VI SA/Wa 1627/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2011 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę Decyzją z [...] kwietnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (SKO), po rozpoznaniu odwołania R. sp. z o.o. z siedzibą w B. (skarżąca) od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. wymierzającej karę pieniężną w kwocie 13.843,30 zł. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 40 ust.12 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1985 r. o drogach publicznych ( t.j. Dz.U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm. - dalej jako u.d.p.), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym; W wyniku przeprowadzonej w dniu [...] października 2010 r. kontroli terenu pracownicy Zarządu Dróg Miejskich (ZDM) stwierdzili zajęcie pasa drogowego ul. M. przez skarżącą spółkę, polegające na prowadzeniu robót związanych z odtworzeniem konstrukcji nawierzchni jezdni po przebudowie wodociągu. Zajmujący teren nie posiadał zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym. Jeszcze tego samego dnia w obecności kierownika budowy L. B. został sporządzony protokół z kontroli, do którego załączono wykonaną na miejscu zdarzenia dokumentację fotograficzną. Według ustaleń organu miejsce, w którym prowadzone były roboty nie było w żaden sposób wygrodzone i oznakowane, co stwarzało potencjalne niebezpieczeństwo dla uczestników ruchu kołowego a ponadto znacznie utrudniało dojazd do szpitala B. Następnie Zarząd Dróg Miejskich wystosował do strony pismo z dnia [...] października 2010 r. informujące o konieczności wymierzenia w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. O zakończeniu robót w dniu [...] października 2010 r., strona powiadomiła ZDM. Kontrola terenu przeprowadzona przez pracowników ZDM w dniu [...] października 2010 r. potwierdziła zwolnienie pasa drogowego ul. M. Decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. została wymierzona R. sp. z o.o. kara pieniężna w kwocie 13.843,30 zł za zajęcie pasa drogowego (jezdni)- drogi wojewódzkiej ul. M. w W. o pow. 208,02 m2 w dniu [...] października 2010 r. bez zezwolenia zarządcy drogi w celu prowadzenia robót polegających na odtworzeniu konstrukcji nawierzchni jezdni po przebudowie wodociągu. W uzasadnieniu organ wskazał, że zajmujący pas drogowy nie dopełnił formalności wynikających z art. 40 ust. 1 i 2 pkt 1 u.d.p. nie wystąpił odpowiednio wcześniej do zarządcy drogi z wnioskiem o uzyskanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. M. w celu prowadzenia robót związanych z odtworzeniem konstrukcji nawierzchni jezdni po przebudowie wodociągu. Z uwagi na powyższe okoliczności stwierdzono, że za dzień [...] października 2010 r. w którym prowadzone były roboty bez stosownego zezwolenia zarządcy drogi należy naliczyć w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną zgodnie z art. 40 ust 12 pkt 1 u.d.p. stanowiącą 10-krotność opłaty ustalonej zgodnie z art. 40 ust. 4 u.d.p. W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania: - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania przez organ czynności dowodowych t.j. sporządzenia dokumentu geodezyjnego przedstawiającego przebieg pasa drogowego; - zaniechanie dokonania obmiaru przez geodetą zajętego terenu, albowiem tylko urzędowy dokument określający granice pasa drogowego mógłby być podstawą do dokonania pomiarów; - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak w decyzji wszystkich wymaganych składników oraz uzasadnienia faktycznego, - naruszenie art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 107 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na niewystarczających podstawach faktycznych, w szczególności notatkach pracowników organu oraz oparcie decyzji na domniemaniach; - naruszenie art. 28 k.p.a. przez skierowanie decyzji do podmiotu nie będącego stroną postępowania, bowiem stroną postępowania winno być M. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w stosunku do niej ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swego stanowiska podważyła materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przez organ stwierdzając, że ze zdjęć znajdujących się w aktach nie wynika, do kogo należały sfotografowane pojazdy na drodze oraz w jakim miejscu pasa drogowego się znajdowały. Zdaniem skarżącej protokoły oględzin pasa drogowego posiadają jedynie charakter notatek pracowników organu i nie mogą stanowić dowodu w sprawie. W wydanej decyzji SKO wskazało, że znajdująca się w aktach dokumentacja fotograficzna oraz protokół kontroli jednoznacznie potwierdzają fakt zajęcia pasa drogowego przez spółkę. W aktach sprawy znajduje się protokół kontroli pasa drogowego spisany w dniu [...] października 2010 r. przy udziale kierownika budowy L. B. Jako załącznik do protokołu kontroli wykonano 9 fotografii. Protokół został podpisany przez przedstawiciela spółki bez żadnych zastrzeżeń, co do jego treści. W ocenie organu zarówno z protokołu kontroli, jak i zdjęć wynikają następujące okoliczności: a) podczas robót zajęto pas lewoskrętu (lewy pas ruchu przeznaczony do skrętu w lewo) , a także pas jezdni pomiędzy jezdniami (dzielący jezdnie, a przeznaczony do wykonywania skrętu w lewo), jak też teren zielony pomiędzy jezdniami, b) pomiary zajętych fragmentów pasa drogowego zostały wykonane w obecności przedstawiciela spółki i nie zostały przez niego zakwestionowane, c) na zdjęciach uwidoczniono maszyny budowlane. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania SKO uznało je za bezzasadne. Co do konieczności sporządzenia mapy geodezyjnej terenu to, zdaniem organu, mapa winna być wykonana w sytuacji, gdy zajęcie pasa drogowego nastąpiło na poboczu jezdni (na styku pasa drogowego oraz terenu nie stanowiącego pasa drogowego) oraz jednocześnie istnieją wątpliwości czy istotnie zajęto pas drogowy, jednakże w rozpoznawanym przypadku takich wątpliwości nie było. Z kolei pomiary powierzchni zajęcia zostały wykonane przez uprawnionego pracownika ZDM i nie zostały zakwestionowane przez obecnego podczas czynności przedstawiciela spółki. W kwestii zarzutu naruszenia przepisów k.p.a. związanych ze przed wszczęciem postępowania administracyjnego, to zdaniem SKO nie jest konieczne zawiadomienie strony o terminie czynności ze stosownym wyprzedzeniem. W tym zakresie organ przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 8 lutego 2006 r. sygn. akt I OSK 431/05. Za niezrozumiały SKO uznało zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. gdyż z żadnego dowodu w aktach, ani nawet z uzasadnienia odwołania nie wynika, na jakiej podstawie skarżąca buduje tezę, jakoby stroną postępowania winno być M. (M.). W skardze na w/w decyzję R. sp. z o.o. podtrzymała swoje stanowisko zawarte w odwołaniu zarzucając; I. naruszenie prawa materialnego: - art. 40 ust. 12 pkt 1 i ust. 13 u.d.p. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów do stanu faktycznego, II. rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na jego wynik poprzez - obrazę art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie przez organ II instancji dokonania czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, a przez: a) zaniechanie dokonania sporządzenia przez organ dokumentu geodezyjnego przedstawiającego szczegółowo sytuację w przedmiotowej sprawie, b) zaniechanie dokonania obmiaru ewentualnego zajęcia pasa przez geodetę, albowiem tylko urzędowy dokument określający linie graniczne pasa drogowego mógłby być podstawą do rzeczywistych pomiarów, c) zaniechanie sprawdzenia przez organ, kto w rzeczywistości dokonał zajęcia pasa drogowego, a także kogo przedstawicielem był reprezentujący rzekomo skarżącą spółkę L. B., który posiadał umocowanie do działania wydane przez M. S.A. w ramach kontraktu nr [...] z dnia [...] września .2008 r., d) brak w aktach administracyjnych wyjaśnienia, czy pomiary, rzekomego zajęcia przez skarżącą spółkę, były dokonane przez osoby uprawnione i czy przyrządy do pomiarów, którymi się posłużono mają wymagane atesty, Zarzucono także naruszenie art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na tym, iż w zaskarżonej decyzji organ nie wskazał faktów, które zostały uznane za udowodnione, dowodów na których się oparł, a także przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Zdaniem skarżącej organ poprzestał jedynie na przedstawieniu tego, jakie czynności zostały dokonane, nie wskazując, co w wyniku przeprowadzonych czynności zostało ustalone. SKO naruszyło art. 107 § 1 k.p.a. przez brak wszystkich składników uzasadnienia. Natomiast naruszenie art. 6, 7 i 8 k.p.a. oraz art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. polegało na oparciu decyzji na niewystarczających podstawach faktycznych w szczególności notatkach, pracowników organu, przy braku dokumentu geodezyjnego określającego granice pasa drogowego oraz oparcie decyzji na domniemaniach faktycznych, a nie miarodajnych dowodach. Ponadto na podstawie znajdujących się w aktach sprawy fotografii, sporządzonych przez organ w czasie oględzin, nie można stwierdzić, iż pojazdy przedstawione na fotografiach, bez żadnych wątpliwości należały do strony skarżącej (brak numerów rejestracyjnych pojazdów, które umożliwiałyby stwierdzenie do kogo należały fotografowane pojazdy), ani wskazać dokładnego ich położenia jako znajdującego się w pasie drogowym. Zdaniem skarżącej protokoły oględzin pasa drogowego w przedmiotowej sprawie posiadają jedynie charakter notatek pracowników organu i nie mogą stanowić dowodu w sprawie, albowiem takim