II GSK 2021/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło- Chlabicz Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Po 93/11 w sprawie ze skargi B. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia 19 maja 2011r., sygn. akt I SA/Po 93/11 - po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie "nieuznania zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny" - oddalił skargę. Sąd I stancji orzekał w następującym stanie sprawy: Naczelnik Urzędu Skarbowego P.-G., działając jako organ egzekucyjny, skierował egzekucję administracyjną wobec B. B., na podstawie tytułu wykonawczego, o numerze [...], obejmującego zaległości z tytułu nieprzekazanej kwoty zajętej wierzytelności w kwocie należności głównej 1.560.151,90 zł. B. B. wniósł zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, powołując art. 33 pkt 6 i 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej: u.p.e.a.). Uzasadniając zarzuty stwierdził, że istnieją wątpliwości co do właściwości miejscowej Naczelnika Urzędu Skarbowego P.-G., jako organu egzekucyjnego prowadzącego egzekucję administracyjną wobec W. B. (brata skarżącego). W tej sytuacji - w ocenie B. B. - wątpliwa jest też właściwość tego organu dla egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec niego, jako dłużnika zajętej wierzytelności. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], organ - powołując art. 34 § 1a u.p.e.a. - stwierdził niedopuszczalność zarzutu niedopuszczalności egzekucji. Zarzut ten był bowiem przedmiotem rozpatrzenia w innym postępowaniu, wszczętym zażaleniem skarżącego na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego P.-G. z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], w przedmiocie określenia nieprzekazanej kwoty zajętej wierzytelności. Za niezasadny uznano też zarzut dotyczący prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ. Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia [...] września 2010r. uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi egzekucyjnemu – zalecając merytoryczne rozpatrzenie zarzutów. Postanowieniem z dnia [...] października 2010 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego P.-G., uznał za nieuzasadniony zarówno zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ, jak i zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. oddalił skargę na powyższe postanowienie - uznając, że nie narusza ono prawa w sposób, który uzasadniałby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał - jako okoliczność niesporną - że w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P.-G. do majątku W. B. organ - działając w trybie art. 89 § 1 u.p.e.a. - dokonał zajęć wierzytelności przysługującej mu od B. B., działającego pod firmą "O. P. B. B." z siedzibą w P. ul. K. [...]. Poza sporem było też, że w toku kontroli realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego organ ustalił, że dłużnik zajętej wierzytelności nie przekazał organowi egzekucyjnemu z zajętych wierzytelności kwot na pokrycie dochodzonych należności i - na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a. - ostatecznym i prawomocnym postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], organ ten określił wysokość nieprzekazanej należności z tytułu zajętych wierzytelności na kwotę 1.560.151,94 zł (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 1933/09). Na podstawie zaś art. 71b zdanie 2 i 3 u.p.e.a., organ egzekucyjny - który dokonał u dłużnika zajętej wierzytelności jej zajęcia - wystawił tytuł wykonawczy o numerze [...]. W tych okolicznościach Sąd I instancji – powołując art. 91 i art. 71 b oraz art. 71 a § 9 u.p.e.a. - stwierdził, że przepisy te odnoszą się do kwestii przeprowadzenia kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności oraz następstw stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że dłużnik ten uchyla się od przekazania zajętej kwoty, tj. wydania przez organ egzekucyjny postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty, a na jego podstawie – tytułu wykonawczego. Z przepisów tych nie wynika, zdaniem Sądu, by ustawodawca odmiennie od reguł ogólnych uregulował właściwość miejscową organu egzekucyjnego uprawnionego do prowadzenia egzekucji wobec majątku dłużnika zajętej wierzytelności. Z treści art. 71b zdanie 1 u.p.e.a. – zgodnie z którym zajęta wierzytelność w sytuacji uchylania się od przekazania zajętej wierzytelności może być ściągana od dłużnika zajętej wierzytelności w trybie egzekucji administracyjnej – Sąd I instancji wywiódł natomiast, że dochodzenie tej należności odbywa się w trybie przewidzianym przez przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i przepis ten nie daje podstaw do przyjęcia, że tak prowadzone postępowanie ma jedynie charakter "wpadkowy" w stosunku do postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec "głównego" zobowiązanego. Powołując poglądy