II SA/Gl 1123/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w D. na uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzenia ścieków 1) stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 2) zasądza na rzecz skarżącej Spółki od Gminy D. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 21 stycznia 2013 r. "A" Sp. z o.o. w D.(zwane dalej: Spółką) przedłożyło do zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków na terenie D. na okres od dnia 1 kwietnia 2013 r. do dnia 31 marca 2014 r. Taryfy zostały sprawdzone przez Prezydenta Miasta D., który uznał je za zgodne z prawem. W uzasadnieniu projektu uchwały w przedmiocie zatwierdzenia taryf Prezydent wskazał, iż "wszystkie elementy stanowiące o kosztach przedsiębiorstwa zostały uwzględnione we wniosku taryfowym. Treść wniosku, zawarte w nim dane oraz celowość ponoszenia określonych w nim kosztów zostały sprawdzone przez Prezydenta Miasta". Uchwałą z dnia [...] r. Nr [...] Rada Miejska w D. odmówiła jednak zatwierdzenia ww. taryf. W uzasadnieniu uchwały odmawiającej zatwierdzenia taryf Rada Miejska zacytowała przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (t.j.: Dz. U. 2006, Nr 123, poz. 858 z późn. zm. zwanej dalej: u.z.z.w.) i Rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. 2006, Nr 127, poz. 886 zwanego dalej: Rozporządzeniem) regulujące zasady obliczania niezbędnych przychodów. Następnie, wskazała, iż wszelkie koszty wyszczególnione w przedstawianej do zatwierdzenia Taryfie, w tym również marża zysku, muszą mieć swoje uzasadnienia wynikające z szczegółowo opisanych procedur ich tworzenia i winny być przychodami niezbędnymi. W dołączonym przez Spółkę uzasadnieniu wniosku o zatwierdzenie taryf, uzasadnienie ustalenia poziomu marzy sprowadza się do wskazania porozumienia wspólników. W konsekwencji, zdaniem radnych, marża zysku nie ma jakiegokolwiek związku z zapisami ustawy oraz Rozporządzenia, co w opinii radnych nie daje podstaw do jej uwzględnienia w taryfie i nie stanowi elementu prawidłowego działania przedsiębiorstwa. W związku z tym nie można jej uznać za niezbędne przychody. Zdaniem Rady marża zysku wynosić powinna jedynie 2 % nie zaś jak ma to miejsce w przedłożonych taryfach 17,50% i 15,96%. Pismem z dnia 6 maja 2013 r. "A" Spółka z o.o. w D., działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, po uprzednim wezwaniu organu gminy do usunięcia naruszenia prawa, wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. uchwałę domagając się stwierdzenia jej nieważności. Zaskarżonej uchwale pełnomocnik Spółki zarzucił - naruszenie art. 24 ust. 5 u.z.z.w. poprzez podjęcie uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf w oparciu o pozaprawne kryterium, jakim jest wysokość marży zysku oraz - naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez brak wskazania podstawy prawnej zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu pełnomocnik zrelacjonował stan faktyczny sprawy stwierdzając następnie, że w ocenie Spółki jej legitymacja do wniesienia skargi nie budzi żadnych wątpliwości. Spółka spełniła też wymóg uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Uzasadniając zarzuty wobec uchwały pełnomocnik wskazał następnie, iż kluczową kwestią dla rozstrzygnięcia sprawy jest fakt, iż ani Rozporządzenie, ani żaden inny przepis prawa nie określają zasad ustalania wysokości marży zysku przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Jedyna norma Rozporządzenia (poza § 6 pkt 6 i czysto technicznymi zapisami wzoru wniosku, stanowiącymi załącznik do Rozporządzenia) odnosząca się do marży zysku, to § 13 ust. 2 pkt 1, stanowiący, iż taryfowe ceny i stawki opłat powinny być kalkulowane i różnicowane w taki sposób, żeby zapewnić uzyskanie tegoż zysku. Powyższa okoliczność była przedmiotem analizy w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 27 sierpnia 2003 r., sygn. akt I CKN 185/03. Podniósł kolejno, że według poglądu wyrażanego zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie (w skardze powołano w tej mierze stosowne źródła) wniosek taryfowy może być badany przez radę gminy wyłącznie w aspekcie formalnym. Tym