I SA/Wr 742/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant Marek Sosnowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 lipca 2012 r. sprawy ze skargi A. W. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 29 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. FUZASADNIENIE Przedmiotem skargi A sp. z o.o. z /s w K. jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów, reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] (nr [...]), udzielona w zakresie wykładni przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.: dalej – ustawa o VAT). Z treści wniosku o jej udzielenie wynika, że wnioskodawca – A sp. z o.o. z /s w K. (dalej: Spółka, Skarżąca) dokonuje sprzedaży towarów na rzecz swoich kontrahentów i niejednokrotnie, po podjęciu negocjacji, decyduje się na udzielenie im rabatu na sprzedany towar. W związku z powyższym, spółka obowiązana jest do wystawienia faktury korygującej. Dotyczy to również sytuacji, gdy klient reklamuje towar zarówno pod względem jakościowym, jak i ilościowym. Wówczas również wystawiana jest korekta cenowa (jakość) lub ilościowa (fizyczna dostawa mniejsza niż na dokumencie dostawy). W odniesieniu do tego stanu faktycznego zadano pytanie: czy w sytuacji, w której zachodzi konieczność wystawienia faktury korygującej, Spółka jest uprawniona do odliczenia podatku bez konieczności posiadania potwierdzenia odbioru tej faktury przez nabywcę usługi/towaru? Przedstawiając własne stanowisko Spółka odwołała się do treści art. 29 ust. 4a ustawy o VAT i stwierdziła, że przepis ten jest niezgodny z prawem wspólnotowym, a tym samym nie ma mocy wiążącej podatników. Zdaniem strony, zapis tego przepisu narusza zasadę neutralności VAT, ponieważ podatnik, który nie otrzyma potwierdzenia odbioru faktury, nie będzie mógł odliczyć podatku, co w konsekwencji spowoduje, że poniesie jego ciężar. Powołując się na przepisy prawa wspólnotowego, skarżąca wskazała, że przepisy Dyrektywy 2006/112/WE, a w szczególności art. 73, nie przewidują warunku posiadania przez podatnika potwierdzenia doręczenia faktury korygującej jego kontrahentowi, w celu skorzystania z prawa do obniżenia podatku należnego o wartość tego podatku wynikającą z faktury korygującej. Jej zdaniem, warunku posiadania potwierdzenia odbioru faktury korekty, jako podstawy dla obniżenia obrotu przez podatnika, nie można również usprawiedliwiać brzmieniem art. 90 Dyrektywy 2006/112/WE. Na poparcie swojego stanowiska Spółka przywołała wyroki sądów administracyjnych, w tym wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 742/09). Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...], stwierdził, że stanowisko Spółki nie jest prawidłowe. Organ, powołując się na przepisy art. 29 ust. 1, ust. 4, ust. 4a i ust. 4c, art. 106 ust. 1 i ust. 8 ustawy VAT oraz § 13 ust. 1-3 i ust. 5, § 14 ust. 1 i ust. 3-4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 ze zm. – zwanego dalej "rozporządzeniem MF z 28 listopada 2008 r."), stwierdził, że brak potwierdzenia faktury korygującej przez kontrahenta uniemożliwi Spółce obniżenie obrotu na podstawie wystawionych faktur korygujących w rozliczeniu za miesiąc wystawienia faktury korygującej. Organ wskazał, że faktury korygujące wystawia się w celu udokumentowania ostatecznej wielkości sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym. Bez potwierdzenia jej odbioru, faktura korygująca nie będzie stanowić wystarczającej podstawy do obniżenia podatku należnego - dopiero potwierdzenie odbioru faktury korygującej przez nabywcę, spowoduje akceptację zmiany wartości zawartych na fakturze i da prawo do takiego obniżenia. Organ podkreślił, że uregulowanie zawarte w art. 29 ust. 4a ustawy VAT, ma na celu uniknięcie sytuacji, w której zmniejszenie podstawy opodatkowania i tym samym kwoty podatku należnego u sprzedawcy, nie znajduje odzwierciedlenia w zmniejszeniu kwoty podatku naliczonego u nabywcy towarów i usług. Za błędną uznał organ argumentację skarżącej dotyczącą sprzeczności art. 29 ust. 4a-4c ustawy VAT z regulacjami Dyrektywy 2006/112/WE. Wymóg otrzymania przez sprzedającego potwierdzenia odbioru faktury korygującej przez nabywcę, stanowi element zabezpieczający system podatku VAT przed nadużyciami. Pismem z dnia 15 kwietnia 2010 r. skarżąca Spółka wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa, a następnie skierowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o uchylenie interpretacji indywidualnej