II SA/Ol 696/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi W. E. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej wykonania bezpiecznej rozbiórki rozbudowanej części budynku I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę 165,60 zł (sto sześćdziesiąt pięć złotych sześćdziesiąt groszy), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. UZASADNIENIE: Decyzją z dnia "[...]". Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118ze zmianami, dalej: Prawo budowlane), nakazał W. D. rozbiórkę, wykonanej bez wymaganego pozwolenia, rozbudowy dwurodzinnego budynku mieszkalnego nr "[...]"w miejscowości P., gmina O. W odwołaniu od tej decyzji W. D. podniosła, że w 2004r. uzyskała decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zezwalającą na rozbudowę swojej nieruchomości. Zarzuciła, że organy administracji, mimo licznych interwencji, nie wydały stosownej decyzji w tym przedmiocie, co spowodowało, że wszystkie, niezbędne dokumenty potrzebne do jej wydania straciły swoją ważność. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Decyzje te zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 kwietnia 2007r. sygn. akt II SA/Ol 349/07, który wskazał w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia na potrzebę wyjaśnienia wątpliwości co do tego, na czym polegały roboty budowlane wykonane przez W. D. W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego nie ustaliły, kiedy dokonano modernizacji bądź dobudowy sieni w przedmiotowym budynku, czy dokonano dobudowy sieni, czy też wyremontowano już istniejącą sień. Ponadto wskazano, że obowiązkiem organu administracji wydającego decyzję o nakazie rozbiórki jest jednoznaczne ustalenie, czy istnieje techniczna możliwość wykonania nakazu rozbiórki dobudowanej (odbudowanej) części budynku, bez ryzyka naruszenia konstrukcji istniejącego budynku oraz z zachowaniem innych wymagań bezpieczeństwa w toku wykonywania prac rozbiórkowych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]". ponownie nakazał W. D. rozbiórkę wykonanej, bez wymaganego pozwolenia na budowę, rozbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego. Powyższa decyzja została uchylona rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]"., który zarzucił organowi I instancji niewyczerpanie wszystkich środków w celu ustalenia stanu faktycznego, w tym możliwości ewentualnej legalizacji spornego obiektu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia "[...]" nakazał inwestorowi wstrzymać roboty budowlane przy rozbudowie budynku mieszkalnego oraz nałożył obowiązek przedłożenia w terminie 60 dni odpowiednich dokumentów. W wyznaczonym terminie W. D. nie wykonała nałożonych na nią obowiązków. W związku z tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]". nakazał w/w rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego, wykonanej bez wymaganego pozwolenia na budowę. Po rozpatrzeniu odwołania W. D., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]"r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Na skutek skargi W. D. na tę decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił decyzje organów obu instancji uznając, że zostały one wydane z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 siertpnia 2002r. Prawo o postępowaniu pzred sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz.12270 ze zmiananmi, dalej: p.p.s.a.). Sąd uznał, że organy orzekające w sprawie wykonały tylko część zaleceń, zawartych w uzasadnieniu wyroku i skupiły się głównie na wykazaniu, że w sprawie doszło do dobudowy nowego ganku (sieni) a nie modernizacji starego. Sąd wskazał na wątpliwości, dotyczące zeznań świadków przesłuchiwanych przez organ, związanych z wymiarami ganku; zarzucił organom, ze nie odniosły się do mapy geodezyjnej z 1976r., przedłożonej przez skarżącą. Należałoby skonfrontować tę mapę z innymi środkami dowodowymi, a przede wszystkim poddać ją analizie. Ponadto Sąd wskazał, że organy w ogóle nie wykonały tej części zaleceń, zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administraycjnego w Olsztynie z dnia 11 kwietnia 2007r. sygn. akt II SA/Ol 349/07 które wskazywały na konieczność jednoznacznego ustalenia czy istnieje techniczna możliwość wykonania nakazu rozbiórki dobudowanej (odbudowanej) części budynku, bez ryzyka naruszenia konstrukcji istniejącego budynku oraz z zachowaniem innych wymagań bezpieczeństwa w toku wykonywania prac rozbiórkowych. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 września 2009r. sygn.akt II SA/Ol 616/09 wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy winny jednoznacznie ustalić jaki był charakter prac budowlanych dotyczących ganku, a więc czy była to dobudowa całkowicie nowego ganku czy też tylko modernizacja starego. Po ostatecznym rozstrzygnięciu tej kwestii, niezbędnym i kluczowym będzie ustalenie czy istnieje techniczna możliwość wykonania nakazu rozbiórki dobudowanej (odbudowanej) części budynku, bez ryzyka naruszenia konstrukcji istniejącego budynku oraz z zachowaniem innych wymagań bezpieczeństwa w toku wykonywania prac rozbiórkowych. Ponownie rozpoznając sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dołączył do akt sprawy kserokopie wyrysów z mapy geodezyjnej, obejmujących przedmiotową nieruchomość, według stanu z 1972r. oraz z 2006r. przed inwentaryzacją i po inwentaryzacji a także przesłuchał w charakterze biegłego Geodetę Powiatowego– C. K. Postanowieniem z dnia "[...]"