II SA/Op 582/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 maja 2013 r. sprawy ze skarg B. G. i W. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. Przedmiotem skarg, wniesionych przez B. G. i W. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 lipca 2012 r., nr [...], stwierdzające niedopuszczalność odwołań B. G., W. O., A. P., K. W. oraz Towarzystwa [...] z siedzibą w [...] od decyzji Burmistrza Grodkowa z dnia 9 marca 2012 r., nr [...], ustalającej Spółce z o.o. [...] z siedzibą w [...] środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą w rejonie wsi [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium zrelacjonowało przebieg postępowania i wskazało, że Burmistrz Grodkowa, po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. w [...], decyzją z dnia 9 marca 2012 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą "[...]" w rejonie wsi [...]. Decyzję tę doręczono wnioskodawcy w dniu 15 marca 2012 r., a pozostałe strony zawiadomiono o jej wydaniu w drodze obwieszczenia wywieszonego na tablicach ogłoszeń w miejscowościach [...] [...] i [...]w dniu 15 marca 2012 r. oraz w dniu 16 marca 2012 r. w [...], co wynika z adnotacji na egzemplarzach zawiadomień oraz z oświadczeń sołtysów wsi. Nadto, stosowne obwieszczenie opublikowano na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w Grodkowie w dniu 15 marca 2012 r. Następnie Kolegium podało, że odwołania od powyższej decyzji wnieśli m.in. Towarzystwo [...] z siedzibą w [...] i W. O., pismami złożonymi w dniu 26 marca 2012 r. w Urzędzie Miejskim, K. W. i A. P. – pismami, które wpłynęły w dniach 26 i 27 marca 2012 r., a także B. G. – pismem z dnia 27 marca 2012 r., data wpływu 28 marca 2012 r. Na wezwanie Kolegium W. O., B. G., A. P. i K. W. przedstawili dokumenty potwierdzające ich tytuł prawny do nieruchomości leżących w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium powołało przepis art. 134 K.p.a. i podkreśliło obowiązek organu odwoławczego ustalenia, w ramach czynności wstępnych kwestii dopuszczalności odwołania oraz terminowości jego złożenia. W tym zakresie Kolegium powołało się na stanowisko doktryny i orzecznictwa, wedle którego niedopuszczalność odwołania może wynikać z m.in. z przyczyn o charakterze przedmiotowym, do jakich zalicza się brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości zaskarżenia w toku instancji i wyczerpanie środków odwoławczych. Zdaniem Kolegium, grupa ta obejmuje także sytuacje wniesienia odwołania przed rozpoczęciem biegu terminu do dokonania tej czynności. Dalej Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od daty jej doręczenia i zaznaczyło, że materialnoprawną podstawą orzekania w rozpoznawanej sprawie jest ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). Na mocy art. 74 ust. 3 tej ustawy, w sytuacji gdy liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 K.p.a., mówiący, że strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Na tej podstawie Kolegium stwierdziło, że krąg stron w postępowaniu wszczętym z inicjatywy [...] Sp. z o.o. obejmuje ponad 20 osób, a pierwsze ogłoszenie o wydaniu kwestionowanej decyzji nastąpiło w dniu 15 marca 2012 r., co oznacza, że określony w art. 129 § 2 K.p.a. bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się w dniu 30 marca 2012 r., podczas gdy skarżący złożyli odwołania w dniach 26, 27 i 28 marca 2012 r. Wniesienie odwołania było zatem przedwczesne i nie mogło wywołać skutków prawnych. We wniesionej skardze B. G. zarzucił, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdził, że wniósł odwołanie w ustawowym terminie i wywiódł, że art. 49 K.p.a. odnosi się do skutecznego zawiadomienia lub doręczenia, nie odnosi się natomiast do odwołania. Podniósł, że