I OSK 1498/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.), Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Sędzia NSA Marek Stojanowski, Protokolant asystent sędziego Jan Wasilewski, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 454/12 w sprawie ze skargi J. T. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 14 maja 2012 r. 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. T. na rzecz Prezesa Rady Ministrów kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W dniu 27 września 2012 r. (data stempla pocztowego) J. T. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów, polegającą na nierozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...] maja 2012 r., w którym zwrócił się do Przewodniczącego Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów o podjęcie stosownych czynności w trybie art. 145, art. 154, art. 155, art. 156, art. 161 i art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w celu niezwłocznego zatwierdzenia uchwały z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu mu stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk prawnych. Skarżący podniósł, że dotychczasowy przebieg postępowania przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów wskazuje na wiele rażących uchybień, co wymaga podjęcia czynności w celu ich wyeliminowania z porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej, a tym samym –usunięcia orzeczeń Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów o odmowie zatwierdzenia uchwały z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu stronie stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk prawnych. Udzielając odpowiedzi na skargę, Prezes Rady Ministrów wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż J. T. domaga się w trybie procedury sądowoadministracyjnej zobowiązania organu do podjęcia czynności legislacyjnych, które jednak nie mają charakteru prawnych form działania organu administracji publicznej w indywidualnej sprawie, bowiem nie stanowią ani aktów, ani czynności, które podlegałyby kontroli sądu administracyjnego. Oceniana pod tym kątem ewentualna bezczynność nie może zatem mieścić się w ramach działalności z zakresu administracji publicznej. Dlatego też skarga winna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W piśmie procesowym z dnia 27 grudnia 2012 r., precyzującym skargę, jak również w piśmie procesowym z dnia 18 marca 2013 r. J. T. podtrzymał zarzuty i twierdzenia, jakie zawarł w skardze, wnosząc o jej uwzględnienie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym opłat sądowych i kosztów korespondencji, argumentując przy tym, że Prezes Rady Ministrów pozostaje w zwłoce, bowiem – pomimo monitów – nie podjął żadnych czynności nadzorczych, zmierzających do usankcjonowania niezgodnego z prawem procedowania przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SAB 454/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. T. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie wniosku z [...] maja 2012 r., oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zarzut bezczynności skierowany pod adresem Prezesa Rady Ministrów dotyczy nierozpatrzenia wniosku J. T. z dnia [...] maja 2012 r., w którym zwrócił się on do Przewodniczącego Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów o podjęcie stosownych czynności w trybie art. 145, art. 154, art. 155, art. 156, art. 161 i art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w celu niezwłocznego zatwierdzenia uchwały z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu mu stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk prawnych. Wbrew twierdzeniom Prezesa Rady Ministrów, zakres żądania skarżącego wcale nie dotyczy podjęcia czynności legislacyjnych w procesie tworzenia prawa powszechnie obowiązującego, co – gdyby tak było – w rzeczy samej musiałoby skutkować odrzuceniem wniesionej skargi z uwagi na jej niedopuszczalność, jako że sąd administracyjny nie kontroluje tego rodzaju działań organu