I OSK 1521/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Lech, Sędzia NSA Wojciech Mazur, Sędzia del. WSA Maria Werpachowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krakowiecka, po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt III SA/Lu 105/11 w sprawie ze skargi P. Ś. na decyzję Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia rozkazu personalnego i umorzenia postępowania dotyczącego ustalenia uposażenia zasadniczego 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie na rzecz P. Ś. kwotę 180 /sto osiemdziesiąt/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt III SA/Lu 105/11 oddalił skargę P. Ś. na decyzję Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia rozkazu personalnego i umorzenia postępowania dotyczącego ustalenia uposażenia zasadniczego. Wyrok wydany został w następującym stanie sprawy. Decyzją nr [...] z dnia 22 grudnia 2010 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania P. Ś., Lubelski Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] listopada 2010 r., uchylającą, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 7 oraz art. 105 k.p.a. rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] maja 2008 r. w przedmiocie ustalenia uposażenia zasadniczego nadkomisarzowi P. Ś. i umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 maja 2010 r. w sprawie III SA/Lu 72/10 Komendant Miejski Policji w C. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie uposażenia zasadniczego P. Ś., zakończonego rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]. Rozkazem tym przyznane zostało P. Ś. z dniem 1 stycznia 2008 r. uposażenie zasadnicze w 6 grupie zaszeregowania w kwocie 2460 zł, przy zastosowaniu mnożnika 1,65. Organ podkreślił, że wydanie rozkazu nr [...] było konieczne, ponieważ z dniem 1 stycznia 2008 r., nastąpiły zmiany w uposażeniu policjantów, a ponadto miało na celu ustalenie uposażenia policjantowi przywróconemu do służby. Organ uznał bowiem, że P. został przywrócony do służby z dniem 13 marca 2008 r. Stanowisko organu było jednak błędne, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2010 r. w sprawie I OSK 235/09. Wcześniej, kolejnym rozkazem nr [...] P. Ś. ponownie zwolniony został ze służby, a za cały okres pozostawania poza służbą (od dnia 14 listopada 2007 r. do dnia 13 maja 2008 r.) przyznane zostało mu świadczenie pieniężne. Wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r. w sprawie III SA/Lu 72/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił rozkaz personalny nr [...]. W tej sytuacji organ uznał, że zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku w wymienionej wyżej sprawie za datę przywrócenia P. Ś. do służby uznać należy dzień 6 czerwca 2008 r. W związku z tym rozkazem personalnym z dnia [...] września 2010 r. nr [...] Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji ustalone zostało uposażenie zasadnicze P. Ś. od dnia 6 czerwca 2008 r. oraz przyznane zostało świadczenie za czas pozostawania poza służbą. Spowodowało to z kolei konieczność wyeliminowania rozkazu personalnego nr [...] ustalającego uposażenie od dnia 1 stycznia 2008 r., kiedy P. Ś. pozostawał poza służbą, wydanego przed uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozkazu nr [...]. Na decyzję nr [...] Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji P. Ś. wniósł skargę, w której domagał się stwierdzenia nieważności bądź uchylenia w całości decyzji organów obu instancji jako niezgodnych z prawem. Podniósł, że art. 42 ust. 1 ustawy o Policji z mocy prawa kształtuje przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne. Czynność przywrócenia do służby nie ma charakteru decyzji administracyjnej. Przywrócenie do pracy powoduje, że stosunek służbowy istniejący w chwili zwolnienia ze służby jest kontynuowany. Skarżący wyjaśnił, że nie odwołał się od rozkazu personalnego nr [...], ponieważ został mianowany na stanowisko specjalisty z zastosowaniem mnożnika 1,65 i przyznał, że decyzja ta stała się ostateczna. Jednocześnie zarzucił, że nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania zakończonego czynnością materialno-techniczną. Wniósł w związku z tym o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił, że rozkaz nr [...] dotyczył zwolnienia skarżącego ze służby, natomiast rozkaz nr [...] dotyczył uposażenia, a więc obie decyzje miały różny zakres. Zarzucił również, że Komendant Miejski Policji w C. nie wszczął postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia wysokości uposażenia zasadniczego skarżącego na rok 2008, zakończonego wydaniem rozkazu personalnego o nr [...], co w jego ocenie oznacza, że postępowanie to nie miało miejsca, a więc wznowienie postępowania jest bezprzedmiotowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę wyrokiem z dnia 12 maja 2011 r., na podstawie art. 151 P.p.s.a., stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd wskazał, że rozkaz personalny nr [...] jest decyzją administracyjną, co wynika wprost z jej treści i powołanych przez organ przepisów. Nieuzasadniony jest tym samym zarzut niedopuszczalności wznowienia postępowania z uwagi na brak decyzji