oraz odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i orzeczenie co do istoty sprawy, zgodnie z obowiązującymi przepisami, zarzucając Ministrowi Finansów naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną interpretację art. 29 ust. 4a ustawy VAT oraz norm prawa procesowego, tj. art. 121, art. 124 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.: – dalej jako O.p.). Odnosząc się do zarzutu błędnej wykładni art. 29 ust. 4a ustawy VAT spółka powtórzyła stanowisko prezentowane we wniosku oraz w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, w myśl którego wymagany tym przepisem warunek posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej przez nabywcę stanowi środek krajowy naruszający w nadmiernym stopniu cele oraz treść Dyrektywy Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r., Nr 347, poz. 1: dalej - Dyrektywa 2006/112/WE). Jak zarzuciła, niespełnienie tego warunku powoduje obciążenie podatnika ciężarem podatku VAT z jednoczesnym naruszeniem podstawowych zasad tego podatku jak: zasada proporcjonalności, neutralności oraz zasada opodatkowania konsumpcji. Dodatkowo spółka podniosła, że przepisy Dyrektywy, a w szczególności jej art. 73 nie uzależniają prawa do obniżenia podstawy opodatkowania od warunku posiadania przez podatnika potwierdzenia doręczenia faktury korygującej jego kontrahentowi. Z tych względów spółka prezentowała pogląd, że braki formalne w zakresie wymogu takiego potwierdzenia nie mogą stanowić podstawy do wprowadzenia krajowych ograniczeń, naruszających zasadę neutralności podatku VAT. Prezentując stanowisko o niegodności art. 29 ust. 4a ustawy VAT z prawem wspólnotowym skarżąca podniosła, że przepis ten nie ma dla podatników mocy wiążącej. Zarzuty procesowe skargi koncentrowały się wokół spełnienia przez zaskarżony akt niezbędnych elementów treściowych uzasadnienia, jak również, odnosiły się do braku ustosunkowania się przez organ do powołanych przez stronę orzeczeń sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji i wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 16 września 2010 r. (sygn. akt I SA/Wr 669/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną interpretację podzielając stanowisko strony skarżącej co do sprzeczności art. 29 ust. 4a ustawy VAT z unormowaniami prawa wspólnotowego, tj. art. 1 ust. 2, art. 73 i art. 90 Dyrektywy 2006/112/WE. Powołując się na pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 12 listopada 2009 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1255/09, Sąd I instancji powtórzył, że art. 29 ust. 4a ustawy VAT jest sprzeczny z prawem wspólnotowym, ponieważ warunek posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej przez nabywcę, od którego uzależniona jest możliwość obniżenia podstawy opodatkowania (a w konsekwencji obniżenie podatku należnego) stanowi środek krajowy naruszający w nadmiernym stopniu cele i treść Dyrektywy 2006/112/WE. Brak jego spełnienia powoduje obciążenie ciężarem VAT – podatnika, w oderwaniu od jego rzeczywistej sytuacji podatkowej, naruszając nie tylko podstawowe zasady VAT takie jak: proporcjonalność, neutralność i opodatkowanie konsumpcji wyrażone w art. 1, art. 73 i art. 90 Dyrektywy. W tej sytuacji Sąd uznał, że środek krajowy przewidziany w art. 29 ust 4a ustawy VAT przekracza ramy tego, co konieczne dla osiągnięcia jego celu, gdyż osłabia zasady wspólnego systemu VAT, a zatem jest sprzeczny z ogólną zasadą prawa wspólnotowego – zasadą proporcjonalności. Jako pozbawiony podstaw prawnych Sąd I instancji ocenił natomiast zarzut skargi dotyczący naruszenia norm prawa procesowego, tj. art. 121, art. 124 i art. 210 § 1 pkt 6 O.p. Z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie zgodził się Minister Finansów, który wywiódł od tego wyroku skargę kasacyjną. Powołując się na art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.: – dalej p.p.s.a.) Minister Finansów zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 4a ustawy VAT oraz art. 73 i art. 90 Dyrektywy 2006/112/WE poprzez przyjęcie, że w sytuacji, w której zachodzi konieczność wystawienia faktury korygującej, podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku bez konieczności posiadania potwierdzenia odbioru tej faktury przez nabywcę usługi (towaru). Nie zgodził się zatem Minister Finansów z wykładnią art. 29 ust. 4a ustawy VAT, prowadzącą do uznania, że przepis ten narusza cele i treść Dyrektywy 2006/112/WE. Po