administracji publicznej. Treść wniosku wskazuje natomiast, że skarżący, domagając się usunięcia uchybień w postępowaniu przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów, zmierza do wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczeń Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów o odmowie zatwierdzenia uchwały z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu mu stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk prawnych, wskazując na podstawy prawne regulujące tryby nadzwyczajne, służące wzruszaniu decyzji administracyjnych. Tego rodzaju zamierzenia strony są prawnie dopuszczalne, wszak istniejąca możliwość weryfikowania i eliminowania z obrotu prawnego wadliwych decyzji uprawnia zainteresowany podmiot do wystąpienia ze stosownym wnioskiem do organu, którego działania w tej mierze strona oczekuje. W aspekcie podnoszonego zarzutu bezczynności przy jego ocenie istotne jest zatem, czego dotyczy przedmiot żądania i czy organ ma prawny obowiązek uczynienia mu zadość. Z bezczynnością organu mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy organ nie podejmuje czynności na skutek wniosku strony, będąc do tego zobowiązanym. Dokonując analizy wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2012 r. pod tym kątem, należy zauważyć, że adresatem tego wniosku nie jest Prezes Rady Ministrów, lecz Przewodniczący Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, co świadczy, że to czynności Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów oczekuje w sprawie skarżący, jako tych podejmowanych w trybie administracyjnym, ze skargą do sądu administracyjnego włącznie, nie zaś czynności Prezesa Rady Ministrów. W rozpoznawanej sprawie Sąd ocenia zasadność zarzutu bezczynności, jaki został podniesiony wobec Prezesa Rady Ministrów. Jednak zarzut ten nie jest trafny, gdyż wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2012 r. został skierowany do Przewodniczącego Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Oceny tej nie zmienia fakt przesłania powyższego wniosku do wiadomości również Prezesowi Rady Ministrów, celem podjęcia stosownych czynności, gdyż istotna jest treść żądania, które podlega realizacji jedynie przez adresata wniosku, którym w rozpoznawanej sprawie jest reprezentujący Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów jej Przewodniczący. Z kolei oczekiwanie przez stronę, że Prezes Rady Ministrów skłoni Przewodniczącego Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów do podjęcia korzystnego dla niej rozstrzygnięcia, ewentualnie, że w ramach działalności nadzorczej podejmie czynności dyscyplinujące, nie może wpływać na ocenę zasadności skargi na bezczynność w niniejszej sprawie, gdyż rozpoznawanie skarg obywatelskich, wnoszonych w trybie Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, a tak należy kwalifikować przesłanie także Prezesowi Rady Ministrów rzeczonego wniosku, w ogóle wyłączone jest spod kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z brzmieniem art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów działa przy Prezesie Rady Ministrów i w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcję centralnego organu administracji rządowej. Żaden przepis prawa nie przyznaje Prezesowi Rady Ministrów uprawnień do podejmowania władczych rozstrzygnięć w zakresie orzeczeń Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, także w kwestii zastosowania nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji wydanych przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. Właściwym organem w przedmiotowych sprawach jest bowiem – z mocy ww. art. 33 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki – tylko Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów. W tym kontekście istotny jest fakt, iż z udzielonej przez Prezesa Rady Ministrów odpowiedzi na skargę wynika, że przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów toczy się postępowanie z wniosku skarżącego w przedmiocie wzruszenia decyzji Centralnej Komisji w jednym z trybów nadzwyczajnych, co świadczy o realizowaniu przez Centralną Komisję żądań zawartych we wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2012 r. i wyklucza zarzut bezczynności Prezesa Rady Ministrów. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), oddalił skargę. J. T. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzutach: – naruszenie art. 148 konstytucji RP, art. 5, 33-35 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów, tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 24, poz. 199; oraz art. 1-4a, 18, 26, 33a, 33b, 34 i 36 ustawy z dnia 4 września 1997r. o działach administracji rządowej, tj. Dz.U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437 ze zm.) przez błędne przyjęcie, iż Prezes Rady Ministrów w ramach nadzoru nie jest odpowiedzialny za bezczynność i wadliwe działania Przewodniczącego CK oraz Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w zakresie czynności związanych z zatwierdzaniem stopni naukowych, chociaż – zgodnie z art. 148 Konstytucji RP – kieruje pracami rządu, jak również koordynuje i kontroluje pracę członków rządu. Jest on zwierzchnikiem służbowym wszystkich pracowników administracji rządowej a wyposażenie premiera we własne, szeroko zakreślone kompetencje pozwala go traktować jako samodzielny, naczelny organ administracji i zawsze będzie on organem nadrzędnym, – naruszenie przepisów Konstytucji RP (art. 2, 7, 8, 32 ust. 1, 37, 45 ust. 1, art. 79, 83, 87, 146, 148, 149) przez nierozpoznanie istoty sprawy polegającej na bezczynności i przewlekłym postępowaniu obu organów (skarga z dnia 13 sierpnia 2012 r. dotyczyła Prezesa RM i Przewodniczącego CK), które łącznie odpowiedzialne są za ośmioletni brak załatwienia sprawy i za nieprzeprowadzenie jakichkolwiek czynności i pisemnych dowodów wnioskowanych przez habilitanta (wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 października 2012 r., II OSK 1956/12, Lex 1233717, wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 października 2012 r., II SAB/Łd 108/12, Lex 1235300), – naruszenie art. 183 § 1 w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie braku bezczynności, mimo że bezczynność i przewlekłość wykazuje całe dotychczasowe postępowanie CK (przede wszystkim podejmowanie nieterminowo i pozorowanych czynności z ewidentnym naruszaniem podstawowych przepisów prawa, co wykazały kolejne wyroki WSA, itd.) przy bierności Prezesa Rady Ministrów jako organu nadzoru oraz, mimo iż skarga winna być rozpoznana łącznie wobec obu organów a kontrolą WSA objęte powinny być wszystkie fakty; tak w postępowaniu przed CK jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym do chwili orzekania w sprawie (uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. IIFPS 8/09, Palestra 11-12/2010/187), – naruszenie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 p.p.s.a. oraz art. 6 i 7 p.p.s.a. poprzez niezbadanie bezczynności organu i niedostrzeżenie jego bierności z oczekiwaniem na załatwienie sprawy przez sąd administracyjny (wyrok WSA w W-wie z dnia 18 stycznia 2011 r., VI SAB/Wa 51/10, Lex 954344) i niezbadanie czy dotychczasowe postępowanie toczy się sprawnie z zachowaniem przewidzianych prawem terminów (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 listopada 2011 r., I SAB/Go 38/11, Lex 1131989) oraz bez zbędnej zwłoki (wyrok WSA w W-wie z dnia 1 sierpnia 2012 r., I SAB/Wa 181/12, Lex 1223921, wyrok WSA w W-wie z dnia 19 lipca 2012 r., I SAB/Wa 204/12, Lex 1225641), – naruszenie prawa materialnego w postaci art. 16 Międzynarodowego Paktu Praw Osobistych i Politycznych (dalej: Pakt) wiążący Polskę od 18 czerwca 1977 r. (Dz.U. z 1977 r., Nr 38, poz. 167), art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka; Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 (dalej: Konwencja), art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 87 Konstytucji RP w zw. z art. 89 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) poprzez zaakceptowanie