IV SA/Po 130/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus As. sąd. Izabela Kucznerowicz Protokolant Ref. staż. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 25 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenia dotacji 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Wojewody [...]na rzecz P. K. [...] zł (dwa)zł tytułem zwrotu kosztów postępowania /-/I.Kucznerowicz /-/M.Dybowski /-/E.Makosz-Frymus Pismem z dnia [...] r. P.K. wniósł o umorzenie należności z tytułu nienależnie pobranej dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej wraz z należnymi odsetkami (w kwocie głównej [...] zł oraz odsetki w kwocie [...] zł, dalej – wniosek). Wniosek uzasadnił trudną sytuacją majątkową i faktem, że "pośrednio przez pracowników Urzędu Pracy został dwuznacznie oraz niekompetentnie informowany o procedurach, wymaganych przy ubieganiu się o kwotę dotacji", którą zarówno Sąd Rejonowy, jak i Okręgowy nakazał Skarżącemu zwrócić (k. [...] akt administracyjnych). Na podstawie art. 22 ust. 3, 5 i 6 oraz art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. 99/04/1001 ze zm.; dalej - uoz) dnia [...] r. Powiatowa Rada Zatrudnienia w G. uchwałą nr [...] (dalej uchwała Rady Zatrudnienia) negatywnie zaopiniowała wniosek o umorzenie zadłużenia Skarżącego z tytułu otrzymanej dotacji na podjecie działalności gospodarczej (k. [...] akt administracyjnych). Decyzją z dnia [...] r. nr [...] (dalej – decyzja z dnia [...] r.) Starosta G. (dalej – Starosta) na podstawie art. 9 pkt 14 d, art. 76 ust. 7 uoz, w trybie art. 104 i 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. 98/00/1071 – ze zm. – dalej kpa), odmówił umorzenia należności z tytułu otrzymanej przez Skarżącego kwoty dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej "w wysokości [...] zł wraz z odsetkami ustawowymi od kwoty [...],- zł liczonymi od dnia [...] r. oraz kosztami postępowania w wysokości [...] zł, tj. na dzień wydania niniejszej decyzji łączna kwota =[...] zł"; jednocześnie rozłożył kwotę [...] zł na [...] rat miesięcznych płatnych do ostatniego dnia każdego miesiąca począwszy od miesiąca [...] r. w następujący sposób: [...] rat miesięcznych po [...] zł, ostatnia [...] rata płatna w wysokości [...] zł, z jednoczesnym obowiązkiem doliczenia do każdej miesięcznej raty kwoty należnych odsetek ustawowych naliczanych od kwoty aktualnego zadłużenia z tytułu kapitału, tj. począwszy od kwoty kapitału [...] zł. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ przytoczył art. 76 ust. 7 uoz; podkreślił, iż w dniu [...] r. Powiatowa Rada Zatrudnienia w G. negatywnie zaopiniowała wniosek Skarżącego o umorzenie należności. W ocenie organu, dokonanej z uwzględnieniem wskazanego przepisu, nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do umorzenia zadłużenia. Starosta dysponuje tytułem wykonawczym skierowanym przeciwko Skarżącemu i dłużnikom solidarnym (M.K. oraz B.O.), na podstawie którego może być prowadzone postępowanie egzekucyjne. Tytuł obejmuje także należności z tytułu kosztów procesowych. Wobec złożonego przez Skarżącego ustnie wniosku o rozłożenie zadłużenia na raty w przypadku nieuwzględnienia wniosku o umorzenie, postanowiono o rozłożeniu należności na raty (k. [...] akt administracyjnych). Pismem z dnia [...] r. (dalej – odwołanie) Skarżący odwołał się od decyzji z [...] r. podkreślając, że decyzja ta jest dla Niego decyzją bardzo dotkliwą finansowo i pozbawia Go niezbędnych środków utrzymania i wnosząc o uznanie decyzji Starosty za niesłuszną i umorzenie spłaty należności głównej wraz z należnościami ubocznymi. Treść uzasadnienia decyzji Starosty jest zdaniem Skarżącego nad wyraz niesprawiedliwa i ma bardzo "subiektywnie ocenny" charakter, rozstrzygnięcie nie jest poparte żadnymi obiektywnymi przesłankami, zaś Powiatowa Rada Zatrudnienia w ogóle nie wzięła pod uwagę trudnej sytuacji materialnej Skarżącego, podczas gdy dochodzenie należności pozbawi Go niezbędnych środków utrzymania. Nie takie założenia kierowały twórcami powołanej jako podstawa prawna decyzji Starosty ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bo nie jest "promocją zatrudnienia" obciążanie zainteresowanego spłatą dotacji za fakt, że zgodnie z umową podjął się