., z powołaniem sie na art. 81 c ust. 2 w zwiazku z art. 48 Prawa budowlanego wymieniony powiatowy organ nadzoru budowlanego, nałożył na W. D. obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej wykonania bezpiecznej rozbiórki rozbudowanej części budynku bez ryzyka naruszenia konstrukcji istniejącego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr "[...]"w miejscowości P., gm. O. w terminie 30 dni od dnia kiedy postanowienie stanie sie ostateczne. W uzasadnieniu postanowienia organ powołał się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, którymi zostały uchylone decyzje, nakazujące rozbiórkę rozbudowanej części budynku. Organ wskazał, iż aby wykonać zalecenia Sądu, postanowiono orzec o nałożeniu obowiązku. W. D. wniosła zażalenie na wymienione postanowienie, w którym poddała w wątpliwość zasadność nałożenia wydania zaskarżonego postanowienia. Wskazała, że nie wiadomo jakie istotne okoliczności, wymienione w art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego ekspertyza miałaby rozwiać. Strona podnosiła, iż nadal nie zostały wyjśnione dokładnie istotne okoliczności faktyczne, dotyczące daty wykonania spornych robót budowlanych oraz rozmiarów przedmiotowej sieni. Zarzucała, iż organ nadal nie ustosunkował się do mapy z 1997r., z której ma wynikać, że rozmiary sieni nie uległy zmianie. Wywodziła, że postanowienie, wydane na podstawie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego, winno być podjęte w ramach już toczącego się postępowania, ale po uprzednim przeprowadzeniu wstępnych wyjaśnień. Wydanie postanowienia jest chybione w sytuacji, gdy organ nie wykonał zaleceń Sądu, majacych gruntowne znaczenie dla sprawy, a które organ przemilczał. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia "[...]". utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy dokonał bardzo obszernej analizy dowodów zebranych w sprawie, w tym mapy zasadniczej wg stanu z 1997r i 2006r., na podstawie których uznał, że inwestorka rozebrała starą sień, a w jej miejsce wybudowała nową, która różni się konstrukcją i parametrami od poprzedniej. Organ wskazał, ze roboty te zostały rozpoczęte w czerwcu 2006r. a trwały jeszcze w sierpniu 2006r. Zakres tych robót, w ocenie organu II instancji, mieści się w pojęciu rozbiórki oraz budowy, na które inwestor winien uzyskać pozowlenie na budowę, zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego. Uchybienie temu obowiązkowi obliguje organ do wydania nakazu rozbiórki, zgodnie z art. 48 ust. 2 tej ustawy. Organ odwoławczy wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, związany wyrokiem Sądu z dnia 29 września 2009r. nałożył na W. D. obowiązek dostarczenia ekspertyzy, która rozstrzygnęłaby kwestię technicznej możliwości wykonania rozbiórki bez ryzyka naruszenia konstrukcji istniejącego budynku. W tej sytuacji zasadności nałożenia obowiązku nie można kwestionować. W. D. wniosła skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]"., w której wnosiła o uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zarzucała, iż organy orzekające w sprawie naruszyły art. 7 -10 K.p.a. oraz niezastosowały się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zawartych w wyrokach z dnia 11 kwietnia 2007r. sygn. akt II SA/Ol 349/07 i z dnia 25 września 2009r. sygn. akt II SA/Ol 616/09. W uzasadnieniu skarżąca wskazywała, że środek dowodowy, przewidziany w art. 81c Prawa budowlanego nie służy ustaleniu, czy i w jaki zakresie dopuściła się robót budowlanych, wymagajacych pozwolenia na budowę, a takie okoliczności nakazał zbadać Sąd. Skarżąca powoływała się na wcześniejszą ekzpertyzę, wykonaną przez nią na polecenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z której wynika, iż ogólny stan techniczny budynku jest zły. W związku z tym wątpliwa jest racja bytu zaskarżonego postanowienia, skoro elementy konstrukcyjne budynku, nawet bez ingerencji osób trzecich, są złe i wymagają kapitalnego remontu. Skarżąca powtórzyła argumentację, zawartą w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Dodatkowo podniosła, że zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego obciąża organ administracji, który w niniejszej sprawie obowiązek ten zaniedbuje. Ponadto W. D. zarzuciła, że organ II instancji wydał zaskarżone postanowienie przed upływem terminu do zapoznania się z aktami sprawy i składania wniosków. Na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010r. skarżąca poparła swoją skargę oraz wniosła o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów poniesionych w sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska organ wskazał, iż organ I insytancji wydając postanowienie w opraciu art. 81c ust. 1 Prawa budowlanego działał w ramach związania wyrokiem Sądu na podstawie art. 153 p.p.s.a. Ponadto organ odwoławczy obszernie odniósł się do kwestii samowoli budowalnej popełnionej przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty są zasadne. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którym zostało utrzymane w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie nałożenia na skarżącą obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej. Postanowienie to zostało wydane w toku postępowania, którego przedmiotem jest rozbiórka części budynku mieszkalnego. Jednakże niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne nie obejmuje kontroli legalności całego postępowania prowadzonego w tej sprawie, ale tylko tę jego część, która odnosi się do zbadania, czy organy administracji nadzoru budowlanego prawidłowo nałożyły na W. D. obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej wykonania bezpiecznej rozbiórki rozbudowanej części budynku bez ryzyka naruszenia konstrukcji przedmiotowego budynku mieszkalnego. Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy uzasadniały wydanie zaskarżonego postanowienia tym, iż były związane zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zawartymi w uzasadnieniu wyroku tegoż Sądu z dnia 25 września 2009r. sygn. akt II SA/Ol 616/09. Istotnie postanowienie, będące przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w rozpoznawanej sprawie zostało wydane wskutek ponownego rozpatrzenia sprawy już po wymienionym wyroku, uchylającym decyzje organów obydwu instancji w sprawie, której przedmiotem był nakaz rozbiórki spornej części budynku mieszkalnego. Zatem, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., organy były związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w orzeczeniu Sądu. Istotną w sprawie jest więc odpowiedź na pytanie: czy z uzasadnienia powoływanego wyroku tutejszego Sądu z dnia 25 września 2009r. rzeczywiście wynikała powinność obciążenia strony postępowania obowiązkiem dostarczenia przedmiotowej ekspertyzy technicznej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na pytanie to nie można udzielić odpowiedzi twierdzącej. Zaskarżone rozstrzygnięcie organu II instancji dotyczy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, które zostało wydane na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. Przepis ten daje organom nadzoru budowlanego uprawnienienie do nałożenia na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz, na koszt osoby zobowiązanej do ich dostarczenia, ale tylko w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. Zważyć należy, iż wskazany przepis wprost określa przesłanki, których zaistnienie daje możliwość nałożenia wymienionego obowiązku. Przepis ten może mieć zastosowanie tylko wówczas, jeżeli istnieje uzasadniona wątpliwość co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego (niepublikowany wyrok NSA z dnia 4 października 2005 r. sygn. akt OSK 816/04., niepublikowany wyrok WSA w Olsztynie sygn. akt II SA/Ol 323/08 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ administracji może nałożyć na stronę obowiązek przedłożenia ekspertyzy, o której mowa w art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane dopiero po przeprowadzeniu postępowania zgodnie z art. 7 i 77 § 1 K.p.a., które nakładają na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Zgromadzony w sprawie materiał winien być rozważony i oceniony zgodnie z art. 80 K.p.a. pod kątem spełnienia przesłanek, określonych w stosowanym w sprawie przepisie Prawa budowlanego. Zwrócić należy uwagę na to, iż nadzór budowlany to fachowy pion administracji publicznej, dysponujący pracownikami, którzy legitymują się odpowiednimi kwalifikacjami zawodowymi i odpowidnim poziomem wiedzy fachowej z zakresu budownictwa. Co za tym idzie ewentualne wątpliwości w ramach swoich kompetencji organ powinien rozstrzygać we własnym zakresie. Przepis art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, który faktycznie przerzuca na stronę koszty ustalenia stanu technicznego budynku, powinien być wykorzystywany tylko w sytuacjach wyjątkowych, kiedy organy nadzoru budowlanego nie są w stanie - przy użyciu posiadanej wiedzy i środków, którymi dysponują - rozstrzygnąć powstałych wątpliwości, a omawiany przepis nie może być nadużywany (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 18 grudnia 2007r. sygn. akt II SA/Kr 351/07 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 marca 2009r. sygn. akt II SA/Po 711/08 - dostępne w bazie orzeczeń j/w.). Z samego faktu, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 września 2009r. wskazał na potrzebę jednoznacznego ustalenia, czy istnieje techniczna możliwość wykonania nakazu rzobiórki dobudowanej (odbudowanej) części budynku, bez ryzyka naruszenia konstrukcji istniejącego budynku, nie można wnioskować, że okoliczność tę winna udowodnić