II SA/Go 221/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi K.R. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamiaru montażu urządzenia reklamowego oddala skargę. Starosta decyzją z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...] – na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.; dalej u.p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.; dalej k.p.a.) – wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru montażu urządzenia reklamowego, tj. reklamy świetlnej na działce nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż dnia 6 grudnia 2022 r. K.R. zgłosił organowi zamiar montażu ww. urządzenia reklamowego, załączając szkic zagospodarowania działki, opis planowanych prac i specyfikację urządzenia, decyzję Powiatowego Konserwatora Zabytków z dnia [...] listopada 2022 r. o pozwoleniu na montaż świetlnej tablicy reklamowej na elewacji budynku przy ul. [...]. Organ stwierdził brak możliwości realizacji planowanych robót, jako niezgodnych z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej z dnia 24 listopada 2022 r., nr LXIV/522/22 (prawidłowo powinno być nr LXIV/552/22) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], obejmującego kwartały zabudowy pomiędzy ulicami: [...] i terenami [...]). Działka nr [...] znajduje się na obszarze oznaczonym w m.p.z.p. symbolem 1U, stanowiącym teren zabudowy usługowej, dla którego zgodnie z § 55 ust. 4 m.p.z.p. obowiązują ustalenia dotyczące strefy ochrony konserwatorskiej pod względem kształtowania krajobrazu. Dla nieruchomości tej, zgodnie z § 14 ust. 12 (prawidłowo powinno być § 14 ust. 2 pkt 12) m.p.z.p., obowiązuje zakaz umieszczania od strony przestrzeni publicznych zewnętrznych urządzeń technicznych, m.in. takich jak urządzenia emitujące zmienne światło. Tymczasem z załączonej do zgłoszenia dokumentacji wynika, że reklama świetlna przewidziana jest do montażu na elewacji bocznej (szczytowej) istniejącego budynku usługowego. W elewacji tej zlokalizowane są dwa wejścia do lokali usługowych (mieszczących się w parterze oraz na piętrze budynku) oraz umieszczone są reklamy (tak jak na pozostałych elewacjach, widocznych od strony przestrzeni publicznych). Dodatkowo od tej strony zlokalizowany jest szeroki chodnik oraz parking. Elewacja ta jest widoczna na stosunkowo długim odcinku ul. [...] (od ul. [...] do ul. [...]) zarówno dla przemieszczających się pojazdami, jak i pieszych idących chodnikami po obu stronach drogi. Wobec tego organ uznał, że objęta zgłoszeniem reklama planowana jest do umieszczenia od strony przestrzeni publicznych. Ponadto naturalną właściwością planowanego do montażu urządzenia (reklamy świetlnej), jest jej zdolność do wyświetlania obrazu, a więc emitowania zmiennego światła. Oznacza to, że inwestycja narusza ustalenia obowiązującego m.p.z.p. Jednocześnie organ zauważył, iż decyzja Powiatowego Konserwatora Zabytków, udzielająca pozwolenia na montaż reklamy świetlnej, nie mogła uwzględniać postanowień m.p.z.p. obowiązującego w dacie wydania niniejszej decyzji, gdyż została wydana przed dniem ich wejścia w życie (tj. przed dniem 19 grudnia 2022r.). Organ administracji budowlanej wyjaśnił, iż rozstrzygając sprawę zobowiązany jest stosować wszelkie przepisy obowiązujące na dzień wydawania rozstrzygnięcia, w tym przypadku na dzień 21 grudnia 2022 r. Wobec tego organ nie mógł przychylić się do przyjęcia zgłoszenia montażu urządzenia reklamowego. K.R. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej: 1) nieważność w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydanej bez podstawy prawnej, bowiem powołany w uzasadnieniu decyzji akt prawa miejscowego (uchwała RM z dnia 24 listopada 2022 r., nr LXIV/522/22) nie istnieje, 2) naruszenie administracyjnego prawa materialnego, tj. § 14 ust. 2 pkt 14 uchwały RM z dnia 24 listopada 2022 r., nr LXIV/552/22 w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b., poprzez jego niewłaściwą wykładnię, skutkującą bezzasadnym zastosowaniem w sprawie, w sytuacji gdy planowane zamierzenie nie jest nową zabudową, brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że jest zewnętrznym urządzeniem technicznym emitującym zmienne światło naruszającym postulaty ochrony konserwatorskiej, a nadto jego właściwości są zgodne z dotychczasowym sposobem użytkowania zewnętrznych ścian budynku oraz ich wyglądem, jak również wpisują się w aktualny krajobraz zespołu architektoniczno-urbanistycznego najbliższej okolicy, 3) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności: a) art. 7 k.p.a. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania w sposób obiektywny i kompleksowy, w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń strony oraz wyważenia znaczenia wymagań interesu społecznego i słusznego interesu strony, a w konsekwencji wydaniu decyzji naruszającej istotę praw rzeczowych, w szczególności ograniczającej konstytucyjną ochronę prawa własności i swobody prowadzenia działalności gospodarczej, b) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 85 § 1 i art. 86 k.p.a., przez brak poczynienia ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy oraz brak wszechstronnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego w sprawie, c) art. 8 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i prowadzenie sprawy w sposób niebudzący zaufania strony do organów administracji publicznej w związku z brakiem ustosunkowania się do zgłoszonych wniosków i twierdzeń, a nadto załączonych do zgłoszenia dokumentów oraz nie uwzględnieniem i nie ustosunkowaniem się do interesów strony, d) art. 9 k.p.a. przez brak poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć znaczenie w postępowaniu. Mając to wszystko na uwadze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w