VII SA/Wa 184/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant Dorota Bartelik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2008r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. S.A. w P. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 184/08 UZASADNIENIE Prezydent [...] decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. na podstawie art. 30 ust.6 pkt.1, ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (jednolity tekst Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) wniósł sprzeciw do w/w zgłoszenia Skarżącego zamiaru wykonania robót budowanych polegających na montażu m.in. jednostronnego nośnika reklamowego typu BB 18 o wymiarach 6,0 m x 3,0 m przy ul. W. w W. (dz. nr ew. [...]). W uzasadnieniu Prezydent stwierdził, że analiza złożonych przy zgłoszeniu dokumentów, w tym "projektu budowlanego konstrukcji wsporczej wolnostojącej tablicy reklamowej BB 18 o wym. 6,00 x 3,00 m na fundamencie trwale związanym z gruntem" wykazała, iż przedmiotowe urządzenie reklamowe należy zaliczyć do kategorii budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Przedmiotem opracowania jest "projekt budowlany konstrukcji stalowej wsporczej dla gotowej tablicy reklamowej o wymiarach zewnętrznych 6,16 x 3,16 m oraz posadowienie słupa na stopie fundamentowej trwale związanej z gruntem". Przedmiotem zgłoszenia jest zatem budowa konstrukcji wsporczej, a nie tablicy reklamowej albo urządzenia reklamowego, jako całości funkcjonalnej urządzenia reklamowego. Zatem zakres robót objętych zgłoszeniem wykracza poza dyspozycję art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Organ powołał się na stanowisko GUNB z 2.03.2007r. "wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe są, w rozumieniu Prawa budowlanego, budowlami. Natomiast taka kwalifikacja inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane). A. S.A. złożyła odwołanie od ww. decyzji zarzucając naruszenie m. in. przepisu art. 30 ust. 5 oraz art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W odwołaniu inny pełnomocnik A. S.A, radca prawny G. F. dowodzi, że firma dokonała zgłoszenia w dniu 14.08.2007 r., a organ I instancji decyzją z [...].08.2007 r. wniósł sprzeciw, który został doręczony dopiero 18.09.2007 r., tj. po 30 dniach od dokonania ww. zgłoszenia. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2007r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] wnoszącą sprzeciw od zgłoszenia. Organ nie podzielił zarzutu wydania decyzji po terminie wskazanym w ustawie wskazując, że decyzję wysłano zarówno na adres Firmy jak i jej pełnomocnika, podane VII SA/Wa 184/08 w zgłoszeniu z dnia 10.08.2007 r. Firma A. S.A. z siedzibą w P. odebrała przesyłkę w dniu 05.09.2007 r., czyli w 22 dni od dnia zgłoszenia zamiaru instalacji przedmiotowego urządzenia reklamowego, natomiast pełnomocnik inwestora siedzibą w W. odebrał decyzję w dniu 18.09.2007 r. pomimo, że organ I instancji wyekspediował pismo w tym samym dniu. Wojewoda podkreślił, że to w gestii pełnomocnika inwestora był stan, że decyzję z dnia [...].08.2007 r. odebrał po upływie 30-dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu, określonym w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Organ I instancji bowiem z należytą starannością wyekspediował ww. decyzję na adres pełnomocnika i firmy. Inwestor odebrał decyzję w siedzibie w P. już 05.09.2007 r. czyli w terminie 30-dniowym od dnia zgłoszenia przedmiotowej inwestycji, zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Wobec niemożności doręczenia pisma pełnomocnikowi w W., ww. decyzja została złożona w Urzędzie Pocztowym w dniu 04.09.2007 r. i odebrana przez pełnomocnika dopiero 18.09.2007 r. Brak odbioru decyzji w wymaganym przez ustawę Prawo budowlane terminie przez pełnomocnika nie wynikał z niewłaściwego działania czy zaniechania organu I instancji. Ustosunkowując się do zarzutu podnoszonego przez skarżącego odnośnie naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane organ stwierdził, że wielkość projektowanego nośnika reklamowego (wysokość 9,00 m, powierzchnia tablicy 18 m2 - 6,00 m x 3,00 m), masa całkowita, jak i sposób osadzenia na gruncie świadczą o tym, że jest to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Tym samym do tego typu budowli nie może mieć zastosowanie przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowle wymagają pozwolenia na budowę, (wyrok NSA z 25.05.2007r. II OSK 1509/06, niepubl.). Wojewoda wskazał ponadto, że budowę obiektu budowlanego, która nie mieści się w katalogu art. 29 Prawa budowlanego, należy poprzedzić uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym W skardze do Sądu A. SA. zarzuciła decyzji naruszenie: art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji, że organ I instancji wniósł sprzeciw po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, VII SA/Wa 184/08 art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót budowlany nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 7, 77 i 107 KPA poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego niewłaściwe uzasadnienie decyzji. Skarżący podtrzymał stanowisko, że w przedmiotowej sprawie zgłoszenia dokonano dnia 14 sierpnia 2007 r., natomiast organ doręczył pełnomocnikowi Skarżącej sprzeciw dopiero 18 września 2007 r., a więc po terminie określonym w art. 30 ust. 5 ustawy. Ponieważ od dnia zgłoszenia zamiaru montażu reklamy do dnia doręczenia sprzeciwu upłynęło 30 dni, zaskarżona decyzja, zdaniem strony winna być uchylona. Skarżąca podniosła również, że dokonała