VII SA/Wa 505/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] (dalej: "organ I instancji" lub Prezydent Miasta), działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo Budowlane ( Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu wniosku inwestora : P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w W. (dalej "spółka" "inwestor"), uzupełnieniu wniosku w dniu 18 kwietnia 2011r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie osiedla mieszkaniowego "S." składającego się z budynków wielorodzinnych, garażu podziemnego, portierni, układu komunikacji osiedlowej na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ulicy P. w W. W decyzji ustalono obszar oddziaływania obiektu. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 22 stycznia 2010r. P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w W. wystąpiła z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę dla zespołu zabudowy osiedla mieszkaniowego "S." składającego się z budynków wielorodzinnych, garażu podziemnego, portierni, układu komunikacji osiedlowej na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ulicy P., w W. W toku postepowania inwestor przedłożył umowę w zakresie realizacji drogi publicznej łączącą przedmiotową inwestycje z ulicą R. Nadto wprowadził zmiany do projektu w zakresie spełnienia wymagań prawa budowlanego co do podłączenia osiedla do Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji nadto w zakresie ilości kondygnacji oraz zaprojektowanych antresol. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. organ zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę. W decyzji tej określono parametry inwestycji : powierzchnię zabudowy, powierzchnię użytkową mieszkań, ilość mieszkań – 106, ilość miejsc parkingowych – 136, z zachowaniem warunków zgodnie z art. 36 i 42 Prawa budowlanego. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011r. Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, stwierdzając, iż nie uwzględniono w toku postepowania osoby K. M. właścicielki działki nr ew. [...] z obrębu [...] znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji oraz wskazał, że zarzuty skarżących dotyczące naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawo wodne, nie znajdują uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. Po uzupełnieniu wniosku przez inwestora, strony zapoznały się z przekazaną dokumentacją, zaś uczestnicy M. i W.Ś. zgłosili wnioski w zakresie : trwałego zaburzenia przez planowaną inwestycję stosunków wodnych w gruntach i spowodowanie zmian w warunkach posadowienia istniejących obiektów w skutkach nawarstwienia się zmian i uszkodzenia obiektów po latach, możliwość naruszenia podczas planowanych robót istniejącego ogrodzenia oraz gazociągu przebiegającego przez ich działkę, możliwość powstania szkód w istniejącej na działce strukturze budowlanej. Spółka w zakresie zgłoszonych wniosków i uwag podniosła, iż załączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i stwierdzenia oraz został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Ponadto jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, do wniosku dołączono informację o bezpieczeństwie i ochronie zdrowia(BIOZ). Według inwestora "Analiza wpływu wykopu projektowanej inwestycji na sąsiadujący teren i najbliższy budynek" autorstwa W. R. nie ma realnego zagrożenia dla gazociągu i ogrodzenia. Możliwość naruszenia podczas planowanych robót istniejącego ogrodzenia oraz gazociągu przebiegającego wzdłuż terenu inwestycji w odległości ok. 0,5 m od granicy jest w pełni wykluczona. Ponadto inwestor odsunął krawędź wykopu przesłony przeciwfiltracyjnej na odległość 0,8 m od granicy działki. Również inwestor wyjaśnił, że z uwagi na zastosowaną technologię głębienia szczeliny z jednoczesnym wypełnianiem jej zawiesiną bentonitowo-cementową, która będzie równoważyć parcie gruntu, nie dojdzie do przemieszczenia gruntu. Dodatkowo dla zachowania większego bezpieczeństwa przesłona wykonywana będzie sekcjami o szerokości ok. 6,0 co 4 sekcje, po stwardnieniu poprzedniej można przystąpić do wykonania kolejnej sekcji, zaś po wykonaniu wszystkich sekcji nastąpi dopiero wykonanie wykopu. Odnośnie bezpieczeństwa i stanu technicznego budynków uczestników (małż. Ś.), inwestor wskazał, że nie przewiduje składowania materiałów wzdłuż ogrodzenia, natomiast dostawy materiałów odbywać się będą sukcesywnie. Po zawiadomieniu stron organ I instancji uznał, iż projekt budowlany jest zgodny z zapisem decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2009r. i decyzją z dnia [...] lipca 2011r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Ponadto uznał, że projekt jest kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, posiada także wymagane opinie i uzgodnienia. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli B. i P. K. oraz M. i W. Ś. B. i P. K. zgłaszając w odwołaniu stanowczy protest wobec decyzji, podnieśli iż planowana budowa domów czterokondygnacyjnych, wielorodzinnych w bezpośrednim sąsiedztwie narusza konstytucyjną zasadę prawa własności indywidualnej, zasadę miru domowego, obniży wartość ich nieruchomości, obniży walory użytkowe pozbawiając ich możliwości intymnego korzystania z nieruchomości. Ponadto zdaniem odwołujących planowany przez inwestora sposób zabudowy spowoduje obniżenie poziomu wód gruntowych i w istotny sposób zmieni stosunki hydrogeologiczne i pozbawi ich dostępu do wody. Decyzja jest sprzeczna z zasadami ładu przestrzennego w tym urbanistyki i architektury, proponowana zabudowa jest niezgodna z art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 61 ust. Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast M. i W. Ś. podnieśli, iż dokumentacja projektowa stanowiąca załącznik do wniosku dotknięta jest licznymi wadami, narusza ich interes prawny oraz obowiązujące przepisy prawa. Ponadto wnieśli o sprawdzenie planu zagospodarowania dla projektowanego osiedla i określenie, jaka powinna być planowana minimalna odległość od budynku szklarni w świetle § 272 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 Nr 75, poz. 690), stwierdzając jednocześnie, że wymagana odległość pomiędzy budynkiem produkcyjnym o 100 % przeszkleniu, jakim jest szklarnia, a budynkiem zaliczonym do kategorii zagrożenia ludzi (budynek mieszkalny) powinna być powiększona o 100 %. Wskazali także, że brak zbiornika retencyjnego w projekcie budowlanym jest rażący naruszeniem decyzji nr [...] o warunkach zabudowy. Odnieśli się również do zaburzeń istniejących stosunków wilgotnościowych, co może spowodować uszkodzenia fundamentów, zwłaszcza szklarni, zaś wykonanie bariery wodoszczelnej ich zdaniem nie wyeliminuje problemu napływu wody gruntowej do wykopu. W rezultacie zdaniem małż. Ś. rozwiązanie projektowe odprowadzania wód gruntowych z wykopu powinno zawierać obliczenia ilości wód i przewidywać sposób oraz miejsce odprowadzania zrzutu wód na czas prowadzenia robót, przy czym woda gruntowa będzie stanowiła problem również po zakończeniu robót. W odwołaniu złożono również wniosek o nałożenie na inwestora naprawy wszystkich szkód powstałych w trakcie budowy oraz w okresie rękojmi i gwarancji, zaznaczając, iż wartość nieruchomości ulegnie obniżeniu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012r. Nr [...], Wojewoda [...] (dalej "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...], wskazując, iż argumenty skarżących nie mogą skutkować uchyleniem przedmiotowej decyzji, gdyż w świetle przepisów Prawa budowlanego, wymaganiami ochrony środowiska oraz przepisami techniczno-budowlanymi, jak również pod względem kompletności projektu budowlanego, posiada on wymagane opinie uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Organ Odwoławczy wskazał, że analiza materiału dowodowego wykazała, iż planowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. o warunkach zabudowy, ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie osiedla mieszkaniowego wielorodzinnego "S.". Inwestor we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty spełniające wymogi art. 35 ustawy Prawo budowlane, uzyskując uzgodnienia z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, rzeczoznawcą ds. sanitarno-higienicznych, ds. bezpieczeństwa i higieny pracy, a także posiada wymagane art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane oświadczenia projektantów w zakresie architektury, konstrukcji, instalacji sanitarnych oraz elektrycznych. Dołączona została również opinia Zarządu Dróg Miejskich, w której uzgodniono zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego ul R. Projektowana inwestycja spełniła wymagania wynikające z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690). Powołując