III SA/Wa 1015/10

Sygn. akt III SA/Wa 1015/10 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (spr.) Sędzia WSA Anna Wesołowska Protokolant specjalista Lidia Wasilewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz J. S. kwotę 761 zł (siedemset sześćdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] września 2009 r. Nr [...], określił J. S. (zwany dalej jako Skarżący) zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. w wysokości [...] zł. Powyższą decyzją organ I instancji nie uznał za koszty uzyskania przychodów kwoty w łącznej wysokości [...] zł, na którą złożyły się: - odpisy amortyzacyjne w kwocie [...] zł dokonane niezgodnie z art. 22i ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. ) zwana dalej u.p.d.o.f. dotyczące szafy chłodniczej o wartości początkowej [...] zł wprowadzonej do ewidencji w dniu zakupu, tj. 11 kwietnia 2003r., amortyzowanej od stycznia 2003 r. wg stawki 14%, tj. [...] zł miesięcznie. Zgodnie z art. 22i ust. 1 u.p.d.o.f. odpisów amortyzacyjnych dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych. Dla szafy chłodniczej zaliczonej zgodnie z klasyfikacją do grupy 4 podgrupy 48 rodzaju 485 lub 486 stawka amortyzacyjna wynosi 10%. W związku z tym miesięczny koszt amortyzacji winien wynosić [...] zł. Suma odpisów amortyzacyjnych za 2004 r. winna zatem wynosić [...] zł. Skarżący wykazał odpisy amortyzacyjne w wysokości [...] zł, zawyżając tym koszty uzyskania przychodów o kwotę [...] zł. - odpisy amortyzacyjne w kwocie ogółem [...] zł dokonane niezgodnie z art. 22c ust. 5 u.p.d.o.f., zgodnie z którym nie podlegają amortyzacji środki trwałe, które nie były wykorzystywane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, dotyczące: maszyny do produkcji wędlin, komory wędzarniczej, nadziewarki próżniowej. Organ I instancji stwierdził, iż Skarżący przez cały 2004 r. w ramach wykonywanej działalności, nie prowadził produkcji masarskiej i nie miało to charakteru przestoju produkcji, ale wiązało się ze zmianą rodzaju prowadzonej działalności, w której środki te były wykorzystywane tzn. z produkcji masarskiej na produkcję ciast. W związku z powyższym organ I instancji uznał, iż przedmiotowe składniki majątku stosownie do art. 22c ust. 5 u.p.d.o.f. nie podlegają amortyzacji. - odpisy amortyzacyjne od inwestycji w obcych środkach trwałych w kwocie ogółem [...] zł w związku z tym, iż ich wartość początkowa została ustalona z naruszeniem art. 22g ust. 1 pkt 2, ust. 4, ust. 7, ust. 8, ust. 9 u.p.d.o.f. Powyższe ustalenia dotyczyły: - magazynu chłodni w Z - kwota odpisu amortyzacyjnego [...] zł - magazynu chłodni w P. - kwota odpisu amortyzacyjnego [...] zł w związku z nieposiadaniem przez Skarżącego, w momencie ujęcia przedmiotowych obiektów w ewidencji, żadnych dowodów potwierdzających wysokość poniesionych nakładów na ich wytworzenie lub ich wyceny. Wyżej wymienione środki trwałe zostały ujęte w ewidencji środków trwałych na podstawie PK nr [...] z dnia [...] stycznia 1998 r., zgodnie z którym wartość obu inwestycji wynosiła łącznie [...] zł. w tym: magazynu chłodni w Z. – [...] zł magazynu chłodni w P. – [...] zł. Organ I instancji podniósł, iż kontrolowany nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających poniesienie wydatków na w/w inwestycje wyjaśniając, że ich nie posiada. Przedstawił natomiast operaty szacunkowe sporządzone w dniu [...] .03.2009 r. przez rzeczoznawcę majątkowego A. K. określające: wartość nakładów poniesionych na wykonanie "Magazynu chłodni w Z." na dzień [...] .01.1997 r. w kwocie [...] zł oraz wartość nakładów poniesionych na wykonanie " Magazynu chłodni w P." na rok 1997 w kwocie [...] zł. Stwierdzono ponadto, iż magazyn chłodnia w P. został wybudowany sposobem gospodarczym na gruncie wynajętym od Spółdzielni [...] R. z siedzibą w P., zgodnie z umową najmu z dnia [...] sierpnia 1997r. Magazyn chłodnia w Z., został wybudowany sposobem gospodarczym na gruncie, w którym Skarżący posiada udział [...] i przylega on do domu jednorodzinnego znajdującego się na tej działce. Z informacji uzyskanych w starostwie powiatowym w W wynika, że w trakcie pomiarów dokonanych przez geodetę stwierdzono obecność tych zabudowań w 1996 r., natomiast nie można stwierdzić, kiedy budynki te zostały wzniesione. Ponadto pod wskazanym adresem od 14 lutego1994 r. była prowadzona działalność gospodarcza przez firmę B. [...] , a w okresie [...] 01.