dowodem jest sporządzony przez organ dokument geodezyjny przedstawiający szczegółowo sytuację w przedmiotowej lokalizacji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2006 r. sygn. akt o VI SA/Wa 1819/05). Strona podtrzymała zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. przez uznanie skarżącej za stronę postępowania, podczas, gdy uczestnikiem niniejszego postępowania winno być M. w W., albowiem organ nie badając dokumentów wydał decyzję dotyczącą niewłaściwego podmiotu. Jest to konsekwencja błędnego uznania, iż przedstawicielem skarżącej był rzekomo L. B., który w rzeczywistości posiadał umocowanie do działania wydane przez M. w W. w ramach kontraktu nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Wskazując na powyższe podstawy odwoławcze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz poprzedzającej jej decyzji ZDM w W. wraz z zasądzeniem kosztów. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej. W złożonym do Sądu w dniu [...] października 2011 r. piśmie skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu i ponownie zakwestionowała ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu administracyjnym. Dodatkowo, na rozprawie przed Sądem w dniu [...] października 2011 r. został złożony przez pełnomocnika skarżącej dokument stanowiący kopię upoważnienia udzielonego Panu L. B. reprezentującemu W. J. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Z. z siedzibą przy ul. L. [...],[...]-[...] B. do dokonywania w imieniu i na rzecz M. S.A. czynności, polegających na reprezentowaniu Spółki przed organami administracji, w tym Zarządem Dróg Miejskich w zakresie realizacji inwestycji w ramach kontraktu nr [...] z dnia [...] września 2008 r. - Wymiana i renowacja magistral i sieci rozdzielczej - zadanie [...].[...] (wybrane odcinki) oraz [...].[...] (wybrane odcinki) realizowanej w ramach projektu Funduszu Spójności nr [...] pn. "Zaopatrzenie w wodę i oczyszczanie ścieków w W.", w sprawach związanych z zajęciem pasa drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej jako: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotowa decyzja SKO z [...] kwietnia 2011 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta [...] z [...] stycznia 2011 r., nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na ostateczny wynik sprawy. W świetle art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi. Natomiast w myśl ust. 12 cyt. artykułu za zajęcie pasa drogowego m.in. bez zezwolenia zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Stawki opłat zostały określone w powołanej decyzji uchwale Nr LXXXIII/2438/2010666/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 10 czerwca 2010 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. woj. Mazowieckiego Nr 138, poz. 3249) Wbrew twierdzeniom skarżącej w rozpoznawanej sprawie ustalony przez organ stan faktyczny nie budzi wątpliwości. W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania dawał uzasadnione podstawy do uznania, że skarżąca R. sp. z o.o. dokonała zajęcia pasa drogowego czyli w tym wypadku samej jezdni stanowiącej drogę wojewódzką w rejonie ul. M. w W. o pow. 208,02 m2 w dniu [...] października 2010 r. bez zezwolenia zarządcy drogi w celu prowadzenia robót polegających na odtworzeniu konstrukcji nawierzchni jezdni po przebudowie wodociągu. W rozpoznawanej sprawie nie można uznać, że jedynym wiarygodnym dowodem na okoliczność zajęcia pasa drogowego byłby urzędowy dokument geodezyjny skoro została zajęta sama jezdnia, nie zaś pobocze drogi. Rację ma SKO stwierdzając , iż w takich przypadkach sporządzenie mapy nie jest konieczne. Ponadto zgodnie z definicją pasa drogowego zawartą w art. 4 pkt 1 u.d.p. pas drogowy jest to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Natomiast jako drogę ustawa określa budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym ( art. 4 pkt 2 u.d.p.). Jezdnia zaś według definicji ustawowej jest częścią drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów ( art. 4 pkt 4 u.d.p.) Zdaniem Sądu organy zasadnie przyjęły, że zgromadzone dowody w postaci 9 fotografii oraz protokół z dnia [...] października 2010 r. sporządzony w obecności kierownika budowy L. B., który według ustaleń organu był przedstawicielem strony są wystarczające do uznania, że dokonano zajęcia pasa drogowego. Z protokołu oględzin wynika, że kierownik budowy L. B. używał pieczątki firmowej spółki R., zaś w korespondencji z ZDM udzielił odpowiedzi w imieniu spółki na jej papierze firmowym ( k.11 akt administracyjnych - pismo z [...] października 2010 r. ). Strona skarżąca w logiczny sposób nie wyjaśniła bezspornego faktu posługiwania się przez L. B. pieczątką oraz papierem firmowym spółki. W ocenie Sądu dysponując takimi dowodami w sprawie organy