IV SA/Wa 2914/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi P. W. i K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta J. z dnia [...] września 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących P. W. i K. W. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Po rozpatrzeniu wniosku P. W. i K. W. Burmistrz Miasta J. decyzją z dnia [...] września 2012r. nr [...] odmówił ustalenia warunków zbudowy dla inwestycji obejmującej budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących oraz dwóch szczelnych zbiorników na nieczystości płynne na terenie działki nr ew. [...] obrębu [...] położonej przy ul. [...] w J. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w sprawie nie został spełniony warunek pkreślony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ponieważ planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnym tj. Rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego [...]. Działka, na której planowana jest inwestycja w całości położona jest na terenie parku w bezpośrednim sąsiedztwie koryta rzeki "[...]" w zasięgu 100 m od linii brzegowej. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w parku obowiązuje zakaz budowania nowych obiektów w pasie o szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Odwołanie od powyższej decyzji złożyły P. W. i K. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji. W odwołaniu skarżące zarzuciły organowi, że postępowanie obarczone było istotnymi wadami polegającymi na nie przeprowadzeniu pełnej i rzetelnej analizy stanu faktycznego sprawy. Wskazano również, że nie przeprowadzono wymaganego prawem postępowania uzgodnieniowego z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Podniesiono, że w załączniku graficznym nie oznaczono linni brzegowej rzeki [...] oraz odległości 100 m od tej linii. Nie uwzględniono też faktu wybudowania na przedmiotowym terenie osiedla domków jednorodzinnych, z których część jest w odległości mniejszej niż 100 m od rzeki. Odwołujące się podniosły także, że odmowa ustalenia warunków zabudowy bezpodstawnie narusza ich prawo własności. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2012r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium powtórzono za organem I instancji że w sprawie nie został spełniony warunek pkreślony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ponieważ planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnym tj. Rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego [...]. Podkreślono, że działka, na której planowana jest inwestycja w całości położona jest na terenie parku w bezpośrednim sąsiedztwie koryta rzeki "[...]" w zasięgu 100 m od linii brzegowej. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w parku obowiązuje zakaz budowania nowych obiektów w pasie o szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych Wyłączenie zakazu dotyczy wyłącznie obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Sprzeczność inwestycji z przepisami szczególnymi skutkował zdaniem Kolegium wydaniem odmownej decyzji. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] października 2012r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga P. W. i K. W. W skardze zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów procedury administracyjnej. Skarżące wskazały na naruszenie prawa polegające na nieprzeprowadzeniu pełnej i rzetelnej analizy stanu faktycznego sprawy. Podniesiono również fakt, iż Kolegium nie odniosło się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżące wskazały również na błędy w zaskarżonej decyzji bowiem odwołanie zostało wniesione przez nie a nie przez W. jak to napisano w zaskarżonej decyzji. Wskazano również na naruszenie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprzeprowadzenie uzgodnienia z właściwym organem ochrony środowiska. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - w odpowiedzi na skargę - wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej daiej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż zasługują one na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo. Decyzja o warunkach zabudowy - zgodnie z art. 54 pkt 2 a w zw. z art. 64 ust 1 u.p.z.p. - określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków oraz wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust 1 pkt 1 do 5 u.p.z.p. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), decyzję o warunkach zabudowy organ wydaje po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. W przedmiotowej sprawie działka [...] w J. położona jest na terenie [...] Parku Krajobrazowego [...] a zatem na obszarze objętym ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Decyzja o warunkach zabudowy na tym terenie może być wydana dopiero po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Organ zajmujący stanowisko w trybie art. 106 k.p.a. nie rozstrzyga sprawy głównej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a wyraża jedynie stanowisko co do sprawy niemającej bytu samodzielnego bo związanej ze sprawą główną. Organ współdziałający w granicach swej właściwości i kompetencji ocenia dopuszczalność rozstrzygnięcia sprawy głównej co do istoty mając na uwadze jedynie niektóre występujące w niej okoliczności (np. ochronę przyrody). Postępowanie to ma więc charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie załatwianej przez wydanie decyzji. Organ może więc wydać decyzję rozstrzygającą wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy dopiero po uzyskaniu stanowiska organu współdziałającego (zob.: J. Borkowski, B. Adamiak Kodeks postępowania administracyjnego komentarz, Warszawa 2005, wyd. C.H. Beck). Ustawodawca w art. 60 ust. 1 a także w art. 53 ust. 4 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym używa terminu "decyzję wydaje się po uzyskaniu uzgodnienia" lub "decyzję wydaje się po uzgodnieniu". W orzecznictwie sądowo- administracyjnym przyjmuje się, że zwrot "po uzgodnieniu" należy rozumieć w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, zaś organ współdziałający ocenia dopuszczalność tego rozstrzygnięcia w granicach swojej właściwości i kompetencji. Oznacza to w praktyce zajęcie stanowiska co do zgodności projektowanej inwestycji z wymaganiami wynikającymi z przepisów odrębnych np. w zakresie ochrony konserwatorskiej, ochrony gruntów rolnych i leśnych, ochrony przyrody i innych (zob.: wyrok WSA z dnia 13 kwietnia 2007 r., sygn. II OSK 638/06, wyrok WSA z dnia 9 stycznia 2007 r., sygn. IV SA/Wa 1814/06). Nie ma więc wątpliwości co do tego, że organ prowadzący postępowanie główne przesyła do uzgodnienia zarówno projekt decyzji ustalający warunki zabudowy jak i projekt odmawiający ustalenia warunków zabudowy. Nadto należy wskazać, że art. 53 ust. 4 ustawy odwołuje się do decyzji o której mowa w art. 51 ust. 1 tej ustawy, a jest w nim mowa o decyzji w sprawach ustalenia warunków zabudowy. Przez określenie "w sprawach ustalenia warunków zabudowy" należy rozumieć zarówno decyzje ustalające warunki zabudowy jak i decyzje odmawiające ustalenia warunków zabudowy. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w kwestiach szczegółowych np. ochrony przyrody jako organy uzgadniające wypowiadają się organy zajmujące się tą problematyką jak np. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Jeżeli organ główny prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przesądza kwestie należące, z woli ustawodawcy, do właściwości innych organów (współdziałających) to działania takie uznać należy za naruszające prawo. W sprawie niniejszej organ I instancji pominął konieczność dokonania stosownych uzgodnień z organem ochrony środowiska, zaś organ odwoławczy również naruszając prawo zaakceptował to działanie. Dodatkowo należy wskazać, że strona skarżąca już w odwołaniu podniosła kwestie braku uzgodnień jednak Kolegium nie odniosło się do tego zarzutu w swojej decyzji. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że brak wyczerpującego ustalenia okoliczności faktycznych w zakresie możliwości zabudowy terenu położonego w obszarze parku krajobrazowego i dokonania stosownych uzgodnień oraz brak odniesienia się organu odwoławczego do zarzutów podnoszonych w toku postępowania odwoławczego stanowi naruszenie prawa procesowego tj. art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. mogące mieć wpływ na wynik postępowania. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 ustawy.