doktryny (M. Masternak, Dłużnik zajętej wierzytelności w egzekucji administracyjnej, [w:] System egzekucji administracyjnej, red. J. Niczyporuk, S. Fundowicz, J. Radwanowicz, Warszawa 2004, s. 187) Sąd uznał, że skoro organ egzekucyjny wystawia tytuł wykonawczy względem dłużnika zajętej wierzytelności - na podstawie art. 71b u.p.e.a. - to tytuł ten jest podstawą do wszczęcia nowej egzekucji administracyjnej, prowadzonej wobec zobowiązanego, a zatem dłużnika zajętej wierzytelności (art. 1a pkt 20 u.p.e.a.). Skoro zaś dochodzi do wszczęcia nowej egzekucji - niezbędne jest ustalenie właściwości organu egzekucyjnego zgodnie z ogólnymi regułami określonymi w u.p.e.a. Stosownie do art. 22 § 2 u.p.e.a. - jak wskazał WSA - właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnej z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według siedziby zobowiązanego. Na poparcie tego stanowiska Sąd I instancji powołał prawomocny wyrok z dnia 22 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Po 512/09 - w uzasadnieniu którego wskazano, że o właściwości miejscowej organu egzekucyjnego prowadzącego egzekucję należności pieniężnych wobec zobowiązanego będącego przedsiębiorcą – osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, przesądza miejsce położenia siedziby, w której prowadzona jest ta działalność. Skoro więc w okolicznościach rozpoznawanej sprawy siedziba ta znajduje się w P. przy ul. K. [...] - to uprawnionym do wszczęcia egzekucji administracyjnej wobec skarżącego (B. B.) był Naczelnik Urzędu Skarbowego P.-G. Według WSA, w sprawie został wydany odrębny tytuł wykonawczy, inicjujący nowe postępowanie egzekucyjne, pośrednio tylko powiązane z egzekucją wobec W. B. Przyjęcie, że nie wszczęto nowej egzekucji w trybie przepisów u.p.e.a. do majątku dłużnika zajętej wierzytelności – prowadziłoby do wniosku, że nie przysługiwałaby mu jako zobowiązanemu ochrona prawna w postaci prawa do wniesienia zarzutów (33 u.p.e.a.). Kontrolowane postępowanie należałoby wówczas umorzyć jako bezprzedmiotowe. Taka wykładnia wywołałaby w istocie skutki na niekorzyść skarżącego, co z kolei w warunkach demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), nakazuje uznać ją za niedopuszczalną. W ocenie Sądu I instancji, wadliwa jest supozycja skarżącego, że organ egzekucyjny powinien w toku postępowania ustalać aktualne miejsca pobytu "głównego" zobowiązanego, okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Kwestia ta została już zbadana prawomocnym wyrokiem WSA w P. z dnia 22 lipca 2009 r. (sygn. akt I SA/Po 512/09). Ponadto Sąd I instancji stwierdził, że skarżący uznając - w istocie na swoją niekorzyść - że nie posiada w toku prowadzonej wobec niego egzekucji statusu zobowiązanego (art. 1a pkt 20 u.p.e.a.), jednocześnie wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, korzystając tym samym z podstawowego środka ochrony zobowiązanego w egzekucji administracyjnej. Sprzeczność ta wynika niewątpliwie z niezrozumienia przez stronę skarżącą istoty rozpoznawanego problemu. Według Sądu organy obu instancji nie uchybiły przepisom procesowym (art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego; tekst. jedn. Dz. U z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) i trafnie uznały zarzut naruszenia art. 71b u.p.e.a. w zw. z art. 19 k.p.a. za bezzasadny. Jako całkowicie chybiony Sąd uznał też zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej wobec jego majątku (art. 29 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.). Kwestia dopuszczalności egzekucji nie wynika bowiem w żadnym stopniu z właściwości organu egzekucyjnego, lecz odnosi się wyłącznie do przedmiotu oraz podmiotu postępowania egzekucyjnego w administracji (powołano wyrok NSA z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 1933/09). B. B. - zaskarżając skargą kasacyjną powyższy wyrok w całości - wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 r. ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak w uzasadnieniu wyroku stanowiska Sądu, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie przy orzekaniu stanu faktycznego niezgodnego ze stanem rzeczywistym; 3. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 71b u.p.e.a., poprzez uznanie, że dochodzi do wszczęcia nowej egzekucji, której następstwem było niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 22 § 2 tej ustawy w stosunku do dłużnika zajętej wierzytelności; 4. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 1a pkt 20 w związku z art. 33 u.p.e.a., poprzez uznanie, że dłużnik zajętej wierzytelności uzyskuje status zobowiązanego w wyniku wszczęcia nowej egzekucji; 5. na podstawie art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku przepisów rozstrzygających kwestię prawa zobowiązanego do złożenia zarzutu, tj. przepisów art. 27 § 1 pkt, 9 oraz art. 128 § 4 u.p.e.a.; 6. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 22 § 2 u.p.e.a., poprzez uznanie, że miejsce zamieszkania osoby fizycznej, prowadzącej działalność gospodarczą, to miejsce siedziby tej działalności; 7. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) przepisów art. 33 pkt 6 w związku z art. 29 § 1 oraz art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a.; 8. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 71b u.p.e.a., której następstwem było niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) przepisu art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z przepisem art. 18 u.p.e.a. w stosunku do głównego zobowiązanego. Autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu wywodził - powołując orzecznictwo i poglądy doktryny - że na skutek wystawienia tytułu wykonawczego w stosunku do dłużnika zajętej wierzytelności nie dochodzi do wszczęcia odrębnego postępowania egzekucyjnego. Twierdził też, że właściwość organu błędnie oceniano na podstawie adresu siedziby nie zaś zamieszkania dłużnika zajętej wierzytelności. Wyjaśnił, że konsekwencją pochodzenia tytułu wykonawczego od nieuprawnionego podmiotu jest niedopuszczalność egzekucji administracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Podstawy skargi kasacyjnej zmierzają do wykazania, że Sąd I instancji - z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego, objętych zarzutami kasacyjnymi - wadliwie ocenił właściwość organu uprawnionego do prowadzenia egzekucji administracyjnej wobec dłużnika zajętej wierzytelności. Poza sporem kwestia zajęcia wierzytelności pieniężnej została uregulowania w art. 89 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z nim organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej /.../ przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty, do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi, bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Na mocy art. 71a § 1 u.p.e.a. organy egzekucyjne uprawnione są do przeprowadzania u dłużników zajętej wierzytelności, z wyłączeniem banków, kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego /.../. Stosownie zaś do regulacji zawartej w § 9 art. 71a ustawy, jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. Na postanowienie w sprawie wysokości nieprzekazanej kwoty przysługuje zażalenie. Przytoczone przepisy nie dookreślają organu egzekucyjnego właściwego do dokonania zajęcia wierzytelności, kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego, ani też organu uprawnionego do wydania postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty. Nie powinno jednak budzić wątpliwości, że zajęcie wierzytelności jest środkiem egzekucyjnym do prowadzenia egzekucji administracyjnej w stosunku do "głównego" zobowiązanego, a opisane czynności podejmowane są w toku tego postępowania. Tym samym oczywiste jest, że organem egzekucyjnym - o którym mowa w przytoczonych przepisach - jest ten sam organ, który prowadzi postępowanie egzekucyjne w stosunku do "głównego" zobowiązanego. Ten właśnie organ będzie właściwy także do wystawienia tytułu wykonawczego - celem ściągnięcia wierzytelności od dłużnika zajętej wierzytelności. Wynika to wprost z treści art. 71b u.p.e.a. Stanowi on bowiem, że jeżeli dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, zajęta wierzytelność albo część wierzytelności może być ściągnięta od dłużnika zajętej wierzytelności w trybie egzekucji administracyjnej. Podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest postanowienie, o którym mowa w art. 71a § 9. Tytuł wykonawczy wystawia organ egzekucyjny, który dokonał u dłużnika zajętej wierzytelności zajęcia wierzytelności. Istotnie, na tle omawianych regulacji doszło do doktrynalnych rozbieżności. Uznać należy jednak, że przywołany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pogląd - że tytuł wykonawczy wystawiony względem dłużnika zajętej wierzytelności, na podstawie art. 71b u.p.e.a., jest podstawą do wszczęcia nowej egzekucji administracyjnej - jest wadliwy z podanych niżej powodów. Przede wszystkim stanowisko to nie uwzględnia tego, że działanie organu wystawiającego tytuł wykonawczy na podstawie art. 71b u.p.e.a. jest działaniem organu prowadzącego egzekucję wobec głównego zobowiązanego. Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego podziela w tym zakresie pogląd, że wystawiając tytuł wykonawczy w trybie wskazanego przepisu, organ egzekucyjny nie działa jako wierzyciel, będący jednocześnie organem egzekucyjnym, ani jako wierzyciel. Tak więc wystawienie w tym trybie tytułu wykonawczego jest działaniem organu egzekucyjnego i w przypadku wystawienia tego tytułu wykonawczego wobec dłużnika zajętej wierzytelności, egzekucja z majątku tego dłużnika prowadzona jest w ramach dotychczasowego postępowania egzekucyjnego. Jest jego kontynuacją. W konsekwencji organem egzekucyjnym właściwym w tym zakresie jest organ egzekwujący obowiązek, na poczet którego wierzytelność zajęto (v. wyrok NSA z dnia 8 października 2008 r., sygn. akt II FSK 928/07). W następstwie powyższego uznać należy, że pogląd zaprezentowany przez Sąd I instancji pozostaje w sprzeczności z treścią zdania drugiego wskazanego przepisu. Zdaniem składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe jest natomiast stanowisko, że tytuł wykonawczy, wystawiony na podstawie art. 71b u.p.e.a., umożliwia organowi egzekucyjnemu ściągnięcie z majątku dłużnika zajętej wierzytelności kwoty wierzytelności do wysokości określonej w postanowieniu. Jest ona egzekwowana na poczet obowiązku "zasadniczego", który pozostaje nadal przedmiotem trwającego postępowania egzekucyjnego. (v. D. R. Kijowski (red.), E. Cisowska-Sakrajda, M. Faryna, W. Grześkiewicz, C. Kulesza, W. Łuczaj, P. Pietrasz, J. Radwanowicz-Wanczewska, P. Starzyński, R. Suwaj - Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz; Lex 2010, komentarz do art. 71 b – teza 4.1). W tym stanie rzeczy - jak trafnie zarzucono w skardze kasacyjnej - Sąd I instancji błędnie wywiódł z treści art. 71b u.p.e.a., że wystawienie w trybie tego przepisu tytułu wykonawczego wszczyna nowe, odrębne postępowanie egzekucyjne. W konsekwencji, dla oceny czy egzekucję z zajętej wierzytelności prowadzi organ właściwy, ustalenia wymaga jedynie czy jest to organ prowadzący postępowanie egzekucyjne wobec "głównego" zobowiązanego. Powyższa okoliczność jest w rozpoznawanej sprawie niesporna. Postępowanie egzekucyjne wobec W. B. oraz wobec dłużnika zajętej wierzytelności (B. B.) prowadzi ten sam organ - Naczelnik Urzędu Skarbowego P.-G. Wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku nie uzasadnia więc zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. – regulującego wymogi uzasadnienia. Jest to przepis prawa procesowego, stąd zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko wtedy, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja w sprawie nie zachodzi. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem okoliczność faktyczna istotna dla rozstrzygnięcia sprawy – tj. tożsamość organu prowadzącego postępowanie egzekucyjne i organu egzekwującego zajętą wierzytelność. Zauważyć należy też, że autor skargi kasacyjnej w zarzucie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje – niekonsekwentnie – zarówno na brak stanowiska Sądu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, jak i na przyjęcie stanu faktycznego niezgodnego ze stanem rzeczywistym. Wadliwe ustalenia wiąże zaś z ustalaniem organu miejscowo właściwego dla dłużnika zajętej wierzytelności, co – jak już wskazano w poczynionych rozważaniach – nie ma w sprawie znaczenia. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że w postępowaniu toczącym się na skutek zarzutów dłużnika zajętej wierzytelności, przedmiotem kontroli nie może być też ocena właściwościrganu, który prowadzi postępowanie egzekucyjne w stosunku do "głównego" zobowiązanego (v. wyrok NSA z dnia 2 mara 2011 r. sygn. akt II FSK 1933/09). Bez znaczenia są zatem także okoliczności dotyczące miejsca zamieszkania czy pobytu głównego zobowiązanego. Odnośnie zarzutów dotyczących oceny czy dłużnik zajętej wierzytelności ma status zobowiązanego i jakie uprawnienia procesowe się z tym wiążą, skład orzekający stwierdza, że Sąd I instancji wypowiedział się w tej sprawie tylko dla poparcia prezentowanego przez siebie stanowiska co do odrębności egzekucji z zajętej wierzytelności. Kwestia ta była już przedmiotem rozważań. W świetle tych rozważań, wywody dotyczące statusu dłużnika zajętej wierzytelności nie mają w sprawie znaczenia dla oceny właściwości organu i jako takie, nie usprawiedliwiają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. Wobec powyższego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu. Zgodnie bowiem z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Jak trafnie podnosi się w doktrynie "orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie. W szczególności ma to miejsce, gdy wojewódzki sąd administracyjny oddalił skargę, kierując się błędnymi przesłankami, jednakże zastosowanie przesłanek właściwych doprowadziłoby również do oddalenia skargi. Podobnie uchylenie zaskarżonej decyzji może być słuszne, choć zostało oparte na niewłaściwych przepisach. Chodzi tu przede wszystkim o błędną argumentację prawną zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, nie może bowiem przyjmować innego stanu faktycznego niż sąd pierwszej instancji. Może natomiast uznać, że wprawdzie niektóre fakty zostały przyjęte z naruszeniem zasad procedury, jednakże ich zaistnienie albo niezaistnienie było obojętne z punktu widzenia prawa materialnego, które miało w sprawie zastosowanie" (v. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IV, Lex 2011, komentarz do art. 184, teza 8). Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.