przez WSA błędnego stanowiska Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów (dalej: CK), że habilitant nie ma statusu strony (zob. odmiennie H. Knysiak-Molczyk, Uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym, Zakamycze 2004, 3.2–3.5) i nieważnego postępowania przed CK z pozbawieniem go skutecznego prawa do sądu i "przyjaznej", dobrej i odpowiedzialnej administracji publicznej, a tym samym naruszenie także przepisów art. 145 pkt 1 lit. a, b, c i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: p.p.s.a.) skutkujące brakiem skutecznej kontroli prawnej (sądowej) decyzji organów krajowych (uchwała Trybunału Konstytucyjnego, z dnia 25 września 1991 r., OTK 1991, poz.19), – naruszenie prawa materialnego w postaci art. II–101 Karty Praw Podstawowych w Unii Europejskiej, Europejskiej Karty Naukowca – sekcja 1 i sekcja 2 wraz z Zaleceniem Komisji z dnia 11 marca 2005 r. w sprawie Europejskiej Karty Naukowca oraz Kodeksu postępowania przy rekrutacji pracowników naukowych, pkt 9–16 preambuły oraz pkt 1- \-6; Dz.U: UE.L.05.75.67, art. 249 TWE, Rozporządzenia Rady [WE] Nr 975/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wymogi wprowadzania w życie działań współpracy rozwojowej, które przyczyniają się do realizacji ogólnego celu rozwijania i konsolidacji demokracji i państwa prawa oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, pkt 1, 3–8, 10, 11, 15 i 17 preambuły oraz rozdział I art. 2 pkt 1 lit. a–c, i, oraz pkt2 lit. d; Dz.U. UE.L.99.120.1 w zw. z art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia... Rzeczypospolitej Polskiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, Dz.U. UE.L. 03.236.33 poprzez w ogóle nieuwzględnienie z urzędu tych przepisów prawa i przez to zaakceptowanie niezgodnego ze standardami wspólnotowymi, niekonstytucyjnego, tajnego i tajemniczego postępowania gabinetowego przed CK, chociaż w odniesieniu do przedmiotowej habilitacji nie spełniło ono nawet minimalnych wymogów (zob. Komentarz A. Wróbel do art. 89 k.p.a. [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005 oraz A. Krasuski, Prawo telekomunikacyjne.Komentarz, W-wa 2010, s. 752–753), – naruszenie przepisów art. 16, 17, 19 ust. 4, 20 ust. 3, 5a i 5b, 29 ust. 1, 31 pkt 4, 51 ust. 1, 52–55 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytułach w zakresie sztuki, Dz.U. Nr 65, poz.595 (dalej: u.s.n.it.n.) poprzez zaakceptowanie przez WSA stanowiska CK, iż posłużyła się ona obiektywnymi kryteriami przy ocenie przedmiotowej rozprawy i przewodu habilitacyjnego a nadto podzielenia wadliwej koncepcji "odpowiedniego stosowania kpa" do postępowania przed CK i przeoczenie, iż CK nie powołała w przewodzie dwóch swych recenzentów (gdyby w wykładzie habilitacyjnym uczestniczyli recenzenci A i B – Profesorowie S. W. i H. M. – to nawet przy głosie przeciw S. W.a przedmiotowa uchwała o nadaniu stopnia doktora habilitowanego uzyskałaby bezwzględną większość "za" – stosownie do art. 20 u.s.n.it.n.), – naruszenie art. 31 pkt 3 i 4 u.s.n.it.n. w zw. z par. 14 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich i habilitacyjnych oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora, Dz.U. Nr 15, poz. 128 (dalej: rozp. MENiS), art. 285 § 1 k.p.c. i art. 200 § 2 k.p.k. przez zaakceptowanie stanowiska CK, iż opinie recenzentów A, C i D "zawierają szczegółowo uzasadnioną ocenę" chociaż nie spełniają powszechnie wymaganych warunków podania sprawozdania z przeprowadzonych czynności i spostrzeżeń, opartych na nich wniosków i odpowiedzi na postawione pytania wraz z szczegółowym ich uzasadnieniem (zob. Monitor Prawniczy 2000/7/466), a to uniemożliwia poprawną ocenę ich wartości naukowej, wiarygodności i mocy dowodowej i w konsekwencji wykluczyło prawidłową weryfikację istotnych ustaleń faktycznych CK również przez WSA, – naruszenie przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. Nr 153, poz.1269, art. 3, 141 § 4, 145 § 1 pkt 1 i art. 151 p.p.s.a. przez niezbadanie, czy stan faktyczny został