samym odmowa zatwierdzenia wniosku taryfowego przez Radę Miasta ze względu na zakwestionowanie wysokości marży zysku z powołaniem się na "ogólnie przyjęte zasady tworzenia zysku", jest rozstrzygnięciem w oparciu o kryterium pozaprawne i stanowi naruszenie art. 24 ust. 5 u.z.z.w. Pełnomocnik skarżącej Spółki wskazał nadto, iż stosownie do utrwalonego w tej mierze orzecznictwa prawidłowa uchwała o odmowie zatwierdzenia taryf wymaga od rady gminy wyraźnego wykazania niezgodności taryf z przepisami, tj. przepisy te muszą być wyraźnie wskazane w uzasadnieniu uchwały i uzasadnienie uchwały powinno precyzyjnie wskazywać na czym polega naruszenie prawa (tak np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 2420/10). Podstawą prawną zaskarżonej uchwały były art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 24 ust. 5 u.z.z.w. Przepisy te niewątpliwie stanowią normę kompetencyjną dla rady gminy do podjęcia uchwały w przedmiocie zatwierdzenia, bądź odmowy zatwierdzenia taryfy, ale z całą pewnością nie stanowią kryterium oceny zgodności wniosku taryfowego z prawem. Za takowe nie można bowiem uznać zawarte w uzasadnieniu uchwały odwołania do "ogólnie przyjętych zasad tworzenia zysku", co tym samym również uprawnia do podniesienia zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji RP. W ocenie skarżącego obydwa wskazane powyżej naruszenia prawa, jakimi dotknięta jest zaskarżona uchwała, są ściśle ze sobą powiązane - Rada Miejska nie mogła wskazać konkretnego przepisu prawa, który miałby naruszać wniosek taryfowy w zakresie ustalenia poziomu marży zysku, albowiem taki przepis nie istnieje. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w D. wniosła o jej oddalenie podnosząc w uzasadnieniu w pierwszej kolejności, iż skarżący nie wykazał naruszenia swego interesu prawnego przez podjęcie zaskarżonej uchwały. Odmowa zatwierdzenia taryf nie pozbawia bowiem przedsiębiorstwa możliwości rozliczania usług z ich odbiorcami. Rozliczenia za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków są prowadzone przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne z odbiorcami usług na podstawie określonych w taryfach cen i stawek opłat oraz ilości dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków. Zgodnie z art. 24 ust. 5a u.z.z.w. w razie stwierdzenia przez organ nadzoru nieważności uchwały o zatwierdzeniu taryf albo niestwierdzenia nieważności uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf, czas obowiązywania dotychczasowych taryf przedłuża się o 90 dni od dnia doręczenia przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu rozstrzygnięcia nadzorczego. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio. W takim wypadku przez 90 dni obowiązują poprzednie taryfy, a przedsiębiorstwo powinno złożyć nowy wniosek taryfowy (art. 24 ust.2 w zw. z art. 24 ust. 5a u.z.z.w.). Odmowa zatwierdzenia taryf ma wpływ jedynie na wysokość cen jakie mogą być stosowane przez przedsiębiorstwo, czyli przychód przedsiębiorstwa osiągany z tytułu świadczonych usług. W takim przypadku mamy jednak do czynienia z interesem majątkowym (faktycznym) a nie prawnym przedsiębiorstwa. Spółka nie wykazała aby podjęta uchwała o odmowie zatwierdzenia taryf pozbawiała ją zysku. Następnie Rada Miejska wskazała, iż zarzut naruszenia podjętą uchwałą art. 24 ust. 6 u.z.z.w. jest bezzasadny. W uzasadnieniu uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf, stanowiącym jej integralną część (§1 ust. 2 uchwały), wyraźnie wskazano, że w dołączonym przez Spółkę uzasadnieniu wniosku o zatwierdzenie taryf, uzasadnienie ustalenia poziomu marży przywołuje jedynie porozumienie wspólników (chodzi tu o wspólników Skarżącej. Nadto uzasadnienie uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf wyraźnie wskazuje przepisy prawa, na których podstawie powinno się konstruować taryfy, a które to przepisy zostały naruszone przez Spółkę. Przedsiębiorca konstruując taryfę powinien zapewnić ochronę odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat, na co jasno wskazuje § 3 ust. 1 pkt b Rozporządzenia. Tymczasem, jak wyżej wskazano, wniosek taryfowy