podstawą odwołania jest decyzja i zawarte w niej pouczenie, natomiast w decyzji będącej przedmiotem odwołania organ nie ustalił w ogóle listy stron postępowania, co wynika z rozdzielnika zamieszczonego na ostatniej stronie decyzji, której kserokopia została dołączona do skargi. Organ nie zawiadomił też mieszkańców o tym, kto jest stroną i kto może odwoływać się od decyzji. Poza tym skarżący dołączył do skargi dwa załączniki w postaci zawiadomień o wydaniu decyzji i wskazał, że również tam nie ma informacji, gdzie zawiadomienie zostało wywieszone i w jakim okresie. Skarga B. G. została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygnaturą II SA/Op 528/12 Tożsamobrzmiącą skargę złożył W. O., która została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Op 583/12. W odpowiedzi na każdą ze skarg Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Uczestnik postępowania - [...] Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika, w piśmie procesowym z dnia 3 grudnia 2012 r. wniosła o oddalenie każdej ze skarg wywodząc, że pouczenie było jasne, a celem art. 49 K.p.a. jest odsunięcie w czasie samego momentu doręczenia i jego ujednolicenie. Pismem procesowym z dnia 21 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącego W. O., który zgłosił się do sprawy, uzupełnił argumentację skargi i podkreślił, że z zawiadomienia Burmistrza nie wynika tryb doręczenia, jaki miał zastosowanie w sprawie. Ponadto wskazał na zasady postępowania wynikające z treści art. 8 i 9 K.p.a. Wywiódł też, wskazując na orzecznictwo sądowe, że specyficzny charakter doręczeń z art. 49 K.p.a. służy przede wszystkim szybkiemu informowaniu wszystkich zainteresowanych o wydaniu aktu i nie uzasadnia przyjmowania jednolitej daty doręczenia decyzji w zakresie początkowego terminu do wniesienia środka odwoławczego. Na rozprawie w dniu 14 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu połączył do wspólnego prowadzenia i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SA/Op 582/12 ze skargi B. G. oraz II SA/Op 583/12 ze skargi W. O. i postanowił prowadzić je pod wspólną sygnaturą akt II SA/Op 582/12. W toku postępowania przed Sądem w pismach procesowych z dnia 6 lutego 2013 r., 4 marca 2013 r., 30 marca 2013 r., 29 kwietnia 2013 r., 6 maja 2013 r. oraz 13 maja 2013 r. strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie, uzupełniając argumentację na ich poparcie. W szczególności w pismach procesowych z dnia 4 marca 2013 r. i z dnia 30 marca 2013 r. skarżący B. G. i W. O., reprezentowany przez pełnomocnika, wskazywali, że w decyzji, od której wnieśli odwołania, zamieszczone zostało pouczenie o przysługującym stronom odwołaniu w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji, co jest wadliwe i mylące, wobec czego nie może wywoływać negatywnych skutków. Poza tym skarżący B. G. podniósł, że decyzja została doręczona inwestorowi i weszła do obrotu prawnego, stąd nie można mówić o przedwczesności odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Z tego względu, stosownie do treści art. 145 § 1 P.p.s.a., wyeliminowanie przez Sąd z porządku prawnego zaskarżonego aktu może nastąpić w razie stwierdzenia naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (pkt 1 lit. a-c), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (pkt 2). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. W wyniku przeprowadzenia w powyższym zakresie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia stwierdzić należało, że zostało ono wydane z istotnym naruszeniem prawa procesowego, co uzasadniało jego uchylenie w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Na wstępie odnotowania wymaga, że zaskarżone postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostało wydane przy zastosowaniu art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 z późn. zm., zwana dalej również ustawą) przewidującym, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 K.p.a. Na zasadzie ostatnio powołanego przepisu ustawy procesowej, strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. W związku z powyższym należy mieć na uwadze, że w procedurze administracyjnej obowiązuje zasada oficjalności doręczeń, wynikająca z art. 39 K.p.a., określającego obowiązek organu prowadzącego postępowanie administracyjne dokonywania wszelkich doręczeń z urzędu. Zasada ta zabezpiecza uprawnienia stron i innych uczestników postępowania, służąc zrównaniu ich pozycji prawnej. Gwarantuje bowiem uzyskanie wiedzy o wszelkich czynnościach organu, przez co stwarza możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Przejawem zasady oficjalności jest obowiązek doręczania przez organ wszelkich pism, a w szczególności rozstrzygnięć, z datą pewną, potwierdzoną przez adresata. W odniesieniu do decyzji, z datą jej doręczenia ustawodawca wiąże doniosłe skutki prawne, gdyż doręczenie jest warunkiem bytu prawnego decyzji. Data doręczenia decyzji oznacza moment uzewnętrznienia woli organu i jest równoznaczna z wejściem decyzji do porządku prawnego (por. uchwała 7 sędziów NSA z 4 grudnia 2000 r., FPS 10/00, ONSA 2001 nr 2, poz. 56). Od tej chwili, zgodnie z art. 110 K.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany, co oznacza, że nie może już jej zmienić dowolnie, ale tylko w sposób i w formach przewidzianych prawem. Ponadto, stosownie do art. 129 § 2 K.p.a., od daty doręczenia decyzji rozpoczyna bieg termin do wniesienia odwołania. W tym miejscu zauważyć przyjdzie, że przewidziana w art. 74 ust. 3 ustawy forma powiadamiania adresatów aktów wydawanych przez organ prowadzący postępowanie na podstawie tej ustawy, tj. poprzez ogłoszenie aktu w trybie art. 49 K.p.a., jest formą szczególną, stanowiącą wyjątek od omówionej wyżej zasady oficjalności. Przepis art. 49 K.p.a. wprowadza fikcję prawną doręczenia, co wynika z użytego zwrotu "w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia". Jak wskazuje się w doktrynie, forma przewidziana w art. 49 K.p.a. chroni niewątpliwie w znacznie mniejszym stopniu interesy osób mogących być potencjalnie zainteresowanymi w sprawie w porównaniu do pozostałych sposobów doręczeń przewidzianych przez K.p.a. i dlatego może być stosowana tylko wyjątkowo, ze względu na znaczną ilość tych osób (stron), a także gdy organ nie jest w stanie ustalić w sposób precyzyjny kręgu podmiotów, które powinny brać udział w całym postępowaniu (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2012, s. 265-266). Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 74 ust. 3 ustawy jest przepisem szczególnym, o jakim mowa w art. 49 K.p.a. i został podyktowany względami ekonomiki postępowania, a to z uwagi na charakter decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które z reguły dotyczą inwestycji o szerokim zasięgu i z tego względu obejmują znaczną liczbę stron postępowania, których kręgu organ prowadzący postępowanie nie jest w stanie precyzyjnie ustalić i doręczyć im decyzję w sposób określony w art. 39 K.p.a. Jak zasadnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, rozwiązanie przyjęte w art. 49 K.p.a. jest rozwiązaniem ekstraordynaryjnym, służącym zapewnieniu szybkiego skutku doręczenia wobec wszystkich podmiotów, które są adresatami danego aktu administracyjnego, jeżeli przepisy szczególne przewidują możliwość posłużenia się taką szczególną formą doręczenia, jaką jest publiczne ogłoszenie (por. wyrok NSA z 23 marca 2010 r., II OSK 45/10, LEX 597602). Wracając do rozważań związanych z doręczeniem decyzji, zgodzić