. 138 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., oraz art. 44 k.p.a., 42 k.p.a. i 43 k.p.a., 5) naruszenie zasad ogólnych: a. wynikających z art. 7 k.p.a. w związku z art 77 § 1 k.p.a. i art 78 § 1 k.p.a. a to zaniechanie wykonania czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a tym samym niezebranie wyczerpującego materiału dowodowego w całości, który umożliwiłby wszechstronne wyjaśnienie wszelkich okoliczności istotnych dla sprawy oraz wydanie postanowienia w sposób prawidłowy, b. wynikających z art 12 k.p.a kpa a to pobieżne załatwianie sprawy oraz nieprzeprowadzenie czynności postępowania pomimo istniejących możliwości ich przeprowadzenia, c. art 75 k.p.a, 77 k.p.a i 80 k.p.a poprzez oparcie orzeczenia na podstawie części przeprowadzonego materiału dowodowego, który nie został rozpatrzony wyczerpująco i w żaden sposób zweryfikowany. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżone postanowienie KGP nie narusza przepisów prawa w stopniu dającym podstawy do jego uchylenia. Na wstępie wyjaśnić należy - z uwagi na sformułowany w skardze wniosek o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 16 grudnia 2024 r. i rozpatrzenie odwołania – okoliczność, że przedmiotem zaskarżenia jest wyłącznie postanowienie KGP, a Sąd w przedmiotowej sprawie nie jest uprawniony do oceny legalności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 16 grudnia 2024 r. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Zdaniem Sąd organ prawidłowo ustalił, że termin doręczenia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 16 grudnia 2024 r. to 3 stycznia 2025 r. w myśl art. 44 § 4 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy awizowano dwukrotnie, tj. w dniu 20 grudnia 2024 r. oraz po raz drugi w dniu 30 grudnia 2024 r. (k. 33 akt administracyjnych). Dodatkowo z elektronicznego potwierdzenia odbioru wynika też, iż przesyłka przez okres 14 dni pozostawała w placówce pocztowej, o czym zawiadomiono adresata poprzez umieszczenie stosownego zawiadomienia w skrzynce oddawczej (k. 30 akt administracyjnych). W konsekwencji w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo ustalono, że termin do skutecznego wniesienia odwołania upłynął w dniu 17 stycznia 2025 r. Tym samym wniosek złożony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożony został w przewidzianym prawem terminie i podlegał rozpatrzeniu przez organ. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę okoliczności powołane we wniosku o przywrócenie terminu, Komendant Główny Policji zasadnie stwierdził, że nie zostało uprawdopodobnione, aby uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy wnioskodawcy. Trafnie organ odwoławczy stwierdził, że podane przez wnioskodawcę okoliczności nie uzasadniały przywrócenia uchybionego terminu. W piśmiennictwie przyjmuje się, że winę należy pojmować w sposób obiektywny, wymagając od strony staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu przez stronę. Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, aby w warunkach z jakiegokolwiek powodu niekorzystnych zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych (por. E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1970 r., s. 136). Również w orzecznictwie wskazuje się, że brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu należy zaliczyć np. przerwę w komunikacji, powódź, pożar czy nagłą chorobę, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą. Kryterium przy ocenie zawinienia lub jego braku w uchybieniu terminu procesowego stanowi obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (vide wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1370/16). Dla przyjęcia, że strona ponosi winę w uchybieniu terminu wystarczy stwierdzenie, iż strona dopuściła się nawet najlżejszego niedbalstwa. W ocenie Sądu treść art. 58 § 1 k.p.a. wskazuje, ze ciężar uprawdopodobnienia, o którym mowa w ww. przepisie, spoczywa na osobie zainteresowanej przywróceniem terminu. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (vide postanowienie NSA z dnia 10 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GZ 599/17; wyroki NSA z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn. akt I GSK 1580/12 oraz z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt I GSK 1347/11). W sprawie niniejszej Skarżący żądanie przywrócenia terminu uzasadnił wyjazdem do Niemiec gdzie ma pracować. Powołano w tym zakresie pismo z dnia 18 grudnia 2024 r. informujące m.in. o przebywaniu Skarżącego za granicą. Podkreślić należy, że we wskazanym piśmie Strona nie wskazała kiedy konkretnie wyjeżdża do Niemiec. Jak wynika, z adnotacji na kopercie (k. 34 akt administracyjnych) przesyłka z ww. pismem została nadana 27 grudnia 2025 r., a doręczono ją organowi I instancji w dniu 30 grudnia 2024 r. Przypomnieć należy, że sporna decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wydana została 16 grudnia 2024 r. a przesyłka ją zawierająca została nadana 17 grudnia 2024 r. (k. 33 akt administracyjnych, koperta za decyzją). Tym samym Skarżący nie poinformował we właściwym czasie o wyjeździe zagranicznym, a co istotne był informowany na etapie wszczęcia postępowania, że postępowanie zostanie zakończone wydaniem decyzji z chwilą upływu terminu wyznaczonego na realizację uprawnień wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. (k.25 akt administracyjnych). Informacja ta została odebrana osobiście przez Skarżącego 21 listopada 2024 r. (k.26 akt administracyjnych). W ocenie Sądu, zasadnie organ stwierdził, że wyjazd zagraniczny w celach zarobkowych, nie daje podstaw do przyjęcia, że zaistniały obiektywne, niemożliwe bądź trudne do przezwyciężenia przeszkody w dokonaniu czynności złożenia odwołania w terminie. Organ zasadnie wskazuje na możliwość złożenia odwołania za pośrednictwem konsulatu oraz dodatkowo można wskazać na możliwość złożenia odwołania drogą elektroniczną (ePUAP).Odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy jeśli wynika z niego, że strona jest niezadowolona z wydanej decyzji (art. 128 k.p.a.). Z całokształtu okoliczności powołanych przez Stronę, także w skardze, nie wynika, aby nastąpiła niemożliwa, czy trudna do przezwyciężenia przeszkoda niezależna od strony, jak również, aby dołożono należytej staranności w zachowaniu terminu. Do okoliczności uzasadniających brak winy w rozumieniu art. 58 § 1 k.p.a., należą przykładowo pożar, powódź, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (wyrok NSA z dnia 7 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1459/09). Powyższe nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Samo powołanie się na wyjazd zagraniczny, bez wykazania, że stanowił on faktyczną przeszkodę do podejmowania właściwych czynności w sprawie, nie stanowi przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu istotne jest również to, że Strona wiedziała o toczącym się postępowaniu, a wyjazd zagraniczny nie miał charakteru nagłego i niespodziewanego. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone przez WSA w Poznaniu, że "fakt wyjazdu za granicę w toku postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy okoliczności nie wskazują, że był to wyjazd nagły, niezaplanowany, nie stanowi przyczyny uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminowi. Osoba dbająca należycie o swoje interesy, wyjeżdżając w toku postępowania administracyjnego za granicę, powinna zabezpieczyć sposób odbioru korespondencji i przekazania jej o tym informacji, w razie dłuższej nieobecności w miejscu zamieszkania" (prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 9 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Po 18/22). O braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej, można mówić tylko w przypadku, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy, stąd też prawidłowo organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Sąd oddalił – na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.- wnioski dowodowe zawarte w skardze, gdyż dotyczyły one dokumentu znajdującego w aktach sprawy, jak również dokumentów sporządzonych w języku niemieckim bez ich wymaganego tłumaczenia na język polski. W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.