I SA/Gd 1146/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi I.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza do Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 112( sto dwanaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W roku 2008 r. I.B. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą, dochody z której opodatkował podatkiem liniowym, wg stawki 19 %. Działalność tą prowadził w ramach dwóch spółek cywilnych: "A" S.C. – M.K., I.B. oraz "B" - I.B., G.B. W spółce "A" prowadzone były księgi rachunkowe, a w spółce "B" podatkowa księga przychodów i rozchodów. W zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) - PIT-36L, w roku podatkowym 2008, I.B. wykazał przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł, koszty uzyskania przychodu [...] zł, dochód: [...] zł, oraz należny podatek [...] zł. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 08 kwietnia 2010 r. określił podatnikowi zobowiązanie za 2008 r. z tytułu podatku dochodowego od dochodów z działalności gospodarczej prowadzonej w 2008 w kwocie [...] zł. Po rozpoznaniu wniesionego przez podatnika odwołania decyzja z dnia 14 września 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji, zakwestionował prawo do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodu spółki "A" wydatków w wysokości [...] zł poniesionych na zakup oleju napędowego do samochodu zastępczego oraz kwoty [...] zł z tytułu zakupu kart rabatowych upoważniających do zniżek przy zakupie usług hotelowych i gastronomicznych. W kosztach tych uwzględnił natomiast zapłacone składki na ubezpieczenie pracowników w kwocie [...] zł. Organ podatkowy dokonał również korekty kosztów uzyskania przychodu spółki "B" poprzez ich obniżenie o kwotę [...] zł i wyłączenie z nich wydatków poniesionych na zakup prowiantu dla załogi w okresie postoju kutra w stoczni, stałych wydatków przypadających na 60 dniowy okresu postoju kutra, sfinansowanych z otrzymanej pomocy finasowej; wydatku podwyższającego wartość środka trwałego (łuskarki do lodu), a także kwot wynikających z zawyżenia odpisów amortyzacyjnych żurawika, łuskarki do lodu i urządzenia chłodniczego. Jednocześnie organ podwyższył koszty o kwotę [...] zł z tytułu zwiększenia odpisu amortyzacyjnego na skutek podwyższenia wartości początkowej kutra o wartość radaru i radiotelefonu oraz o [...] zł z tytułu opłaty za prowadzenie rachunku bankowego spółki. Organ dokonał również korekty przychodu poprzez obniżenie go o kwotę [...] zł w związku z zawyżeniem amortyzacji naliczonej od łuskarki do lodu i urządzenia chłodniczego, których zakup w 40% został sfinansowany ze środków Unii Europejskiej oraz nie zaewidencjonowaniem odsetek od środków na rachunku bankowym w kwocie [...] zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku I.B. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podkreślił, że wydatek poniesiony na zakup kart rabatowych był związany z planowanymi podróżami służbowymi związanymi z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zatem zdaniem podatnika, o wyłączeniu tego wydatku z kategorii kosztów nie powinien decydować fakt, że karty te nie zostały wykorzystane; istotny był bowiem cel, któremu miało służyć ich nabycie. W ocenie skarżącego bezpodstawne było również zakwestionowanie wydatków poniesionych na zakup prowiantu dla rybaków. Zakup ten został potwierdzony w oświadczeniu jednego z rybaków, a zatem kwestia zakupu została w sposób wiarygodny wykazana. Podatnik nie zgodził się również z oceną mocy dowodowej złożonego oświadczenia wskazując, że zostało ono podpisane pełnym imieniem i nazwiskiem, a sam brak daty jest nieistotny dla oceny tego dowodu. Podatnik nie zgodził się również z tym, że kwota wydatkowana na instalację gniazda elektrycznego winna zostać wyłączona z kosztów uzyskania przychodu i powiększać wartość początkową łuskarki. W jego bowiem ocenie, jest to element, który nie stanowi integralnej części tego urządzenia. Zdaniem skarżącego istniały także podstawy do tego, aby w ciężar kosztów zliczyć wydatki poniesione w czasie postoju kutra w okresie od października do grudnia 2008 r. W tej mierze wskazał, że z otrzymanej pomocy finansowej nie zostały sfinansowane żadne wydatki poniesione w okresie postoju kutra. Uzyskana pomoc stanowiła bowiem rekompensatę za utracone