należy się z twierdzeniem, że wniesienie odwołania przed datą doręczenia decyzji stronie, czyli przed rozpoczęciem biegu terminu do dokonania tej czynności, jest przedwczesne i nie może wywoływać skutków prawnych. Jak wskazuje się w doktrynie, decyzja, która nie została doręczona stronie jest decyzją nieistniejącą, która nie weszła do obrotu prawnego (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2012, s. 311-312.). Nie funkcjonuje zatem w porządku prawnym rozstrzygnięcie, które mogłoby być kwestionowane przez stronę. Klarowna sytuacja zachodzi wówczas, gdy w postępowaniu uczestniczy tylko jedna strona. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, w razie wielości stron postępowania zasada ta nie może ulec zmianie. W przypadku doręczenia decyzji jednej ze stron postępowania nie można przyjmować, że decyzja nie weszła do porządku prawnego w odniesieniu do pozostałych stron i wobec nich jest decyzją nieistniejącą, a organ nie jest nią związany. Byt prawny decyzji jest wszak pojęciem uniwersalnym. Decyzja administracyjna, jako przejaw woli organu administracji, albo istnieje w porządku prawnym albo nie. Jak zasadnie wskazano w orzecznictwie, egzystencja prawna decyzji rozpoczyna się dopiero w chwili jej doręczenia przynajmniej jednej ze stron danego postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 19 maja 2006 r., I OSK 1176/05, LEX nr 236587). Rozważając możliwość wniesienia odwołania przez te ze stron postępowania, którym decyzja nie została jeszcze doręczona, należy mieć na względzie treść art. 129 § 2 K.p.a., który stanowi, że "odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie". Zdaniem Sądu, powyższy przepis należy interpretować w ten sposób, że zakreśla on jedynie końcowy termin do wniesienia środka odwoławczego. Wskazany w tym przepisie początek biegu terminu, jakim jest dzień "doręczenia decyzji stronie" oznaczany jest zasadniczo po to, aby możliwe było ustalenie daty, w której termin ten upłynął, przy czym stosownie do art. 57 § 1 K.p.a., przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym nastąpiło doręczenie. Precyzyjne oznaczenie upływu terminu do wniesienia środka odwoławczego umożliwia ustalenie, w jakiej dacie decyzja nabywa cechę ostateczności w rozumieniu art. 16 § 1 K.p.a., stanowiącą istotę zasady trwałości decyzji administracyjnych, a ponadto pozwala wyznaczyć moment, do którego decyzja nie ulega wykonaniu (art. 130 § 1 K.p.a.). Brak jest natomiast przepisu określającego datę początkową biegu terminu do wniesienia odwołania. Przyjąć w związku z tym należy, że wyznacznikiem tej daty początkowej jest wprowadzenie decyzji do porządku prawnego. Reasumując dotychczasowe rozważania, pomimo prezentowania orzecznictwie również odmiennych poglądów, w ocenie składu orzekającego należy uznać, że dzień, w którym decyzja została wprowadzona do porządku prawnego, tj. w którym nastąpiło doręczenie decyzji przynajmniej jednej ze stron postępowania, otwiera termin do wniesienia odwołania przez każdą z pozostałych stron postępowania. Z kolei upływ tego terminu w odniesieniu do każdej konkretnej strony biorącej udział w postępowaniu, której doręczono decyzję, jest niezależny od daty wejścia decyzji do porządku prawnego i następuje - stosownie do art. 129 § 2 K.p.a. - po czternastu dniach od dnia doręczenia. Zaprezentowanego stanowiska nie zmienia okoliczność, że w rozpoznawanej sprawie miał zastosowanie art. 49 K.p.a. Przepis ten nie stanowi bowiem samodzielnej podstawy prawnej do stosowania doręczenia przez obwieszczenie. Jego rola sprowadza się w istocie do określenia pewnych podstawowych reguł tego sposobu doręczeń (m.in. jego przedmiotu, adresata, daty doręczenia), które mogą mieć zastosowanie w sytuacjach, gdy