zakresie zgłoszenia sprzeciwu wobec zamiaru realizacji planowanej inwestycji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wojewoda decyzją z dnia [...] lutego 2023 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił, że Starosta postanowieniem z dnia [...] lutego 2023 r., nr [...] sprostował z urzędu oczywiste omyłki zawarte w decyzji z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...], przez wpisanie: właściwego numeru uchwały w sprawie m.p.z.p., tj. LXIV/552/22, a także właściwego przepisu tej uchwały zakazującego umieszczania od strony przestrzeni publicznej urządzeń emitujących światło, tj. § 14 ust. 2 pkt 12. Dalej Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady sformułowano w art. 29 u.p.b., wymieniając enumeratywnie budowy i roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę, ustalając jednocześnie w art. 29 ust. 3, roboty budowlane, które mogą być wykonywane po wcześniejszym zgłoszeniu właściwemu organowi. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 3 pkt 3 u.p.b., wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia. Wojewoda uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji co do wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru montażu urządzenia reklamowego (reklamy świetlnej) na działce nr ewid. [...]. Zgodnie z obowiązującym m.p.z.p. teren działki nr [...] przeznaczony jest na tereny zabudowy usługowej, oznaczonych symbolem 1U. Ponadto teren ten znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej pod względem kształtowania krajobrazu zespołu architektoniczno-urbanistycznego miasta [...], wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...]. Zgodnie z § 55 ust. 4 uchwały, dla terenu 1U, który znajduje się w granicach strefy ochrony konserwatorskiej pod względem kształtowania krajobrazu, obowiązują ustalenia, o których mowa w § 14 uchwały. Natomiast zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 12 uchwały, dla obszaru objętego ochroną konserwatorską obowiązuje zakaz umieszczania od strony przestrzeni publicznej, zewnętrznych urządzeń technicznych, między innymi takich jak klimatyzatory, anteny odbiorcze, urządzenia emitujące zmienne światło itp. W ocenie Wojewody objęta zgłoszeniem reklama ma stanowić zewnętrzne urządzenie emitujące zmienne światło (telebim), które zamontowane zostanie na zewnątrz budynku od strony przestrzeni publicznej. Do przestrzeni publicznej, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 3 uchwały, zalicza się między innymi tereny dróg wewnętrznych, oznaczone symbolem 1KDW. Według dołączonego do zgłoszenia rysunku, urządzenie reklamowe zostanie zamontowane na ścianie budynku, usytuowanej od strony terenu oznaczonego w planie symbolem 1KDW i zaliczonego do przestrzeni publicznej. Wojewoda podkreślił, iż z powołanych zapisów m.p.z.p. jasno wynika, że w miejscu wskazanym w zgłoszeniu, m.p.z.p. zakazuje montażu reklamy świetlnej. Następnie organ odwoławczy przywołał stanowisko strony, zgodnie z którym planowana inwestycja nie jest nową zabudową, lecz będzie umieszczona na ścianie wybudowanego kilka lat wcześniej nowoczesnego budynku i wpisuje się w dotychczasowy sposób jego użytkowania, a na samym budynku, którego dotyczy planowana inwestycja, jak i w jego pobliżu, w tym również w obrębie samej strefy ochrony konserwatorskiej znajdują się liczne urządzenia techniczne różnego typu, w tym również emitujące światło. Inwestycja nie będzie w żaden sposób naruszała dotychczasowego i nadal funkcjonującego charakteru przestrzeni publicznej, jak również krajobrazu zespołu architektoniczno-urbanistycznego miasta. Ponadto organ powołany do ochrony zabytków wydał decyzję udzielającą pozwolenia na montaż tablicy reklamowej, nie widząc żadnych zagrożeń z punktu widzenia ochrony kształtowania krajobrazu zespołu architektoniczno-urbanistycznego miasta. Odwołujący zarzucił, że organ I instancji nie dokonał w wyżej wymienionym zakresie żadnych ustaleń. Ponadto odwołujący zarzucił, że wprowadzony uchwałą w sprawie m.p.z.p. zakaz ogranicza prawo własności. Wojewoda uznał, iż powyższe stanowisko odwołującego pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, rozpatrując zgłoszenie wykonywania robót budowlanych, nie ma możliwości dowolnej interpretacji ustaleń m.p.z.p. w zakresie wprowadzonych w nim zakazów, które należy interpretować wprost i ściśle. Pozytywna decyzja organu ochrony zabytków nie może wpływać na wprowadzony w prawie miejscowym zakaz umieszczania urządzeń emitujących zmienne światło, jakim niewątpliwie jest objęty zgłoszeniem telebim wyświetlający treści reklamowe. Niezgodność zamierzenia inwestycyjnego z prawem miejscowym oznacza, że organ ma obowiązek wnieść sprzeciw wobec takiego zgłoszenia. Organy administracji architektoniczno-budowlanej orzekają na podstawie przepisów aktualnie obowiązujących. Zgłoszenie robót budowlanych zostało dokonane w czasie obowiązywania zakazu realizacji takiej inwestycji od strony terenów publicznych. Tym samym organ miał obowiązek wnieść sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b. K.R., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej: I. nieważność w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej bez podstawy prawnej (analogicznie do zarzutu odwołania), II. oczywiste naruszenie przez organy obydwu instancji przepisów prawa materialnego tj. § 14 ust. 2 pkt 14 uchwały RM z dnia 24 listopada 2022 r., nr LXIV/552/22 w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b. (analogicznie do zarzutu odwołania), III. oczywiste naruszenie norm postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. (analogicznie do zarzutów odwołania), - art. 107 § 3 w zw. z art. 138 k.p.a., poprzez nie odniesienie się lub lakoniczne