III SA/Kr 582/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Halina Jakubiec Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 20 marca 2013 r. nr [....] w przedmiocie ewidencji gruntów skargę oddala Starosta decyzją z dnia [...] 2013 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 20, 21, 22, 23, 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193 poz. 1287 ze zm.), § 44 pkt 2, § 45, 46, 47 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38 poz. 454) oraz art. 104 kpa - po ponownym rozpatrzeniu wniosku S. K. – orzekł o zmianie danych ewidencyjnych objętych operatem ewidencji gruntów dla obrębu F gmina K w zakresie zmiany powierzchni i konfiguracji działek bez zmiany oznaczenia. Starosta orzekła, że: 1) działka nr [...] o pow. 0,0751 ha, objęta księgą wieczystą [...], stanowiąca własność P. K. syna J. i Z., zmienia konfigurację i powierzchnię na 0,0642 ha; 1) działka nr [...] o pow. 0,0347 ha, odpowiadająca części pgr. l. kat. [...] objęta księgą wieczystą [...], stanowiąca własność S. K. córki Z. i Z. w udziale 3/32 oraz J. K. syna J. i M. i S. K. córki Z. i Z. w udziale 29/32 na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej, zmienia konfigurację i powierzchnie na 0,0388 ha; 2) działka nr [...] o pow. 0,0422 ha, odpowiadająca pb. 178, pgr. l. kat. [...], pgr. l. kat [...] objęta [...], stanowiąca własność J. K. syna J. i M. i S. K. córki Z. i Z. na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej, zmienia konfigurację i powierzchnię na 0,0484 ha – własność. Starosta wskazał, że zmiany te zostały dokonane na podstawie operatu pomiarowego z dnia 5 marca 2012 r. KERG [...] sporządzonego przez biegłego sądowego Sądu Okręgowego geodetę uprawnionego dr inż. W. H. w oparciu o plan sytuacyjny z dnia 7 grudnia 1996 r. L.ks. rob. 18/96 sporządzony przez tego biegłego, na podstawie którego Sąd Rejonowy Wydział I Cywilny wydał postanowienie z dnia 11 marca 1997 r. sygn. akt. [...] o rozgraniczeniu nieruchomości. W uzasadnieniu Starosta wyjaśnił, że jego wcześniejsza decyzja z dnia [...] 2012 r. została uchylona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzja z dnia [...] 2012 r., zaś powodem uchylenia było pominięcie w prowadzonym postępowaniu właściciela (zarządcy) drogi o nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, że w wyniku wznowienia znaków granicznych ustalonych w postępowaniu sądowym o rozgraniczenie nieruchomości przebieg granicy działki nr [...] stanowiącej drogę, z działkami nr [...] i [...] na odcinku oznaczonym punktami granicznymi nr [...], nr [...] i nr [...] zmienił przebieg na mapie ewidencyjnej". Ponownie rozpatrując sprawę Starosta zawiadomił o prowadzonym postępowaniu strony, w tym Urząd Miejski jako władającego działką nr [...], a następnie stwierdził, że analiza dokumentacji geodezyjnej sporządzonej przez geodetę uprawnionego dr inż. W. H. wykazała, iż przebieg granicy między działką nr [...] a działkami sąsiadującymi nr [...] i [...] jest inny niż ujawniony na mapie ewidencyjnej. Starosta uznał, że wznowiony w tym opracowaniu przebieg granic jest zgodny z przebiegiem granic ustalonym w trakcie prowadzonego przed Sądem Rejonowym Wydział I Cywilny sygn. [...] rozgraniczenia zatwierdzonego postanowieniem z dnia 11 marca 1997 r. W postanowieniu tym orzeczono że rozgraniczenie następuje "w taki sposób jak na planie sytuacyjnym z dnia 7 grudnia 1996 r., numer L. Ks. Rob. [...], sporządzonym przez biegłego geodetę dr inż. W. H., od punktu A, poprzez punkt F, G do punktu H, linią koloru pomarańczowego". W dniu 2 grudnia 2011 r. w obecności geodety uprawnionego dr inż. W. H., J. K. i P. K. (nie stawili się: S. K. i przedstawiciel Gminy K) dokonano czynności wznowienia znaków granicznych między nieruchomościami oznaczonymi jako działki nr [...], [...] i [...]. Geodeta sporządził protokół wznowienia znaków granicznych, który podpisał J. K., zaś P. K. po zakończeniu stabilizacji oddalił się i nie podpisał protokołu. Starosta wskazał, że w opisie granic wpisano: "Granica pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] a działką nr [...] biegnie od punktu H (granicznik betonowy), w kierunku pomocnym do punktu G (granicznik betonowy), następnie w kierunku zachodnim przez punkt F (znak typu plastmark) do punktu [...] (niestabilizowany). Wzdłuż opisanej granicy biegnie w terenie ogrodzenie na podmurówce betonowej, które jest cofnięte w kierunku działek [...] i [...]". Na szkicu wznowienia znaków granicznych przedstawiono graficznie ustalony przebieg granicy. Ponieważ numeracja przedstawionych