-31.12.1996 r. przez firmę [...] B. s.c. [...] - wydatki z tytułu używania znaku towarowego w okresie styczeń – kwiecień 2004 r. w łącznej kwocie [...] zł w tym: - [...] zł wykazano jako koszy reprezentacji i reklamy niepodlegające limitowaniu, - [...] zł jako pozostałe koszty, o [...] zł podatek VAT dotyczący w/w wydatków wykazano jako podatki i opłaty. Stwierdził, iż Skarżący zgodnie z umową z dnia [...] stycznia 2004r. zawartą ze Spółką P. nabył prawo do korzystania ze znaku towarowego i firmy "P.". Organ I instancji podniósł, iż w okresie od stycznia do czerwca 2004 r. Spółka "P." była jednym z wielu dostawców Skarżącego. Z żadnym z pozostałych dostawców nie zawarto umowy o korzystanie ze znaku towarowego, chociaż ich wyroby były oznaczone nazwą wytwórcy. Niektórzy producenci płacili wynagrodzenie za umieszczenie ich wyrobów wraz z nazwą producenta w gazetce reklamowej wydawanej przez Skarżącego . Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdził, iż w 2004 r. Skarżący nie prowadził produkcji masarskiej, więc nie mógł wykorzystać znaku towarowego do oznaczania wyrobów. Kontrolującym nie przedstawiono żadnej umowy z producentem wyrobów mięsnych, dotyczącej produkcji wyrobów pod marką "P.". Jedynie w aneksie Nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. do umowy z dnia [...] maja 2004 r. zawartej przez Skarżącego z firmą M. jest mowa o tym, że M. zobowiązała się do dostarczania towarów pod marką własną kupującego, tj. pod nazwą "P." z zakładów mięsnych, które wyrażą na to zgodę. W toku czynności sprawdzających przeprowadzonych w M. Sp. z o. o. ustalono, że Spółka nie dysponowała żadnymi recepturami dotyczącymi produkcji wędlin. Reasumując, organ I instancji podniósł, iż nie kwestionuje samego prawa do nabycia możliwości korzystania ze znaku "P.", gdyż w obrocie wolnorynkowym towarem jest to, na co jest akurat zbyt i nie jest istotne czy dany towar posiada ochronę prawną czy też nie, a jedynie związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy nakładami poniesionymi na nabycie znaku firmowego a przychodami uzyskanymi przez Podatnika. Stwierdził, iż Skarżący nie uprawdopodobnił, aby w okresie od stycznia do kwietnia 2004 r. wykorzystywał znak "P " w celu uzyskania przychodu. Wydatki w kwocie ogółem [...] zł, w tym [...]brutto na podstawie faktury VAT nr [..] z dnia [...] kwietnia 2004 r. oraz [...] zł brutto na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. - zdaniem organu I instancji - nie stanowią kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust.1u.p.d.o.f. Pismem z dnia 21 września 2009 r. Skarżący złożył odwołanie od w/w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2009 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 22b ust. 1 u.p.d.o.f. i art. 16 b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez stwierdzenie, iż błędnie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatki z tytułu używania znaku towarowego w okresie styczeń - kwiecień 2004r. podczas, gdy zgodnie z w/w przepisami prawo do niezarejestrowanego znaku towarowego można zaliczyć do wartości niematerialnych i prawnych a wydatki na nabycie takiego znaku stają się kosztem uzyskania przychodu, - art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. ) zwana dalej ,,O.p.’’ poprzez nieuwzględnienie faktycznego i prawnego stanu sprawy i błędne wyliczenie wysokości dochodu na skutek przyjęcia zawyżonej kwoty stanowiącej podstawę opodatkowania [...] zł zamiast kwoty [...] zł - art. 193 O.p. poprzez stwierdzenie wadliwości ksiąg podatkowych w części dotyczącej kwoty [...] zł stanowiącej zdaniem organu zawyżenie odpisów amortyzacyjnych oraz kwoty [...] zł za używanie znaku towarowego P w okresie styczeń - kwiecień 2004r. podczas gdy w/w kwoty nie stanowią zawyżenia kosztów uzyskania przychodów. - art. 7 KPA w związku z art. 77 § 1 KPA poprzez nieobiektywne rozpatrzenie materiału dowodowego wobec faktu zarzucenia przez organ kontrolujący dokonywania przez podatnika odpisów amortyzacyjnych urządzeń wskazanych w decyzji przy nieuwzględnieniu faktu zbycia tych środków trwałych w 2004 r., w wyniku czego nie powstał obowiązek podatkowy wyliczony przez kontrolującą, a ewentualna dopłata w podatku dochodowym za 2004 r. Skarżący podniósł, iż w 2003 r. miał częściowy przestój w produkcji, jednakże nigdy nie zaprzestał produkcji masarskiej, a chwilowe jej zaprzestanie nie wyczerpuje unormowań "zaprzestania działalności". Skarżący - mając na uwadze przedstawioną opinię rzeczoznawcy - nie zgodził się z nieuznaniem za koszt uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od magazynu chłodni w Z i magazynu chłodni w P.. Ponadto uznał za niezrozumiałe, iż organ pominął całkowicie opinie zawarte w operatach szacunkowych, które potwierdziły faktyczne wartości wskazanych środków. Podniósł, iż powyższe operaty zostały wykonane wyłącznie w celu przedstawienia ich organom podatkowym i udokumentowania poniesionych kosztów, bowiem od dnia dokonania w/w inwestycji minęło ponad 12 lat podczas, gdy podatnik ma obowiązek przechowywać dokumentację podatkową przez okres 5 lat. Skarżący odniósł się również do kwestii niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na rzecz Spółki z o.o. "P." za korzystanie ze znaku towarowego ,,P." w okresie od stycznia do kwietnia 2004 r., Ponadto Skarżący podniósł, iż pomimo badania przez kontrolującą sprawy sprzedaży przez kontrolowanego środków trwałych - komory wędzarniczej i nadziewarki próżniowej w 2004 r. - kontrolująca nie objęła rozliczeniem niezamortyzowanej wartości środków trwałych. Kwestionując odliczenie amortyzacji za 2003 r. w odrębnej decyzji na kwotę [...] zł, pominięto w kosztach podatkowych kwoty nie uznanej amortyzacji w dacie sprzedaży środka trwałego. Powyższe dotyczyło również pominięcia amortyzacji środków trwałych w 2004 r. Zdaniem Podatnika w momencie sprzedaży niezamortyzowane kwoty stanowią koszty uzyskania przychodu. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i określił zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 rok w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż Skarżący prawidłowo dokonał zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] zł. dotyczącej odpisów amortyzacyjnych od nadziewarki próżniowej. Zaznaczył, iż z przesłuchań świadków wynika, iż Skarżący nie zaprzestał produkcji masarskiej, produkowana była bowiem biała kiełbasa w jednym z punktów prowadzenia działalności przez podatnika tj. w sklepie przy ul. [...]. Powyższe oświadczyła oraz zeznała kierownik sklepu jak i pracownik przedmiotową kiełbasą wytwarzający. Uznał, że nadziewarka próżniowa była wykorzystywana, choć sporadycznie, przez podatnika w prowadzonej działalności gospodarczej. W związku z powyższym stwierdził, iż brak jest podstaw do zakwestionowania odpisów amortyzacyjnych od nadziewarki próżniowej, na podstawie art. 22 c ust. 5 u.p.d.o.f. Oceniając odpisy amortyzacyjne dotyczące maszyny do produkcji wędlin i komory wędzarniczej Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż fakt nie wykorzystywania ich w 2004r. w działalności Podatnika, skutkuje uznaniem, iż organ I instancji prawidłowo wyłączył z kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od tych środków trwałych. Błędnie natomiast dokonał tego na podstawie art. 22c pkt 5 u.p.d.o.f. Przyjmując wyjaśnienia Podatnika i zeznania świadków jako dowód, iż działalność masarska nie została zaprzestana, brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 22c pkt 5 u.p.d.o.f. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej należało zastosować art. 22a ust. 1 w/w ustawy. Organ zaznaczył, iż podatnik nie spełnił warunku z art. 22a ust. 1 u.p.d.of., tj. wykorzystywania środków trwałych na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W związku z powyższym odpisów amortyzacyjnych od maszyny do produkcji wędlin i komory wędzarniczej nie uznał za koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f. W dalszej części uzasadnienia Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż brak jest podstaw do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych w postaci komory wędzarniczej i nadziewarki próżniowej, na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., gdyż działalność masarska nie została przez Podatnika zaprzestana. Zaznaczył, iż decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] określającą Skarżącemu zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r., dokonano wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonanych przez Podatnika w 2003r. od komory wędzarniczej w wysokości [...] zł oraz, iż w niniejszej decyzji również uznano, iż odpisy amortyzacyjne od komory wędzarniczej dokonane w 2004r. w wysokości [...] zł nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, a podstawą wyłączenia nie był fakt zmiany rodzaju działalności, uznano bowiem, iż Podatnik nie zaprzestał w 2003 i 2004r. działalności masarskiej. W związku z powyższym stwierdził iż kwoty te będą stanowiły koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wyłączona z kosztów uzyskania przychodów jako odpisy amortyzacyjne kwota ogółem [...] zł ( w tym: [...] zł dotycząca roku 2003, [...] zł dotycząca roku 2004 ) zwiększa stratę z tytułu sprzedaży w dniu 30 listopada 2004r. komory wędzarniczej. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej zwiększył koszty uzyskania przychodów Podatnika za 2004r, o przedmiotową kwotę [...] zł. Zaznaczył, iż powyższe zwiększenie nie dotyczy kwot dotyczących odpisów amortyzacyjnych od nadziewarki próżniowej, w związku z faktem, iż zarówno w decyzji określającej Podatnikowi zobowiązanie za 2003r. jak i w niniejszej decyzji, przedmiotowe odpisy amortyzacyjne uznano za stanowiące koszty uzyskania przychodów. Odnosząc się do kwestii wyłączenia z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od inwestycji w obcych środkach trwałych w kwocie [...] zł wskazał, iż w świetle przepisów podatkowych nie jest możliwe zakwalifikowanie magazynu chłodni w P. i magazynu chłodni w Z., do środków trwałych Spółki, jako inwestycji w obcych środkach