odniesienie się organu II instancji do zarzutów odwołania, niepodjęcia czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zlekceważenia zasady zaufania obywatela do organów administracji, wyrażające się przede wszystkim w: nieuwzględnieniu wszystkich faktów i nie przypisaniu im odpowiedniego znaczenia, a w szczególności nieuwzględnienia faktu, iż na dzień złożenia przez stronę wniosku do Starosty - Powiatowego Konserwatora Zabytków już w dniu 15 lipca 2021 r. o wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na montaż tablicy reklamowej, nie obowiązywał m.p.z.p., który uniemożliwiłby zrealizowanie planowanej inwestycji; ponadto nieuwzględnieniu, że na dzień wydawania przez Starostę - Powiatowego Konserwatora Zabytków decyzji z dnia [...] listopada 2022 r. o udzieleniu pozwolenia na umieszczenie urządzeń reklamowych obowiązywały identyczne zapisy w m.p.z.p. w zakresie postulatów konserwatorskich co do zakazu umieszczania zewnętrznych urządzeń technicznych, mianowicie na mocy § 14 ust. 2 pkt 13 uchwały RM z dnia 28 kwietnia 2022 r., nr LVI/495/22 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (...), a mimo to organ powołany ustawowo do ochrony zabytków nie widział żadnego zagrożenia ze strony inwestycji planowanej przez stronę dla kształtowania krajobrazu zespołu architektoniczno-urbanistycznego miasta [...]; oraz zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony, w sytuacji gdy w sprawie pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza w zakresie odnoszącym się do właściwości technicznych i sposobu funkcjonowania tablicy reklamowej, a nadto przyczyn wydania decyzji Starosty - Powiatowego Konserwatora Zabytków, stanowiącej obligatoryjny element zgłoszenia, po blisko półtora roku od wystąpienia z wnioskiem o jej wydanie; a także braku wyważenia różnych racji, które mogą przemawiać na rzecz wniosku strony jak i tych, które wniosku nie wspierają, zwłaszcza braku odniesienia się do konkretnych okoliczności faktycznych, tj. opisu planowanych prac i specyfikacji urządzenia oraz opisu budynków sąsiadujących z obiektem będącym przedmiotem wniosku, w tym odniesienia się do ich stanu, wyglądu elewacji, widniejących na nich tablic reklamowych, w tym świetlnych, - braku oceny parametrów technicznych planowanej tablicy reklamowej, jej gabarytów, materiału, z którego ma być wykonana, kolorystyki, sposobu mocowania, technologicznego sposobu działania, a w konsekwencji braku poczynienia ustaleń, czy planowana inwestycja w rzeczywistości narusza m.p.z.p., w tym, przede wszystkim postulaty ochrony konserwatorskiej pod względem kształtowania krajobrazu, - art. 113 § 1, art. 110 w zw. z art. 126 k.p.a. przez posługiwanie się w treści uzasadnienia decyzji organu II instancji argumentami wynikającymi z wydanego przez organ I instancji postanowienia z dnia [...] lutego 2023 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, które jednakże zostało doręczone stronie już po wydaniu przedmiotowej decyzji, a co więcej zostało przez nią zaskarżone w drodze zażalenia. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obydwu instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W ocenie strony organom administracji obydwu instancji umknęła najważniejsza okoliczność faktyczna sprawy, tj. że kiedy skarżący w dniu 15 lipca 2021 r. składał do Starosty - Powiatowego Konserwatora Zabytków wniosek o wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na montaż tablicy reklamowej nie istniały żadne przeszkody prawne ani faktyczne dla montażu takiego urządzenia, w szczególności brak było zapisów w m.p.z.p., które uniemożliwiłby zrealizowanie planowanej inwestycji. Fakt, iż organ konserwatorski prowadził postępowanie przez prawie półtora roku, wydając najpierw niekorzystną dla strony decyzję, zaskarżoną w drodze odwołania, a następnie skargą do sądu administracyjnego w Warszawie, który uchylił rozstrzygnięcia organów administracji, spowodował, że w międzyczasie doszło do zmiany zapisów m.p.z.p. właśnie dla terenu planowanej inwestycji. Zdaniem skarżącego naruszające prawo działania organów administracji polegające na prowadzeniu długotrwałego postępowania i wydawania niezgodnych z prawem decyzji, nie mogą rodzić dla strony (inwestora) negatywnych konsekwencji, przejawiających się w tym, że inwestycji tej nie można już zrealizować. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 14 czerwca 2023 r. pełnomocnik skarżącego oświadczyła, iż wnosi i wywodzi tak jak w skardze. W ocenie pełnomocnika organ błędnie interpretuje przepisy m.p.z.p. W otoczeniu przedmiotowego obiektu znajdują się inne obiekty, na których są zainstalowane oraz funkcjonują banery świetlne. Zdaniem pełnomocnika zmiana planu miejscowego nastąpiła w związku z przedmiotową sprawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 529 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie, w myśl art. 135 p.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia [...] lutego 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2022 r., którą Starosta zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru montażu urządzenia reklamowego tj. reklamy świetlnej na działce nr [...] objętego zgłoszeniem skarżącego z dnia [...] grudnia 2022 r. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły w sprawie przepisy ustawy Prawo budowlane. Na gruncie tej ustawy zasadą jest, że roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 u.p.b.). Jedyne wyjątki od tej zasady przewidziane zostały w art. 29, w którym enumeratywnie wskazano rodzaje robót budowlanych niewymagające pozwolenia na budowę, w tym art. 29 ust. 3 u.p.b., gdzie określono rodzaje robót budowlanych wymagających dokonania zgłoszenia. Zgłoszenie budowlane inicjuje uproszczone postępowanie administracyjne. Zgłoszenie jest sui generis wnioskiem o milczącą akceptację organu względem zgłaszanego zamierzenia budowlanego (Z. Niewiadomski (red.), Prawo budowlane. Komentarz. Wyd. 10, Warszawa 2021, art. 30). W odniesieniu do zgłoszenia organ architektoniczno-budowlany wyposażony został w prawo do wniesienia sprzeciwu. Zgodnie z art. 30 ust. 5 zdanie drugie u.p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Zgodnie z treścią art. 30 ust. 6 u.p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje; 4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5. Przyczyny wniesienia sprzeciwu wymienione w art. 30 ust. 6 u.p.b. mają charakter bezwzględny, gdyż całkowicie wykluczają możliwość realizacji danej inwestycji na podstawie dokonanego zgłoszenia. Zakres użytego pojęcia ,,organ wnosi sprzeciw" wskazuje jednoznacznie, że organ w przypadku stwierdzenia zaistnienia którejkolwiek z przesłanek z art. 30 ust. 6 u.p.b. jest zobowiązany zgłosić sprzeciw. Powyższe oznacza, że decyzja nie ma charakteru uznaniowego. Planowana przez skarżącego inwestycja polega na montażu urządzenia reklamowego tj. reklamy świetlnej (tzw. telebim) na elewacji budynku. Wykonanie tego rodzaju robót budowlanych zgodnie z art. 29 ust.3 pkt 3 lit. c u.p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia. Organ administracji architektoniczno-budowlanej zgłosił w przedmiotowej sprawie sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt P.b., stwierdzając sprzeczność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z zapisami obowiązującego planu miejscowego tj. uchwały Rady Miejskiej z dnia 24 listopada 2022 r., nr LXIV/552/22 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], obejmującego kwartały zabudowy pomiędzy ulicami: [...] i terenami [...]. Według analizy organu działka nr [...] znajduje się na obszarze oznaczonym w m.p.z.p. symbolem 1U, stanowiącym teren zabudowy usługowej, dla którego zgodnie z § 55 ust. 4 m.p.z.p. obowiązują ustalenia dotyczące strefy ochrony konserwatorskiej pod względem kształtowania krajobrazu. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 12 m.p.z.p., odnośnie tego obszaru obowiązuje zakaz umieszczania od strony przestrzeni publicznych zewnętrznych urządzeń technicznych, m.in. takich jak urządzenia emitujące zmienne światło. Organ uznał, że objęta zgłoszeniem reklama świetlna planowana jest do umieszczenia od strony przestrzeni publicznych, co narusza ustalenia obowiązującego m.p.z.p. Skarżący zakwestionował stanowisko organu wskazując, iż reklama będzie umieszczona na ścianie wybudowanego kilka lat wcześniej nowoczesnego budynku i wpisuje się w dotychczasowy sposób jego użytkowania, a na samym budynku, którego dotyczy planowana inwestycja, jak i w jego pobliżu, w tym również w obrębie samej strefy ochrony konserwatorskiej znajdują się liczne urządzenia techniczne różnego typu, w tym również emitujące światło. Według skarżącego inwestycja nie będzie w żaden sposób naruszała dotychczasowego i nadal funkcjonującego charakteru przestrzeni publicznej, jak również krajobrazu zespołu architektoniczno-urbanistycznego miasta. Ponadto skarżący wskazał na naruszenie zasady zaufania obywatela do organów administracji wskazując na fakt założenia, przed wniesieniem zgłoszenia, wniosku do organu ochrony konserwatorskiej o wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na inwestycję w warunkach kiedy nie obowiązywał zakaz określony przepisami m.p.z.p. Jednocześnie wskazała na okoliczność uzyskania od organu konserwatorskiego decyzji z [...] listopada 2022 r. udzielającej mu pozwolenia na realizację planowanej inwestycji. Zgodzić należy się z organami, iż są one zobligowane dokonać oceny stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania orzeczenia, w przeciwnym razie prowadzić mogłoby to do naruszenia zasady praworządności. Oznacza to także konieczność uwzględniania wszelkich zmian w stanie faktycznym i prawnym, jakie wystąpiły pomiędzy wszczęciem postępowania a podjęciem rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 stycznia 2022 r., II SA/Gd 136/21). Nie ulega wątpliwości, że w dniu orzeczenia przez organ I instancji w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu tj. 21 grudnia 2022 r., obowiązywała uchwała Rady Miejskiej z dnia 24 listopada 2022 r. Nr LXIV/552/22 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] obejmującego kwartały zabudowy pomiędzy ulicami: [...] i terenami [...] (Dz.Urz.Woj. Z 2022 r., poz. 2488, ogłoszona 5 grudnia 2022 r., która weszła w życie dnia 20 grudnia 2022 r.). Zatem słusznie organ dokonując w dniu [...] grudnia 2022 r. oceny czy objęte zgłoszeniem roboty budowlane nie naruszają przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dokonał tego na tle przepisów w/w uchwały z dnia 24 listopada 2022 r., jako aktualnie wówczas obowiązujących. Nie było w sprawie kwestionowane, iż działka nr [...], której dotyczy zgłoszenie skarżącego, jest objęta w/w planem miejscowym i znajduje się na terenie określonym symbolem 1U (teren zabudowy usługowej). Jednocześnie w/w działka należy do strefy ochrony konserwatorskiej pod względem kształtowania krajobrazu, (potwierdza to załącznik graficzny do uchwały, wyciąg załącznika znajduje się w aktach administracyjnych sprawy). Zgodnie z treścią § 55 ust. 4 dla terenów 1U, które znajdują się w granicach strefy ochrony konserwatorskiej pod względem kształtowania krajobrazu, obowiązują ustalenia, o których mowa w § 14 uchwały (rozdział 6 Zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym krajobrazów kulturowych oraz dóbr kultury współczesnej). W myśl § 14 ust. 1 część obszaru objętego planem podlega ochronie konserwatorskiej (na mocy wpisu do rejestru zabytków (...) z podziałem na: 1) strefę ochrony konserwatorskiej zespołu architektoniczno-urbanistycznego miasta [...], wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...], 2) strefę ochrony konserwatorskiej, pod względem kształtowania krajobrazu zespołu architektoniczno-urbanistycznego miasta [...], wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...]