na szkicu punktów granicznych nie pokrywa się z numeracją powołaną w planie sytuacyjnym, z dnia 07.12.1996 r. wyjaśniono że "pkt. 19 ze szkicu jest tożsamy z pkt. H z protokołu, pkt 20 ze szkicu jest tożsamy z pkt. G z protokołu, pkt. 23 ze szkicu jest tożsamy z pkt. F z protokołu". W ocenie Starosty sporządzona dokumentacja dawała podstawę do orzeczenia zawartego w sentencji decyzji. Starosta wyjaśnił również, że w opracowaniu sporządzonym przez W. H. w odniesieniu do działki nr [...] przyjęto ujawnione wówczas w księdze wieczystej [...] błędne udziały, co zostało sprostowane postanowieniem Sądu Rejonowego, Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia 24 lipca 2012 r. Dzkw [...]. Od powyższej decyzji Starosty złożył odwołanie P. K., który powołał się na orzeczenie "Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2005 r.", którym "zostały uchylone decyzje w sprawie wprowadzenia zmian w zakresie powierzchni i konfiguracji działek". Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 20 marca 2013 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 7b ust. 2 pkt 2, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, § 36, § 44 pkt 2, § 45 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu F, gmina K, zgodnie z opisanym wyżej operatem pomiarowym z 5 marca 2012 r. Aktualizacja ta polegała na: 1) zmianie przebiegu granicy działki nr [...] o pow. 0,0751 ha, stanowiącej własność P. K. syna J. i Z., objętej księgą wieczystą nr [...] z działkami: – zmianie nr [...] o pow. 0,0347 ha odpowiadającej części parceli l. kat. [...], stanowiącej własność S. K. córki Z. i Z. w udziale 3/32 oraz J. K. s. J. i M. i S. K. córki Z. i Z. w udziale 29/32 na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej, – nr [...] o pow. 0,0422 ha, odpowiadającej parcelom: pb. [...], pgr. 1. kat. [...], pgr. l. kat. [...] objętym księgą wieczystą nr [...], stanowiącym własność J. K. syna J. i M. i S. K. córki Z. i Z. na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej, – nr [...] stanowiącej drogę, na odcinku oznaczonym punktami granicznymi nr[...] i nr [...]; 2) przebiegu granicy działki nr [...] z działką nr [...] na odcinku oznaczonym punktami granicznymi nr [...] i nr [...]; 3) zmianie powierzchni: – działki nr [...] z powierzchni 0,0751 ha na powierzchnię wynoszącą 0,0642 ha, – działki nr [...] z powierzchni 0,0347 ha na powierzchnię wynoszącą 0,0388 ha, – działki nr [...] z powierzchni 0,0422 ha na powierzchnię wynoszącą 0,0484 ha. W uzasadnieniu organ odwoławczy szczegółowo przedstawił przebieg postępowania w sprawie oraz dokonane ustalenia faktyczne. Zdaniem WINGiK organ I instancji zgromadził wystarczający materiał dowodowy, lecz umknęło uwadze Starosty wykazanie zarówno w sentencji jak i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż wraz ze zmianą przebiegu granicy działek nr [...] i [...] automatycznie również zmienia się przebieg granicy drogi wykazanej jako działka nr [...] na odcinku oznaczonym punktami granicznymi nr: [...],[...], [...], graniczącej z działkami nr [...] i nr [...]. Dlatego też organ odwoławczy uznał za zasadne zastosowanie instytucji reformacji i orzekł co do istoty sprawy w oparciu o niebudzący wątpliwości i niewymagający dodatkowego ustalenia materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. WINGiK wyjaśnił, że dokonana zmiana w części opisowej i kartograficznej operatu ewidencyjnego dla obrębu F, gmina K w zakresie zmiany przebiegu granic działek nr [...], [...], [...] i [...], wynika ze wznowienia znaków granicznych zatwierdzonych prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego z 11 marca 1997 r. sygn. akt [...] o rozgraniczeniu nieruchomości, zaś aktualizacji danych ewidencyjnych dokonano zgodnie z operatem pomiarowym sprawdzonym pod względem technicznym i przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 5 marca 2012 r. pod numerem KERG [...], sporządzonym przez biegłego sądowego w zakresie opracowań geodezyjnych i szacowania nieruchomości dr inż. W. H., w oparciu o plan sytuacyjny z 7 grudnia 1996r. L. ks. rob. [...], zatwierdzony prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego z 11 marca 1997 r. sygn. akt [...] o rozgraniczeniu nieruchomości. Skargę na decyzję WINGiK wniósł P. K. Skarżący, nie zarzucając naruszenia przez organy konkretnych przepisów prawa materialnego, przepisów postępowania, ani treści ustaleń faktycznych, ponownie powołał się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2005 r., którym "zostały uchylone decyzje w sprawie wprowadzenia zmian w zakresie