II SA/Go 659/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) Asesor WSA Joanna Brzezińska Protokolant sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2007 r. sprawy ze skarg [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. oddala skargi, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz adw. [...] kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług oraz kwotę 17 zł (siedemnaście złotych), tytułem nieopłaconej pomocy prawnej i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, III. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz adw. [...] kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług oraz kwotę 17 zł (siedemnaście złotych), tytułem nieopłaconej pomocy prawnej i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Decyzją z dnia [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Z. Architekt Miasta na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, Nr 98, póz. 1071 ze zm.), art. 4 ust. 2, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, póz. 717 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku M.S., w oparciu o przepisy szczegółowe: 1. ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, póz. 1118zezm.), 2. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, póz. 690 ze zm.), 3. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, póz. 1588 ze zm.), odmówił ustalenia na działce nr [...] położonej przy [...] warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na gabinet usług kosmetycznych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż teren objęty wnioskiem położony jest na obszarze, dla którego brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymaga ustalenia w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotowa nieruchomość zabudowana jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym nr [..], pięciokondygnacyjnym. Od strony zachodniej usytuowany jest podobny budynek mieszkalny wielorodzinny nr [...], również pięciokondygnacyjny. Organ podkreślił, iż oba budynki posiadają jedynie lokale mieszkalne i wraz z przyległym terenem tworzą zamkniętą przestrzeń o funkcji mieszkalnej. Zdaniem organu wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym : 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2. teren ma dostęp do drogi publicznej, 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4. termin nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Uzasadniając decyzję organ podał, iż zamierzenie inwestycyjne polegające na zmianie sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego, o powierzchni 23,80 m, na gabinet kosmetyczny nie spełnia warunku określonego w pkt 1 w/w artykułu i nie jest możliwe do zrealizowania, gdyż wprowadza nową jakościowo funkcję usługową, odmienną od funkcji mieszkalnej, co niekorzystnie wpłynie na standardy zamieszkiwania, a także kształtowanie wartości nieruchomości. Organ dodał ponadto, iż realizacja planowanej inwestycji naruszy interes prawny właścicieli lokali mieszkalnych sąsiadujących, a parametry przedmiotowego lokalu nie gwarantują zapewnienia właściwej obsługi przyszłej funkcji usługowej, powodując tym samym pogorszenie warunków zamieszkiwania w lokalach sąsiednich. Odwołanie od decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. wniosła wnioskodawczyni - M.S. podając, iż na terenie Z. prowadzona jest w budynkach mieszkalnych o charakterze wielorodzinnym działalność w formie gabinetów kosmetycznych. Dodatkowo podniosła, iż działalność ta nie zakłóca spokoju mieszkańców. Przedmiotowej decyzji zarzuciła brak określenia przez organ przeciwwskazań dla tego typu usług. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1998 r. o samorządzie gminnym (t j. z 2001 r. Nr 142, póz. 1591 ze zm.), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowym kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000 r. Dz. U. 98, poz. 1071 ze zm.) w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 , art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80. poz. 717. ze zm.) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Zdaniem SKO organ l instancji zbyt lakonicznie uzasadnił zaskarżoną decyzję, a przyjęta w niej ocena jest dowolna i nie znajduje odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach, w szczególności w zakresie przyjętej oceny, iż wprowadzenie funkcji usługowej jako funkcji towarzyszącej funkcji mieszkalnej, niekorzystnie wpłynie na standardy zamieszkiwania oraz obniży wartość nieruchomości. Organ nie zgodził się ponadto z organem l instancji, iż podstawą decyzji odmownej w przedmiotowej sprawie może być brak tożsamości obiektu projektowanego z obiektem istniejącym, bowiem realizacja na danym terenie funkcji mieszkaniowej nie oznacza, że obiekt powstający może być tylko budynkiem mieszkalnym. Zdaniem organu przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być zamierzenie inwestycyjne sprzeczne z dotychczasową funkcją terenu nie dającą się z nią w praktyce pogodzić. SKO zwróciło też uwagę, iż w sprawie nie ma zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako jeden z elementów warunkujących wydanie żądanej decyzji, gdyż dotyczy on nowej zabudowy, a nie innych robót budowlanych polegających na przebudowie obiektu budowlanego, a także zmiany użytkowania lokalu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wnieśli: [...] a także w odrębnych skargach: [...] (ponownie). Wszyscy skarżący wyrazili w skargach brak zgody na zmianę przedmiotowo lokalu mieszkalnego na usługowy z uwagi na fakt, iż działalność taka będzie zbyt uciążliwa. Postanowieniami z dnia 23 lutego 2007 r, a następnie z dnia 6 marca 2007 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zarządził połączenie w/w skarg do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wniosło o oddalenie skarg podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wskazał, iż [...] nie uczestniczyły w postępowaniu administracyjnym jako strony, gdyż nie figurują w wykazie właścicieli nieruchomości. Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargi: [...], na podstawie treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) z uwagi na brak uiszczenia w terminie wpisów od skargi. Z uwagi na śmierć [...] w dniu 2 marca 2007 r. tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 26 lipca 2007 r. orzekł o zawieszeniu postępowania, które następnie postanowieniem z dnia 28 września 2007 r. zostało podjęte wraz ze wskazaniem przez skarżące: [...], następcy prawnego skarżącej [...] w osobie jej syna - [...]. W związku z odrzuceniem skarg: [...], zgodnie z treścią art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) w/w skarżący, w tym następca prawny skarżącej - [...], stali się uczestnikami postępowania sądowoadministracyjnego z mocy prawa. Uczestnika postępowania - wspólnotę mieszkaniową dla nieruchomości wspólnej przy ul. W. na podstawie art. 18 ustawy z dnia 24 czerwca 194 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, póz. 903 ze zm.) reprezentował Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Z. (k. 604 akt). Przedmiotem rozpoznania Sądu były zatem skargi: [...]. Sąd zważył co następuje: W ocenie Sądu skargi [...] nie zasługują na uwzględnienie i podlegają oddaleniu. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z prawem. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydaniu organy naruszyły prawo materialne, bądź przepisy postępowania w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej ppsa. Oceniając w tym zakresie zasadność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, należało stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie uchybia prawu. Przedmiotem niniejszego postępowania jest planowana inwestycja obejmująca zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. W. w Z., na gabinet usług kosmetycznych. Dla terenu objętego zaskarżoną decyzją brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) dalej zwanej ustawą, określenie warunków zabudowy ustalić należało w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy wymogiem ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy objęta jest także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Organ administracji publicznej wydać może decyzję o warunkach zabudowy dopiero w sytuacji, gdy planowana inwestycja spełnia łącznie wymogi określone w art. 61 ust. 1 ustawy, tzn.: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2. teren ma dostęp do drogi publicznej, 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4. termin nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z., uchylająca decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy i przekazująca sprawę organowi l instancji do ponownego rozpoznania, ma charakter kasacyjny, co oznacza, iż wniosek inwestora - M.S. podlega ponownemu rozpoznaniu i na podstawie uzupełnionego materiału dowodowego wydana zostanie nowa decyzja, w oparciu o wskazania zawarte w zaskarżonej decyzji organu II instancji i niniejszym orzeczeniu. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie SKO było słuszne. Organ właściwie zarzucił decyzji organu l instancji, iż argumentacja uzasadniająca odmowę ustalenia warunków zabudowy jest niewystarczająca, a dokonana przez ten organ ocena przekracza granice dopuszczalnego uznania administracyjnego, nie znajdując oparcia w zebranym materiale dowodowym sprawy, w tym m.in. odnośnie stwierdzenia, iż wprowadzenie funkcji usługowej jako funkcji towarzyszącej funkcji mieszkalnej, niekorzystnie wpłynie na standardy zamieszkiwania i obniży wartość nieruchomości. Sąd podziela stanowisko SKO, iż konieczne jest w przedmiotowej sprawie ponowne rozpoznanie wniosku inwestora - M.S. i związane z tym przeprowadzenie dodatkowego postępowania administracyjnego celem uzupełnienia materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego rozstrzygnięcia. Nie ulega wątpliwości, iż decyzja organu l instancji naruszyła art. 7, 77 § 1 i 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, które nakładają na organ administracji publicznej obowiązek stania na straży praworządności i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym przede wszystkim ma obowiązek wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie prawidłowo uzasadnić wydaną na jego podstawie decyzję. W przedmiotowej sprawie organ l instancji w decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy wskazał, iż planowana inwestycja nie spełnia wymaganej przesłanki, zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, dotyczącej kontynuacji funkcji zabudowy. Organ powołał się w tym zakresie na ustaloną w drodze analizy funkcję wyłącznie mieszkalną, co wyklucza zastosowanie w tym obszarze funkcji usługowej, jaką jest gabinet kosmetyczny. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadza na grunt polskiego prawa zasadę tzw. ,,dobrego sąsiedztwa", uzależniającą zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech już zagospodarowanego terenu sąsiedniego. Celem jest zapewnienie ładu przestrzennego, tworzącego funkcjonalną całość. W celu wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu organ musi ustalić jako warunek konieczny, że co najmniej jedna działka sądzie dnia dostępna z takiej samej drogi publicznej, jest zabudowana oraz czy teren i planowana inwestycja spełniają pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy. Zasadnicze znaczenie ma z tego punktu widzenia interpretacja pojęcia ,,działki sąsiedniej" mającego wpływ na wykładnię pojęcia ,,dobrego sąsiedztwa". W doktrynie wystąpiły dwa sposoby interpretacji pojęcia działki sąsiedniej. W wąskim ujęciu - jako działki faktycznie sąsiadującej, mającej wspólną granicę z działką, na której planowana jest inwestycja. W znaczeniu szerokim natomiast oznacza obszar tworzący urbanistyczną całość, a dla każdej inwestycji taki obszar wymaga odrębnego ustalenia. Szerokie ujęcie w/w terminu jest bardziej adekwatne do potrzeb i zgodne z wolą ustawodawcy. Nie można przyjmować wobec powyższego, iż sposób zabudowania jednej działki sąsiedniej przesądza o wymaganiach dotyczących nowej zabudowy. Przyczyną odmowy ustalenia może być projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, czyli nie nadającą się z nią w praktyce pogodzić. Nie ma podstaw, aby funkcje terenu i zabudowy interpretować zawężająco. Podstawą odmowy wydania decyzji mogłaby być jedynie sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcji zabudowy zastanej, co organ zobowiązany jest wykazać w uzasadnieniu decyzji (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2006 r. , II OSK 144/05, ONSA Nr 11, poz. 143). Stanowisko takie potwierdza dodatkowo NSA w wyroku z dnia 3 października 2006 r., II OSK 196/06, LEX nr 289275, w którym orzekł, iż pojęcie działki sąsiedniej, jak i kontynuacji funkcji należy interpretować w sposób szeroki. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Podobnie w wyroku z dnia 23 października 2006 r. WSA w Warszawie, IV SA/Wa 482/06, LEX nr 284499 orzekł, iż kontynuacja funkcji oznacza, iż nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu (w tym użytkowania obiektów). Rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy zatem traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która nakazuje rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności w zagospodarowaniu terenu, w tym jego zabudowy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy podkreślić, iż organ l instancji nie dokonał szczegółowej analizy stanu faktycznego i prawnego. Organ nie uwzględnił w szczególności specyfiki zabudowy i układu funkcjonalnego miasta, w tym dużego miasta jakim jest Z.. Charakterystycznym dla takiej zabudowy jest, iż nie spełnia ona najczęściej tylko i wyłącznie funkcji mieszkalnej, ale często przenika się z funkcją handlowo -usługową, gdyż wymusza to choćby fakt występowania w takich miejscach dużego skupiska ludności i związana z tym konieczność zaspakajania ich różnych potrzeb. Wydzielenie w takiej sytuacji obszarów z zabudową pełniącą funkcję wyłącznie usługową, handlową lub mieszkaniową jest często nie tylko trudne, ale wręcz niemożliwe. Stąd często spotykanym rozwiązaniem stosowanym w zabudowie miejskiej, która najczęściej jest zabudową ścisłą i wielopiętrową, jest świadczenie usług lub wykonywanie handlu w punktach znajdujących się na parterach tych budynków, a jedynie przystosowanych do wykonywania w/w czynności. W kontekście powyższego wskazać należy, iż z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie nie wynika czy w obszarze objętego planowaną inwestycją i działkach sąsiednich znajdują się punkty usługowe, bądź handlowe, a w szczególności czy punkty o takim charakterze umiejscowione są na parterach budynków mieszkalnych. Wobec powyższego koniecznym jest dokonanie przez organ ponownie szczegółowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie określonym w art. 61 ust. 1 ustawy i ewentualne ustalenie czy planowana inwestycja stoi w sprzeczności z funkcją zabudowy zastanej, przyjmując interpretację art. 61 ust. 1 pkt 1 jak wyżej. 8 Ponadto organ zobowiązany jest uzupełnić materiał dowodowy sprawy w zakresie ustalenia rzeczywistego wpływu planowanej inwestycji na standardy zamieszkiwania i kształtowanie się wartości nieruchomości, które wbrew stanowisku organu l instancji wyrażonemu w decyzji, nie wynikają w sposób jednoznaczny z akt sprawy. Nadto przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien, zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy, uwzględnić także treść rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lutego 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań sanitarnych, jakim powinny odpowiadać zakłady fryzjerskie, kosmetyczne, tatuażu i odnowy biologicznej (Dz. U. Nr 31, poz. 273), jako przepisy odrębne. Skargi [...] poza powyższym dodatkowo podlegają oddaleniu z uwagi na brak przysługującego skarżącym przymiotu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stosownie do treści art. 28 kpa stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W judykaturze przyjmuje się pogląd, iż w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla danej inwestycji przymiot strony przysługuje właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości, na której ma powstać owa inwestycja oraz właściciele i wieczyści użytkownicy nieruchomości sąsiednich, to jest graniczących z terenami planowanej inwestycji. Skarżące nie są właścicielami ani użytkownikami wieczystymi nieruchomości graniczących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, co oznacza brak po stronie skarżących przysługującego im interesu prawnego. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ppsa uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny, a stwierdzenie jego braku skutkuje oddaleniem skargi, a nie odrzuceniem. O tym czy wnoszący skargę ma interes prawny sąd może zdecydować dopiero w wyniku merytorycznego rozpoznania skargi (wyrok NSA z dnia 6 października 2006 r. , II FSK 1250/05, LEX nr 280389 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lipca 2005 r., IV SA/Wa 393/04, LEX nr 190568). Skarżąca [...], jak wynika z akt sprawy i oświadczenia pełnomocnika skarżącej na rozprawie (k. 646), zajmuje lokal na podstawie umowy użyczenia, a właścicielem lokalu nr [...] przy ul. W. w Z. jest jej syn [...]- uczestnik postępowania. Podobnie skarżąca [...], która jedynie zamieszkuje w lokalu nr [...], a właścicielem 9 nieruchomości, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, jest jej syn [...]. Skarżące nie były ponadto stronami postępowania w poprzedzającym niniejsze postępowanie postępowaniu administracyjnym . Wobec powyższego zgodnie z treścią ar. 151 ppsa należało orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 250 ppsa i § § 2 i 18 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z poz. zm.).