. W treści § 14 ust. 2 pkt 12 uchwały przewidziano dla części obszaru objętego planem, o której mowa w ust. 1 postulat konserwatorski polegający na zakazie umieszczania od strony przestrzeni publicznej, zewnętrznych urządzeń technicznych, między innymi takich jak klimatyzatory, anteny odbiorcze, urządzenia emitujące zmienne światło itp. Powyższy zakaz sformułowany został jednoznacznie. Dodać należy, iż tereny należące do przestrzeni publicznej w planie wymienione zostały w treści § 13 ust. 1 uchwały. Ściana budynku, na której skarżący przewidział montaż świetlnej tablicy reklamowej (zgodnie z załączonymi do zgłoszenia dokumentami) znajduje się od strony terenu oznaczonego jako 1KDW (droga wewnętrzna), który wymieniony został w § 13 ust. 1 jako teren przestrzeni publicznej. Zatem urządzenie w postaci świetlnej tablicy reklamowej umieszone miałoby być od strony przestrzeni publicznej. Odnośnie pojęcia ,,urządzenia technicznego emitującego zmienne światło" brak co prawda definicji na gruncie uchwały z 24 listopada 2022 r., jednak nie może budzić wątpliwości, iż urządzenie którego montażu dotyczy zgłoszenie skarżącego, zalicza się do takich urządzeń. Z opisu zawartego w zgłoszeniu skarżącego i załączonych do niego dokumentów wynika, iż reklama świetlna stanowi z pewnością umieszczone za zewnątrz urządzenie techniczne, którego celem będzie wyświetlane obrazów zawierających reklamy, a zatem wyświetlane na ekranie urządzenia światło będzie zmienne. W opisanych okolicznościach nie budzi wątpliwości, iż do objętego zgłoszeniem z dnia [...] grudnia 2022 r. przedsięwzięcia odnosi się zakaz określony w § 14 ust. 2 pkt 12 m.p.z.p. Wobec powyższego uznać należy za uprawnione stwierdzenie przez organy na gruncie przedmiotowej sprawy, że wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem skarżącego narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzasadniając zgłoszenie przez organ sprzeciwu (art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b.). Natomiast zagadnieniem, które wymaga wyjaśnienia na gruncie przedmiotowej sprawy jest kwestia wstąpienia przez skarżącego przed złożeniem zgłoszenia do organu konserwatorskiego (na mocy porozumienia z Wojewodą kompetencja wojewódzkiego konserwatora zabytków powierzona Staroście) o udzielenie pozwolenia na umieszczenie urządzeń reklamowych na budynku na działce nr [...]. Z wnioskiem takim skarżący wystąpił w dniu 15 lipca 2021 r. W dniu [...] listopada 2022 r. (omyłkowo wpisana w decyzji data [...] listopada 2021 r.) organ konserwatorski tj. w tym przypadku Starosta udzielił skarżącemu pozwolenia na umieszczenie urządzeń reklamowych na zabytku wpisanym do rejestru pod numerem [...] zespołu urbanistyczno-architektonicznego miasta [...] obejmujących montaż świetlnej tablicy reklamowej na elewacji budynku na działce nr [...]. Obowiązek uzyskania takiego pozwolenia wynika z art. 39 ust. 1 u.p.b., w myśl którego prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga przed wydaniem pozwolenia na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Z kolei w myśl art. 36 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i piece nad zabytkami (Dz. U. z 2022 r. poz. 840, dalej jako u.o.z.o.z.) pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga umieszczenie na zabytku wpisanym do rejestru: urządzeń technicznych, tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz napisów. Przy czym zgodnie z art. 36 ust. 8 u.o.z.o.z. uzyskanie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na podjęcie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru nie zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, w przypadkach określonych przepisami u.p.b. Należy wyjaśnić, iż postępowanie o udzielenie pozwolenia organu konserwatorskiego, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 10 u.o.z.o.z. jest postępowaniem autonomicznym, w stosunku do postępowania prowadzonego przez organy administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie u.p.b., skierowanym na wywołanie konkretnych i indywidualnie oznaczonych skutków prawnych. Decyzje wymienione w art. 36 ust. 1 u.o.z.oz. wydawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego. Przepisy prawa nie określają w jakich przypadkach konieczne jest wydawanie pozwolenia, a w jakich odmawia się jego udzielenia, pozostawiając tę kwestię ocenie organu ochrony zabytków. Ocena ta powinna każdorazowo opierać się na ustaleniu, jaki wpływ konkretna inwestycja będzie miała na chronione wartości danego obszaru zabytkowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2012 r., II OSK 1441/11). Wydając pozwolenie, o którym mowa w art. 36 ust. 1 u.o.z.o.z., organ ochrony zabytków związany jest żądaniem strony, co do zakresu swojego rozstrzygnięcia. Organowi orzekającemu o udzieleniu pozwolenia konserwatorskiego nie wolno ingerować w przewidziane przez wnioskodawcę rozwiązania techniczne czy projektowe. Może on jedynie wyrazić zgodę na ich zastosowanie w okolicznościach konkretnej sprawy albo takiej zgody odmówić. Mając na uwadze powyższe skarżący przed dokonaniem zgłoszenia budowlanego zatem prawidłowo wystąpił o udzielenie mu przez organ konserwatorski pozwolenia w trybie art. 36 u.o.z.o.z. Początkowo organy konserwatorskie odmówiły skarżącemu wydania takiego pozwolenia (decyzja z [...] listopada 2021 r. utrzymana w mocy przez organ II instancji decyzją z [...] marca 2022 r.). Jednak wyrokiem z dnia 16 sierpnia 2022 r. WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1011/22 uchylił decyzje organów obu instancji, zobowiązując organy do ponownego rozpoznania sprawy i ponownego uzasadnienia w sposób niebudzący wątpliwości czy reklama będzie miała negatywny wpływ na wartości zabytkowe układu urbanistycznego, ze wskazaniem zasadności przeprowadzenia oględzin. Na skutek ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...] listopada 2022 r. udzielone zostało skarżącemu pozwolenie organu konserwatorskiego na umieszczenie świetlnej tablicy reklamowej na budynku na działce nr [...]