rozpoznaniu zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r. (sygn. akt I FSK 29/11) uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. W motywach wyroku Sąd nawiązał do treści orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej także: TSUE) z dnia 26 stycznia 2012 r. wydanego w sprawie C-588/10 (Kraft Foods Polska S.A. przeciwko Ministrowi Finansów) - podnosząc na tej podstawie o dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny art. 29 ust. 4a ustawy o VAT jako regulacji sprzecznej z prawem wspólnotowym, w tym, prowadzącej do ograniczenia w sposób nieuprawniony zasady neutralności podatku VAT. Odnosząc się do stanowiska Trybunału zajętego w w/w wyroku Naczelny Sąd Administracyjny powtórzył za Trybunałem, że wymóg polegający na uzależnieniu obniżenia podstawy opodatkowania wynikającej z pierwotnej faktury od posiadania przez podatnika potwierdzenia otrzymania korekty faktury, doręczonego przez nabywcę towarów, mieści się zarówno w pojęciu warunków, zawartym w art. 90 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, jak również, w pojęciu obowiązków zawartym w art. 273 tej Dyrektywy. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny przekazując sprawę do ponownego rozpoznania zobowiązał Sąd I instancji do przeprowadzenia wykładni prawa materialnego (art. 29 ust. 4a ustawy o VAT) z uwzględnieniem stanowiska TSUE przedstawionego w wyroku z dnia 26 stycznia 2012 r. w sprawie C-588/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Poprzedzając szczegółowe rozważania w sprawie, na wstępie trzeba podkreślić, że prezentowana przez stronę skarżącą wykładnia art. 29 ust. 4a ustawy o VAT, opierająca się na zarzucie sprzeczności tego przepisu z przepisami wspólnotowymi, który to pogląd podzielił także skład orzekający Sądu I instancji w korzystnym dla strony wyroku z dnia 16 września 2010 r. została zakwestionowana przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r. (sygn. akt I FSK 29/11) uchylił orzeczenie Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny, podobnie jak wnoszący skargę kasacyjną Minister Finansów, nie stwierdził kolizji pomiędzy prawem krajowym (art. 29 ust. 4a ustawy o VAT), a prawem wspólnotowym (art. 1, art. 73 i art. 90 Dyrektywy 2006/112/WE), odsyłając w rozważaniach prawnych do stanowiska Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE), wyrażonego w wyroku z dnia 26 stycznia 2012 r. w sprawie C-588/10 (Kraft Foods Polska S.A. przeciwko Ministrowi Finansów). Ocena legalności zaskarżonej interpretacji podatkowej dokonywana na tym etapie sprawy (tj. po wyroku kasacyjnym) przypada zatem w warunkach zastosowania art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012 r., poz. 270: dalej – p.p.s.a.), który stanowi, że Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przywołana norma prawna wskazuje wprost na ograniczenie swobody (także w rozumieniu art. 134 p.p.s.a.) Sądu I instancji przy wydawaniu orzeczenia w następstwie ponownego rozpoznania sprawy. Sąd I instancji, rozpoznający sprawę ponownie, nie może bowiem dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1064/08, LEX nr 550070). Dopuszczalne odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 190 p.p.s.a. zdanie pierwsze dotyczy sytuacji, nie mającej zastosowania w sprawie, to jest, zmiany stanu faktycznego. Uznając, że żadna z tych okoliczności nie wystąpiła w stanie sprawy, ponowną ocenę legalności zaskarżonej interpretacji podatkowej Sąd przeprowadził przy uznaniu związania dyspozycją art. 190 p.p.s.a., a w szczególności, poglądem prawnym (wykładnią art. 29 ust. 4a ustawy o VAT) przedstawionym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2012 r. Istota sporu w sprawie, sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie, czy wprowadzony w prawie krajowym wymóg polegający na uzależnieniu podstawy opodatkowania wynikającej z pierwotnej faktury od posiadania przez podatnika potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez nabywcę towaru lub usługi (art. 29 ust. 4a ustawy o VAT) mieści się w pojęciu warunków, o których mowa w art. 90 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE. Odnosząc się do sygnalizowanego już przez Naczelny Sąd Administracyjny w w/w wyroku stanowiska Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrażonego w sprawie C-588/10 przypomnieć trzeba, że występujące w sprawie zagadnienie prawne było przedmiotem wypowiedzi Trybunału Sprawiedliwości w związku