trwałych, jak przyjął zarówno organ I instancji jak i Skarżący. Zaznaczył, iż Magazyn chłodnia w P. posadowiony jest na gruncie Spółdzielni[...] , zatem należy zakwalifikować go dla celów amortyzacji podatkowej jako budynek wybudowany na cudzym gruncie. Zatem w tej części mają do niego zastosowanie przepisy art. 22a ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f. Magazyn chłodnia w Z. posadowiony jest na gruncie, w którym Skarżący wraz ze współmałżonką posiadają udział w wysokości [...] w jego własności, zatem dla celów amortyzacji podatkowej jest to obiekt którego podatnik jest współwłaścicielem w związku z tym w tej części mają do niego zastosowanie przepisy art. 22a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. Zaznaczył, iż jedynymi dokumentami przedstawionymi przez Skarżącego dotyczącymi określenia wartości magazynu chłodni w P. i magazynu chłodni w Z. są operaty szacunkowe sporządzone w dniu[...] .03.2009r. Nie są one jednak dokumentami, na podstawie których określono wartości początkowe przedmiotowych środków trwałych w momencie ujmowania ich w ewidencji środków trwałych. Wskazał, iż operaty szacunkowe przedstawione przez Skarżącego nie określają wartości przedmiotowych środków trwałych w wysokości cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia. Określają natomiast wartość nakładów poniesionych na wykonanie przedmiotów wyceny, odnośnie magazynu chłodni w P. na rok 1997, a magazynu chłodni w Z. na dzień [...] .01.1997r. Określają zatem wartość odtworzeniową a nie rynkową, co jest niezgodne z art. 22 ust. 9 u.p.d.o.f. Na tej podstawie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż organ I instancji pomimo błędnego zakwalifikowania przedmiotowych środków trwałych do inwestycji w obcych środkach trwałych, prawidłowo wyłączył z kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od tych środków trwałych. Brak dokumentów źródłowych, na podstawie których dokonane były wpisy w ewidencji środków trwałych, uniemożliwia odnoszenie w ciężar kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od tak ujętych w ewidencji wartości środków trwałych. Zaznaczył, iż Skarżący dokonywał odpisów amortyzacyjnych niezgodnie z art. 22 f ust. 1, w związku z art. 22g ust. 1 pkt 2, art. 22g ust. 4, art. 22g ust. 7, art. 22g ust. 9, art. 22g ust. 11 u.p.d.o.f. Odnosząc się do kwestii wyłączenia z kosztów podatkowych wydatków z tytułu używania znaku towarowego "P." w łącznej kwocie [... ] zł . Organ stwierdził, iż zgodnie z umową z dnia 1 stycznia 2004 r. zawartą miedzy Skarżącym a Sp. z o.o. "P." w W. znak towarowy oraz firma P. mogły być wykorzystywane przez Skarżącego do oznaczania swoich wyrobów oraz do oznaczania swoich stanowisk. Zaznaczył, iż organ I instancji wyłączając wydatki za używanie znaku towarowego uczynił to tylko w stosunku do wydatków za okres I -IV 2004r. nie negując wydatków z tego tytułu za miesiące późniejsze. Przyjął bowiem, iż dopiero od maja 2004r. Skarżący zaczął używać znak towarowy P. w celu uzyskania przychodów, w tym bowiem miesiącu podpisał aneks do umowy z firmą M. na dostarczanie towarów pod marką własną Kupującego, tj. pod nazwą P. z zakładów mięsnych, które wyrażą na to swoją zgodę. Wskazał, iż organ I instancji pominął w swoich ustaleniach kwestię możliwości używania przez Skarżącego znaku towarowego P dla oznaczania swoich stanowisk. Dyrektor Izby Skarbowej uwzględnił wyjaśnienia Podatnika, iż marka P. posiadała renomę, a jej wykorzystanie miało na celu zwiększenie obrotów. W związku z tym uznał, iż wydatki Skarżącego w okresie I - IV 2004r. w kwocie netto, tj. [...] zł jako poniesione w celu osiągnięcia przychodów stanowiły w świetle 22 ust. 1 u.p.d.o.f. koszty uzyskania przychodów. Zaznaczył, iż organ I instancji nie udowodnił, że podatnik nie używał znaku towarowego P. dla oznaczania swoich stanowisk. W odniesieniu do faktur dokumentujących wydatki Skarżącego na nabycie znaku towarowego P. w okresie I - IV 2004r. organ stwierdził, iż zaliczając do kosztów uzyskania przychodów kwotę [....] zł z tytułu podatku VAT naruszono unormowanie z art. 23 ust. 1 pkt 43 u.p.d.of., gdyż Podatnikowi zgodnie z art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. ) przysługiwało w 2004r. prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Organ analizując zarzut nie uwzględnienia w decyzji organu I instancji korekty zeznania za 2004 r. złożonego w dniu [...] maja 2009 r. wskazał, iż organ I instancji nie był uprawniony do kwestionowania rozliczenia w pierwotnej korekcie zeznania o wysokości osiągniętego dochodu poniesionej straty PIT-36 za 2004r., bo korekta ta utraciła skutki podatkowoprawne wobec skutecznego złożenia kolejnej korekty. Z w/w powodów organ odwoławczy odniósł się do danych wynikających ze skorygowanego w dniu [...] maja 2009r. zeznania PIT-36. Za niezasadne uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. Pismem z dnia 22 marca 2010r. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2010 r. wnosząc o jej uchylenie w zaskarżonej części i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 233 § 1 pkt 2 O.p. poprzez; a) uchylenie decyzji organu I instancji w całości w sytuacji, gdy decyzja powinna być uchylona jedynie w części, tj. w zakresie kwoty [...] zł o jaką Dyrektor Izby Skarbowej zwiększył koszty uzyskania przychodów i przez to pomniejszył zobowiązanie Skarżącego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2004 o kwotę [...] zł; b) zmianę podstawy prawnej decyzji organu I instancji bez zmiany zakresu merytorycznego decyzji w zakresie niedopuszczalności odpisów amortyzacyjnych od komory wędzarniczej i maszyny do produkcji wędlin, przy jednoczesnym uchyleniu decyzji w całości, zamiast utrzymaniu w mocy w tym zakresie; - art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f. poprzez przyjęcie, że odpisy amortyzacyjne od magazynu chłodni w P i magazynu chłodni w Z nie stanowią kosztów uzyskania przychodów; - art. 19 ust. 1 i 2 ustawy od podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz art. 23 ust. 1 pkt 43 u.p.d.o.f. poprzez przyjęcie, że Skarżącemu nie przysługiwało zaliczenie do kosztów uzyskanie przychodów kwoty [...] zł z tytułu nieodliczonego podatku VAT od faktur za używanie znaku towarowego "P."; - art. 122 i 187 § 1 O.p. poprzez nieuwzględnienie odpisów amortyzacyjnych od komory wędzarniczej i maszyny do produkcji wędlin, przy jednoczesnym uznaniu, że Skarżący w 2003 roku prowadził produkcję związaną z mięsem. Zdaniem Skarżącego decyzja określająca wymiar podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004r. zawiera kilka elementów składowych, które dają łącznie kwotę zobowiązania. Uznanie za poprawne odpisów amortyzacyjnych od nadziewarki próżniowej powinno zdaniem Skarżącego skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji jedynie w tym zakresie, przy jednoczesnym utrzymaniu w mocy decyzji w pozostałym zakresie. Skarżący stwierdził, iż w sytuacji, gdy organ II instancji nie uznał odpisów amortyzacyjnych od komory wędzarniczej i maszyny do produkcji wędlin na podstawie art. 22c pkt 5 u.p.d.o.f., jak przyjął organ I instancji, lecz na podstawie art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f., Obowiązkiem organu II instancji było w takiej sytuacji utrzymanie decyzji w mocy w zakresie, jakiego dotyczyła zmiana podstawy prawnej. Skarżący stwierdził, że z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. nie wynika uprawnienie organu do skorygowania podstawy prawnej decyzji I instancji przez uchylenie decyzji w tym zakresie. Podniósł, iż organ podatkowy błędnie nie uznał za koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f. odpisów amortyzacyjnych od magazynu chłodni w P. magazynu chłodni w Z.. Za wartość początkową w/w środków trwałych należy zdaniem Skarżącego uznać koszt ich wytworzenia. Wykonane przez rzeczoznawcę majątkowego operaty szacunkowe potwierdziły wartość nakładów poniesionych przez Skarżącego na wykonanie tych magazynów. Zdaniem Skarżącego wartość wynikająca z operatów odpowiada kosztom wytworzenia środków trwałych, określonych w art. 22g ust. 4 u.p.d.o.f. Skarżący zaznaczył, iż był uprawniony do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów kwoty [...] zł stanowiącej podatek VAT od faktur wystawionych przez Spółkę K. za używanie znaku towarowego "P." m.in. przy oznaczaniu wyrobów oraz stoisk firmowych w miejscach publicznych. W przedmiotowej sytuacji - zdaniem Skarżącego - nie ma zastosowania art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f. W związku z powyższym mógł "zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu kwoty [...] zł bez ograniczeń" Powołując art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p., Skarżący zauważył, iż w przedmiotowej sprawie organ II instancji uwzględnił jego zarzuty, iż prowadził on w 2004 r. działalność związaną z produkcją mięsa i był uprawniony do odpisów amortyzacyjnych od nadziewarki próżniowej. Jednocześnie nie uwzględnił analogicznych zarzutów w kwestii dopuszczalności odpisów amortyzacyjnych od komory wędzarniczej i maszyny do produkcji wędlin. Powyższa niekonsekwencja organu podatkowego jest zdaniem Skarżącego niezrozumiała, gdyż odpisy amortyzacyjne powinny zostać uwzględnione w pełnej kwocie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, jednakże nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. W zakresie tak określonej kognicji, Sąd stwierdza, iż w wyniku wydania zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa w stopniu skutkującym uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i określił zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. Zdaniem Skarżącego skoro Dyrektor Izby Skarbowej uwzględnił w części argumenty podniesione w odwołaniu to powyższe powinno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji jedynie w tym zakresie, przy jednoczesnym utrzymaniu w mocy decyzji w pozostałym zakresie. Należy zwrócić uwagę, iż wyczerpujący katalog rozstrzygnięć drugoinstancyjnych zawiera art. 233 Ordynacji podatkowej. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego zostało sformułowane na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. Powołany przepis stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi, iż organ odwoławczy uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. W analizowanej sprawie organ drugiej instancji uwzględniając w części zarzuty postawione w odwołaniu prawidłowo wydał decyzję na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. uchylając decyzję wydaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w całości i ponownie określił zobowiązanie podatkowe. Taki sposób sformułowania rozstrzygnięcia sprawy podyktowany jest tym, iż decyzja wymiarowa jest ze swej natury "niepodzielna". Wyjątek dotyczy tych decyzji, w których występuje kilka rozstrzygnięć (np. decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące). W tego rodzaju przypadkach organ odwoławczy mógłby uchylić decyzję w części np. dotyczącej zobowiązania za konkretny miesiąc i w tym zakresie orzec co do istoty. W związku z powyższym uznanie przez organ odwoławczy za zasadne część argumentacji Skarżącego dotyczącej zakwestionowanych przez organ I instancji kosztów uzyskania przychodów nie mogło skutkować uchyleniem decyzji jedynie w części, gdyż przedmiotem zaskarżonej decyzji było określenie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, które jest ze swej istoty niepodzielne. Dlatego też zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 O.p. kwestionujący uchylenie decyzji w całości zamiast w części należy uznać za bezzasadny. Również z tego powodu, iż zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych jest niepodzielne Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w całości pomimo, iż w skardze zawarty został wniosek o uchylenie decyzji w zaskarżonej części. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f. poprzez nieuwzględnienia przez organy podatkowe jako koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dotyczących magazynów chłodni w Z. oraz w P. należy wskazać, że zarzut ten jest niezasadny. Dyrektor Izby Skarbowej powołując się na treść art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f. w świetle, którego kosztami uzyskania przychodów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych są odpisy amortyzacyjne dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o ustawy z uwzględnieniem art. 23 uznał, iż Skarżący dokonał odpisów amortyzacyjnych przedmiotowych środków trwałych niezgodnie z wymienionymi przepisami, a tym samym nie stanowią one kosztu uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f. amortyzacji podlegają z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania ; 1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2) maszyny, urządzenia i środki transportu, 3) inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, Natomiast zgodnie z art. 22a ust. 2 amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od przewidywanego okresu używania m.in.; 1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej "inwestycjami w obcych środkach trwałych", 2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie, Należy zaznaczyć, że Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo zakwalifikował dla celów amortyzacji magazyn chłodnię w P. będący obiektem posadowionym na cudzym gruncie jako budynek wybudowany na cudzym gruncie, do którego mają zastosowanie przepisy art. 22a ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f. Natomiast magazyn chłodnię w Z. posadowiony na gruncie, w którym Skarżący wraz ze współmałżonką posiadają udział w jego własności w wysokości [...] jako budynek, do którego dla celów amortyzacji mają zastosowanie przepisy art. 22a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. Należy wskazać, iż z akt sprawy wynika, że magazyn chłodnia w Z i magazyn chłodnia w P. zostały ujęte w ewidencji środków trwałych na podstawie dowodu PK nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. W związku z powyższym ocenę prawidłowości ustalenia przez Skarżącego wartości początkowej środków trwałych należy ocenić z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w momencie wprowadzenia środków trwałych do ewidencji. Obowiązujące wówczas rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm. ) zwane dalej ,,rozporządzeniem’’ podobnie jak obowiązujące obecnie uregulowanie zawarte w u.p.d.o.f. określało co uznaje się za środki trwałe podlegające amortyzacji ( § 2 