przychody z tytułu powstrzymania się od połowów, nie była natomiast refundacją poniesionych przez beneficjenta kosztów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podatnika zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Należy przy tym podkreślić, że nie wszystkie z podniesionych przez podatnika zarzutów stanowiły o wadliwości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Stosownie do brzmienia art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 j.t.) – zwana dalej u.p.d.o.f., Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Powyższy przepis zawiera ogólną definicję kosztów uzyskania przychodu. Ustawodawca wyłącza spod pojęcia kosztów uzyskania przychodów wszelkie wydatki na nabycie czy też wytworzenie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. O zakresie pojęcia "wydatków na nabycie" decyduje fakt, czy określone wydatki - składając się na cenę nabycia - podwyższają wartość początkową środka trwałego. Należy przy tym pamiętać, że określenie "cena nabycia" jest pojęciem ustawowym, którego znaczenie definiuje ustawodawca za pomocą definicji legalnej, zawartej w art. 22g ust. 3 u.p.d.o.f. Zgodnie z powołanym przepisem Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku. Aby określony wydatek, który został poniesiony przed dniem przekazania środka trwałego do używania, mógł zostać uznany za niestanowiący kosztu uzyskania przychodu, konieczne jest istnienie związku pomiędzy tym wydatkiem, a nabyciem środka trwałego. Winien być to zatem wydatek tego rodzaju, który bezpośrednio dotyczy nabywanego środka trwałego i wskutek jego poniesienia prowadzi do zwiększenia jego wartości początkowej. Za taki w ocenie Sądu nie sposób było uznać wydatku poniesionego na wykonanie prac elektrycznych. Jak wynika z dokonanych przez organ ustaleń, podatnik w 2008 r. poniósł koszty związane z modernizacją istniejącej na kutrze sieci elektrycznej, polegającej na wymianie gniazd, przerobieniu instalacji i jej sprawdzeniu. Uznać zatem należy, że prace te w istocie związane były z samym kutrem, którego ta instalacja stanowiła integralną część, a nie z zakupionym w późniejszym okresie środkiem trwałym. Nie dotyczyły one w żadnym zakresie samego urządzenia w postaci łuskarki do lodu, lecz miejsca w którym to urządzenie miało funkcjonować. W związku z powyższym błędne jest rozstrzygnięcie organu, że poniesiony wydatek nie stanowi kosztu uzyskania przychodu, lecz wydatek podnoszący wartość początkowa środka trwałego (łuskarki do lodu). Należy jednocześnie zauważyć, że w zakresie przyjęcia kwoty [...] zł jako nie stanowiącej kosztu uzyskania przychodu, wnioskowanie organu jest zupełnie dowolne. Organ podatkowy nie uzasadnił bowiem dlaczego z całej uiszczonej przez podatnika kwoty za wykonanie prac elektrycznych wybrał akurat tę sumę. Przyjmując bowiem argumentację organu, za koszt związany z nabytym urządzeniem w równym stopniu należałoby uznać wydatek w wysokości [...] zł poniesiony w związku ze sprawdzeniem stanu izolacji zasilającej, czy też sumę [...] zł na wymianę gniazda zasilającego fabrykę do lodu. Każda z tych kwot, przy przyjęciu stanowiska organu, mogłaby w równym stopniu co przyjęta przez organ suma [...] zł, stanowić koszt powiększający wartość środka trwałego. Za nietrafne Sąd uznał także rozstrzygnięcie w zakresie zakwestionowania po stronie kosztów uzyskania przychodu sumy w wysokości [...] zł wydatkowanej na zakup prowiantu. Za niekwestionowane w tej mierze należy uznać to, że wydatek został przez podatnika poniesiony. Organ uznał jednak, że poniesienie tego wydatku nie pozostawało w związku z osiągnięciem przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów. Odnosząc się do powyższych wniosków Dyrektora Izby Skarbowej należy przede wszystkim wskazać, że okoliczność przeprowadzenia remontu kutra nie była negowana przez organ podatkowy. W świetle powyższego ustalenia zupełnie niezrozumiałe jest zatem twierdzenie organu, że fakt wyjścia w morze nie został dowiedziony, a w konsekwencji nie istniały podstawy do przyjęcia, że nabyte artykuły spożywcze były przeznaczone dla pracowników podatnika, do wykorzystania w czasie pobytu na morzu i w stoczni. Skoro bowiem macierzystym portem dla kutra podatnika był port w [...], to nielogiczne jest twierdzenie, że kuter ten nie odbył rejsu do stoczni w [...]