II SA/Łd 417/08

Dnia 13 sierpnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2008 roku sprawy ze skargi Rady Miejskiej w W. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w W. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę W dniu [...] r. Rada Miejska w W. podjęła uchwałę nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. obejmującego rejon ulic: W., .S., M., P., K., X, P., P. i linii kolejowej relacji H. – W. W dniu 4 marca 2008 r. Wojewoda [...] wszczął postępowanie określone w rozdziale 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) w celu kontroli zgodności z prawem przedmiotowej uchwały. Z ustaleń dokonanych przez organ nadzoru wynikało bowiem, że została ona uchwalona z naruszeniem zasad sporządzenia aktu planistycznego określonych przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 z 2003 r., poz. 717 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 z 2003 r., poz. 1587 ze zm.). W dniu [...] r. Wojewoda [...] wydał rozstrzygnięcie nadzorcze nr [...], którym stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w W. z dnia [...] r. w całości stwierdzając, że przedmiotowy plan miejscowy dla terenu o symbolu 01U nie wprowadza linii rozgraniczających pomimo, że dla tego terenu przewiduje różne możliwości zagospodarowania, jak np. usługi zdrowia, gastronomia, wypoczynek, składy i magazyny. Brak linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania narusza zasady uchwalania planu określone w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z ustaleń przedmiotowego planu wynika, że dla terenu o symbolu 01KD – KS brak jest oznaczenia parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu dla przewidzianych planem garaży. Z kolei dla budynków znajdujących się poza liniami rozgraniczającymi terenów o symbolach 02MW, 03MN, 08MW-S, 01U oraz znajdującymi się na terenie dróg brak jest ustaleń dotyczących parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy. Uchwalony plan miejscowy narusza zasady uchwalania aktu planistycznego określone w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto tereny wydzielone liniami rozgraniczającymi, dla których przewidziano realizację zabudowy winny mieć określoną wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. W planie miejscowym dla żadnego z tych terenów nie wprowadzono właściwych zapisów dotyczących wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek. Dla terenów oznaczonych symbolami: 01MW – 03MW, 04MW, 04MW/U, 05MW/U, 06MW – S, 08MW – S, 09MW – S, MN, 01U, 03UA, 04U, P, 05UH plan miejscowy nie określa geometrii dachów. Natomiast dla terenu o symbolu 01U nie podano wysokości projektowanej zabudowy. Naruszone zostały przepisy § 4 pkt 6 powołanego wcześniej rozporządzenia. W przedmiotowym planie miejscowym dla terenów o symbolach 01MN – 11MN nie określono ilości miejsc parkingowych dla obiektów usługowych, czym naruszono przepisy § 4 pkt 9 rozporządzenia. Podczas uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W., zdaniem organu administracji doszło do istotnego naruszenia trybu uchwalania aktu planistycznego określonego w art. 17 w związku z art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po wyłożeniu projektu planu, wprowadzone zostały zmiany do projektu planu, wynikające z uwzględnienia uwag do planu zgłoszonych podczas wyłożenia planu do publicznego wglądu. Rada Miejska w W. uchwaliła projekt planu z uwzględnieniem rozstrzygnięcia Burmistrza W. dotyczącego rozpatrzenia zgłoszonych uwag do planu. Z treści dokumentacji planistycznej załączonej do uchwały wynika, że pomimo wprowadzonych zmian do projektu planu, nie powtórzono stosownej procedury określonej w art. 17 ustawy w niezbędnym zakresie. Obowiązek ponowienia procedury w niezbędnym zakresie wynika wprost z ustawy i od obowiązku tego nie zwalniają organu gminy żadne, nawet najbardziej racjonalne względy. Organ nadzoru stwierdził ponadto, że doszło do naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bowiem rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Rada gminy stwierdza o zgodności planu ze studium w formie odrębnej uchwały. W niniejszym przypadku stwierdzenie zgodności planu z ustaleniami studium nie nastąpiło w drodze odrębnej uchwały. Na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] Rada Miejska w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Jako podstawę do wniesienia skargi skarżąca podała uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] r. w sprawie wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię polegającą na tym, że Rada Miejska przed podjęciem uchwały zatwierdzającej plan miejscowy winna była podjąć odrębną uchwałę dokonując oceny zgodności planu ze studium, art. 19 w związku z art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię polegającą na nakazaniu powtórzenia czynności, t. j. wyłożenie projektu planu, podczas gdy Rada Miejska w W. nie wprowadziła żadnych zmian, naruszenie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez zarzucenie braku uregulowań w planie miejscowym określonych w rozporządzeniu i art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz naruszenie art. 91 ustawy o samorządzie gminnym przez przyjęcie, że przedmiotowa uchwała Rady Miasta jest sprzeczna z prawem. