II SA/Ol 771/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 25 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej postanawia odrzucić skargę. D.K. (dalej jako: "skarżąca", "strona"), reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 25 września 2025 r., wydaną w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej. Do skargi załączono odpis pisma, nie załączono pełnomocnictwa, na które pełnomocnik powoływał się w skardze. Wobec ujawnionych braków formalnych skargi, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z 5 grudnia 2025 r., wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W wezwaniu pouczono o skutkach procesowych jego niewykonania. Wezwanie zostało odebrane osobiście przez pełnomocnika skarżącej 30 grudnia 2025 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji. W piśmie procesowym z 7 stycznia 2026 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że przedłożony do akt sprawy dokument pełnomocnictwa jest prawidłowy, gdyż jest to pełnomocnictwo szczególne do reprezentowania skarżącej w sprawach: o skierowanie i umieszczenie w domu pomocy społecznej, ustalenia kosztów, miejsca i terminu pobytu, w tym do wszystkich czynności prawnych w toku sprawy, a zatem także upoważnia do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi. Przytoczył ponadto treść art. 36 p.p.s.a. i odwołał się do wyroku NSA z 14.02.2023 r. sygn. II OSK 1479/22, wskazując, że "w ocenie pełnomocnika złożony do akt sprawy dokument zawiera adekwatne umocowanie do reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Do pisma nie dołączono dokumentu pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza ustalenie czy skarga została wniesiona z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."). W niniejszej sprawie skargę należało odrzucić. Wymogi formalne skargi określają art. 57 oraz art. 46 p.p.s.a. Zgodnie z art. 57 § 1 ab initio p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, warunki te zaś określa art. 46 tej ustawy. W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Na mocy art. 46 § 3 p.p.s.a. brak pełnomocnictwa jest jednocześnie brakiem formalnym pisma strony, w tym konkretnym przepadku skargi. Konwalidacja stwierdzonego braku jest możliwa, przez zostawanie art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie takiego braku stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 in fine p.p.s.a. stanowi podstawę odrzucenia skargi. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę, która została podpisana przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata, jednak nie zostało do niej dołączone pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis. Dlatego skarżąca została wezwana do uzupełnienia powyższych braków w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Pełnomocnik strony w wyznaczonym terminie, który upływał z dniem 7 stycznia 2026 r., wystosował do Sądu pismo procesowe z 7 stycznia 2026 r., w którym wskazał z jakiego powodu uważa, że znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo jest prawidłowe – pełnomocnictwo szczególne. Nie przedłożył jednak dokumentu pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do czego zobowiązywało zarządzenie przewodniczącej z 5 grudnia 2025 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie prezentowane jest stanowisko, że od obowiązku określonego w art. 46 § 3 w związku z art. 37 § 1 p.p.s.a nie zwalnia fakt, że pełnomocnictwo zostało złożone w innym postępowaniu (administracyjnym), jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, gdzie pełnomocnik złożył pełnomocnictwo wraz z odwołaniem od decyzji Prezydenta Olsztyna z 29 maja 2025 r. w przedmiocie skierowania strony do domu pomocy społecznej (karta 74 akt adm.). W takiej sytuacji obowiązkiem pełnomocnika jest bowiem dołączenie drugiego jego egzemplarza albo sporządzenie uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa z dokumentu znajdującego się w aktach administracyjnych, ponieważ są to dwa różne autonomiczne postępowania (por. orzeczenia NSA z 19 czerwca 2019 r. I OSK 2203/17, z 28 lipca 2022 r. I OSK 1879/21, z 20 grudnia 2024 r. II OZ 803/24, dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Dlatego też, wbrew odmiennemu stanowisku pełnomocnika skarżącej, nie wystarczy złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu przed organami (por.: M. Niezgódka-Medek [w:] Komentarz do art. 37 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, publ. 2020 r.) Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę podziela stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 27 lutego 2019 r. sygn. akt I OZ 156/19, że wynikająca z art. 34 p.p.s.a. zasada wolnego wyboru sposobu działania przed sądem administracyjnym polega na tym, że strony same decydują o tym, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym będą występowały osobiście czy przez pełnomocnika. Skoro więc skarżąca powierzyła prowadzenie sprawy pełnomocnikowi, w zaufaniu do jego wiedzy i kompetencji, to ten, zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., obowiązany był dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zgodzić należy się ze stanowiskiem, że od pełnomocnika można oczekiwać znajomości ciążących na nim obowiązków zawodowych. Istotą jego pracy jest rzetelne dbanie o interesy mocodawcy, między innymi poprzez wypełnianie w terminie wszystkich wymogów proceduralnych umożliwiających stronie pełny udział w postępowaniu. Strona ponosi zaś wszelkie skutki działań pełnomocnika, także negatywne skutki uchybień lub czynności wadliwie dokonanych (por. postanowienie NSA z 22 października 2019 r., II OZ 932/19). Zatem nieuzupełnienie braku formalnego skargi w terminie wywołuje skutek w postaci odrzucenia skargi, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie, pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, w zakreślonym przez Sąd terminie nie uzupełniono wskazanego braku formalnego wniesionej skargi, wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.