. Przy czym w uzasadnieniu wydanego pozwolenia organ konserwatorski wskazał przede wszystkim na przebieg postępowania w sprawie, a uzasadniając swoje stanowisko wskazał jedynie lakonicznie, że przychyla się do wniosku inwestora w związku z wyrokiem sądu, bez dalszego uzasadnienia swojego stanowiska i bez dokonania analizy przepisów prawa oraz wskazania na przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący uzyskaną w ten sposób decyzję załączył do złożonego w dniu [...] grudnia 2022 r. zgłoszenia. Wbrew stanowisku skarżącego bez wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji pozostaje okoliczność, iż wniosek do organu konserwatorskiego złożony został pierwotnie w dniu 15 lipca 2021 r., w realiach kiedy nie obowiązywał zakaz, o którym mowa w § 14 ust. 2 pkt 12 m.p.z.p. Jak już wcześniej Sąd wskazał organ administracji architektoniczno-budowlanej wydając zaskarżone rozstrzygniecie orzekł w oparciu o obowiązujący na moment wydania decyzji stan prawny, czyli z uwzględnieniem uchwały z 24 listopada 2022 r. Z powyższych względów brak w tym względzie podstaw do stwierdzenia, iż zlekceważona została zasada zaufania obywatela do organów administracji (art. 8 k.p.a.), która wiąże się z zasada praworządności i obowiązkiem organu do ścisłego przestrzegania prawa, a te wymogi zostały spełnione. Odnosząc się do oceny relacji decyzji organu konserwatorskiego wydawanej w trybie art. 36 u.o.z.o.z. w stosunku do postępowania prowadzonego przez organy administracji architektoniczno-budowlanej w trybie u.p.b., nie ulega wątpliwości, iż uzyskanie decyzji pozytywnej organu konserwatorskiego jest niezbędne (w sytuacjach gdy jest ona wymagana) do wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę lub zgłoszeniem. Działania konserwatora zabytków nakierowane są stricte na eliminowanie działań mogących doprowadzić do uszczerbku wartości zabytkowej (por. wyrok NSA z 18 października 2016 r. II OSK 3/15), a uzyskanie jego pozwolenie jedynie warunkuje możliwość wystąpienia do organu ze zgłoszeniem lub wnioskiem o pozwolenie. Jednak pozytywna decyzja organu konserwatorskiego nie determinuje w każdym przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie pozwolenia na budowę czy zgłoszenia. Podkreślić należy, iż fakt uzyskania ostatecznej decyzji organu konserwatorskiego udzielającego pozwolenia na realizację przez skarżącego planowanej inwestycji nie rodzi bezwzględnego obowiązku po stronie organu administracji architektoniczno-budowlanej do udzielenia pozwolenia na budowę lub przyjęcia zgłoszenia bez zgłoszenia sprzeciwu (por. wyrok NSA z 23 października 2017r. , II OSK 225/16). Zdaniem Sądu udzielenie pozwolenia przez organ konserwatorski nie może prowadzić do ograniczenia uprawnienia organu architektoniczno-budowlanego do kontroli – w tym przypadku – zgłoszenia, w zakresie wynikającym z treści art. 30 ust. 6 u.p.b. Nie może prowadzić to do odebrania organowi architektoniczno-budowlanemu kompetencji do dokonania zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b. prawidłowej oceny czy objęte zgłoszeniem roboty budowlane nie naruszają ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ administracji architektoniczno-budowlanej rozpoznając wniosek o pozwolenia na budowę czy analizując zgłoszenie nie dokonuje analizy z punktu widzenia postulatów ochrony konserwatorskiej, gdyż to bada organ konserwatorski wydając decyzję w trybie art. 36 u.o.z.o.z., natomiast jest uprawniony do badania czy planowane roboty budowlane nie naruszają przepisów m.p.z.p. Przy czym z treści cyt. przepisu nie wynika, aby z badania w zakresie naruszenia przepisów m.p.z.p. można było wyłączyć jakiś fragment przepisów m.p.z.p., jak np. dotyczące zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków. W przeciwnym razie prowadziłoby to do zaakceptowania przez organ inwestycji jawnie sprzecznej z przepisami m.p.z.p. W takim układzie nie można interpretować związania decyzją organu konserwatorskiego w taki sposób, że zwalnia ona organ architektoniczno-budowlany z obowiązku badania zgodności projektowanej inwestycji z przepisami m.p.z.p., pozbawiając w ten sposób kompetencji określonej w art. 30 ust. 6 u.p.b. (por. wyrok NSA z 7 kwietnia 2009 r., II OSK 503/08, choć odnosi się do podobnej relacji decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o pozwoleniu na budowę). W ocenie Sądu zgłoszenie przez Starostę sprzeciwu stanowiło realizację obligatoryjnych zadań tego organu wynikających z przepisów u.p.b. w tym w szczególności art. 30 ust. 6 pkt 2, gdyż stwierdzając naruszenie w zakresie zgodności planowego przedsięwzięcia objętego zgłoszeniem z przepisami m.p.z.p., organ ten był zobowiązany zgłosić sprzeciw. Przy czym badając czy wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem nie narusza ustaleń m.p.z.p. organ dokonał tej oceny wyłącznie na tle konkretnych przepisów uchwały z 24 listopada 2022 r. (§ 55, § 14 ust. 2 pkt 12 i § 13 ust. 1), natomiast nie poddawał analizie czy w/w robót budowlanych z punktu widzenia wpływy na zachowanie ładu przestrzennego, gdyż takiej przesłanki nie przewiduje art. 30 ust. 6 u.p.b. Na