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego aktu nadzoru oraz obciążenie Wojewody [...] kosztami postępowania. Skarżąca stwierdziła, że ustawodawca nie nałożył na organ stanowiący obowiązku podjęcia odrębnej uchwały w sprawie oceny zgodności projektu planu miejscowego ze studium. Ocena zgodności planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nastąpiła w preambule uchwały nr [...] z dnia [...] r. Ponadto skarżąca oświadczyła, że Rada Gminy W. nie wprowadziła żadnych zmian do projektu planu. Jednocześnie podniosła, że każda zmiana wymaga rozważenia, czy wprowadzenie do projektu planu zmiany odnośnie ustaleń, które były przedmiotem uzgodnień z właściwymi organami wymaga ponowienia czynności przez uzyskanie uzgodnień do tych zmian i ponownego wyłożenia projektu. W ocenie skarżącej nie można takiej czynności wykonywać w sposób machinalny i bezwiedny i rozstrzygnięcie nadzorcze stanowi nadinterpretację w tym zakresie. Ponadto skarżąca podniosła, że w myśl powołanych ustaw rada gminy nie może bezpośrednio wpłynąć na rodzaj i zakres uwzględnionych przez burmistrza uwag wniesionych w okresie wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu. Ustawodawca nie przewidział bowiem takich kompetencji dla rady. Jednakże ma ona instrument do kontroli nad poczynaniami organu wykonawczego w tym zakresie. Art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyłączne kompetencje przyznaje radzie gminy. To rada, jeżeli uzna za właściwe, może wnioskować o zmiany w przedłożonym projekcie. Takiej czynności może dokonać z własnej inicjatywy lub na wniosek zainteresowanych osób. W ocenie skarżącej mylne jest stanowisko polegające na tym, że przyjęcie uchwały z uwzględnionymi uwagami wniesionymi w trybie art. 17 pkt 13 stanowi jednocześnie przyjęcie uwag, o których mowa w art. 19 ustawy o planowaniu przez radę. Taka interpretacja godzi w zasadę podziału władzy publicznej (ustawodawczej i wykonawczej) oraz narusza zasadę podziału kompetencji. Skarżąca podniosła ponadto, że zarzuty w zakresie naruszenia zasad uchwalania aktu planistycznego określonego w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzeniu świadczą o niezrozumieniu celu jakiemu ma służyć plan. Dla całego obszaru 01U ustalono jako przeznaczenia podstawowe szereg funkcji, które mieszczą się pod jednym pojęciem – usługi. W ocenie skarżącej niezrozumiałym jest czynienie zarzutu o braku linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu. Nieruchomość położoną u zbiegu ulic W. i P. należałoby bowiem podzielić na kilkanaście obszarów, co jest sprzeczne z celem, jakiemu ma służyć plan i interesom właścicieli nieruchomości. Skarżąca stwierdziła, że po wnikliwej analizie rysunku planu nie stwierdzono również istnienia budynków poza liniami rozgraniczającymi w obszarach 02MW, 03MMN, 08MW – S, 01U. W planie nie przewidziano tymczasowego zagospodarowania w myśl art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zatem kształtowanie warunków zabudowy byłoby błędem logicznym. Z tytułu innego przeznaczenia nieruchomości zabudowanych właścicielom nieruchomości będą przysługiwały roszczenia, o których mowa w art. 36 ustawy. Ponadto dla obalenia zarzutu Wojewody [...] o braku właściwych zapisów polegającym na nieokreśleniu powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, skarżąca zacytowała pojęcie wskaźnika zabudowy, którym posługuje się plan, pochodzące ze strony Internetowej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia [...] r. Zdaniem organu na gruncie art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest oczywiste w jakiej formie prawnej ma nastąpić stwierdzenie zgodności planu ze studium. Wykładnia literalna powyższego przepisu zobowiązuje do uchwalenia planu w formie uchwały. Stwierdzenie zgodności planu ze studium jest czynnością, która musi nastąpić przed uchwaleniem planu, a jeśli tak, to powinno to nastąpić w formie odrębnej uchwały. Brak uchwały nie jest jednak zdaniem organu istotnym naruszeniem trybu uchwalania aktu planistycznego skutkującym stwierdzeniem nieważności