ustalenie marży zysku kwituje lakonicznym stwierdzeniem o uwzględnieniu porozumienia wspólników. W żaden sposób nie można ustalić czy marża zysku w wysokości wskazanej we wniosku taryfowym skarżącego, stanowi niezbędny przychód dla przedsiębiorstwa. Podkreślenia wymaga, że podstawą ustalenia taryf ma być przychód niezbędny a nie przychód w ogóle. W tej sytuacji, w żaden sposób nie można również ustalić, czy marża zysku wskazana w taryfach spełnia postulat ochrony interesów odbiorców przed nieuzasadnionym wzrostem cen, co jest wymagane opisanymi wyżej przepisami prawa. Rada Miejska wskazała nadto, że w podstawach prawnych uchwały winny być wskazane jedynie przepisy nadające kompetencje Radzie do podjęcia uchwały o danej treści i przepis art. 24 ust. 5 u.z.z.w. Można posiłkować się w tym zakresie Rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 908), który w § 139 stanowi, iż Tekst uchwały i zarządzenia rozpoczyna się od wskazania przepisu prawnego, na podstawie którego uchwała albo zarządzenie są wydawane. Oczywiście uchwała o odmowie zatwierdzenia taryf nie stanowi aktu prawa miejscowego, ale ze względu na brak przepisów dotyczącej techniki legislacyjnej w odniesieniu do uchwał niebędących aktami prawa miejscowego, nie ma przeszkód aby posiłkować się zasadami. Biorąc pod uwagę powyższe uchwała prawidłowo wskazuje przepisy prawa na jakich została podjęta. Kwestia przesłanek merytorycznych do podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uchwały, co, wbrew stanowisku skarżącego zostało dokonane. W konkluzji Rada wniosła o oddalenie skargi przede wszystkim ze względu na brak interesu prawnego po stronie skarżącej Spółki, która co najwyżej może mówić o interesie faktycznym. Niezależnie od powyższego Rada wskazała i wykazała w uzasadnieniu do uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf uchybienia jakimi obarczone są taryfy zaproponowane przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zdaniem składu orzekającego skarga musiała zostać uwzględniona albowiem zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w D. dotknięta była uchybieniami uzasadniającymi stwierdzenie jej nieważności. Wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, wyliczone w przywołanym przepisie postanowienia, a także inne akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej oraz organy samorządu terytorialnego, w tym akty prawa miejscowego, a także akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego i bezczynność organów we wskazanych w ustawie przypadkach. Stosownie z kolei do art. 147 § 1 p.p.s.a sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Badając formalną dopuszczalność wniesionej skargi wskazać nadto należy, iż z mocy art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W myśl z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (por. też uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07). W pierwszej kolejności tut. Sąd rozważył zatem czy skarga poprzedzona została wniesieniem do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz czy skarga wniesiona została w przewidzianym prawem terminie. Zdaniem składu orzekającego wymogi te zostały w niniejszej sprawie dochowane, skarga została bowiem poprzedzona stosownym wezwaniem i wniesiona została z zachowaniem ustawowego terminu. Rozważając z kolei legitymację skarżącej Spółki do wniesienia skargi wskazać należy, że w odpowiedzi na skargę Rada Miejska w D. wyraziła pogląd, iż skarżąca nie wykazała naruszenia swego interesu prawnego przez podjęcie zaskarżonej uchwały. Odmowa zatwierdzenia taryf nie pozbawia bowiem przedsiębiorstwa możliwości rozliczania usług z ich odbiorcami. Ma wpływ jedynie na wysokość cen jakie mogą być stosowane przez przedsiębiorstwo, czyli przychód przedsiębiorstwa osiągany z tytułu świadczonych usług. Jest to zatem tylko interes majątkowy (faktyczny) a nie prawny przedsiębiorstwa, bowiem żaden przepis prawa nie gwarantuje przedsiębiorstwu określonej wysokości zysku. Skarżąca nie wykazała zaś aby podjęta uchwała o odmowie zatwierdzenia taryf pozbawiała ją zysku. Sformułowanej przez Radę Miejską tezy, iż odmowa zatwierdzenia