się na warunki techniczne zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków wydane przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji (pisma z dnia 16 marca 2007r., z dnia 20 lipca 2007r., 5 września 2007r., 18 października 2007r., 5 sierpnia 2010r., organ odwoławczy za bezzasadny uznał zarzut skarżących, aby zaprojektowane podniesienie terenu miałoby spowodować zmianę stanu wody na gruncie, bowiem dla inwestycji została zaprojektowana wewnętrzna sieć kanalizacji deszczowej i za jej pośrednictwem, wody opadowe z dachów, tarasów i terenu nad kondygnacją podziemną będą odprowadzane do zewnętrznej sieci kanalizacji deszczowej (do kanału K.) przez zbiornik retencyjny zlokalizowany w części podziemnej, zatem nie powinny spływać na działki sąsiednie. Koncepcja ta została zaopiniowana pozytywnie przez Wydział Ochrony Środowiska Urzędu m. W. Organ II instancji zaznaczył, iż inwestor zaprojektował przesłony przeciwfiltracyjne (bentonitowo – cementowe), celem zabezpieczenia wykopu przed napływem wód gruntowych z uwagi na bliskość w sąsiedztwie szklarni i zachowanie poziomu wód gruntowych na niezmienionym poziomie (w sąsiedztwie). Według organu obliczenia przemieszczeń gruntu (zawarte w tomie III A projektu budowlanego) pozwalają stwierdzić, że sąsiednia zabudowa jest w pełni bezpieczna. Przesłona jak wskazano w uzasadnieniu decyzji jest rodzajem ściany szczelinowej – jednofazowej, co potwierdziły warunki Techniczne Wykonania i Odbioru Ścian szczelinowych Instytutu Badawczego Dróg i Mostów. W odniesieniu do drgań związanych z transportem materiałów budowlanych, z natężeniem ruchu wzdłuż granic działki, czy składowanie materiałów budowlanych, organ odwoławczy przychylił się do stanowiska inwestora, zgodnie z którym z uwagi na usytuowanie budynków i wykop szerokoprzestrzenny nie fizycznej możliwości poprowadzenia dróg wzdłuż granicy działki nr ew. [...]. Transport materiałów odbywać się będzie od strony ulicy P. z wjazdem do wykopu. Obliczenia przemieszczeń gruntu wynoszą 3 mm, co pozwala stwierdzić, że budynki w sąsiedztwie są w pełni bezpieczne, a ich stan nie ulegnie pogorszeniu. W rezultacie organ odwoławczy zaznaczył, iż nie ma podstaw ani kompetencji do weryfikacji przyjętych w projekcie rozwiązań czy sporządzonych bilansów, zaś co do naprawy szkód powstałych w trakcie budowy, wskazał, że kwestie te reguluje kodeks cywilny. W skardze na decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca B. K. (dalej skarżąca) wniosła o uchylenie w całości obu decyzji jako naruszających prawo materialne : poprzez błędną wykładnię § 271 ust. 1, 2 i 5, § 216 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać z budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002r. nr 75, poz. 690 ze zm.), naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 12 ust. 6 rozporządzenia w/w i przyjęcia, że wymóg zachowania minimalnej odległości pomiędzy budynkiem mieszkalnym a produkcyjno-magazynowym nie dotyczy wznoszenia nowych domów wielorodzinnych, naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) i c) ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane poprzez brak sprawdzenia przez organy decyzji o pozwoleniu na budowę zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa proceduralnego : art. 40 § 1 w związku z art. 42 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi, zarzuciła niewłaściwe odległości pomiędzy działką sąsiadów małż. Ś., a inwestycją, podnosząc że budynki gospodarcze na działce sąsiadów Ś. są łatwopalne, co zostało zignorowane. W tym zakresie skarżąca podała maksymalną gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej PM, wskazując w oparciu o § 271 ust. 2 rozporządzenia, iż w niniejszym przypadku za rozprzestrzeniające ogień należy uznać zarówno ścianę jak i dach budynku Pm na działce sąsiadów, co oznacza nakaz zwiększenia minimalnych odległości pomiędzy starymi a nowymi budynkami – w zależności od maksymalnej gęstości obciążenia ogniowego strefy pożarowej – 50 % czyli z 8 – 20 m do 12 – 30 m. Poddając analizie gęstość obciążenia ogniowego w różnych wariantach, skarżąca wskazała, iż odległości minimalne od ściany zewnętrznej budynku gospodarczego małż. Ś. powinny wynosić 24 – 60 m czyli znacznie więcej niż projektowane przez inwestora, przy czym minimalna odległość powinna wynosić 