. Trudno bowiem przyjąć, że jednostka ta mogła w inny sposób, jak tylko drogą morską, udać się do innego portu w celu przeprowadzenia niezbędnych napraw. Zupełnie nietrafne jest przy tym identyfikowanie faktu wyjścia w morze z dokonywaniem połowów i wiązanie ponoszonych przez podatnika wydatków, które można uznać za koszty, tylko z takim zdarzeniem. Nie budzi wątpliwości Sądu, że celem wyjścia kutra w morze nie musi być li tylko i wyłączenie wypłynięcie w celach połowowych, a ponoszone przez podatnika wydatki mogą zostać zaliczone do kategorii kosztów nie tylko wtedy, gdy wydatkowane są w związku z połowem ryb. Za koszty należy uznać również te wydatki, które zostały poniesione w celu zachowania źródła przychodów, czyli ponoszone w tym celu, aby utrzymać źródło przychodów w niezmienionym (niepogorszonym) stanie. W związku z tym wszelkie koszty ponoszone w związku z wypłynięciem kutra w celu przeprowadzenia remontu należy uznać za poniesione w celu zachowania źródła przychodu. W takim bowiem przypadku podatnik wydatkuje określone sumy celem przeprowadzenia niezbędnych napraw, czy modernizacji tak, aby przywrócić pierwotną sprawność kutra i doprowadzić go do stanu umożliwiającego użytkowanie tej jednostki pływającej dla potrzeb prowadzonej działalności. W kontekście powyższych uwag należy podkreślić, że fakt nabycia artykułów spożywczych został potwierdzony dokumentami w postaci faktur, a cel ich nabycia wynika zarówno z twierdzeń samego podatnika jak i przedłożonego przez niego oświadczenia jednego z jego pracowników. Powyższe okoliczności rozpatrywane w powiązaniu z ustaloną datą wypłynięcia do portu w [...] pozwalają w sposób nie budzący wątpliwości przyjąć, że poniesione przez podatnika wydatki na zakup artykułów spożywczych pozostają w ścisłym związku z zachowaniem źródła przychodu. Zatem istniały podstawy, aby uwzględnić je po stronie poniesionych przez podatnika kosztów. Nie sposób przy tym przyjąć, że nabycie artykułów spożywczych zostało dokonane dla potrzeb własnych skarżącego. Wnioskowi takiemu sprzeciwia się treść złożonych w sprawie oświadczeń jak również analiza ilości nabytego towaru. Wielkość zakupionych produktów przeczy możliwości wykorzystania ich wyłącznie dla celów prywatnych podatnika; dowodzą tego choćby dane o ilości nabytego pieczywa (20 sztuk), jaj (100 sztuk), mleka (24 sztuki). Sąd nie zgadza się również z dokonaną przez organ oceną wiarygodności przedłożonego przez stronę oświadczenia. Każdy zgromadzony w sprawie dowód, przy ocenie jego wiarygodności i mocy dowodowej należy rozpatrywać w powiązaniu z innymi dowodami. Wszelkie dowody muszą być analizowane we wzajemnej łączności i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ jest uprawniony do wyciągania określonych wniosków. Tylko tak rozumiana zasada swobodnej oceny dowodów jest zgodna z art. 191 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Wiarygodność dokumentu nie może natomiast zostać zakwestionowana z uwagi na brak datowania oraz nieczytelność podpisu osoby sporządzającej oświadczenie. Jeśli w tym zakresie istnieją jakiekolwiek wątpliwości, organ winien zwrócić się do podatnika o ich wyjaśnienie. Dopiero brak rzetelnych, przekonujących wyjaśnień w tej mierze może skutkować zakwestionowaniem mocy dowodowej takiego dokumentu. Reasumując, za koszty prowadzonej przez podatnika działalności należało uznać zarówno sumę wydatkowaną na pokrycie prac elektrycznych, jak również wydatki związane z nabyciem artykułów spożywczych. W pozostałym zakresie Sąd nie zaaprobował stanowiska podatnika. W szczególności prawidłowo Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, że za koszt uzyskania przychodu nie można było uznać wydatku poniesionego na nabycie kart rabatowych. Dla zakwalifikowania określonego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, niezbędne jest łączne spełnienie następujących warunków. Po pierwsze wydatek musi być rzeczywiście poniesiony. Po drugie koszt musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów. Związek ten rozumieć należy jako bezpośredni co oznacza, że wydatek kwalifikowany jako koszt uzyskania przychodu miał lub co najmniej - w danych okolicznościach – mógł mieć wpływ na wielkość faktycznie osiągniętego przychodu. Trzecim i ostatnim wymogiem pozostaje nie zaliczenie