działalności i prowadził ją przez okres jednego roku. Na skutek prowadzenia rzeczonej działalności stworzył dwa dodatkowe miejsca pracy, zatrudniając osoby mające status bezrobotnych bez prawa do zasiłku w G. Urzędzie Pracy. Decyzja organu I instancji nie uwzględnia zdaniem Skarżącego przesłanek faktycznych, a mianowicie faktu, iż nie posiada On żadnego majątku. Zamieszkuje w gospodarstwie domowym wspólnie z rodzicami i to Jego pensja jest głównym źródłem utrzymania rodziny. Matka Skarżącego zarabia [...] zł brutto, ojciec otrzymuje wynagrodzenie w wysokości [...] zł brutto, zaś dochody Skarżącego, pracującego jako pracownik administracji państwowej, wynoszą [...] zł. Pozostałą po dokonaniu wszystkich opłat kwotę, Skarżący przeznacza na studium doktoranckie i na pracę badawczą, których z przyczyn finansowych nie będzie mógł kontynuować. Skarżący zarzucił uchybienie art. 7 i art. 108 kpa (k. [...] akt administracyjnych). Decyzją z dnia [...] r. nr [...] (dalej – decyzja z [...] r.) Wojewoda [...] (dalej – Wojewoda) na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 46 ust. 3 i art. 76 ust. 7 uoz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył ustalony stan faktyczny w ślad za decyzją pierwszoinstancyjną i przytoczył podstawy prawne rozstrzygnięcia (art. 46 uoz). Wojewoda podkreślił, że w przypadku niewywiązania się z obowiązku zwrotu nienależnie pobranych należności , o którym mowa w ust. 2 i 3, dochodzenie roszczeń z tytułu zawartej umowy następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Podstawą prawną do wydawania decyzji o umorzeniu należności i rozłożeniu na raty jest art. 9 ust. 1 pkt 14 uoz. Stan faktyczny w sprawie reguluje także art. 76 ust. 1 uoz. Organ wyjaśnił, że zobowiązany jest rozstrzygać tylko i wyłącznie w granicach wniesionego odwołania. Jeżeli chodzi o kwestię rozstrzygnięcia celowości i zasadności samego zwrotu, organy administracji nie są władne w tej sprawie orzekać co do praw i obowiązków stron. Zgodnie bowiem z cytowaną ustawą wszelkie roszczenia majątkowe z tytułu umów cywilnych o refundację rozstrzyga sąd cywilny w trybie kodeksu postępowania cywilnego. Powiatowy Urząd Pracy w G. posiada prawomocny nakaz zapłaty z klauzulą wykonalności przeciwko Skarżącemu. Wojewoda nie jest właściwy do orzekania o legalności i zasadności żądania zwrotu kwoty przyznanej dotacji. Przedmiotem rozstrzygania w postępowaniu odwoławczym jest natomiast legalność i prawidłowość działania organu I instancji przy wydawaniu decyzji o odmowie umorzenia należności z tytułu nienależnie pobranej kwoty dotacji na podjęcie działalności gospodarczej. Organ dokonując wykładni językowej art. 76 ust. 7 uoz przyjął, że wydanie przez Starostę decyzji w kwestii umorzenia należności jest fakultatywne, w tym sensie, że nie ma obowiązku umorzenia należności nawet w sytuacji spełnienia ustawowych przesłanek ku temu. Przed rozstrzygnięciem o umorzeniu należności, zgodnie z wymogiem ustawowym, Starosta musi wystąpić do Powiatowej Rady Zatrudnienia o wydanie opinii w sprawie umorzenia należności, co w niniejszej sprawie uczynił. Powiatowa Rada Zatrudnienia w G. uchwałą z dnia [...] r. negatywnie oceniła wniosek Skarżącego o umorzenie zadłużenia. Wobec powyższego Starosta Powiatowy w G. orzekł, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do umorzenia zadłużenia. Dlatego też orzeczono o rozłożeniu na raty całej kwoty zadłużenia wraz z odsetkami. Jak wynika z dokumentacji, Skarżący dopiero w odwołaniu podniósł swą trudną materialną jako przyczynę jego zadłużenia wobec PUP w G.. Strona nie przedstawiła w dokumentacji dowodów potwierdzających tę okoliczność. Dlatego Starosta nie uznał przesłanki pozbawienia osoby dłużnika lub osoby pozostającej na jego utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania. Organ wyjaśnił i podkreślił, że Organy administracji publicznej obowiązane są do orzekania w kwestii umorzenia zadłużenia tylko i wyłącznie w granicach wyznaczonych przez ustawę, która stanowi o możliwych przesłankach do umorzenia należności. Jednakże nawet po spełnieniu się ustawowych warunków Starosta nie jest zobowiązany do wydawania decyzji w sprawie umorzenia żądanej należności. Organ I instancji chcąc w jakiś sposób