zgłoszenia zamiaru montażu urządzenia reklamowego w trybie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Ten przepis stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z takiej treści cyt. przepisu wynika, że dopuszczalne jest instalowanie tablic i urządzeń reklamowych nie tylko na obiektach budowlanych, ale i na gruncie (Wyrok WSA z 24 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 903/04, wyrok WSA z 30 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1311/04, wyrok WSA z 15 lipca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1504/04). Zdaniem strony organ naruszył art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, że właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy łub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ błędne zastosował w/w przepis nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6, który został obszernie omówiony powyżej, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające VII SA/Wa 184/08 ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji można postawić zarzut naruszenia prawa, a w takim właśnie zakresie możliwa jest sądowa kontrola (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269). Zdaniem Sądu zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego, o czym niżej, a także przepisów prawa procesowego art. 7 i 77 i 107 kpa wobec braku dokładnego wyjaśnienia sprawy, braku wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia materiału dowodowego, gdy zważyć, że uzasadnienie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji nie zawiera właściwej wykładni przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy prawa budowlanego po jego nowelizacji w 2003r (tekst jednolity Dz. U. z 2003r. nr 207 poz. 2016 z późn. zm.). Zgodnie z przepisami art. 29 ust. 2 pkt 6 pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remontowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Przedmiotowe w niniejszej sprawie roboty budowlane wymagają zgłoszenie, o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W świetle dyspozycji przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 należy uznać za sprzeczne z przepisami prawa stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji, że "zamierzone roboty budowlane ze względu na skalę i charakter wykraczają poza dyspozycję art. 29 Prawa budowlanego, bowiem obejmują wykonanie nowego obiektu". Z powyżej zacytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które można uznać za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Prawo budowlane nie przewiduje możliwości formalnego podziału zamierzenia inwestycyjnego i stosowania do tak podzielonych części odmiennych przepisów ustaw VII SA/Wa 184/08 dotyczących pozwolenia na budowę lub zgłoszenie. Ponadto art. 29 ust. 2 pkt 6 zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co niewątpliwie oznacza całość urządzenia reklamowego, a więc także elementów konstrukcyjnych do mocowań samej tablicy reklamowej. W związku z tym nie można podzielić poglądu prawnego wyrażonego w zaskarżonej decyzji o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla tablicy reklamowej zgłoszonej przez stronę skarżącą z uwagi na fakt, iż wielkość projektowanego urządzenia reklamowego, jego masa całkowita, jak i sposób osadzenia na gruncie świadczą o tym, iż zgłoszona inwestycja jest budowlą. Jeżeli organy administracyjne uznają, iż skala wielkości itp. robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego zagraża np.: bezpieczeństwu ludzi lub mienia albo zwiększa ograniczenia lub uciążliwość dla sąsiadów może w drodze decyzji, na podstawie art. 30 ust. 7 prawa budowlanego nałożyć na inwestora obowiązek wykonania pozwolenia na budowę na roboty budowlane objęte zgłoszeniem. Ponieważ uprawnienie to ma charakter uznaniowy to tego rodzaju decyzja wymaga wyczerpującego uzasadnienia przez organ podstaw do zastosowania art. 30 ust. 7 ustawy. Sąd natomiast, nie podzielił zarzutu strony dot. wydania decyzji po terminie wskazanym w ustawie wskazując podobnie jak organ odwoławczy, że decyzję wysłano zarówno na adres Firmy jak i jej pełnomocnika, podane w zgłoszeniu z dnia 10.08.2007 r. Firma A. S.A. z siedzibą w P. odebrała przesyłkę w dniu 05.09.2007 r., czyli w 22 dni od dnia zgłoszenia zamiaru instalacji przedmiotowego urządzenia reklamowego, natomiast pełnomocnik inwestora siedzibą w Warszawie odebrał decyzję w dniu 18.09.2007 r. pomimo, że organ I instancji wyekspediował pismo w tym samym dniu. Wojewoda podkreślił, że to w gestii pełnomocnika inwestora był stan, że decyzję z dnia [...].08.2007 r. odebrał po upływie 30-dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu, określonym w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Organ I instancji bowiem z należytą starannością wyekspediował ww. decyzję na adres pełnomocnika i firmy. Inwestor odebrał decyzję w siedzibie w P. już 05.09.2007 r. czyli w terminie 30-dniowym od dnia zgłoszenia przedmiotowej inwestycji, zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Wobec niemożności doręczenia pisma pełnomocnikowi w Warszawie, ww. decyzja została złożona w Urzędzie Pocztowym w dniu 04.09.2007 r. i odebrana przez VII SA/Wa 184/08 pełnomocnika dopiero 18.09.2007 r. Brak odbioru decyzji w wymaganym przez ustawę Prawo budowlane terminie przez pełnomocnika nie wynikał z niewłaściwego działania czy zaniechania organu I instancji. Rozpoznając sprawę organ administracji architektoniczno budowlanej będzie miał na uwadze powyższą argumentację. Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).