administracyjnej w sprawie uposażenia skarżącego po przywróceniu do służby. Sąd wskazał, że rozkaz personalny nr [...] nie jest decyzją o przywróceniu skarżącego do służby. Bezprzedmiotowe są zatem zarzuty skarżącego odnoszące się do charakteru przywrócenia do służby jako czynności materialno-technicznej. Prawidłowe jest w ocenie Sądu stanowisko organów co do konieczności wznowienia postępowania z uwagi na późniejsze przesądzenie wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie I OSK 235/09 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie III SA/Lu 72/10, że skarżący nie został przywrócony do służby z dniem 13 marca 2008 r. oraz uregulowanie w związku z tym na nowo kolejnymi rozkazami personalnymi kwestii uposażenia skarżącego oraz przysługującego mu świadczenia pieniężnego za czas pozostawania poza służbą. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2010 r. Lubelski Komendant Wojewódzki Policji, uznając, że skarżący przywrócony został do służby z dniem 6 czerwca 2008 r., a nie 13 marca 2008 r., mianował go z dniem 6 czerwca 2008 r. na stanowisko specjalisty Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego KMP w C. w szóstej grupie uposażenia zasadniczego w kwocie 2460 zł, przy zastosowaniu mnożnika 1,65 i przyznał świadczenie pieniężne za czas pozostawania poza służbą od dnia 14 listopada 2007 r. do dnia 5 czerwca 2008 r. Tym samym konieczne stało się wznowienie postępowania w sprawie zakończonej rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2009 r., który dotyczył częściowo tego samego okresu, regulował bowiem uposażenie skarżącego od dnia 1 stycznia 2008 r. tak, jakby pozostawał on w służbie w tej dacie. W wyniku wznowienia postępowania należało w tej sytuacji wyeliminować z obiegu prawnego poprzednią decyzję, dotyczącą ustalenia uposażenia skarżącego z datą, w której - jak o tym orzekł sąd - pozostawał on wciąż poza służbą, a więc bez prawa do uposażenia i umorzyć postępowanie w sprawie. Nie było bowiem podstaw prawnych do orzekania o uposażeniu skarżącego za okres od dnia 1 stycznia 2008 r. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza przepisu art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt III SA/Lu 105/11 skargę kasacyjną wniósł P. Ś., reprezentowany przez adwokata. Zaskarżając wyrok w całości skarżący kasacyjnie wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. I. Powołując się na art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - naruszenie art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. wobec niedostrzeżenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, że w rozpoznawanej sprawie nie było podstawy do wznowienia postępowania w sprawie ustalenia skarżącemu wysokości uposażenia zasadniczego zakończonego wydaniem rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] maja 2008 r. Podany przez Komendanta Miejskiego Policji w C. jako podstawa wznowienia postępowania art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem nie wystąpiło w niej żadne rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, a nadto wydanie rozkazu personalnego nr [...] było jak sam przyznał organ pierwszej instancji jedynie czynnością materialno-techniczną. Tym samym naruszony został również art. 16 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wznowienie postępowania w przypadku nieprzewidzianym w k.p.a. lub ustawach szczególnych. Skutkiem tego było błędne uznanie przez Sąd, że skarżona decyzja nie narusza przepisu art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Tym samym Sąd naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji w związku z naruszeniem przez organy administracyjne przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, - naruszenie art. 133 § 1 P.p.s.a. i art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i faktyczne wydanie skarżonego wyroku nie w oparciu o akta sprawy a o przekonanie, że z obrotu prawnego należy wyeliminować rozkaz personalny nr [...] w sytuacji, gdy brak było podstawy prawnej do wznowienia postępowania i wyeliminowania w jego wyniku tego rozkazu poprzez jego uchylenie oraz faktyczne niewzięcie pod uwagę wszelkich zagadnień prawa materialnego i procesowego występujących w sprawie, - naruszenie art. 135 P.p.s.a w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie i niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, a przez to niezastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w postaci bezpodstawnego wznowienia postępowania w sprawie, a także jego skutków prawnych, II. Powołując się na art. 174 pkt 1 P.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 32 ust. 1 i art. 42 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 i 99 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) poprzez ich błędną interpretację i uznanie, że zachodzi konieczność wyeliminowania z obiegu prawnego rozkazu personalnego nr [...], w sytuacji gdy rozkaz ten dotyczył mianowania P. Ś. na stanowisko służbowe i przyznania w związku z tym uposażenia właściwego na tym stanowisku, a późniejszy rozkaz, tj. rozkaz nr [...] Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2010 r. (prawomocnie uchylony przez WSA w Lublinie przed wydaniem skarżonego wyroku) dotyczył przywrócenia do służby (na co wskazuje powołany w nim jako jego podstawa art. 42 ust. 1 ustawy o Policji). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik podniósł, że za rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego nie można uznać rozkazu personalnego nr [...] Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2010 r., jak również rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2010 r. w sprawie I OSK 235/09. Oba te rozstrzygnięcia odnosiły się do kwestii przywrócenia P. Ś. do służby. Natomiast rozkaz personalny nr [...] nie jest decyzją o przywróceniu skarżącego do służby, co zauważył także Wojewódzki Sąd Administracyjny na trzeciej stronie uzasadnienia wyroku z dnia 12 maja 2011 r. Pełnomocnik podkreślił przy tym, że Sąd I instancji zupełnie pominął fakt, że rozkaz personalny nr [...] Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia [...] września 2010 r. został uchylony wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 lutego 2011 r., w sprawie III SA/Lu 507/10, a Sąd w wyroku tym określił, że powyższy rozkaz personalny nie może być wykonany w całości. Sąd wydając skarżony wyrok z dnia 12 maja 2011 r. oparł w przeważającej części swoje orzeczenie na istnieniu rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] września 2010 r., który to, jak powyżej wykazano, został przed wydaniem tego wyroku prawomocnie uchylony i w dacie [...] maja 2011 r. faktycznie nie istniał. W ocenie skarżącego niezbędnym przy rozpoznawaniu niniejszej skargi jest zapoznanie się przez Naczelny Sąd Administracyjny również z aktami sprawy WSA w Lublinie o sygn. III SA/Lu 507/10 o co skarżący wnosi. Pełnomocnik zarzucił, że Sąd nie wypowiedział się co do faktycznego istnienia podstawy prawnej wznowienia postępowania w sprawie, w tym przede wszystkim podstawy prawnej tego wznowienia wskazanej w postanowieniu Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] października 2010 r. Brak stanowiska Sądu w tym zakresie jest szczególnie znaczący z uwagi na to, że wniesiona skarga opierała się głównie na zarzucie braku podstaw do wznowienia postępowania. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że z treści uzasadnienia skarżonego wyroku wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie błędnie uznał, iż rozkaz nr [...] (prawomocnie uchylony przed wydaniem skarżonego wyroku) i rozkaz nr [...], to dwa następujące po sobie rozkazy dotyczące tego samego zagadnienia i częściowo tego samego okresu, co uzasadnia wznowienie postępowania. Pełnomocnik podkreślił, że taka interpretacja jest niewłaściwa, gdyż rozkazy te miały w istocie różny zakres merytoryczny. Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 P.p.s.a pełnomocnik uzasadnił tym, iż rozstrzygnięcie skargi nastąpiło bez faktycznego i pełnego rozważenia zarzutów wskazanych w skardze oraz odniesienia ich do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zupełnie pominął na przykład fakt prawomocnego uchylenia rozkazu personalnego nr [...] Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji. Zastosowanie w pełni art. 134 § 1 P.p.s.a. pozwoliłoby na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że ani organy administracji, ani Sąd nie zbadały w sposób właściwy relacji pomiędzy przepisami art. 32 ust. 1, art. 42 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 i art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Zarzut naruszenia art. 135 P.p.s.a. znajduje oparcie w uzasadnionym twierdzeniu skarżącego, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do wznowienia przez Komendanta Miejskiego Policji w C., a tym samym wydania decyzji o uchyleniu rozkazu personalnego nr [...]. Sąd poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego zezwolił na to, aby utrzymane zostały w obiegu prawnym decyzje organów pierwszej i drugiej instancji wydane z naruszeniem przepisów proceduralnych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwioną podstawę i podlega uwzględnieniu. Trafnie autor skargi kasacyjnej zarzucił bowiem Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 141 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2). Chodzi przy tym o decyzję, której wydanie zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, a z uwagi na to, że zawieszenie postępowania – w sprawie głównej – mogłoby spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważną szkodę dla interesu społecznego, organ rozstrzygnął zagadnienie wstępne we własnym zakresie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji naruszył przepis art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż organy prawidłowo wznowiły na jego podstawie postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w C. nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. ustalającym P. Ś. stawkę uposażenia zasadniczego. W sprawie jest bezsporne, że P. Ś. po zwolnieniu ze służby z dniem 13 listopada 2007 r. został przywrócony do służby w Policji z dniem uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 marca 2008 r. sygn. akt III SA/Lu 8/08, tj. z dniem 6 