II SA/Wa 260/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Sędziowie WSA Adam Lipiński Sławomir Antoniuk Protokolant Małgorzata Kędzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową oddala skargę Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania A. S. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] o odmowie wydania ww. pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, w dniu [...] grudnia 2009 r. wydał decyzję [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m.in., że z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wynika, że organy Policji wydają pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie uzasadniają jego wydanie, tzn. gdy wnioskodawca dowiedzie istnienie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia i zdrowia. A. S. swój wniosek uzasadniła tym, że prowadzi działalność gospodarczą i bardzo często przewozi znaczne kwoty pieniężne. Podniosła również, że samotnie wychowuje córkę. Wskazane przez nią okoliczności powodują w niej obawę o bezpieczeństwo własne oraz córki. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji zasadnie uznał, iż przedstawione przez wnioskodawczynię argumenty nie uzasadniają wydania przedmiotowego pozwolenia. Jej przekonanie o grożącym niebezpieczeństwie ma subiektywny charakter, co potwierdza jej oświadczenie, iż o pozwolenie na broń ubiega się prewencyjnie. Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła, że została wydana z naruszeniem "przepisów prawa, przez ocenę posiadającą cechy dowolności oraz uogólnioną argumentację nie powołującą i nie uzasadniającą konkretnej sytuacji skarżącego (art. 10 ustawy o broń i amunicji)". Podnosząc te zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, iż jest ona niezasadna. Zgodnie z art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w następujących celach: ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia. Z powyżej przytoczonego przepisu wynika, iż okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń jest szczególne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. Bezspornie, na co wskazuje treść art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, ocena, czy obecnie takie szczególne zagrożenie dla skarżącej występuje, należy do organów Policji. Organy Policji, dokonując tej oceny, kierują się posiadaną z urzędu wiedzą dotyczącą bezpieczeństwa powszechnego, w tym bezpieczeństwa lokalnego. Jeżeli zatem stwierdzają, że zagrożenie życia lub zdrowia osoby wnioskującej o udzielenie pozwolenia na broń bojową do ochrony osobistej nie przekracza istotnie takiego zagrożenia w relacji do innych osób, wówczas decyzja odmowna jest uzasadniona. Prowadzenie działalności zawodowej (gospodarczej) nie stanowi o szczególnym zagrożeniu życia osób wykonujących taką działalność. Zaskarżona decyzja, wskazując na tę okoliczność, w ocenie Sądu w składzie orzekającym, w niniejszej sprawie dokonała właściwej oceny zagrożenia życia lub zdrowia skarżącej i jej córki. Zasady wynikające z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji określają ścisłą reglamentację broni, jako że uprawnienie do jej posiadania nie zostało zaliczone do wolności i praw obywatelskich określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 587/05, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 611/07). Brak poczucia bezpieczeństwa, z różnych powodów, deklaruje bardzo wiele osób. Nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 21 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1857/01, wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1825/06). Podkreślenia wymaga fakt, że zagrożenie życia lub zdrowia, uzasadniające wydanie pozwolenia na broń, musi być obiektywne, aktualne i realne, a przede wszystkim ponadprzeciętne w konkretnym środowisku. Sam fakt, że skarżąca odczuwa zagrożenie związane ze swoja osobą, jak również córki, nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania obiektywnego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia, co zdaniem Sądu, organ administracji wykazał w zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem Sądu, aby zminimalizować stan ewentualnego zagrożenia, na co wskazały organy Policji, skarżąca może podjąć działania polegające m.in. na zlecaniu przewozu pieniędzy wyspecjalizowanej firmie, jak również zatrudnić ochronę osobistą dla siebie i córki. Firmy prowadzące tego typu działalność zatrudniają m.in. pracowników, którzy posiadają zezwolenie na broń palną. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.