przepis szczególny nie określa w sposób wyczerpujący wszystkich elementów niezbędnych dla skuteczności doręczenia. Z przepisu tego nie wynika jednak, aby wydana w sprawie decyzja była wprowadzana do porządku prawnego dopiero po upływie czternastu dni od ukazania się ogłoszenia, jeśli wcześniej decyzja ta została doręczona stronie. W tym zakresie podzielić należy słuszny pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że z zestawienia przepisów regulujących zasady doręczania bezpośredniego (art. 39-48 K.p.a.) z zasadą doręczania w formie obwieszczenia lub innej zwyczajowo przyjętej (art. 49 K.p.a.), wynika, że przyjęcie tej drugiej formy doręczania może mieć charakter wyjątkowy i w zakresie skutków procesowych nie może niweczyć skutków wynikających z doręczenia bezpośredniego, do rąk adresatów personalnie ustalonych i postrzeganych przez organ jako strony postępowania (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2009 r., II OSK 1871/08, ONSAiWSA 2011 nr 1, poz. 8). Jak wynika z akt administracyjnych, w rozpoznawanej sprawie decyzja organu pierwszej instancji z dnia 9 marca 2012 r. została doręczona inwestorowi – [...] Sp. z o.o. w dniu 15 marca 2012 r. Okoliczność ta nie jest kwestionowana w sprawie. Nie ulega zatem wątpliwości, że z tą datą decyzja powyższa została wprowadzona do porządku prawnego i wiązała organ, który ją wydał. Na ocenę tę nie ma wpływu fakt, że w dniach 15 i 16 marca 2013 r. doszło do ogłoszenia tej decyzji w trybie art. 49 K.p.a. Odwołania wniesione zostały natomiast przez skarżących w dniach 26 i 28 marca 2012 r. Wniesienie odwołań nastąpiło zatem w okresie, kiedy decyzja której dotyczyły odwołania funkcjonowała już w porządku prawnym. Nawet jeżeli na podstawie art. 74 ust. 3 ustawy organ podjął kroki zmierzające do zastosowania w sprawie przepisu art. 49 K.p.a., poprzez ogłoszenie decyzji, nie mogło to spowodować automatycznie skutku w postaci pozbawienia znaczenia prawnego doręczenia decyzji inwestorowi. W tych okolicznościach odwołania wniesionego po dacie doręczenia decyzji, a nawet po dacie ukazania się ogłoszenia, nie można uznać za niedopuszczalne bez względu na to, kiedy rozpoczął się termin liczony stosownie do art. 49 K.p.a., a taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zauważyć ponadto trzeba, że jak wskazano już wyżej, celem oznaczania początku biegu jest zasadniczo umożliwienie ustalenia daty, w której termin ten upłynął. Z tego względu należy przyjąć, że w sytuacji, gdy dokonane w trybie art. 49 K.p.a. obwieszczenie o wydaniu decyzji miało miejsce kilkakrotnie, tj. w poszczególnych miejscowościach w różnych terminach, tak jak w rozpoznawanej sprawie, za datę końcową terminu do wnoszenia odwołań przyjąć należy datę obliczaną od ogłoszenia dokonanego najpóźniej. Wadliwie zatem organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania powinien być liczony od daty pierwszego ogłoszenia, które miało miejsce w dniu 15 marca 2012 r. i rozpoczął się od dnia 30 marca 2012 r., skoro kolejne ogłoszenie dokonane w miejscowości [...] nastąpiło w dniu 16 marca 2012 r. Z przedstawionych wyżej względów należało uznać, że zaskarżone postanowienie dotyczące przedwczesności wniesienia odwołań przez każdego ze skarżących, wydane zostało z naruszeniem art. 134 w zw. z art. 129 § 2 K.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonego postanowienia oparto o przepis art. 152 P.p.s.a. Wobec braku stosownych wniosków, pomimo prawidłowego pouczenia w tym zakresie, nie orzeczono o kosztach postępowania (art. 210 § 1 P.p.s.a.). Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych rozważań i wobec kasacyjnego charakteru niniejszego wyroku sprowadzają się do rozpatrzenia odwołań przez organ odwoławczy.