orzekające mogły uznać, że kierownik budowy L. B. jest przedstawicielem firmy prowadzącej te roboty drogowe. Ustosunkowując się do zarzutu braku pomiarów zajęcia pasa drogowego dokonanego przez osoby uprawnione posługujące się przyrządami do pomiarów posiadającymi atesty należy podzielić stanowisko organy, że skoro pomiary zostały dokonane przez upoważnionego pracownika ZDM i nie zostały zakwestionowane przez przedstawiciela strony - kierownika budowy, zatem są one wiarygodne jako materiał dowodowy. Sąd zauważa, iż w świetle uregulowań zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracji jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy, czyli ustalić jakie dowody są niezbędne do prawidłowego załatwienia sprawy. Stosownie do art. 75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ w toku postępowania wyjaśniającego zobowiązany jest zebrać cały materiał dowodowy rozumiany jako suma konkretnych dowodów w danej sprawie, by następnie po ich rozpatrzeniu, wydać decyzję administracyjną. Nie jest w tym względnie skrępowany żadnymi ograniczeniami co do mocy wiążącej poszczególnych dowodów gdyż każdy z dowodów może być w trakcie postępowania zakwestionowany innym dowodem ( wyrok NSA z dnia 12 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 775/08, Lex nr 515976). Natomiast w myśl art. 75 k.p.a. niedopuszczalne jest stosowanie formalnej teorii dowodów poprzez twierdzenie, że daną okoliczność można udowodnić wyłącznie określonymi środkami dowodowymi bądź też przez tworzenie nowych reguł korzystania ze środków dowodowych. Oceniając przebieg postępowania dowodowego w sprawie pod takim kątem Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno w ocenie dowodów dokonanej przez organy, jak też w ustalonym na tej podstawie stanie faktycznym. Zasadnie organy w omawianym zakresie dały prymat sporządzonej dokumentacji fotograficznej wraz z protokołem oględzin. Natomiast strona, mimo że w postępowaniu odwoławczym była reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika - adwokata nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, iż stroną postępowania powinno być M. Dopiero w skardze do Sądu strona poniosła zarzut " zaniechania sprawdzenia przez organ, kto w rzeczywistości dokonał zajęcia pasa drogowego, także kogo przedstawicielem był reprezentujący rzekomo skarżącą spółkę L. B., który posiadał umocowanie do działania wydane przez M. S.A. w ramach kontraktu nr [...] z dnia [...] września 2008 r.". Dodatkowo na rozprawie przed Sądem skarżąca złożyła kopię pełnomocnictwa udzielonego w 2008 r. L. B. reprezentującemu W. J. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Z. z siedzibą przy ul. L. [...],[...]-[...] B. ....do dokonywania w imieniu i na rzecz M. S.A. czynności, polegających na reprezentowaniu Spółki przed organami administracji, w tym Zarządem Dróg Miejskich w zakresie realizacji inwestycji w ramach kontraktu nr [...] z dnia [...] września 2008 r. - Wymiana i renowacja magistral i sieci rozdzielczej - zadanie [...].[...] (wybrane odcinki) oraz [...].[...] (wybrane odcinki) realizowanej w ramach projektu Funduszu Spójności nr [...] pn. "Zaopatrzenie w wodę i oczyszczanie ścieków w W.", w sprawach związanych z zajęciem pasa drogowego. Nie sposób pominąć, iż zgodnie ze znajdującym się w aktach sądowych wypisem z KRS Pan W. J. W. jest prokurentem samoistnym skarżącej spółki ( k. 31 akt). Analizując zatem ten aspekt sprawy należy przypomnieć, że zasadą jest, iż sąd administracyjny nie przeprowadza sam postępowania dowodowego ale ocenia postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ. Przeprowadzenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą dopiero przy składaniu skargi nie mieści się w wyjątkowej regulacji zawartej w art. 106 § 5 p.p.s.a. Uwzględnienie przez Sąd I instancji wniosków dowodowych zgłoszonych w skardze oznaczałoby niedopuszczalne przesunięcie z postępowania administracyjnego na etap postępowania sądowego przeprowadzania dowodów, zgłoszenie których w stosownym czasie należało do inicjatywy strony postępowania administracyjnego ( por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2010 r. , sygn. akt II GSK 649/09). Zakaz dokonywania samodzielnych ustaleń faktycznych oznacza, że sąd nie może zastępować organu administracyjnego w zakresie postępowania wyjaśniającego. W tej sytuacji podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. obejmujący stwierdzenie , że w sprawie stroną powinno być M. w ramach kontraktu [...] z dnia [...] września 2008 r. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Nie sposób zatem podzielić twierdzeń skarżącej spółki, że w rozpoznawanej sprawie doszło do uchybień mogących mieć wpływ na jej wynik. Z tych względów Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.