8 metrów od granicy działki, gdyż budynek gospodarczy małż. Ś. praktycznie przylega do granicy działki inwestora. Również skarżąca stwierdza, iż organ bez żadnej weryfikacji przyjmuje stwierdzenie rzeczoznawcy T. K., że budynek gospodarczy wielofunkcyjny (budynek małż. Ś.) nie narusza norm przeciwpożarowych, zaś rzeczoznawca nie uzasadnia wytrzymałości ogniowej budynku sąsiadów, nie przeprowadza wyliczeń odporności ogniowej. Według autorki skargi raport rzeczoznawcy zawiera wewnętrzne sprzeczności. Brak jest także ze strony organu wnikliwego sprawdzenia czy dokumenty sporządzone przez inwestora są zgodne z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie art. 35 Prawa budowlanego. Skarżąca wskazuje także w skardze, iż nieruchomości sąsiadów mogą stracić na wartości z powodu budowy pod ich oknami wysokich bloków mieszkalnych. Inwestor zdaniem skarżącej w przypadku uchylenia decyzji będzie musiał przeprojektować budynki, zmienić koncepcję architektoniczną a nawet zaniechać inwestycji. W konkluzji B. K. wskazuje, iż nie doszło do skutecznego doręczenia korespondencji decyzji organu II instancji (pozwolenia na budowę) dla jej męża P. K., który wskazał wyraźnie nowy adres dla doręczeń. W piśmie procesowym pełnomocnik E. sp. z o.o. sp. komandytowo-akcyjnej wniósł o oddalenie skargi, wskazując iż skarżąca nie wykazała własnego interesu prawnego do złożenia skargi w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sąd ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, biorąc pod uwagę stan prawny istniejący w dacie wydania tej decyzji oraz stan faktyczny ustalony przez organy prowadzące postępowanie w sprawie, nie będąc przy tym związany granicami skargi (zawartymi w niej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną). W niniejszej sprawie przedmiotem dokonywanej przez Sąd kontroli jest prawidłowość orzeczenia przez organy administracji architektoniczno -budowlanej o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę osiedla mieszkaniowego "S." składającego się z budynków wielorodzinnych, garażu podziemnego, portierni układu komunikacji osiedlowej na działce nr ewidencyjny [...]z obrębu [...] przy ulicy P. w W. Sąd obligowany był ocenić, czy stan prawny oraz faktyczny rozpoznawanej sprawy ustalony przez wymienione organy, uprawniał Wojewodę [...] do wydania decyzji utrzymującej w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Prezydenta m. W. Jak wynika z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) roboty budowlane muszą być poprzedzone uzyskaniem decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę. W art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nałożono na właściwy organ obowiązek sprawdzenia przed wydaniem powyższej decyzji: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, 3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, 4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sporządzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zwrócić należy uwagę, że w świetle treści art. 35 ust. 1 właściwy organ nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, a jego ocenie pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi podlega tylko projekt zagospodarowania działki lub terenu. Podkreślenia nadto wymaga, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ramach określonych w art. 35 ust. 1 ustawy obowiązków Wojewoda [...] ustalił, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak wynika z akt sprawy na teren objęty wnioskiem stanowi grunt rolny, objęty zgodą na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze w ramach sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zachowuje moc mimo wygaśnięcia tego planu z dniem 1 stycznia 2004r. Zasadność rozwiązań planu miejscowego nie może być przy tym przedmiotem oceny przez Sąd w granicach skargi wniesionej na decyzję organu administracji. Decyzja Nr [...] o warunkach zabudowy, określa szczegółowe zasady zagospodarowania terenu, uwzględnienie warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi, warunki w zakresie infrastruktury technicznej w tym odprowadzanie ścieków sanitarno-bytowych, wód opadowych, zaopatrzenia w wodę, gaz, energię elektryczną. Na złączonym do projektu budowlanego wyrysie do wpisu z planu widnieją natomiast naniesione na powyższym terenie nieprzekraczalne linie zabudowy, skarżąca nie wskazała konkretnych zarzutów co do linii zabudowy. W rozpatrywanej sprawie kolejnym wymogiem warunkującym uzyskanie przez wnioskodawcę pozytywnego rozstrzygnięcia jest stwierdzenie przez organ wymieniony w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Podstawowym aktem prawnym zawierającym takie przepisy jest rozporządzenie Min. Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 60 ze zm.). W § 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. stwierdza się, że ustala ono między innymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia i ich usytuowanie na działce budowlanej zapewniające spełnienie wymagań z art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z przepisem § 12 ust. 1 rozporządzenia co do zasady budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, bądź 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Powyższa zasada obowiązuje od wejścia w życie rozporządzenia w jego pierwotnym brzmieniu. Z dniem 27 maja 2004 r. (data wejścia w życie) dodano rozporządzeniem zmieniającym (Dz. U. z 2004 r., Nr 109, poz. 1156) między innymi ustęp 3 dopuszczający sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią lub bezpośrednio przy granicy jeżeli : 1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo 2) nie jest możliwe zachowanie odległości 3 m od granicy działki ze względu na rozmiary działki. Kolejna nowelizacja z dnia 12 marca 2009 r. (Dz. U. Nr 56, poz. 461) przenosząca unormowanie dotychczasowego § 12 ust. 3 do ustępu 2, ale tylko w zakresie punktu 1 z jego modyfikacją, wprowadziła w całym ustępie 3 rozporządzenia stanowiące wyjątek od zasady określonej w ust. 1, odrębne szczególne warunki lokalizacji budynków w zabudowie jednorodzinnej. W orzecznictwie sądowym ukształtował się pogląd, który skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie podziela, że organ prowadzący postępowanie zobligowany jest do wnikliwego zbadania czy, poprzez udzielenie pozwolenia na budowę, nie zostanie naruszony interes osób trzecich - właścicieli (wieczystych użytkowników) sąsiednich nieruchomości. Podnieść w tym miejscu należy, że stosownie do art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na celu budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Norma ta kreuje więc wolność budowlaną jako zasadę prawa wypływającą z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, ustanawiających nakaz poszanowania wolności i własności. Zgodnie zaś z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Wobec zasady wolności budowlanej wspomniana ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której osoby trzecie, a nie inwestor- właściciel nieruchomości, na której ma powstać obiekt budowlany, decydować będą o dopuszczalności jego wybudowania czy miejscu posadowienia (vide m.in. wyroki NSA z 14 listopada 2007 r. sygn. II OSK 1489/06 Lex 425367, WSA w Warszawie z 9 maja 2008 r. sygn. VII SA/Wa 223/08 lex 425367, WSA w Lublinie z 8 lipca 2008 r. sygn. II SA/Lu 211/08 lex 510195 i NSA z 2 marca 2010 r. II OSK 465/09 lex 577666). W przypadku, gdy projektowana inwestycja mieści się w zakresie reguł projektowania i sytuowania budynków wyznaczonych przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, nie można, zdaniem sądu, z faktu dążenia do maksymalnego odpowiadającego inwestorowi wykorzystania powierzchni działki wyprowadzać wniosków zmierzających do ograniczenia prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością, w tym jej zabudowy zgodnie z wolą inwestora. Według inwestora spełnione zostały wszystkie wymagane przepisami rozporządzenia warunki w tym wynikające z §12, oraz § 271-273 rozporządzenia. Nie mniej Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, iż skoro projekt budowlany, a właściwie projekt zagospodarowania działki został sporządzony przez uprawnionego architekta, to strona nie może go kwestionować i tym samym oceniać, a w konsekwencji poddawać weryfikacji. Co do zarzutów o naruszeniu przepisów w w/w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, dotyczących kwestii bezpieczeństwa pożarowego – szczególności § 271 ust. 1,2 i 5 w związku z § 216 ust.1, stwierdzić należy, że zagadnienia dotyczące spełnienia warunków bezpieczeństwa pożarowego, co do zgodności projektu budowlanego stwierdzone zostały przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych w dniu 29 