poniesionego przez podatnika wydatku do kategorii tak zwanych kosztów zabronionych, czyli wydatków które ustawodawca zakazuje wliczać w ciężar kosztów – art. 23 u.p.d.o.f. Z powyższego bezspornie wynika, że samo nie wymienienie w treści art. 23 u.p.d.o.f. określonej kategorii wydatków nie przesądza automatycznie o uznaniu ich za koszt uzyskania przychodu. Istotne jest bowiem, aby wydatek faktycznie został poniesiony jak również cel, któremu służyć ma ponoszenie wydatku. W rozpatrywanej sprawie podstawowe znaczenie ma kwestia oceny zasadności poniesienia wydatku na zakup kart rabatowych dla potrzeb uzyskania przychodu. Należy zgodzić się z organem podatkowym, że pomiędzy ich nabyciem, a przychodem nie istnieje związek tego rodzaju, że pozwala zaliczyć poniesione wydatki w ciężar kosztów uzyskania przychodu. Nabyte przez podatnika karty rabatowe miały służyć osiągnięciu określonego celu tj. uzyskaniu upustów przy korzystaniu z usług hotelowych. Jak wynika z dokonanych ustaleń, usługi te nie zostały jednak przez podatnika zrealizowane. Brak jest bowiem dowodów mogących poświadczyć fakt nabycia usług hotelowych. Stwierdzić zatem należy, że nie istnieje związek pomiędzy poniesieniem kosztu, a celem, któremu wydatkowanie sum na nabycie kart miało służyć. Sama możliwość potencjalnego, hipotetycznego skorzystania z usług hotelowych nie jest jeszcze wystarczająca do tego, aby poniesiony wydatek mógł stanowić koszt podatnika. Zwłaszcza, że druga (kolejna) karta została zakupiona w sytuacji, gdy nie korzystano z pierwszej. Sąd aprobuje także ustalenia organu co do wyłączenia z kategorii kosztów uzyskania przychodu kwoty stanowiącej równowartość wydatków przypadających za czas postoju kutra, w związku z zawartą umową o udzielonej pomocy finansowej. Jak wynika z dokonanych ustaleń podatnik, na podstawie umowy z dnia 25 listopada 2008 r. zawartej z Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa uzyskał pomoc finansową, w ramach pomocy publicznej z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej, zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) Nr 744/2008 z dnia 24 lipca 2008 r. ustanawiającego tymczasowe szczególne działanie mające na celu wspieranie restrukturyzacji flot rybackich Wspólnoty Europejskiej dotkniętych kryzysem gospodarczym (Dz.U. UE L. 08.202.1) – zwanego dalej Rozporządzeniem. Przyznane podatnikowi środki pomocowe korzystają z przedmiotowego zwolnienia na podstawie art. 21 ust.1 pkt 47c u.p.d.o.f., zgodnie z którym wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymane od agencji rządowych, jeżeli agencje te otrzymały środki na ten cel z budżetu państwa. Jednocześnie jak stanowi art. 23 ust. 1 pkt 56 u.p.d.o.f. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów: wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 47c. Należy przy tym wskazać, że użyte w przepisie pojęcie "wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów)" dotyczy również wydatków i kosztów, które zostały poniesione, a następnie zwrócone, zrefundowane podatnikowi. Zwrot "bezpośrednio" należy rozumieć jako "bez jakiegokolwiek pośrednictwa", wprost, a nie chronologicznie jako czasowa konwencja zdarzeń (por. wyrok WSA w Gliwicach z 25.02.2009 r. I SA/GL 778/08, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 10.11.2009 r. I SA/Go 457/09 LEX nr 549775). Podkreślenia wymaga również to, że istota udzielonej podatnikowi pomocy nie sprowadza się wyłącznie do zrekompensowania strat powstałych w związku z powstrzymywaniem się od połowów, ale także do zrefundowania tymi środkami pomocowymi części stałych kosztów ponoszonych przez armatorów. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 2 Rozporządzenia, który wskazuje, że z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej, środki przyznane dla rybaków i właścicieli statków rybackich mogą obejmować część kosztów stałych ponoszonych przez właścicieli statków z powodu unieruchomienia tych statków w porcie (takie jak opłaty portowe, koszty ubezpieczenia, koszty utrzymania, koszty finansowe związane z kredytami) oraz część wynagrodzenia podstawowego rybaków. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny i prawny zasadnie zakwestionowano prawo do zaliczenia w ciężar kosztów tych stałych wydatków, które poniesione zostały w okresie przestoju kutra, a które pokryte zostały z otrzymanego dofinansowania. Wbrew twierdzeniom skarżącego z dokonanych ustaleń wynika, że otrzymane środki służyły pokryciu części ponoszonych przez podatnika kosztów, a zatem w tym zakresie nie mogły stanowić wydatków zaliczonych w ciężar kosztów uzyskania przychodu. Ustalenia organów wskazują bowiem, że środki te były przeznaczone na pokrycie wynagrodzeń pracowników, a dowodzi tego m.in. fakt, że pomimo powstrzymywania się od połowów w okresie od października do grudnia 2008 r. uzyskiwane przez rybaków wynagrodzenie kształtowało się na tym samym poziomie jak w poprzednich miesiącach. Ponadto o przeznaczeniu pozyskanych przez podatnika środków decydowała treść zawartej umowy. Część pomocy finansowej została przyznana właśnie w związku z zatrudnieniem na statku rybackim 8 osób. Trafności rozstrzygnięcia w tym zakresie nie podważa również to, że przedmiotowa pomoc finansowa wpłynęła dopiero w dniu 17.12.2008 r., tj. w ostatnim okresie postoju kutra, kiedy większość wydatków została już poniesiona. Z istoty regulacji zawartej w art. 23 ust. 1 pkt 56 u.p.d.o.f. wynika bowiem, że pomiędzy finansowaniem kosztów ze środków pomocowych ma istnieć związek o charakterze przedmiotowym, a nie czasowym. Zatem dla stwierdzenia istnienia tego związku nie jest konieczne, aby środki pomocowe zostały przekazane beneficjentowi przed poniesieniem wydatku, ważne jest natomiast aby wydatek był finansowany z otrzymanego dofinansowania. Sąd uznaje również trafność rozstrzygnięcia co do wyłączenia z kosztów kwoty 190 zł z tytułu nabycia paliwa. W myśl bowiem art.23 ust. 1 pkt 46 oraz ust. 5 u.p.do.f. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków (..) z tytułu używania niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych samochodu osobowego, w tym także stanowiącego własność osoby prowadzącej działalność gospodarczą dla potrzeb działalności gospodarczej podatnika - w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu oraz stawki za 1 km przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra; w celu ustalenia faktycznego przebiegu samochodu osoba używająca tego pojazdu obowiązana jest do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu. W razie braku tej ewidencji wydatki ponoszone przez podatnika z tytułu używania samochodów na potrzeby podatnika nie stanowią kosztu uzyskania przychodów. Przedmiotowy wydatek dotyczył bowiem zakupu oleju napędowego do samochodu zastępczego używanego podczas naprawy samochodu prywatnego, którego koszty użytkowania nie były ujmowane jako koszty uzyskania przychodu spółki "A" (nie była prowadzona ewidencja przebiegu tego pojazdu). Ponadto prawidłowo organ podwyższył koszty uzyskania przychodu o nieuwzględnioną przez podatnika sumę [...] zł uiszczoną z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne pracowników. Uzasadniona była także pozostała nie kwestionowana przez podatnika korekta kosztów uzyskania przychodów spółki "B" poprzez ich obniżenie o sumę [...] zł z tytułu nieuwzględnionego odpisu amortyzacyjnego żurawika [...] oraz kwotę [...] zł. Druga z powyższych sum była konsekwencją nie uwzględnienia przy wyliczaniu należnego odpisu amortyzacyjnego faktu, że wydatki na zakup łuskarki do lodu i urządzenia chłodniczego zostały w 40% sfinansowane ze środków pomocy finansowej, uzyskanej na podstawie umowy z dnia 26.09.2008 r. o dofinansowanie projektu modernizacji kutra celem podniesienia jakości produktu. Reasumując, Sąd za wadliwe uznał rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie zakwestionowania wydatków poniesionych przez podatnika z tytułu modernizacji instalacji elektrycznej oraz nabycia artykułów spożywczych. Przyjęte w tym zakresie wnioskowanie organu było dowolne, nie znajdowało oparcia w materiale dowodowym sprawy, a przy tym naruszało zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. W pozostałej części Sąd potwierdza trafność rozstrzygnięcia organu podatkowego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wyrażone w niniejszym rozstrzygnięciu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a". uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, a na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach postępowania należnych stronie skarżącej sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.