umożliwić zainteresowanemu spłatę wymaganej wierzytelności dokonał rozłożenia żądanej kwoty na raty. Organ II instancji po zbadaniu całego stanu faktycznego pod względem legalności i zasadności orzeczenia o odmowie umorzenia zadłużenia stwierdził, iż prawidłowo i właściwe wydano decyzję o odmowie umorzenia żądanej kwoty wypłaconej dotacji na podjęcie działalności gospodarczej (k. [...]). Dnia [...] r. Skargę na rozstrzygnięcie organu I instancji wniósł P.K.. Wskazał, że decyzja jest dlań bardzo dotkliwa finansowo, pozbawia Go niezbędnych środków utrzymania. Podtrzymał wniosek o umorzenie spłaty dotacji wraz z należnościami ubocznymi. Podtrzymując swe wcześniejsze stanowisko, Skarżący wniósł o: uznanie decyzji za niesłuszne; uznanie decyzji Starosty znak: [...] za niesłuszną; zwrot spłaconej dotacji wraz z należnościami ubocznymi; wyciągnięcie konsekwencji wobec Starostwa w związku z niedotrzymywaniem terminu 30 dni na odpowiedź na wnioski Skarżącego (k. [...] akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy na podstawie prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych. Organ przytoczył przepis art. 46, art. 9 ust. 1 pkt 14 oraz art. 76 ust. 1 uoz, a następnie wyjaśnił, że jako Organ II instancji zobowiązany był rozstrzygać tylko i wyłącznie w granicach wniesionej skargi na decyzję co do odmowy umorzenia zadłużenia wobec PUP w G.. Natomiast w kwestii celowości i zasadności samego zwrotu organy administracji nie są władne orzekać co do praw i obowiązków stron. Zgodnie bowiem z cytowaną ustawą, wszelkie roszczenia majątkowe z tytułu umów cywilnych o refundację rozstrzyga sąd cywilny w trybie kodeksu postępowania cywilnego. PUP w G. posiada prawomocny nakaz zapłaty z klauzulą wykonalności, który stanowi ewentualny tytuł wykonawczy jako podstawę postępowania egzekucyjnego. Wobec powyższego Wojewoda nie jest właściwy do orzekania o legalności i zasadności żądania zwrotu kwoty przyznanej dotacji. Organy zatrudnienia (w I jak i w II instancji) nie mogą samowolnie rozstrzygać o obowiązku zwrotu środków na podjęcie działalności gospodarczej, ponieważ ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jednoznacznie stanowi, iż władny w tej kwestii jest tylko i wyłącznie sąd cywilny w trybie kodeksu postępowania cywilnego (art. 46 ust. 4 ww. ustawy). Przedmiotem rozstrzygania w postępowaniu odwoławczym było natomiast legalność i prawidłowość działania organu I instancji przy wydawaniu decyzji o odmowie umorzenia należności z tytułu przyznanej kwoty dotacji na podjęcie działalności gospodarczej. PUP w G. w odpowiedzi na wniosek zainteresowanego rozłożył kwotę należności na [...] rat miesięcznych oraz odmówił umorzenia kwoty należnej wierzytelności. Wojewoda podniósł, że dokonując wykładni językowej art. 76 ust. 7 ww. ustawy stwierdził, iż Starosta w kwestii umorzenia żądanej należności wydaje decyzję fakultatywnego wyboru, tzn. nie ma obowiązku umorzenia należności po spełnieniu się ustawowych przesłanek. Ustawodawca bowiem, poprzez wyraźny zwrot "może" w cytowanym przepisie pozwala na samodzielne orzekanie organu, który przyznał dotację o obowiązku zwrotu takiego rodzaju należności. W ramach uznania administracyjnego Starosta wydaje decyzję w sprawie umorzenia należności w każdym przypadku gdy wystąpią odpowiednie przesłanki ustawowe, które stanowią podstawę możliwości umorzenia żądanej należności. Zgodnie z przepisami, przed rozstrzygnięciem o umorzeniu należności wobec Powiatowego Urzędu Pracy w G., Starosta wystąpił do Powiatowej Rady Zatrudnienia z wnioskiem o wydanie opinii w sprawie umorzenia należności z tytułu pobranej dotacji na podjęcie działalności gospodarczej. Powiatowa Rada Zatrudnienia w G. negatywnie oceniła wniosek Skarżącego, wobec czego Starosta Powiatowy w G. odmówił umorzenia należności i orzekł o rozłożeniu na raty całej kwoty zadłużenia wraz z odsetkami. Zainteresowany dopiero w odwołaniu podniósł swoją trudną materialną jako przyczynę zadłużenia wobec PUP w G., jednakże nie przedstawił w dokumentacji dowodów potwierdzających trudną sytuację materialną. Dlatego też organ I instancji nie uznał powstania przesłanki w postaci pozbawienia osoby dłużnika lub osoby pozostającej na jego utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z