z pytaniem prejudycjalnym zadanym przez Naczelny Sąd Administracyjny, który rozpatrując skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2009 r. o sygn. akt III SA/Wa 1255/09 wyraził wątpliwość, czy w sytuacji, gdy art. 90 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE.L.06.347.1 ze zm.) stanowi, że w przypadku obniżenia ceny po dokonaniu dostawy, podstawa opodatkowania jest stosownie obniżana na warunkach określonych przez państwa członkowskie, mieści się w pojęciu tych warunków i nie narusza zasady neutralności VAT oraz proporcjonalności warunek taki jak przewidziany w art. 29 ust. 4a ustawy o VAT, uzależniający prawo do obniżenia podstawy opodatkowania w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze, od posiadania przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym nabywca towaru lub usługi otrzymał korektę faktury, potwierdzenia otrzymania korekty faktury przez nabywcę towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę? Przedstawiona w pytaniu prejudycjalnym wątpliwość Naczelnego Sądu Administracyjnego odnośnie wzajemnych relacji pomiędzy art. 29 ust. 4a ustawy o VAT oraz art. 73 i art. 90 Dyrektywy 2006/112/WE korespondowała zatem w zasadniczych zrębach z rodzajem zarzutów jakie strona skarżąca formułowała w skardze, kwestionując stanowisko Ministra Finansów odnośnie wymogu posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej. Wymaga podkreślenia, że odpowiadając na powyższe pytanie prejudycjalne Naczelnego Sądu Administracyjnego, TSUE w powołanym wyżej wyroku wyraził pogląd, w myśl którego, wymóg polegający na uzależnieniu obniżenia podstawy opodatkowania wynikającej z pierwotnej faktury od posiadania przez podatnika potwierdzenia otrzymania korekty faktury doręczonego przez nabywcę towarów lub usług mieści się w pojęciu warunków, o których mowa w art. 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Jak wyjaśnił TSUE, przepisy art. 90 ust. 1 i art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE, poza określonymi w nich ograniczeniami, nie precyzują ani warunków, ani obowiązków, które mogą nałożyć państwa członkowskie, a zatem przepisy te przyznają państwom członkowskim zakres swobodnego uznania, w szczególności w odniesieniu do formalności, które muszą zostać dochowane przez podatników względem organów podatkowych owych państw celem stosownego obniżenia podstawy opodatkowania w wypadku obniżenia ceny po dokonaniu dostawy (teza 23). Zdaniem Trybunału, wymóg posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej (która to okoliczność stanowi istotę sporu w sprawie) zmierza do realizacji zgodnych z prawem celów ustanowionych w art. 90 ust. 1 i art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE, ponieważ może przyczynić się do zapewnienia prawidłowego poboru podatku VAT, zapobiegania oszustwom, jak również do wyeliminowania ryzyka utraty wpływów podatkowych (teza 33). Wymogowi posiadania potwierdzenia faktury korygującej nie sprzeciwiają się zdaniem Trybunału, w szczególności zasady neutralności podatku od wartości dodanej oraz proporcjonalności. Odnośnie tej kwestii Trybunał wskazał, że neutralność podatku będzie naruszona tylko w takim zakresie, w jakim dla dostawcy towarów lub usług jest niemożliwe lub nadmiernie utrudnione uzyskanie tego rodzaju potwierdzenia odbioru w rozsądnym terminie (teza 38). Innymi słowy, jeżeli uzyskanie przez podatnika, będącego dostawcą towarów lub usług, tego rodzaju potwierdzenia jest w rozsądnym terminie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, to nie można mu odmówić wykazania przed organami podatkowymi danego państwa członkowskiego przy użyciu innych środków, po pierwsze, że dochował on należytej staranności w okolicznościach danej sprawy celem upewnienia się, że nabywca towarów lub usług jest w posiadaniu korekty faktury i że zapoznał się z nią oraz, po drugie, że dana transakcja została w rzeczywistości zrealizowana na warunkach określonych w owej korekcie faktury. Trybunał podkreślił również, że wprowadzony przez ustawodawcę krajowego wymóg nie może naruszać podstawowej zasady w podatku VAT, według której, podstawę opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne rzeczywiście otrzymane. Stąd też, wprowadzone w przepisach krajowych odstępstwa są dopuszczalne jedynie w granicach tego, co jest bezwzględnie konieczne dla zapobieżenia oszustwom podatkowym i unikaniu opodatkowania (pkt 27 i 27). W stanie faktycznym