grudnia 2009r., o czym świadczy pieczątka A. M. (tom II projektu str. 29). Według projektu odległości od istniejących obiektów sąsiednich zaliczonych do kategorii zagrożenia ludzi ZL wynoszą ponad wymaganą wartość 8 m, natomiast od niezabudowanych działek ponad 4 m, przy czym odległości między projektowanymi budynkami wynoszą ponad wymaganą odległość 8 m. W odległości poniżej 8 m projektowanego budynku zlokalizowany jest jednokondygnacyjny garaż naziemny usytuowany na sąsiedniej działce w odległości ok. 1,1 m od granicy i zwrócony do niej pełną ścianą w odporności ogniowej REI 60 z dachem wykonanym w konstrukcji żelbetowej spełniającej wymagania RE 30. W projekcie przyjęto, że gęstość obciążenia ogniowego w garażu podziemnym nie przekroczy wartości 500 MJ/m2, w pomieszczeniach gospodarczych i technicznych nie przekroczy wartości 500 MJ/m2, podobnie w komórkach lokatorskich ( tom II projektu str. 17) Natomiast budynki mieszkalne zostały kwalifikowane do kategorii ZL. Projekt przewiduje, że poszczególne elementy budowlane obiektu spełniają wymagania w zakresie klasy odporności ogniowej, zaprojektowane elementy budynku spełniają wymagania w zakresie nie rozprzestrzeniania ognia, wszystkie drzwi przeciwpożarowe są zaopatrzone w samozamykacze lub inne urządzenia zapewniające samoczynne zamykanie otworu w razie pożaru. W zaprojektowanych budynkach poszczególne strefy pożarowe wydzielono ścianami i stropami oddzieleń przeciwpożarowych przewidzianych dla danej odporności pożarowej budynku. Złożony projekt przewiduje również : warunki ewakuacji, oświetlenie awaryjne, wentylowane przedsionki, sposób zabezpieczenia przeciwpożarowego instalacji użytkowych. Także w projekcie przewidziana jest w garażu podziemnym instalacja wodociągowa przeciwpożarowa – obwodowa podwójnie zasilana. Hydranty 52 umieszczono w garażu podziemnym przy drogach komunikacji ogólnej, a w szczególności przy wejściach do klatek schodowych, przy czym zasięg hydrantów 52 w poziomie obejmuje całą powierzchnię chronionego garażu. Według projektu w garażu podziemnym przewidziano wyposażenie go w gaśnice, stosując zasadę : jedna jednostka masy środka gaśniczego 2 kg zawartego w gaśnicach powinna przypadać na każde 100 m2 powierzchni strefy pożarowej. Również uwzględniono w projekcie zaopatrzenie wodne do zewnętrznego gaszenia pożaru, przewidując hydranty zewnętrzne podziemne DN 80 umieszczone na sieci wodociągowej przeciwpożarowej miejskiej. W rezultacie jak wskazano powyżej, projekt architekta T. K. uzyskał akceptację w zakresie zgodności projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych A. M. Nr upr. [...] w dniu 29 grudnia 2009r. Wobec tego zarzuty zawarte w skardze w zakresie naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, dotyczących kwestii bezpieczeństwa pożarowego – szczególności § 271 ust. 1, 2 i 5 w związku z § 216 ust.1, uznać należy za chybione. Ze strony zaprojektowanej inwestycji budowlanej na działce ew. [...]nie istnieje podwyższone ryzyko wybuchu pożaru, wobec zaprojektowanych urządzeń, zastosowania odpowiednich materiałów budowlanych, hydrantów i innych zabezpieczeń opisanych wyżej. Zwrócić uwagę należy, że autorka skargi odnosi się w zakresie zagrożenia bezpieczeństwa przeciwpożarowego do przyszłej zaprojektowanej inwestycji budowlanej, odnośnie której spełniono wymagane prawem uzgodnienia i opinie rzeczoznawców, mając de facto na względzie, że budynki uczestników małżonków Ś. nie posiadają stałych urządzeń gaśniczych wodnych. Ta sytuacja według skarżącej stwarza zagrożenie pożarowe, gdyż rzeczoznawca T. K. ( str. 7 skargi), nie przeprowadza wyliczeń odporności ogniowej budynku na działce sąsiadów. Odnosząc się do tego wywodu skargi, zauważyć należy, iż rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych zatwierdzającą projekt był A. M.Nr upr. [...], który zatwierdził go w dniu 29 grudnia 2009r, natomiast wskazany w skardze T. K. sporządzał projekt inwestycji. Na marginesie jedynie wskazać należy, iż przepisy prawa budowlanego umożliwiają skarżącej wdrożenie odpowiedniego postepowania przed organem nadzoru budowlanego w przypadku stanu technicznego budynków na działce sąsiadów małż. Ś., zagrażającego bezpieczeństwu czy podwyższonemu ryzyku zagrożenia pożarowego. Taka sytuacja jednak nie może ograniczać właściciela działki ew. [...] (inwestora) do