przepisami art. 46 uoz oraz przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 31 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu refundacji ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia, doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego, przyznawania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej, środki może otrzymać wyłącznie osoba bezrobotna. Jak zaś wynika z wypisu z ewidencji działalności gospodarczej z dnia 09 grudnia 2005 r., zaświadczenia Urzędu Skarbowego w G. z dnia 21 grudnia 2005 r. oraz zaświadczenia z ZUS Inspektoratu w G. z dnia 15 maja 2006 r., zainteresowany rozpoczął działalność gospodarczą w dniu [...] r., co oznacza, że w dniu podpisywania umowy o refundację, tj. dnia [...] r. nie był osobą bezrobotną, nie przysługiwała mu dotacja na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Ponadto jak wynika "Regulaminu przyznawania bezrobotnym jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej" Starosty z dnia [...] r., "Przez podjęcie działalności gospodarczej rozumie się zgłoszenie jej do opodatkowania w Urzędzie Skarbowym oraz do ubezpieczenia społecznego we właściwym terenowo ZUS. Z dokumentacji wynika, że Skarżący był podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych w okresie od [...] do [...] r. oraz podlegał ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej od dnia [...] r. Wobec powyższego organ II instancji nie przyjął argumentacji zawartej w skardze za zasadną, ponieważ Jego zdaniem zainteresowany w dniu podpisania umowy o refundację prowadził działalność gospodarczą. Odnosząc się do zarzutu podnoszonego przez Skarżącego, a dotyczącego tego, że w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku o refundację nie otrzymał informacji o trybie rozpatrzenia wniosku organ wskazał, że z wyjaśnień PUP w G. wynika, że podczas wizyty w urzędzie Skarżący został poinformowany, iż w związku z realizacją programu "Pierwsza Praca - Pierwszy Biznes" dla osób młodych do 25 lat życia, po zebraniu wymaganej liczby osób kwalifikujących się do tego programu, rozpocznie się procedura związana z realizacją programu. W momencie składania wniosku nie było możliwości poinformowania P.K. o przyznaniu lub odmowie przyznania środków na podjęcie działalności gospodarczej, gdyż środki finansowe zostały przyznane później na realizację programu. Skarżący podnosi w skardze, iż nie otrzymał decyzji Starosty o pozbawieniu go statusu osoby bezrobotnej z dnia [...] r. i w ten sposób nie miał możliwości wniesienia odwołania od niekorzystnej dla niego decyzji. Jednakże w dokumentacji znajduję się fax potwierdzony z oryginałem zwrotnego potwierdzenia odbioru, z którego wynika, iż zainteresowany potwierdził własnoręcznym podpisem odbiór decyzji Starosty z dnia [...] r. w dniu [...] r. Wobec powyższego należało stwierdzić, iż Skarżący otrzymał wskazaną decyzję i mógł od niej w ustawowym terminie wnieść odwołanie (k. [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć w części z innych względów, niż w niej podniesiono. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 153/02/1269, zm. 169/02/1417) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W odniesieniu do aktów i czynności z zakresu administracji publicznej kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. z obowiązującymi w dacie ich wydania przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast zgodnie z art. 135 ppsa Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeśli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. P.K. podnosi w skardze zarzuty dotyczące błędnego uznania, że w dacie zawarcia umowy nie miał już statusu osoby bezrobotnej. Zarzuty Skarżącego należy postrzegać jako zarzut błędnej interpretacji 2 ust. 1 pkt 2 lit. f uoz. W szczególności Skarżący wskazuje, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej i określona w nim data rozpoczęcia działalności nie jest wystarczającą przesłanką sprzeciwiającą się uznaniu osoby za bezrobotną w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f uoz, w brzmieniu obowiązującym przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. 