taryf nie powoduje naruszenia interesu prawnego skarżącej Spółki albowiem odnosi się jedynie do interesu faktycznego, a tym samym skarżąca nie była legitymowana do wniesienia skargi - Sąd zdecydowanie nie podziela. Procedura zmierzająca do zatwierdzenia taryf wszczynana jest bowiem na wniosek przedsiębiorstwa, a zatwierdzenie bądź odmowa zatwierdzenia przedłożonych taryf ma bezpośredni związek z wypełnianiem przez nie ustawowych zadań. Skoro podstawowym przedmiotem działalności przedsiębiorstwa jest świadczenie usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków w oparciu o stawki opłat przedstawione we wniosku taryfowym, ewentualna niezasadna odmowa zatwierdzenia taryf stanowi bezpośrednie naruszenie interesu prawnego skarżącej Spółki, która zgodnie z art. 26 ust. 1 u.z.z.w., musi prowadzić rozliczenia za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków z odbiorcami usług na podstawie cen i stawek opłat określonych w taryfach. Wobec powyższego skarga podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu polegającemu na zbadaniu zgodności uchwały z obowiązującym prawem. W pierwszej kolejności należy w tym miejscu wskazać, iż Sąd nie podziela tezy strony skarżącej, wyrażonej zarówno w skardze, jak i rozwiniętej w trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 29 listopada 2013 r., że marża nie podlega ocenie rady gminy. Nie ma bowiem przepisów regulujących sposób jej ustalania, a nadto, jak stwierdził w trakcie rozprawy pełnomocnik Spółki, kontrolę nad wysokością marży może prowadzić jedynie Urząd Ochrony Konsumenta. Zdaniem Sądu pogląd ten nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Stosownie do art. 24 ust. 5 u.z.z.w. rada podejmuje uchwałę o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami Przywołana norma stosownie do jej literalnego brzmienia traktuje o całości taryf, nie zawiera żadnych wyłączeń, a tym samym wszystkie elementy zaproponowanych we wniosku taryf podlegają kontroli rady, a w razie stwierdzenia ich niezgodności z przepisami mogą wpłynąć na ocenę czy taryfy mogą zostać zatwierdzone czy też winna zostać podjęta uchwała w przedmiocie odmowy ich zatwierdzenia. W konsekwencji także poprawność ustalenia wpływającej na cenę usług marży może podlegać kontroli i ocenie. Nie jest też właściwa teza Spółki, iż brak jest w systemie prawnym norm wskazujących sposób obliczenia marży. Jak bowiem słusznie wskazuje Rada Miejska przepisem takim, obejmującym taryfy w całości (a więc wszystkie ich elementy, w tym marżę) jest § 3 pkt 1 b Rozporządzenia stanowiący, iż opracowując taryfę przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne obowiązane jest zapewnić ochronę odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat. W konsekwencji ustalenie przez radę gminy, iż wskutek zawyżenia któregoś z elementów (także marży) w sposób nieuzasadniony, uderzający w odbiorców, wzrosły ceny, a tym samym przedsiębiorstwo naruszyło wskazaną powyżej normę Rozporządzenia, uprawnia i obliguje radę, stosownie do art. 24 ust. 5 u.z.z.w. do odmowy zatwierdzenia taryfy. Okoliczności, o których mowa powyżej, muszą jednak zostać przez radę gminy jednoznacznie stwierdzone i w sposób niezbity wykazane w uzasadnieniu uchwały odmawiającej zatwierdzenia taryf. Uzasadnienie takie winno być, jak się wydaje, szczególnie pieczołowicie sporządzone w przypadku, gdy jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, taryfy zostały pozytywnie zweryfikowane przez organ wykonawczy (Prezydenta Miasta D.), w ramach przyznanych mu w art. 24 ust. 4 u.z.z.w. kompetencji. Odmawiając zatwierdzenia taryf rada winna zatem wykazać ich sprzeczność z przepisami w sposób na tyle jednoznaczny aby podważyć pozytywne ustalenia organu wykonawczego gminy – por. wyrok WSA we Wrocławiu II SA/Wr 234/11 z dnia 8 czerwca 2011 r. Przedłożona Sądowi uchwała wymogów takich w wystarczającym zakresie nie spełnia, a tym samym nie dowodzi, iż przedłożony wniosek taryfowy istotnie narusza przepisy prawa. Lakoniczność i ogólnikowość argumentacji, którą posłużyła się Rada Miejska w D. i wadliwość części uzasadnienia, w której Rada wykroczyła