rozporządzenia ) jak i zasady określenia wartości początkowej środków trwałych wytworzonych we własnym zakresie ( § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia ). W świetle ustalonego stanu faktycznego za wartość początkową wymienionych środków trwałych co również w skardze potwierdza Strona należy uznać koszt ich wytworzenia. Zdaniem Skarżącego wartości wynikające z operatów odpowiadają kosztom wytworzenia środków trwałych określonym w art. 22g ust. 4 u.p.d.o.f. Przepis ten odpowiada treści § 6 ust. 5 rozporządzenia, w którym zawarta jest definicja pojęcia kosztu wytworzenia. Zgodnie z powołanym § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2, 3 i 6-15, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie - koszt wytworzenia. Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace, wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od kredytów (pożyczek), prowizji i różnic kursowych, z wyłączeniem odsetek, prowizji i różnic kursowych naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania ( § 6 ust. 5 ). Podstawową zasadą odnoszącą się do kosztu wytworzenia jest to, że ustawodawca nakazuje obliczać wartość wszelkich składników zużytych w toku wytwarzania środka trwałego według ich ceny nabycia. Jest to cena nabycia, o której mowa w przepisie § 6 ust. 4a, a więc obejmująca nie tylko cenę (kwotę należną), ale również wszelkie koszty związane z zakupem. W realiach działalności gospodarczej mogą wystąpić przypadki, w których nie jest możliwe ustalenie kosztów wytworzenia środka trwałego. W takiej sytuacji - zgodnie z przepisem § 6 ust. 7 rozporządzenia jeżeli podatnik nie może ustalić kosztu wytworzenia, o którym mowa w ust. 5, wartość początkową środków trwałych ustala się w wysokości określonej przez biegłego, powołanego przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych, o których mowa w ust. 6 . Zgodnie z § 6 ust. 6 rozporządzenia jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których mowa w § 11, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia. Podobną treść zawiera obowiązujący art. 22g ust. 9 u.p.d.o.f. W trakcie przeprowadzonego postępowania Skarżący nie przedstawił dokumentów źródłowych potwierdzających poniesienie wydatków dotyczących środków trwałych wyjaśniając, iż od dnia dokonania inwestycji upłynęło 12 lat, natomiast zobowiązany był posiadać dokumentację podatkową przez okres 5 lat. Jako potwierdzenie poniesionych kosztów przedłożył w trakcie kontroli operaty szacunkowe z dnia [...] marca 2009 r. sporządzone przez rzeczoznawcę majątkowego, w których określono; wartość nakładów poniesionych na wykonanie przedmiotu wyceny na dzień [...] 01.1997 r.( magazyn chłodnia w Z.) oraz wartość nakładów na wykonanie komory chłodniczej na rok 1997 ( magazyn chłodnia w P.). Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie uznał, że przedłożone operaty szacunkowe nie stanowiły opinii biegłego, o której mowa w art. 22g ust. 9 u.p.d.o.f ( § 6 ust. 7 rozporządzenia) bowiem nie określały wartości środka trwałego z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia, a jedynie wartość odtworzeniową poniesionych nakładów i nie mogły stanowić podstawy określenia wartości początkowej stanowiącej koszt wytworzenia środka trwałego . Ponadto należy zaznaczyć, że wycena poniesionych nakładów dokonana w operatach szacunkowych znacznie odbiega od wartości początkowej przedmiotowych środków trwałych wykazanych w ewidencji; i tak magazyn chłodnia w Z według ewidencji wartość początkowa wyniosła [...] zł. według biegłego 209.289 zł, natomiast wartość początkowa magazynu chłodni w P. według ewidencji [...] zł. a według wyceny biegłego [...] zł. Jednocześnie w świetle powołanych przepisów nieprawidłowe jest stanowisko zawarte w skardze, iż Skarżący był uprawniony do dokonania określenia wartości kosztu wytworzenia według własnej wyceny. Należy podkreślić, że to na podatniku ciążą obowiązki związane z wykazaniem faktów, z których wywodzi skutki prawne. Skoro w ewidencji środków trwałych winna być wykazana wartość początkowa ( § 11 ust. 1 rozporządzenia ), która ma wpływ na wysokość dokonywanych odpisów amortyzacyjnych, a w rezultacie zobowiązania podatkowego za 2004 r. to Skarżący winien posiadać dowody potwierdzające ustaloną przez niego wartość początkową środków trwałych stanowiącą w niniejszej sprawie koszt wytworzenia środka trwałego. Zgodnie z treścią art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1997r. kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7 . Również w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. art. 22 ust.8 u.p.d.o.f. stanowił, iż kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywane wyłącznie zgodnie z art.22a-22o. Skoro odpisy amortyzacyjne od wymienionych środków trwałych nie zostały dokonane zgodnie z powołanymi przepisami to Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie nie uznał za koszt uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od magazynu chłodni w P. i magazynu chłodni w Z., a zarzut naruszenia powołanego przepisu należy uznać za nieuzasadniony. Również niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 23 ust. 1 pkt 43 u.p.d.o.f. poprzez przyjęcie, że Skarżącemu nie przysługiwało prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] zł tytułem nieodliczonego podatku VAT za używanie znaku ,,P.". Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy prawidłowo uznał, że Skarżący używał znak towarowy ,,P. dla oznaczenia swoich stanowisk, co miało na celu zwiększenie obrotów i uznał wydatki poniesione w okresie od stycznia do kwietnia 2004 r., w kwocie [...] zł. jako koszt uzyskania przychodu. Stanowisko to organ uwzględni przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W świetle powołanego przepisu art. 23 ust. 1 pkt 43 co do zasady nie podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów podatek od towarów i usług z wyjątkiem przypadków określonych w tym przepisie. Skoro Skarżącemu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT to nie był uprawniony do zaliczenia kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur dotyczących przedmiotowego wydatku jako koszt uzyskania przychodów. Natomiast odnosząc się do zarzutów dotyczących wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od komory wędzarniczej i maszyny do produkcji wędlin należy wskazać, że Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż nie wykorzystywanie tych maszyn w 2004 r. do produkcji skutkuje uznaniem , iż organ I instancji prawidłowo wyłączył z kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od tych środków trwałych. Organ odwoławczy wskazał, iż Dyrektor UKS błędnie dokonał tego na podstawie art. 22c pkt 5 u.p.d.o.f. przyjmując że Skarżący zaprzestał działalności masarskiej, a podstawą zakwestionowania kosztów winien być art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f. w związku z brakiem wykorzystywania środków trwałych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Należy zaznaczyć, że Skarżący w trakcie prowadzonego postępowania w złożonych pismach wyjaśniał, iż w 2003 i 2004 r. miał miejsce czasowy przestój w produkcji. Z zebranego materiału dowodowego (przesłuchania świadków -pracowników skarżącego; E. K. i P. K.) wynikało, że Skarżący nie zaprzestał produkcji masarskiej, do której wykorzystywana była w sklepie Skarżącego do produkcji kiełbas nadziewarka próżniowa. Dlatego też organ odwoławczy słusznie uznał, iż działalność masarska była przez Skarżącego w 2004 r. prowadzona. W rezultacie powyższego organ odwoławczy prawidłowo uznał za niezasadne zakwestionowanie odpisów amortyzacyjnych od nadziewarki próżniowej, które to stanowisko będzie zobowiązany uwzględnić przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Natomiast zdaniem Sądu zebrany materiał dowodowy nie uprawniał do zakwestionowania odpisów amortyzacyjnych dotyczących maszyny do produkcji wędlin i komory wędzarniczej. Zgodnie z art. 22c pkt 5 w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. amortyzacji nie podlegają składniki majątku, które nie są używane na skutek zaprzestania działalności. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Skoro Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż Skarżący prowadził produkcję masarską, a jednoznaczne jest, iż urządzenia te służyły do produkcji masarskiej, to należało wyjaśnić, czy zaprzestanie wykorzystywania tych urządzeń miało charakter trwały, czy jedynie czasowy. Przede wszystkim zasadne było uzyskanie wyjaśnień od strony, czym uzasadnione było twierdzenie, iż ,, nastąpił chwilowy przestój produkcji’’. Argumentacji organu dotyczącej zakwestionowania dokonanych odpisów amortyzacyjnych od komory wędzarniczej i maszyny do produkcji wędlin wskazującej na brak przychodów u Skarżącego w 2004 r. z tytułu produkcji wyrobów masarskich zaprzecza uznanie przez sam organ, iż produkcja masarska była prowadzona przez Skarżącego. Dlatego też w ocenie Sądu zasadny jest zarzut naruszenia art. 122 O.p. nakładający na organ podatkowy obowiązek podjęcia wszelkich działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz art. 187 § 1 O.p. dotyczący obowiązku zebrania przez organ i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Naruszenie powołanych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy przeprowadzi dowód z przesłuchania strony względnie inne dowody celem wyjaśnienia czy zaprzestanie wykorzystywania urządzeń do produkcji masarskiej; komory wędzarniczej i maszyny do produkcji wędlin miało charakter trwały czy czasowy i czy urządzenia te były wykorzystywane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu, o kosztach w oparciu o art. 200 p.p.s.a.