sprawy, kwestie sporne koncentrowały się zasadniczo wokół ogólnie pojętego zagadnienia, czy potwierdzenie otrzymania faktury korygującej stanowi niezbędny element prawa do obniżenia podstawy opodatkowania w oparciu o wystawioną korektę faktury. Stan faktyczny wniosku nie poruszał zatem kwestii dalej idącej, a mianowicie, niemożności, bądź znacznego utrudnienia w otrzymaniu takiego potwierdzenia. Mając na uwadze tak zakreślone granice wniosku, nie narusza prawa wydana w sprawie interpretacja podatkowa, w myśl której, brak stosownego potwierdzenia otrzymania faktury korygującej, uniemożliwi Spółce obniżenie obrotu oraz kwoty podatku należnego na podstawie wystawionych faktur korygujących w rozliczeniu za miesiąc ich wystawienia. Jakkolwiek przeprowadzona przez organ podatkowy wykładnia przepisów krajowych poprzedzała omówione wyżej orzeczenie TSUE (orzeczenie TSUE zapadło blisko dwa lata po wydaniu zaskarżonej interpretacji), to w przyjęta w zaskarżonym akcie wykładnia prawa krajowego z jednoczesnym nawiązaniem do przepisów prawa wspólnotowego była w swej konkluzji prawidłowa, w granicach zakreślonych pytaniem wniosku. Z tych powodów, Sąd w składzie orzekającym nie stwierdził zasadności objętych skargą zarzutów naruszenia art. 29 ust. 4a ustawy o VAT. W ocenie Sądu, nietrafne były również zarzuty o charakterze procesowym, tj. odnoszące się do naruszenia art. 121, art. 124 i art. 210 O.p. Wbrew wywodom skargi, zaskarżona interpretacja podatkowa spełnia niezbędne wymogi formalne tego aktu, w tym, w sposób wyczerpujący (do przedstawionego we wniosku zapytania) odnosi się do sposobu rozumienia przepisów ustawy o VAT, z uwzględnieniem regulacji wspólnotowych. Wyrazem niezrozumienia instytucji interpretacji podatkowych wydawanych w indywidualnych sprawach przez pełnomocnika strony skarżącej są przy tym podniesione w uzasadnieniu zarzutów skargi takie uchybienia procesowe organu podatkowego orzekającego w sprawie jak "nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności". W nawiązaniu do tak uzasadnionego zarzutu naruszenia art. 124 w zw. z art. 210 § 1 O.p. przypomnieć trzeba, że w ramach instytucji interpretacji podatkowych wydawanych w indywidualnych sprawach podatników organ podatkowy nie przeprowadza postępowania dowodowego (co charakteryzuje ogólne postępowanie podatkowe), a zobowiązany jest "przyjąć" do oceny stan faktyczny przedstawiony przez podatnika we wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 1643/11; LEX nr 1071783; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 1122/10; LEX nr 964288). Z tych względów, nie mógł organ podatkowy zawrzeć w zaskarżonej interpretacji rozważań odnośnie oceny postępowania dowodowego w sprawie, albowiem takowego w tym postępowaniu nie przeprowadza, a jedynie, dokonuje wykładni prawa w oparciu o fakty podane przez podatnika. Podobnie, nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi nawiązujące do powołanych przez stronę w wezwaniu do usunięcia prawa orzeczeń sądów administracyjnych oraz podniesionego w tym kontekście zarzutu zaniechania ustosunkowania się do nich przez organ w udzielonej stronie odpowiedzi na to wezwanie. Wymaga wyjaśnienia, że odpowiedź organu podatkowego na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie podlega kontroli sądu administracyjnego, a jedynie, akt jakim jest interpretacja podatkowa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 września 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 403/09, LEX nr 524576). Z tych też powodów, udzielona stronie, nawet lakoniczna odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie ma wpływu na ocenę zasadności zarzutów procesowych skargi, które poddane są weryfikacji jedynie w odniesieniu do aktu objętego zakresem kognicji Sądu administracyjnego. Uzupełniająco tę kwestie należy dodać, że wymóg udzielania odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jakkolwiek niewątpliwie pożądany z punktu widzenia realizacji zasady zaufania do organów podatkowych, (art. 121 § 1 O.p.) nie jest wymogiem bezwzględnie wiążącym organ podatkowy, o czym świadczy fakt, że ustawodawca dopuszcza wniesienia skargi, bez negatywnych dla organu podatkowego konsekwencji procesowych, także w przypadku, gdy organ takiej odpowiedzi nie udzielił. Z tych wszystkich powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na postawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w sprawie jako pozbawioną podstaw prawnych.