uchwały. Ponadto z treści dokumentacji planistycznej wynika, że część uwag zgłoszonych do projektu planu miejscowego, po jego wyłożeniu do publicznego wglądu została uwzględniona. Rozstrzygnięcie w sprawie rozpatrzenia uwag zostało wydane przez Burmistrza Miasta W., ale to Rada Miasta uchwaliła plan miejscowy ze zmianami uwzględniającymi treść rozstrzygnięcia, albowiem Burmistrz nie ma takich uprawnień. Stąd też w ocenie organu nie można czynić zarzutu nadinterpretacji prawa w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro wprowadzono zmiany do projektu planu i uchwalono plan ze zmianami, czynności o których mowa w art. 17 ustawy ponawia się w zakresie niezbędnym. Przedmiotowy plan został ustalony bez ponowienia procedury określonej w art. 17 ustawy. Powołane przepisy nie wprowadzają rozróżnienia, jakie zmiany do planu wymagają powtórzenia procedury, dlatego każda zmiana w uzgodnionym i wyłożonym do publicznego wglądu projekcie planu wymaga powtórzenia odpowiednich czynności. Ocenę poprawności wprowadzonych zmian ustawodawca pozostawił organom uzgadniającym i opiniującym projekt planu, w żadnym razie nie należy ona do organów gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów należy w pierwszej kolejności zauważyć, iż zadaniem sądów administracyjnych jest badanie zgodności z prawem kwestionowanych aktów i czynności (bezczynności) organów administracji publicznej, w tym aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz innych aktów organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej a także aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. nr 153, poz. 1269 oraz art. 1 i art. 3 § 1 i 2 pkt 5 – 6 i 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przy czym w myśl art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze skargą na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] stwierdzające nieważność uchwały Rady Miejskiej w W. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podstawę prawną wniesionej w niniejszej sprawie skargi stanowi art. 98 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z powołanym przepisem, rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, w tym rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 96 ust. 2 i art. 97 ust. 1, a także stanowisko zajęte w trybie art. 89, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Niniejszy termin został zachowany, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowego rozstrzygnięcia nadzorczego (k. 29 akt sądowych). W myśl art. 90 ust. 1 powołanej ustawy, wójt obowiązany jest do przedłożenia wojewodzie uchwał rady gminy w ciągu 7 dni od dnia ich podjęcia. Akty ustanawiające przepisy porządkowe wójt przekazuje w ciągu 2 dni od ich ustanowienia. Natomiast stosownie do art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 powołanej ustawy. Powyższy termin w niniejszej sprawie również został zachowany. Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga spełnia zatem w/w warunki formalne. Kwestionowana uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W., będąca aktem prawa miejscowego, o czym stanowi art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, została podjęta na podstawie norm kompetencyjnych zawartych w ustawie o samorządzie gminnym (art. 18 ust. 2 pkt 15) oraz art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl tego ostatniego przepisu plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Zarzuty skargi w sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia należy uznać za niezasadne. Wyjątek stanowi jedynie zarzut dotyczący interpretacji art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawarty w zakwestionowanym rozstrzygnięciu nadzorczym. Strona skarżąca podnosi, iż dokonana przez organ wykładnia powołanego przepisu jest błędna poprzez stwierdzenie, że Rada Miejska przed podjęciem uchwały zatwierdzającej plan miejscowy winna podjąć odrębną uchwałę dokonując oceny zgodności planu ze studium. W tym miejscu należy podnieść, że stwierdzenie przez radę gminy zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego następuje zarówno w sytuacji, gdy zostanie podjęta odrębna uchwała w tym przedmiocie, jak i wówczas, gdy uchwała o zgodności projektu planu miejscowego z ustaleniami studium zostanie podjęta w części wstępnej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1863/06, ONSAiWSA 2008/1/14...). Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowany w powyższym wyroku. Należy jednak zauważyć, że orzecznictwo dotyczące wykładni powyższego przepisu nie jest jednolite. Przyjmuje się bowiem również, że "(...) przepis art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga, aby stwierdzenie zgodności planu ze studium nastąpiło w formie odrębnej uchwały, ze wszystkimi tego konsekwencjami, w tym z prawem jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. A skoro tak to nie jest możliwe, aby stwierdzenie tej zgodności nastąpiło w tej samej uchwale, w której następuje uchwalenie planu" - wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2091/06, LEX nr 341285. Analiza treści przepisu art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym była również przedmiotem rozważań zawartych w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 9 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 583/05, LEX nr 173715. Sąd ten wskazał, że " (...) uchwalenie planu, wraz z jednoczesnym rozstrzygnięciem o kwestiach w nim wymienionych, następuje po stwierdzeniu zgodności planu ze studium. Stwierdzenie zgodności planu miejscowego ze studium jest zatem czynnością towarzyszącą uchwaleniu planu, ale następuje przed jego uchwaleniem. Jeśli tak, to powinno nastąpić w formie odrębnej uchwały. Odrębna, uprzednia uchwała o zgodności planu z ustaleniami studium, podlegająca ocenie organu nadzoru co do jej legalności, a także zaskarżeniu do sądu w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, służy ochronie zasady praworządności w procesie sporządzenia planu, dlatego też brak takiej odrębnej uchwały uznać należy za istotne naruszenie trybu sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy." Podobny pogląd zaprezentowano również w wyroku WSA w Łodzi z dnia 6 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Łd 324/07 przywołanym w zakwestionowanym rozstrzygnięciu nadzorczym. Rozpatrując niniejszą sprawę nie sposób nie zauważyć, że dostrzeżona niejednolitość poglądów co do wykładni art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skutkowała również złagodzeniem i doprecyzowaniem stanowiska Wojewody w tym przedmiocie w toku postępowania sądowo administracyjnego. W zaskarżonym rozstrzygnięciu organ nadzoru stwierdził bowiem, że doszło do naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium i stwierdza o zgodności planu ze studium w formie odrębnej uchwały. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru traktuje natomiast to uchybienie jako naruszenie prawa nie nadając mu jednak charakteru istotnego czy też rażącego naruszenia, a co za tym idzie nie stanowiącego samoistnej podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, stwierdzić należy, iż nie są one zasadne. Należy więc podzielić stanowisko Wojewody dotyczące istotnego naruszenia trybu uchwalania aktu planistycznego określonego w art. 17 w związku z art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl powołanego przepisu, jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą. Nie budzi wątpliwości, że to burmistrz rozstrzyga o rozpatrzeniu uwag dotyczących projektu planu i wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag dotyczących projektu planu a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia( art. 17 pkt 13), jak i to, że to rada gminy decyduje o konieczności dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu, w tym w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu (art. 19 ust. 1). Skoro, jak wywodzi to Wojewoda, część uwag zgłoszonych do projektu planu miejscowego, po jego wyłożeniu do publicznego wglądu, została uwzględniona i wprowadzono zmiany do projektu planu, to czynności, o których mowa w art. 17 winny być ponowione w niezbędnym zakresie. Słusznie podkreśla to organ nadzoru, że przywołane przepisy nie wprowadzają rozróżnienia, jakie zmiany wprowadzone do projektu planu wymagają powtórzenia procedury, dlatego też każda zmiana w uprzednio uzgodnionym i wyłożonym do publicznego wglądu planu wymaga powtórzenia odpowiednich czynności. Zakres zmian w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma wpływ na podjęcie przez radę gminy decyzji o powtórzeniu niektórych etapów postępowania unormowanego w art. 17. Zmiany projektu polegające na przykład na ustaleniu przeznaczenia terenu różniącego się mogą wymagać powtórnego zwrócenia się o zaopiniowanie i uzgodnienie zmienionego projektu z odpowiednimi podmiotami. Zmiany naniesione do pierwotnej wersji projektu mogą też prowadzić do powtórnego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. "Powrót" do określonego etapu postępowania jest równoznaczny z koniecznością podjęcia wszystkich czynności następujących po tym etapie, którego dotyczy zmiana aż do powtórnego przedstawienia radzie gminy do uchwalenia zmienionego projektu planu. Powtórzenie w niezbędnym zakresie postępowania planistycznego w związku z dokonaniem zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu ma na celu objęcie zmienionej części projektu planu trybem określonym w przepisach art. 17 planu. Stąd też zgodnie z art. 18 ust. 2 powtórne postępowanie powinno się ograniczać jedynie do tego fragmentu ( fragmentów ) terenu objętego pracami planistycznymi, do którego odnoszą się przedmiotowe zmiany (Komentarz do art.19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.03.80.717), [w:] T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004). Ponadto należy zauważyć, że strona skarżąca w skardze twierdzi, że Rada Miejska w W. nie wprowadziła żadnych zmian do projektu planu. W ocenie skarżącej rozstrzygnięcie nadzorcze stanowi nadinterpretację w tym zakresie. Powyższa argumentacja nie znajduje jednak uzasadnienia w kontekście treści załącznika nr 2 do planu, a także zapisów na k. 132 – 134 dokumentacji planistycznej, jak słusznie wywodzi to Wojewoda. Skarżąca popada w sprzeczność twierdząc, że w projekcie planu nie było żadnych zmian, a następnie wywodząc, że ustawa przewiduje ponowienie czynności tylko w niezbędnym zakresie, zaś każda zmiana wymaga rozważenia, czy wprowadzenie do projektu planu zmiany odnośnie ustaleń, które były przedmiotem uzgodnień z właściwymi organami wymaga ponowienia czynności przez uzyskanie uzgodnień do tych zmian i ponownego wyłożenia projektu. Należy również zgodzić się z argumentacją Wojewody dotyczącą naruszenia przez stronę skarżącą zasad uchwalania aktu planistycznego określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazany przepis art. 15 ust. 2 powołanej ustawy, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wskazuje na obowiązkowe elementy planu, co powoduje, że brak któregokolwiek z tych elementów stanowi istotne naruszenie zasad procedury planistycznej. Jako przykład naruszenia przepisu art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy organ nadzoru słusznie wskazał na brak właściwego określenia linii rozgraniczających tereny o różnych możliwościach zagospodarowania dla terenu oznaczonego symbolem 01U mimo, że dla tego terenu przewiduje się: usługi zdrowia, gastronomię, wypoczynek, składy i magazyny. Stanowisko Wojewody znajduje potwierdzenie w analizie załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego tabelę zawierającą podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego. Z zapisów tam zawartych jednoznacznie wynika, że ustawodawca wyodrębnia i zalicza np. składy i magazyny do terenów zabudowy techniczno – produkcyjnej (P), a nie zabudowy usługowej (U), jak to uczyniono w planie, będącym przedmiotem oceny organu nadzoru. Podzielić należy również słuszność stanowiska Wojewody dotyczącego braku precyzji w oznaczeniu parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy dla terenów szczegółowo wymienionych w rozstrzygnięciu nadzorczym jak również braku wprowadzenia w omawianym planie miejscowym właściwych zapisów dotyczących wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek. Niewłaściwe zapisy dotyczą również, słusznie podnoszonej przez Wojewodę kwestii geometrii dachów - § 4 pkt 6 rozporządzenia. W myśl cytowanego przepisu ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, że wymogowi określenia geometrii dachów odpowiada użyte w planie pojęcie dachu płaskiego, jedno lub dwuspadowego, a tym bardziej, że brak zapisu w tym przedmiocie jest równoznaczny z zastosowaniem dachów płaskich. Analiza zakwestionowanej rozstrzygnięciem nadzorczym uchwały potwierdza pozostałe zarzuty Wojewody, w tym brak określenia ilości miejsc parkingowych dla obiektów usługowych dla terenów o symbolach 01MN -11MN, co narusza § 4 pkt 9 rozporządzenia zgodnie z którym ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. W ocenie Sądu wskazane uchybienia w pełni uzasadniały wydanie przez Wojewodę zakwestionowanego przez stronę skarżącą rozstrzygnięcia nadzorczego. Zgodnie bowiem z art. 91 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. W myśl natomiast art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Wobec wskazanych naruszeń dotyczących zarówno zasad jak i trybu sporządzania planu miejscowego, z uwagi na ich charakter, zasadnym było stwierdzenie nieważność całej uchwały Rady Miejskiej w W. Nr [...] r. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. obejmującego rejon ulic: W., S., M., P., K., X, P., .P. i linii kolejowej relacji H.– W., zgodnie z art. 91 ust. 1 i art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co też Wojewoda w rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia [...] r. uczynił. W świetle powyższych uwag, nie znajdując podstaw dla uwzględnienia skargi, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. B.C.