III SA/Wa 1340/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2010 r. sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz M. N. kwotę 340 zł (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. Minister Finansów, po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez M. N., Skarżącego w niniejszej sprawie, na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Z motywów postanowienia wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku małżonków L. i M. N. na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia [...] grudnia 2008 r. Zawiadomieniami z dnia [...] grudnia 2008 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunków bankowych, praw majątkowych w postaci papierów wartościowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych oraz wierzytelności rachunku pieniężnego w C. S.A. w W. Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. M. N. wniósł skargę na czynności egzekucyjne dokonane ww. zawiadomieniami. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] oddalił skargę. W zażaleniu Skarżący zarzucił postanowieniu organu pierwszej instancji naruszenie: - art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej jako "u.p.e.a.", przez podjęcie czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych mimo braku uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, - art. 7 Konstytucji RP, art. 6, 7, i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), w zw. z art. 18 u.p.e.a., przez naruszenie zasady praworządności wynikające z nieprawidłowego zastosowania przepisów, które określają uprawnienia procesowe strony oraz naruszenie zasady zaufania do organów administracyjnych, co znalazło swoje odzwierciedlenie w akceptowaniu naruszenia postępowania administracyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Siedlcach, - art. 54 § 4 u.p.e.a, przez uznanie, że skarga jest spóźniona, z uwagi na zakończenie postępowania egzekucyjnego, - art. 29 § 1 i § 2 w związku z art. 27 u.p.e.a. przez niezbadanie dopuszczalności egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych, które nie spełniają wymogów określonych w przepisie art. 27 tej ustawy, - art. 79 § 1, art. 80 § 1 oraz art. 93 § 1 w związku z § 39 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r., w związku z niedokonaniem zawiadomień zgodnie ze wzorami stanowiącymi załącznik do rozporządzenia, - art. 79 § 4 oraz art. 80 § 3 u.p.e.a. przez brak dokonania zawiadomienia zobowiązanego o zajęciu jego praw jednocześnie z zawiadomieniem dłużnika o zajęciu praw. Minister Finansów w postanowieniu z dnia [...] maja 2009 r. stwierdził, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia jest art. 54 § 1 u.p.e.a. Wskazał, że organ egzekucyjny realizując należności objęte tytułami wykonawczymi stosuje środki egzekucyjne przewidziane w u.p.e.a. - art. 7 § 1 tej ustawy. Katalog środków egzekucyjnych stosowanych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych został wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Minister Finansów uznał, iż dokonane w przedmiotowym postępowaniu czynności mieszczą się w tym katalogu. Następnie organ odwoławczy zauważył, że rozpatrując skargę na dokonane czynności, ocenić należy czy są one zgodne z przepisami ustawy. Oceny tej należy dokonać w kontekście przepisów art. 72 - 80 oraz 93, w zw. z art. 67 u.p.e.a. W kolejnym zdaniu Minister Finansów stwierdził, iż w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się do wszystkich zarzutów Skarżącego podniesionych w skardze. Dalej podniósł, że w zażaleniu na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej Skarżący wniósł dodatkowe zarzuty, m.in. wskazując na niezrozumienie zastosowanej przez organ egzekucyjny stawki odsetek za zwłokę w zawiadomieniach. Minister Finansów zwrócił uwagę, iż w zawiadomieniach dotyczących zajęcia praw majątkowych L. i M. N., dokonanych w dniu [...] grudnia 2008 r., zastosowano stawkę odsetek za zwłokę w wysokości 15 %. Według organu odwoławczego, wyjaśnienia więc wymaga kwestia zastosowania tej wysokości stawki odsetek za zwłokę, a co za tym idzie kwota odsetek oraz kwota kosztów egzekucyjnych wskazana na dzień dokonania zajęcia. W związku z powyższym, Minister Finansów uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia celem dokonania oceny dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę ich dokonania. W skardze Skarżący zarzucił postanowieniu Ministra Finansów z dnia [...] maja 2009 r. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynika sprawy: 1. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, 2. art. 107 § 2 w związku z art. 126 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a. poprzez błędne uzasadnienie faktyczne postanowienia, 3. art. 12 i art. 15 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji, 4. art. 80 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, 5. art. 59 § 1 pkt 4 i 7 oraz art. 60 § 2 u.p.e.a. poprzez niewydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego i uchyleniu dokonanych czynności egzekucyjnych. Obszerny wywód skargi Skarżący poświęcił wykazaniu, iż Minister Finansów wbrew dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozpoznania. Według Skarżącego wszelkie okoliczności sprawy zostały wyjaśnione, zaś dokumenty niezbędne do merytorycznego rozpoznania sprawy znajdują się w aktach. Nie zachodzi zatem potrzeba prowadzenia postępowania wyjaśniającego (dowodowego). Skarżący dowodził, iż skoro do kompetencji Ministra Finansów należy wyliczenie stawki odsetek za zwłokę i poinformowanie o tej stawce w stosownym obwieszczeniu, to Minister sam mógł wyjaśnić kwestię prawidłowości stawki odsetek zastosowanej w zawiadomieniach dotyczących zajęcia egzekucyjnego. Zdaniem Skarżącego, organ odwoławczy uchylił się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, mimo iż nie zachodziły do tego podstawy określone w art. 138 § 2 k.p.a. Skarżący podniósł, iż Minister Finansów w ogóle nie odniósł się do zarzutów postawionych w zażaleniu, w szczególności nie zbadał, czy zachodzą przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego i uchylenia czynności egzekucyjnych. Następnie Skarżący przedstawił przebieg postępowania zabezpieczającego i postępowania egzekucyjnego wskazując na szereg nieprawidłowości jakich, w jego ocenie, dopuściły się organy. Stanowisko zawarte w skardze Skarżący podtrzymał w piśmie procesowym, rozwijając niektóre wątki. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Na uwzględnienie zasługuje w szczególności zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W tym miejscu zauważenia wymaga, iż przytoczony przepis znajduje zastosowanie również do zażaleń (art. 144 k.p.a.), tym samym wszystkie uwagi poczynione na jego bazie w zakresie dotyczącym decyzji są aktualne wobec postanowień. Z art. 138 § 2 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy jest uprawniony do wydania decyzji kasacyjnej tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2001 r. sygn. akt II SA/Gd 2235/99, LEX nr 76091). Zatem decyzja taka nie może być podjęta w innych sytuacjach niż określone w art. 138 § 2 k.p.a. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej przez organ pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2006 r. sygn. akt I OSK 884/06, LEX nr 321129). Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego jest dopuszczalny wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy, nie jest więc dopuszczalna wykładnia rozszerzająca. Jeżeli organ odwoławczy nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w sprawie, ma obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy. Zauważenia bowiem wymaga, że przesłanki podjęcia przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia kasacyjnego określone w art. 138 § 2 k.p.a. nie mogą być rozpatrywane samoistnie bez związku z przewidzianymi w art. 136 obowiązkami organu odwoławczego w sferze postępowania wyjaśniającego. Art. 136 k.p.a. stanowi, iż organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Konieczność zatem przeprowadzenia dowodu lub kilku dowodów mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego wyłączając dopuszczalność kasacji decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 1999 r. sygn. akt LEX nr 76091, LEX nr 47269, wyrok WSA z dnia 9 września 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 375/08, LEX nr 517961). W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że organ odwoławczy może powołać się na art. 138 § 2 zd. 1 k.p.a. tylko wówczas, gdy wykaże, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji bowiem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 136 umożliwiłoby temu organowi prawidłowe załatwienie sprawy, podjęcie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej z tym uzasadnieniem, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części, jest równoznaczne z naruszeniem obu tych przepisów (Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 1996 r., Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz M. Jaśkowska, A. Wróbel, LEX, 2009, wyd. III, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 września 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 375/08, LEX nr 517961, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 364/08, LEX nr 518835, wyrok WSA w Lublinie z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 124/08, LEX nr 485729, wyrok WSA w Kielcach z dnia 4 października 2007 r. sygn. akt II SA/Ke 459/07, LEX nr 419069, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 września 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 467/07, LEX nr 372473, wyrok SN z dnia 9 czerwca 1999 r. sygn. akt III RN 7/99, OSNP 2000/9/338). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż Minister Finansów nie wykazał w zaskarżonym postanowieniu istnienia przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Wskazaną bowiem przez Ministra Finansów przyczyną uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ nie była konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (dowodowego) w całości lub w znacznej części. Organ odwoławczy nawet nie wspomniał o konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego. Stwierdził natomiast, że wyjaśnienia wymaga kwestia zastosowania 15% stawki odsetek za zwłokę w zawiadomieniach dotyczących zajęcia praw majątkowych Skarżącego i jego małżonki, a co za tym idzie kwota odsetek oraz kwota kosztów egzekucyjnych wskazana na dzień dokonania zajęcia. Wyjaśnił, iż "przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia celem dokonania oceny dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę ich dokonania". Są to jedyne przyczyny podane w zaskarżonym postanowieniu, które legły u podstaw uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ. Organ nie wyjaśnił przy tym dlaczego nie zastosował art. 136 k.p.a., chociaż zważywszy na przyczynę przekazania sprawy do ponownego rozpoznania brak takiego wyjaśnienia nie dziwi. W świetle przeprowadzonego powyżej wywodu na temat okoliczności w jakich można zastosować tryb przewidziany w art. 138 § 2 k.p.a. wydaje się oczywiste, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem tego przepisu w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Ustalenie prawidłowej stawki odsetek nie wymaga z całą pewnością przeprowadzenia postępowania dowodowego w jakimkolwiek stopniu. Ogranicza się do sprawdzenia w odpowiednich przepisach jaka stawka obowiązywała w danym czasie. Zasadne jest zatem zdumienie Skarżącego, iż Minister Finansów, który stosownie do postanowień art. 56 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005, Nr 8, poz. 60 ze zm.) ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" stawkę odsetek za zwłokę, sam nie jest w stanie zweryfikować poprawności zastosowanej przez organ egzekucyjny stawki odsetek, lecz czynność tę zleca organowi pierwszej instancji. Zasadne jest też twierdzenie Skarżącego, iż zlecenie organowi pierwszej instancji dokonania sprawdzenia prawidłowości zastosowanej stawki odsetek nie wypełnia określonej w art. 138 § 2 k.p.a. przesłanki uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ. Jeśli organ odwoławczy dostrzeże błąd merytoryczny ma obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy, zamiast uchylać decyzje organu pierwszej instancji i przekazywać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jak już powiedziano, Minister Finansów nie poddał w wątpliwość stanu faktycznego sprawy, nie widział potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznym stopniu lub w całości, miał więc obowiązek sam sprawdzić, czy zastosowana została prawidłowa stawka odsetek za zwłokę i w razie potrzeby skorzystać ze swoich kompetencji merytoryczno-reformacyjnych orzekając co do istoty sprawy. Jako zupełnie niezrozumiałe, w świetle postanowień art. 138 § 2 k.p.a., ale również roli organu odwoławczego, należy uznać przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia "celem oceny dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę ich dokonania". Oceny dokonanych czynności egzekucyjnych powołując się przy tym na stosowne przepisy prawa dokonał Dyrektor Izby Skarbowej w postanowieniu z dnia [...] marca 2009 r., od którego Skarżący wniósł zażalenie. Rolą organu odwoławczego było ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, na tym bowiem polega działanie organu odwoławczego. Niedopuszczalne jest uchylanie się organu odwoławczego od wykonania zadań przypisanych mu mocą przepisów prawa i przerzucanie ich na organ, którego rozstrzygnięcie zostało zaskarżone. Z całą pewnością takiej możliwości nie daje organowi odwoławczemu stanowiący podstawę prawną zaskarżonego postanowienia art. 138 § 2 k.p.a. Słusznie Skarżący wskazał na wadliwość uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja (tu: postanowienie) powinna zawierać m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Z kolei według § 3 tego artykułu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek uzasadniania decyzji wiąże się z zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz z wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ ma obowiązek w szczególności: odnieść się do wszystkich argumentów i zarzutów strony, wyjaśnić jakie okoliczności (dowody) wziął pod uwagę oraz wskazać okoliczności (dowody) których nie uwzględnił i dlaczego tego nie uczynił, wyjaśnić jakie przepisy znajdują w sprawie zastosowanie oraz dokonać subsumcji. Z zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) wynika obowiązek organu odwoławczego ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Zatem postępowanie to nie może sprowadzać tylko do weryfikacji (kontroli) zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia powyżej omówionych wymogów. Minister Finansów przytoczył kilka przepisów, po czym stwierdził, iż "dokonane w przedmiotowym postępowaniu czynności mieszczą się w wymienionym katalogu". Nie wskazał nawet jakie czynności były wykonane, nie odniósł się do szeregu zarzutów podnoszonych przez Skarżącego odnośnie do czynności egzekucyjnych. Stwierdził jedynie, że Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się do wszystkich zarzutów Strony podniesionych w skardze. Oprócz wskazania przyczyn uchylenia postanowienia (o czym wyżej) są to jedyne elementy uzasadnienia. Minister Finansów, wbrew nałożonemu na organ odwoławczy obowiązkowi, nie rozpatrzył ponownie sprawy i nie odniósł się do argumentów i zarzutów zawartych w zażaleniu, które Skarżący wyraził na dwunastu stronach pisma z dnia [...] marca 2009 r. W tej sytuacji Sąd nie zna stanowiska Ministra Finansów, wobec czego nie ma możliwości dokonać kontroli motywów rozstrzygnięcia. W takim stanie rzeczy rozważenie merytorycznych zarzutów skargi oznaczałoby de facto zastąpienie Ministra Finansów w jego roli jako organu odwoławczego. Wymagałoby bowiem poddanie ocenie stanowiska zawartego w uzasadnieniu postanowienia organu pierwszej, co należy do kompetencji organu odwoławczego. Tymczasem zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że rola sądu administracyjnego sprowadza się do sprawowania kontroli działalności organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw poprzez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Z powyższych względów niemożliwe jest rozpatrzenie merytorycznych zarzutów skargi. Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę Minister Finansów ma obowiązek sporządzić uzasadnienie odpowiadające wymogom prawa oraz usunąć wszystkie wskazane przez Sąd nieprawidłowości. Zauważenia jeszcze wymaga, iż w sentencji zaskarżonego postanowienia Minister Finansów wskazał, iż uchyla w całości postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Tymczasem postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne zostało wydane w dniu [...] marca 2009 r. i posiada inny numer, tj. [...]. Taki też numer i data postanowienia organu pierwszej instancji zostały wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jednakże sposób rozstrzygnięcia sprawy wynika z sentencji postanowienia, a nie z jego uzasadnienia. Wobec powyższego stwierdzić można, że zaskarżone postanowienie swym rozstrzygnięciem nie obejmuje postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2009 r. i nr [...]. Wadliwość rozstrzygnięcia jest na tyle istotna, iż sama w sobie wystarcza do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Jednak w celu uniknięcia powtórzenia błędów takich jak wcześniej omówione, Sąd zdecydował o ich wykazaniu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), postanowiono jak w sentencji.