przez CK ustalony zgodnie z regułami przewidzianymi w k.p.a. i niedostrzeżenie, że organ ten dopuścił się ciężkiego naruszenia przepisów o przeprowadzaniu dowodu z opinii biegłych a recenzje A, C i D noszą znamiona czynów określonych w art. 233 § 4 Kodeksu karnego (dalej: k.k.), a tym samym stanowiło to podstawę dla WSA poinformowania właściwego organu w trybie art. 155 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a., a zaniechanie tego nie pozwoliło ustalić WSA czy nie doszło do popełnienia przestępstwa lub czynów karalnych dyscyplinarnie, – naruszenie art. 33 ust. 1, art. 35 ust. 5 u.s.n.it.n., art. 2, 7, 45, 61 i 83 Konstytucji RP, art. 6 Konwencji, art. 14 Paktu, art. 6–15 k.p.a. przez podzielenie stanowiska CK, iż może ona jako centralny organ administracji rządowej pomijać powszechnie uznane zasady postępowania rozpoznawczego (dowodowego), z wyłączeniem jawności (WSA nie wziął pod uwagę przepisów art. 32 ust. 1 i 45 ust. 2 Konstytucji RP oraz tego, że nawet w niejawnym postępowaniu sądowym obok strony mogą uczestniczyć po dwie osoby zaufania – art. 97 § 1 p.p.s.a., art. 154 § 1 k.p.c., art. 361 § 1 k.p.k.) posługując się statutem niezgodnym z Konstytucją RP oraz standardami wspólnotowymi i to opartym na uchylonym przepisie art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (WSA nie wziął pod uwagę art. 7 i 83 Konstytucji RP oraz art. 7 k.p.a.) przez co skarżący został pozbawiony przez WSA możności wykazania zasadności uprawnienia do stopnia dra habilitowanego, – naruszenie art. 61, 51 Konstytucji RP w zw. z art. 73 i 74 k.p.a. przez zaakceptowanie przez WSA dwukrotnej odmowy przez CK udostępnienia akt oraz nieudzielania – na pisemne żądania – informacji o osobach recenzentów (określonych tajnie A, B, C i D) i o treści statutu CK – do czasu wniesienia skargi do WSA – przez co skarżący został pozbawiony rzetelnego postępowania, "równości broni" oraz możliwości obrony przed wadliwymi, jednostronnymi, nieobiektywnymi i mającymi cechy określone w art. 233 § 4 k.k. opiniami A, C i D wraz z prawem do żądania ich wyłączenia (art. 84 § 2 w zw. z art. 24 k.p.a.), a WSA akceptując to uniemożliwił sprawiedliwe i zgodne z prawdą załatwienie sprawy, – naruszenie przepisów art. 133 § 1 i 2, art. 134 § 1, art. 141 § 4 w zw. z art. 62 ust. 1, 106 § 3–5 i 113 p.p.s.a. i art. 245 k.p.c., a ponadto art. 145 § 1 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się WSA postanowieniem dowodowym (art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 217 k.p.c., art. 236 k.p.c. i art. 245, 227–234 k.p.c.) do wniosków dowodowych zawartych w pismach procesowych z dnia 19 sierpnia 2006 r. i 31 sierpnia 2006 r. oraz okazanych na rozprawie 4 września 2006 r. innych prac habilitacyjnych i bezzasadne pominięcie dowodów z dokumentów (przede wszystkim z uwag do opinii A, C i D, dowodu z dokumentu w postaci dołączonej do skargi opinii psychologiczno-prawno-procesowej, oryginałów prac habilitacyjnych oraz akt przewodów habilitacyjnych z okresu ostatnich dwu lat, a w tym z równoległego przewodu habilitacyjnego dr P. Pogowskiego na Wydziale Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji Katolickiego Uniwersytetu Jana Pawła II w Lublinie) przez co WSA nie dysponował materiałem procesowym koniecznym do oceny legalności i poprawności działalności CK (art. 1 p.p.s.a.) i w efekcie czego błędnie przyjął, że stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z obowiązującymi procedurami a w końcowym wyniku orzekł przedwcześnie co do istoty sprawy z naruszeniem art. 145 § 1, 147 § 1 i 151 p.p.s.a., – naruszenie art. 134 § 1 w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., oraz art. 2, 7–9, 32 ust. 1, art. 83, 87, 184, 188 i 193 Konstytucji RP, art. 234 TWE poprzez zaniechanie WSA wystąpienia z urzędu do ETS w Luksemburgu o wydanie orzeczenia wstępnego o zgodności tajnego postępowania gabinetowego przed CK z prawem wspólnotowym oraz z podstawowymi standardami praw człowieka i obywatela, a także przez zaniechanie przestawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności Statutu CK i delegacji ustawowej do jego uchwalenia z Konstytucją (wskazane przepisy oraz art. 45, 77 ust. 2 Konstytucji RP) oraz co do zgodności z art. 92–93 Konstytucji RP delegacji dla CK zawartej w art. 35 ust.5 u.s.n.it.n., przez co WSA uniemożliwił uzyskanie najbardziej miarodajnego kryterium oceny tej kwestii w sprawie, – zaniechanie postępowania mediacyjnego z naruszeniem przepisów art. 115-117 p.p.s.a., co uniemożliwiło realizację normy art. 117 § p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., a także narusza powszechną zasadę szybkości postępowania i dążenia do pozytywnego, merytorycznego załatwienia sprawy (art. 45 Konstytucji, art. 7 p.p.s.a.) oraz eliminowałoby ewidentne skutki opieszałości postępowania CK (art. 12 k.p.a., art. 19 ust. 3 u.s.n.it.n.), a także potrzebę podjęcia czynności urzędowych wobec Autorów opinii A, C i D (art. 233 § 4 k.k., Rekomendacja nr R/84/15 w sprawie odpowiedzialności władzy publicznej przyjęta przez Komitet Ministrów Rady Europy 18 września 1984 r.), przez co habilitant został uwikłany w zbędną i wadliwą procedurę niekonstytucyjnego postępowania gabinetowego oraz pozbawiony prawa do szybkiego, obiektywnego i sprawiedliwego rozstrzygnięcia o jego prawach cywilnych. Zarzucając naruszenie prawa materialnego przez nieprawidłową ocenę zastosowania prawa materialnego przez organ administracji publicznej w wyniku nierozpoznania istoty sprawy oraz rażącego naruszenia przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy wnosił o uchylenie w całości wyroku i merytoryczne rozpoznanie wcześniejszej skargi po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, bądź o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania za wszystkie instancje. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowaodministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. W zaskarżonym wyroku Sąd w pełni prawidłowo wywiódł brak podstaw prawnych do wyprowadzenia zasadności skargi na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie podjęcia czynności dotyczących sprawy zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych. Z regulacji ustrojowej kompetencji Prezesa Rady Ministrów nie można wyprowadzić ingerencji nadzorczej w postępowaniu administracyjnym. Obrona przed bezczynnością organu właściwego do załatwienia sprawy jest przedmiotem wyłącznej regulacji prawa procesowego – Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z regulacją Kodeksu postępowania administracyjnego, w razie bezczynności stronie służy zażalenie, a w razie braku organu wyższego stopnia wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) "Centralna Komisja działa przy Prezesie Rady Ministrów i w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcję centralnego organu administracji rządowej". Ustawa nie przewiduje konstrukcji nadzoru nad Centralną Komisją w zakresie wydawanych decyzji. Nie ma zatem podstaw prawnych do wyprowadzenia bezczynności Prezesa Rady Ministrów, skoro organowi temu nie przyznano kompetencji do ingerencji nadzorczej wobec prowadzonego postępowania administracyjnego przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. W tym stanie rzeczy, skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Powołane przepisy prawa w skardze kasacyjnej nie przyznają kompetencji nadzorczej wobec prowadzonego postępowania administracyjnego, a wyprowadzenie takiej kompetencji z regulacji ustrojowej jest niedopuszczalne. Sprzeczne jest z regułami przyjętymi w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która ustanawiając zasadę praworządności nakazuje działać na podstawie i w granicach prawa. Wyprowadzenie ingerencji nadzorczej z regulacji ustrojowej narusza wszelkie reguły prawa procesowego. W postępowaniu administracyjnym mogą podejmować władcze działanie tylko organy administracji publicznej mające przyznaną kompetencję. Z tych względów na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.