poza przyznane jej uprawnienia (o czym poniżej) nie pozwalają tym samym na ocenę czy istotnie przedłożone taryfy obarczone były wadami uzasadniającymi odmowę ich zatwierdzenia. Podkreślenia wymaga bowiem, iż składające się z dwóch i pół strony uzasadnienie podjętej przez Radę Miejską uchwały w znacznej części (2 strony) stanowi jedynie przytoczenie regulujących zasady konstruowania taryf norm ustawy i Rozporządzenia, bez jakiegokolwiek odniesienia się do konkretnych taryf przedłożonych do zatwierdzenia. Dopiero ostatnie pół strony stanowi rzeczywistą próbę wskazania powodów, dla których Rada odmówiła zatwierdzenia taryf. Przyczyny te opisane zostały jednak jedynie ogólnikowo, bez jakiegokolwiek wskazania, które normy prawa i w jaki sposób zostały w taryfach naruszone. Rada wskazując, iż marża zysku z tytułu zaopatrzenia w wodę wynosi 17,5% zaś z tytułu odprowadzania ścieków 15,96% (średnio 16,77 %) stwierdziła jedynie, iż marża, której wysokość nie została we wniosku należycie uzasadniona "nie ma jakiegokolwiek związku z zapisami Ustawy oraz Rozporządzenia, co w opinii radnych rady miasta nie winno stanowić podstawy jej uwzględnienia w taryfie i nie stanowi elementu prawidłowego działania przedsiębiorstwa w związku z tym nie można jej uznać, jako niezbędnych przychodów a tym bardziej, jako ochrony odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat". Dalej Rada stwierdza, iż "wskazanie wielkości kwotowej i procentowej, marży zysku zawartej w zaproponowanej taryfie, w sposób rażący odbiegają od ogólnie przyjętych zasad tworzenia zysku co w pełni potwierdza zasadność podjętej uchwały. Odnosząc się do konkretnych wartości Rada stwierdziła następnie, iż "Radni rady miasta uznają przychody w wysokości 49 671,73 tys. zł, jako przychody niezbędne, gwarantujące "A" Spółka z o.o. z siedzibą w D. realizacje wszelkich zaplanowanych działań zmierzających do prawidłowego wykonania zadań i pełnego pokrycia niezbędnych wydatków swojej działalności". W konkluzji uzasadnienia Rada orzekła zaś, iż "Mając na uwadze zmieniające się uwarunkowania rynkowe, co może być powodem niedoszacowaniami niezbędnych przychodów ewentualne ustalenie marży zysku przeznaczonego na ich finansowanie nie winno przekraczać wysokości 2 %". W konsekwencji przywołane wyżej uzasadnienie uchwały nie daje odpowiedzi na podstawowe pytania, kluczowe z punktu widzenia dopuszczalności podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf. Rada nie wskazała bowiem czy zaproponowana marża, notabene istotnie jak się wydaje wysoka, ustalona została na poziomie wyższym niż do tej pory, czy też w sposób do tej pory przez Radę akceptowany, nie zbadała czy sposób jej ustalenia spowodował nieuzasadniony wzrost cen, o którym mowa w Rozporządzeniu, czy też wzrostu takiego nie spowodował, nie wskazała, który konkretnie przepis został naruszony i w jaki sposób naruszenie to nastąpiło. Podkreślenia wymaga też, iż stwierdzając niewłaściwe, zbyt lakoniczne uzasadnienie kwestii marży we wniosku taryfowym Rada nie zwróciła się ani do organu wykonawczego, który taryfy uznał za poprawne, ani do Spółki o stosowne, bardziej szczegółowe, wyjaśnienia. Nadto, za pozbawione podstawy prawnej, a tym samym wykraczające poza ustawowe kompetencje Rady uznać należy stwierdzenie, iż przychody w wysokości 49 671,73 tys. zł zdaniem Rady gwarantują "A" Spółka z o.o. z siedzibą w D. realizacje wszelkich zaplanowanych działań zmierzających do prawidłowego wykonania zadań i pełnego pokrycia niezbędnych wydatków swojej działalności, a ewentualne ustalenie marży zysku nie powinno przekraczać wysokości 2 %. Z tych też względów kwestionowana uchwała nie mogła się ostać i podlegała wyeliminowaniu z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu. O kosztach obejmujących wpis od skargi w kwocie 300,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 240,00 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa – 17,00 zł orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a., a także § 18 w zw. z § 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2002, Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).