dysponowania jego własnością. Podnoszony w skardze przepis z § 12 ust. 6 rozporządzenia nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W świetle dokonanej wyżej przez Sąd oceny, uchybienie organu odwoławczego w postaci nie odniesienia się we własnym zakresie do kwestii bezpieczeństwa przeciwpożarowego nie rzutowało na wynik sprawy, gdyż skarżąca dotychczas tej okoliczności nie podnosiła. Jak wcześniej wskazano, inwestycja planowana na działce nr ew. [...] musi zapewnić poszanowanie interesów osób trzecich - właścicieli, użytkowników wieczystych sąsiednich nieruchomości znajdujących się w jej obszarze oddziaływania, co zresztą wynika wprost z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Jednak w świetle tego przepisu ochronie podlegają tylko interesy uzasadnione czyli takie, których wyznacznikiem są przepisy prawa materialnego. Naruszenie interesu prawnego należy rozumieć jako naruszenie konkretnych norm materialnoprawnych, zaś interesy nie znajdujące oparcia w takich normach są jedynie interesami faktycznymi i nie mogą być skutecznie dochodzone w procesie inwestycyjnym. W kategorii zaś interesu faktycznego mieści się kwestionowanie przez skarżącą zagrożenia i bezpieczeństwa przeciwpożarowego przez projektowaną inwestycję, która - w ocenie Sądu nie ma miała miejsca. Zgodnie z art. 140 Kodeksu cywilnego, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, właściciel może korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem tego prawa (...). Ze względu na to, iż w ocenie Sądu, lokalizacja inwestycji budowlanej na działce ew. [...] nie narusza przepisów administracyjnego prawa materialnego, nie sposób uznać, iż jego budowa w tym miejscu pozostaje w sprzeczności ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem prawa własności nieruchomości. Należy podzielić w tym miejscu poglądy prawne wyrażane w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którymi, jeżeli przepisy prawa zezwalają właścicielowi na określony sposób korzystania z nieruchomości, to właściciele innych nieruchomości nie mogą powołując się na własne prawo własności, czy zasady współżycia społecznego, dążyć do ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości danego właściciela. Z kolei w myśl art. 144 kc, właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, a na tego rodzaju zakłócenia ogólnikowo wskazali skarżący. Zwrócić trzeba uwagę, że powyższy przepis uznaje za niedopuszczalne oddziaływanie, czyli tzw. imisje, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, a zatem - a contario - dopuszczalne jest oddziaływanie mieszczące się w granicach przeciętnej miary. Ocena przeciętnej miary musi być dokonywana na podstawie obiektywnych warunków panujących na danym terenie, a nie na podstawie subiektywnych odczuć stron postępowania oraz, co istotne, dotyczyć może tylko zakłóceń ponad przeciętną miarę już dokonanych a nie przyszłych, hipotetycznych, co powoduje, iż powoływanie się na potencjalne zagrożenia płynące z usytuowania projektowanego obiektu nie mogą być w oparciu o cytowany przepis Kodeksu cywilnego w rozpatrywanej sprawie skutecznie powoływane (vide wyrok NSA sygn. II OSK 1514/10 z dnia 25 października 2011 r.- publik w CBOIS). Zarzut podniesiony w skardze "o utracie wartości nieruchomości z powodu budowy" jest nieuzasadniony, gdyż prowadził by do zaburzenia zasady równości właścicieli nieruchomości, co jest niezgodne z Konstytucją. Nie znajduje także potwierdzenia argument, co do faktu budowy "pod oknami". Nie został bowiem poparty żadnymi dowodami. Przedłożony projekt nie wskazuje, iż inwestycja dotyczy jak podaje autorka skargi "zakładów produkcyjnych wysokich bloków mieszkalnych" (str. 8 skargi). Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa proceduralnego wskazanego w skardze tj. art. 40 § 1 w związku z art. 42 § 1 k.p.a., poprzez niedoręczenie przesyłki – decyzji P. K., któremu decyzję przesłano na wskazany adres ul. E. m [...] i który nie zawiadamiał wyraźnie organu o zmianie adresu. Nie dopatrując się ze strony Wojewody [...] naruszeń przepisów prawa mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, zaś ocena przez Sąd legalności działań organu następuje w oparciu o materiał zgromadzony w aktach sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono o oddaleniu skargi z powodu jej bezzasadności.