strona. Tym bardziej, że w uzasadnieniu wyroku tutejszego Sądu z dnia 11 kwietnia 2007r. sygn. akt II SA/Ol 349/07 wskazano, że ustalenie, czy istnieje techniczna możliwość wykonania nakazu rozbiórki dobudowanej (odbudowanej) części budynku, bez ryzyka naruszenia konstrukcji istniejącego budynku jest obowiązkiem organu administracji wydającego decyzję o nakazie rozbiórki. Zasada oficjalności obowiązująca w postępowaniu administracyjnym (art. 7, 75 K.p.a.) wymaga, aby w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy oraz dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Oznacza to, iż organy winny z urzędu przeprowadzać dowody służące dokładnemu ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Powołanie się na związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu tutejszego Sądu z dnia 25 września 2009r. (art. 153 p.p.s.a.) nie mogło zastąpić należytego wykazania przez organ nadzoru budowlanego istnienia uzasadnionych wątpliwości, o których mowa w art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane. (por. Z.Kostka [w:] Prawo budowlane, Komentarz, Gdańsk 2005, str. 183). Nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej dotyczącej wykonania bezpiecznej rozbiórki rozbudowanej części budynku bez ryzyka naruszenia konstrukcji budynku mieszkalnego (a więc zakresowo różnej od określonej w art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego) narusza ogólne zasady postępowania administracyjnego (zasadę bezstronmości, zasadę prawdy obiektywnej, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa). Przedmiotowa ekspertyza miała w istocie pełnić funkcję opinii biegłego, a takiej roli przypisać jej nie można, choćby zważywszy na ograniczenia wynikające z art. 84 § 2 K.p.a. w związku z art. 24 K.p.a. Poczynione rozważania nie przesądzają o konieczności powołania biegłego w sprawie. Z resztą taki obowiązek nie wynikał też z cytowanych wcześniejszych wyroków tutejszego Sądu. Sąd wskazywał tylko na konieczność ustalenia okoliczności faktycznej istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, nie przesądzając w jaki sposób organ winien to uczynić, pozostawiając tę kwestię do uznania organu. Wobec powyższego uzasadniony jest wniosek, iż organy orzekajace w sprawie naruszyły podstawowe zasady procedury zawarte w art. 7 K.p.a, art. 77 § 1K.p.a., art. 75 § 1K.p.a. i art. 80 K.p.a, jak i wymogi stawiane uzasadnieniu rozstrzygniecia art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 140 K.p.a. - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać bowiem należy, iż organy obydwu instancji, a w szczególności organ odwoławczy, bardzo szczegółowo odniosły się w uzasadnieniu do kwestii zakresu robót budowlanych, wykonanych przez inwestorkę bez wymaganego zezwolenia. Natomiast w istocie nie wyjaśniły dlaczego, w ich ocenie, należało nałożyć na skarżącą obowiązek przedłożenia przedmiotowej ekspertyzy. W wyniku popełnionych uchybień organy naruszyły także przepis prawa materialnego to jest art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, bowiem nie wykazały przesłanek do jego zastosowania w sprawie. Zastąpienie koniecznych rozważań z powołaniem się na związanie wskazaniami co do dalszego postępowania, zawartymi w wyżej wskazanym wyroku tutejszego Sądu, nie może być uznane za wystarczające. Jeszcze raz należy podkreślić, iż w niniejszej sprawie Sąd kontrolował jedynie zgodność z prawem, wydanego w sprawie postanowienia. Dlatego nie było potrzeby oceny prawidłowości ustaleń organu, dotyczących zakresu i terminu wykonanych przez inwestorkę robót budowlanych. Te kwestie należą bowiem do istotnych okoliczności faktycznych postępowania głównego, w ramach którego wydano zaskarżone postanowienie, mające charakter wyłącznie dowodowy. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przedstawione powyżej uwagi i poczyni ustalenia w zakresie możliwości wykonania bezpiecznej rozbiórki spornej części budynku bez ryzyka naruszenia konstrukcji istniejącego budynku mieszkalnego, przy użyciu wszelkich dostępnych środków dowodowych. Powyższe powinno nastąpić z poszanowaniem zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego reguł gromadzenia materiału dowodowego i jego oceny. Organ winien też, zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. zapewnić stronom możliwość brania udziału w każdym stadium postępowania albowiem słuszny okazał sie zarzut skargi, iż organ II instancji wydał zaskarżone postanowienie przed upływem ustalonego terminu do zapoznania się z aktami sprawy i złożenia wniosków. Ponadto obowiązkiem organu będzie należyte uzasadnienie swego rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że do wydania zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji doszło z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem prawa materialnego i dlatego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ) i c) p.p.s.a. oraz art. 152 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do wyniku sprawy, na podstawie art. 200 p.p.s.a.