marginesie dodać jedynie należy, że m.p.z.p. z 24 listopada 2022 r. niewątpliwie w fazie jego uchwalania uzgadniany był z odpowiednim organem konserwatorskim (jest to wymóg określony przepisami u,p.z.p.), co oznacza zaakceptowanie przez niego rozwiązań przyjętych w m.p.z.p. Odnosząc się do stanowiska strony skarżącej wyrażonej w skardze należy wskazać, iż bez znaczenia jest, że sam budynek na którym zamontowana miałaby być reklama świetlna nie jest zabytkiem wpisanym do rejestru zabytków. Wystarczające jest bowiem, że wpisem do rejestru zabytków objęty jest układ (zespół) architektoniczno-budowlany, który podlega ochronie i opiece tzw. Obszarowej, na podstawie art. 6 u.o.z.o.z. Historyczny układ urbanistyczny w świetle art. 3 pkt 12 u.o.z.o.z. to przestrzenne założenie miejskie zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg. Objęcie ochroną konserwatorską układu urbanistycznego polega m.in. na zachowaniu w niezmienionym kształcie parcelacji działek, rozplanowania placów, ulic i ich przebiegu, szerokości i przekroju, zachowanie gabarytów zabudowy i zasadniczych proporcji wysokościowych kształtujących sylwetę całego zespołu, układu i wystroju elewacji poszczególnych budynków tworzących ten układ, a także relacji przestrzennych między zabudową a terenami zielonymi (por. wyrok NSA z 30 września 2020 r. sygn. II OSK 653/18). Celem wpisu do rejestru zabytków układu urbanistycznego jest zachowanie najcenniejszych elementów historycznego rozplanowania oraz kompozycji przestrzennej zespołu. Nie oznacza to jednak, że ochroną zostaje objęty wyłącznie kształt rozplanowania placów i ulic, ich przebiegu, szerokości i przekroju, a także zachowanie gabarytów zabudowy i zasadniczych proporcji wysokościowych kształtujących zespół. Taki wpis obszarowy oznacza, że ochronie prawnej podlegają wszystkie znajdujące się na tym obszarze obiekty. W decyzji o wpisie układu nie wymienia się bowiem poszczególnych obiektów, lecz granice tego układu (por. także wyrok NSA z 7 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1187/16 – CBOSA). Zatem fakt, że przedmiotem ochrony konserwatorskiej jest układ urbanistyczny, a nie pojedynczy budynek, nie oznacza, że budynek stanowiący element tego zespołu nie podlega ochronie (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., II OSK 2684/17 i wyrok WSA w Warszawie z 16 stycznia 2020 r., VII SA/Wa 1878/19). Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty podniesione w skardze. Po pierwsze niewątpliwie brak podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej bez podstawy prawnej z uwagi na powołanie - jak podał skarżący - w podstawie prawnej, uchwały Rady Miejskiej z dnia 24 listopada 2022 r. nr LXIV/522/22, która nie istnieje. Już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda wyjaśnił, że przywołanie w decyzji I instancji uchwały o błędnym numerze stanowiło oczywista omyłkę pisarską, wskazując przy tym na wydane przez Starostę postanowienie z dnia [...] lutego 2023 r. o sprostowaniu w/w oczywistej omyłki zawartej w decyzji z dnia [...] grudnia 2022 r. w zakresie numeru uchwały z dnia 24 listopada 2022 r. i jednostki redakcyjnej. Powyższe w ocenie Sądu nie budzi zastrzeżeń. Po pierwsze wskazana w decyzji organu I instancji uchwała z 24 listopada 2022 r. nie została wskazana jako podstawa prawna wydanej decyzji, gdyż tę stanowił art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b. Ponadto należy uwzględnić, iż określenie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji daty i tytułu uchwały (mp.z.p.) pozwalało na stwierdzenie, że doszło w tym zakresie do oczywistej omyłki pisarskiej. Podobnie w zakresie wskazania odpowiedniej jednostki redakcyjnej m.p.z.p., której właściwa rekonstrukcja była możliwa na podstawie przytoczonego w uzasadnieniu decyzji organu I instancji brzmienia przepisu w rzeczywistości § 14 ust. 2 pkt 12, a do tego § 14 m.p.z.p. nie ma ust. 12. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, iż strona skarżąca z kolei w zarzucie na stronie 2 skargi także omyłkowo wskazała § 14 ust. 2 pkt 14 zamiast pkt 12, dopuszczając się oczywistej omyłki. Natomiast organ odwoławczy w decyzji II instancji przywołał już w/w elementy w sposób prawidłowy. Dodać należy, iż w okolicznościach sprawy fakt doręczenia stronie skarżącej postanowienia o sprostowaniu decyzji organu I instancji, mając na uwadze opisane powyżej okoliczności, nie stanowiło naruszenia uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji. Należy wskazać, iż w świetle art. 113 k.p.a. sprostowanie może nastąpić w każdym momencie. W wyroku z 26 marca 1993r., I SA 1429/92, NSA orzekł, iż "1. Organ administracji może sprostować oczywistą omyłkę w wydanej przez siebie decyzji w każdym czasie, w tym również po upływie 30 dni od dnia wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a nawet po przekazaniu skargi do tego Sądu. 2. Naczelny Sąd Administracyjny, badając zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, jest obowiązany ocenić ją z uwzględnieniem sprostowania dokonanego przez organ administracji na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., bez względu na to, czy postanowienie organu w tym przedmiocie było, czy nie było przedmiotem zaskarżenia do Sądu". Odnosząc się do zarzutu, że planowane zamierzenie nie jest nową zabudową, wskazać należy, iż § 14 ust. 2 pkt 12 m.p.z.p. odnosi się do zainstalowania urządzenia technicznego, nie zaś do budowy obiektu budowlanego. Przy czym brak podstaw do uznania, że dotyczy to umieszczania urządzeń technicznych wyłącznie na obiektach stanowiących nową zabudowę. Wbrew zarzutowi skargi, § 14 ust. 2 pkt 12 m.p.z.p. nie zawiera wskazania, że urządzenie, o którym mowa musi naruszać postulaty ochrony konserwatorskiej, stąd brak podstaw do dokonywania przez skarżone organy analizy w tym zakresie. Z tych samych względów nie ma znaczenia, z punktu widzenia oceny prawidłowości przeprowadzonej przez skarżone organy oceny, że zdaniem strony skarżącej właściwości urządzenia są zgodne z dotychczasowym sposobem użytkowania zewnętrznych ścian budynku oraz ich wyglądem i że wpisują się w aktualny krajobraz oraz sposób zagospodarowania zespołu architektoniczno-urbanistycznego najbliższej okolicy. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie dokonywały bowiem oceny z punktu widzenia ochrony kształtowania krajobrazu tego zespołu, wpływu tejże reklamy świetlnej na charakter przestrzeni publicznej, a jedynie zobowiązane były i jednocześnie wyłącznie uprawnione były, do oceny czy wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia m.p.z.p., a w tym zakresie zakaz w § 14 ust. 2 pkt 12 m.p.z.p. został wyrażony jednoznacznie. Zdaniem Sądu organy nie naruszyły art. 7, art. 8 , art. 9, art. 107 § 3 k.p.a. Analiza akt sprawy wskazuje, iż materiał dowodowy w sprawie zgromadzony przez organy nie nosił znamion braku kompletności. Zaznaczyć należy, iż decyzja w sprawie zgłoszenia sprzeciwu nie stanowi decyzji uznaniowej, przesłanką jej wydania nie stanowi wystąpienie interesu społecznego, bądź słusznego interesu strony. Brak także podstaw do uznania, że organy naruszyły art. 9 k.p.a., gdyż obowiązek ten dotyczy należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, gdzie udzielanie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek warunkowane jest możliwością poniesienia szkody z powodu nieznajomości prawa. W przedmiotowym postępowaniu okoliczności takich nie było, organ wydał decyzję w oparciu o przeprowadzenie interpretacji przepisów m.p.z.p. Według Sądu brak także podstaw do zarzucenia organowi II instancji nieprawidłowego odniesienia się do zarzutów odwołania. Wojewoda prawidłowo wyjaśnił i uzasadnił przesłanki uzasadniające utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Wyjaśnił, że zasadnicze znaczenie ma stan prawny na dzień wydania przez organ I instancji decyzji, a zatem konieczność uwzględnienia m.p.z.p. z [...] listopada 2022 r. Co do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania wskazać należy, iż organ nie jest obowiązany do przeprowadzenia dowodu zgłoszonego przez stronę jeżeli stwierdził brak konieczności uzupełniani materiału dowodowego sprawy, a z akt sprawy wynika, iż uzupełninie materiału dowodowego nie było uzasadnione. Ponadto zdaniem Sądu dokonana przez organy ocena do co urządzenia tablicy reklamowej z punktu widzenia przesłanek określonych w § 14 ust. 2 pkt 12 m.p.z.p. nie budzi wątpliwości i uznać należy ją za prawidłową, i wbrew stanowisku skarżącego nie było uzasadnione w tym zakresie dokonywanie pogłębionej oceny parametrów technicznych w/w urządzenia. Świetlna tablica reklamowa jest urządzeniem technicznym, ponadto skoro służy do wyświetlania reklam to emituje niewątpliwie światło, które się zmienia. Odnośnie kwestii wydanej w dniu [...] listopada 2022 r. decyzji organu konserwatorskiego Sąd w tym zakresie wyjaśnił i szczegółowo opisał stanowisko powyżej. Dodać należy, iż stanowiska w tym zakresie nie zmienia to, na co zwrócił uwagę skarżący, że w dacie wydania decyzji z [...] listopada 2022r., obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przewidujący takie same zapisy jak § 14 ust. 2 pkt 12 m.p.z.p. z [...] listopada 2022 r. Należy zwrócić uwagę, iż decyzja organu konserwatorskiego z [...] listopada 2022 r. nie odwołuje się do przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym bardziej nie dokonuje w tym zakresie żadnej analizy. Natomiast Starosta badając zgłoszenie skarżącego był zobowiązany uwzględnić stan prawny obowiązujący na dzień 21 grudnia 2022 r. Nietrafne były podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, z uwagi na brak ustalenia odnośnie ewentualnego zagrożenia naruszenia konserwatorskich walorów krajobrazowych i ładu przestrzennego. Zakres ustaleń faktycznych koniecznych do ustalenia w danej sprawie wyznaczany jest przez normę prawną mającą w sprawie zastosowanie. W niniejszej sprawie normy te to art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b. i § 14 ust. 2 pkt 12 w zw. z § 55 ust. 4 m.p.z.p. – nie wymagały one poczynienia tego rodzaju ustaleń faktycznych. Nie wynika z nich, aby organ przy ocenie zgodności z przepisami m.p.z.p. obowiązany był analizować w/w elementy. Z kolei m.p.z.p. także nie wskazywał na konieczność uwzględniania takich przesłanek. Podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty odnoszące się do m.p.z.p. i naruszenia władztwa planistycznego i zasadności wprowadzenia zakazu w § 14 ust. 2 pkt 12 m.p.z.p. obejmującego budynek, który nie jest stricte zabytkiem, nie mogą stanowić przedmiotu oceny w niniejszym postepowaniu, które dotyczy wyłącznie kontroli zaskarżonej decyzji, natomiast mogą one podlegać rozważeniu w odrębnym postępowaniu, którego przedmiot stanowiłaby m.p.z.p. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych na rozprawie. Należy zauważyć, że sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, co przejawia się w badaniu, czy organ administracji ustalił stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego, nie może zasadniczo wykraczać poza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Co do zasady bowiem nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję, co wynika z art. 133 § 1 p.p.s.a. Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał złożone przez stronę skarżącą dokumenty, mające na celu zobrazować ład przestrzenny i wygląd w okolicy działki nr [...], nie były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. ----------------------- # 2