176/07/1243- dalej ustawa zmieniająca). Art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f uoz został zmieniony ustawą zmieniającą. Zgodnie z brzmieniem obowiązującym od dnia 26 października 2007 r., za bezrobotnego uznaje się osobę, która "nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników". Kwestionowaną przez Skarżącego decyzję z dnia [...] r. Starosta wydał w oparciu o art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f powołanej ustawy w poprzednim brzmieniu. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f uoz, bezrobotny to osoba, która nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników oraz spełnia pozostałe warunki określone ustawą. Z brzmienia powołanych przepisów wynika zatem, że ustawodawca wyróżnia "rejestrację", tj. wpis do ewidencji stanowiący wyraz legalizacji działalności gospodarczej i faktyczne "podjęcie działalności". Należy pamiętać, że sam wpis do ewidencji nie daje prawa do prowadzenia faktycznej działalności gospodarczej. Nierzadko podmiot musi uzyskać dodatkowe licencje, czy też zezwolenia. Nie bez znaczenia jest tu także zarejestrowanie się do celów skarbowych, jako płatnika podatku dochodowego, czy płatnika podatku VAT. Pojęcie "podjęcie działalności gospodarczej" wiąże się z faktycznym jej podjęciem, a więc z bezpośrednim przystąpieniem danego podmiotu gospodarczego do obrotu gospodarczego. W takim znaczeniu sformułowania tego używa ustawa o promocji zatrudnienia. O statusie osoby na gruncie powołanych wyżej przepisów decyduje nie zarejestrowanie jako podmiotu gospodarczego, ale faktyczne podjęcie działalności gospodarczej, a więc przystąpienie do obrotu gospodarczego. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie - uchwała 7 Sędziów NSA z 16.12.1996- OPS 5/96- ONSA 2/97/47; wyroki WSA w Poznaniu z: 14.06.2007- IV SA/Po 386/06, 26.10.2006- IV SA/Po 926/05, 20.12.2007 – IV SA/Po 543/07, 28.02.2008 – IV SA/Po 720/07; wyrok WSA w Warszawie z 9.11.2006- II SA/Wa 1494/06, LEX 295073) i w doktrynie (T. Olejarz "Odpowiedzi na pytania dotyczące niektórych przepisów ustawy o zatrudnieniu" Sł. Prac. 3/90/8 - UW. 4; B. Popowska "Postulat unormowania " zawieszenia działalności gospodarczej" jako instytucji prawa działalności gospodarczej" s. 6-10- maszynopis oczekujący na publikację w : "Prawo i Administracja" pod red. K. Wojtczak – t. 6 Wyd. Piła). Wojewoda trafnie wskazał, że kwestia celowości i zasadności samego zwrotu świadczenia rozstrzygnął prawomocnym wyrokiem z dnia [...] r.- [...] Sąd Okręgowy w P.. Zgodnie z art. 365 § 1 kpc, prawomocny wyrok wiąże strony i sąd, który go wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Zagadnienie to wymyka się zatem kontroli Sądu Administracyjnego w niniejszym postępowaniu. Jednakże Skarżący podnosi brak prawidłowego doręczenia odpisu decyzji z dnia [...] r. wskazując, że na zwrotce dotyczącej przesyłki poleconej nr [...] nie ma podpisu Skarżącego, ani podpisu żadnego z domowników. Ustalenie, czy doręczenie odpisu decyzji z dnia [...] r. nastąpiło w sposób przewidziany w trybie art. 39-46 kpa, ma zasadnicze znaczenie. Gdyby bowiem nie doszło do skutecznego doręczenia, nie zacząłby biec dla P.K. termin do złożenia odwołania i decyzja ta nie byłaby ostateczną. Mogłoby to stanowić przesłankę ewentualnego wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia [...] r.- [...]. Oryginałem owej zwrotki nie dysponował w dacie wydania zaskarżonej decyzji Wojewoda, bowiem została ona nadesłano Sądowi dnia [...] r. (k. [...]). Sąd Administracyjny nie może w tej materii prowadzić dowodów z zeznań świadków (np. doręczyciela, urzędnika ekspediującego do Skarżącego odpis decyzji z dnia [...] r.), ani z zeznań strony, ani dowodu z ewentualnej opinii biegłego pismoznawcy (art. 106 § 3 ppsa). Wojewoda uzupełni w tej materii postępowanie dowodowe- w postaci dowodów z dokumentów- książki nadawczej Starosty i dokumentu potwierdzającego doręczenie przez pocztę owej przesyłki. Uchybienia w tej materii (art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa) mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkować musiało uchuleniem zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięciem o kosztach postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ppsa). /-/I.Kucznerowicz /-/M.Dybowski /-/E. Makosz – Frymus mb