czerwca 2008 r., a nie jak błędnie przyjął Komendant Miejski Policji w C. z dniem 13 marca 2008 r. Okoliczność ta jednak nie stanowi – wbrew stanowisku Sądu I instancji i organów Policji – przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Stwierdzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 235/09, iż termin zakreślony przez ustawodawcę w przepisie art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) rozpoczyna bieg od daty uprawomocnienia się wyroku reaktywującego stosunek służbowy, a zatem nie mógł on rozpocząć biegu od dnia 13 marca 2008 r. (daty wydania wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 8/08) nie jest rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Rozstrzygnięcia tego rodzaju zagadnienia wstępnego nie stanowi również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Lu 72/10 wydany w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przez zagadnienie wstępne, do którego ustawodawca odwołał się w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. należy rozumieć taką kwestię prawną, która sama w sobie może być przedmiotem odrębnego postępowania. Nadto, postępowania prowadzonego przez inny organ lub sąd. Wydanie zaś orzeczenia merytorycznego w sprawie winno być ściśle uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia tego zagadnienia wstępnego. Sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie. Błędne przyjęcie przez Komendanta Miejskiego Policji w C. daty przywrócenia skarżącego do służby w Policji, o czym wiedzę organ pozyskał, jak podaje, z treści powołanych wyżej wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wydanych w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, nie może być kwalifikowane jako zagadnienie wstępne stanowiące podstawę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a.). Nie tylko nie jest to zagadnienie, które mogłoby być przedmiotem odrębnego postępowania, czy to administracyjnego, czy sądowego, ale również ewentualne "rozstrzygnięcie" tego zagadnienia nie warunkowało, jak błędnie założył Sąd I instancji i organy, wydania orzeczenia merytorycznego. Odróżnić należy bowiem, na gruncie k.p.a., konsekwencje prawne, jakie wynikają z przyjęcia przez organ w rozkazie nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. o ustaleniu stawki uposażenia zasadniczego, niewłaściwej daty przywrócenia skarżącego do służby w Policji od sytuacji, w której faktycznie występuje w sprawie zagadnienie wstępne, rozstrzygnięte przez organ we własnym zakresie z uwagi na okoliczności wymienione w art. 100 § 2 k.p.a. Okoliczność wydania przez Komendanta Miejskiego Policji w C. w dniu [...] maja 2008 r. rozkazu personalnego o ustaleniu stawki uposażenia zasadniczego w stosunku do P. Ś., który od dnia 14 listopada 2007 r. do dnia 5 czerwca 2008 r. pozostawał poza służbą, a zatem w czasie jego wydania nie był funkcjonariuszem Policji nie może być kwalifikowana jako podstawa wznowienia postępowania. Z tego względu za zasadne Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Za nietrafne Sąd kasacyjny uznał natomiast pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, w tym w szczególności zarzut naruszenia art. 3 § 1, art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 8 k.p.a. Nie można zgodzić się też z autorem skargi kasacyjnej, że naruszony został przepis art. 16 k.p.a. Nie ulega bowiem najmniejszej wątpliwości, że rozkaz personalny nr [...] jest decyzją administracyjną rozstrzygającą w sposób władczy indywidualną sprawę, do której to decyzji zastosowanie znajdują przepisy k.p.a., w tym również dotyczące postępowań w trybach nadzwyczajnych. Za nieuzasadniony uznać należało również zarzut naruszenia art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a., albowiem stan faktyczny w sprawie nie budzi wątpliwości. Dokonana zaś przez Sąd – błędna, jak wskazano wyżej – ocena zaistnienia przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., nie może być kwalifikowana jako niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, jak chciałby tego autor skargi kasacyjnej. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej nie podejmuje czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tak jak czyni to organ, lecz w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w tym postępowaniu, dokonuje oceny zgodności z prawem postępowania organu w tym zakresie (art. 7, art. 77 k.p.a.). Ewentualny zarzut naruszenia przez Sąd prawa procesowego powinien być zatem formułowany w odniesieniu do prawidłowości tej oceny. Wobec stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny nie dokonywał oceny zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego, gdyż ocena ta byłaby przedwczesna. Rozpoznając sprawę ponownie Sąd I instancji weźmie pod uwagę przedstawione wyżej wywody Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym w szczególności uwzględni, że okoliczność wydania rozkazu personalnego w przedmiocie uposażenia w stosunku do osoby, która pozostawała w czasie jego wydania poza służbą, nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. i art. 203 pkt 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.