powierzchni i konfiguracji działek". W uzupełnieniu skargi pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 139 kpa poprzez orzeczenie w instancji odwoławczej na niekorzyść strony, która wniosła odwołanie. Zdaniem pełnomocnika stanowiło to rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co powinno prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny. W odpowiedzi na skargę WINGiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. uczestnik J. K. wniósł o oddalenie skargi, zaś skarżący wyjaśnił, że pogorszenie jego sytuacji w wyniku naruszenia art. 139 kpa polega na zmniejszeniu powierzchni jego działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a.. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe zasady, Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do art. 2 pkt. 8 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 ze zm.), zwanej dalej ustawą, ewidencja gruntów i budynków to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji i o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Przepis art. 20 ustawy określa rodzaje informacji o gruntach (ust. 1 pkt. 1) oraz ich właścicielach (ust. 2), które obejmuje ewidencja gruntów. Informacje te mają charakter przedmiotowy lub podmiotowy. Zawiera je tzw. operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do rejestrów - art. 24 ust. 1 ustawy. Podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, co wynika z przepisów Rozdziału 3 (§ 44 i nast.) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz. 454) zwanego dalej rozporządzeniem, wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 26 ust. 2 ustawy. Zgodnie z § 45 ust. 1 tego rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. W myśl przepisów § 46 ust. 2 pkt. 1 i 2 rozporządzenia, dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Przepis ten określa również, jakie dokumenty stanowią podstawę do wprowadzenia z urzędu zmian w ewidencji, wskazując m.in. w pkt. pierwszym zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów administracyjnych, aktów normatywnych, a w pkt. drugim, zmiany wynikające z opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych. Wprowadzenie zmian może nastąpić albo w trybie czynności materialno-technicznej, w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany (art. 22 ust. 2 i 3 ustawy w zw. z § 48 ust. 1 i 2 rozporządzenia), o którym organ tylko zawiadamia (§ 49 ust. 1 rozporządzenia), albo w drodze decyzji (§ 47 ust. 3 rozporządzenia), co ma miejsce wówczas, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją wszczęte zostało na wniosek S. K. z dnia 16 marca 2012 r., dotyczący wprowadzenia zmian w operacie ewidencyjnym dla obrębu F, gmina K na podstawie "rozgraniczenia działek nr [...], [...] od działki nr [...], zatwierdzonego postanowieniem Sądu z 11 marca 1997r. sygn. akt [...]". Z treści zawiadomienia organu pierwszej instancji o wszczęciu postępowania wynika, że zostało ono wszczęte w sprawie wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków aktualizacji danych polegających na zmianie powierzchni i konfiguracji granic działek nr nr [...], [...], [...] obręb F gmina K, na podstawie przedłożonego operatu pomiarowego KERG [...] z dnia 5 marca 2012 r. sporządzonego przez geodetę uprawnionego dr inż. W. H. Żądanie wniosku i przedmiot sprawy określony przez organ pozostają w zgodności, ponieważ sporządzony przez dr inż. W. H. operat pomiarowy przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 5 marca 2012 r. za nr KERG [...] dotyczy wznowienia znaków granicznych działek nr [...], [...] oraz [...], zastabilizowanych uprzednio w toku postępowania przed Sądem Rejonowym Wydział I Cywilny o rozgraniczenie nieruchomości, stanowiących działki nr [...], [...], [...] od działek nr nr [...] i [...]. Niesporne w sprawie jest, że prawomocnym Postanowieniem z dnia 11 marca 1997 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy Wydział I Cywilny rozgraniczył w/w działki w sposób opisany i przedstawiony na planie sytuacyjnym z dnia 7 grudnia 1996 r. nr. ks. rob. [...] sporządzonym przez biegłego geodetę dr inż. W. H., co wynika z pkt. I postanowienia Sądu, oraz stanowiącego integralną część tego postanowienia "projektu rozgraniczenia" nr. ks. rob. [...]. Z treści opinii technicznej dr inż. W. H. sporządzonej do sprawy [...] wynika, że na polecenie Sądu dokonał trwałej stabilizacji w obecności stron, zgodnie z w/w planem sytuacyjnym z dnia 7 grudnia 1996 r. (k. 89-93 operatu KERG [...]). Nadto, jak wynika z akt administracyjnych Postanowieniem z dnia 9 czerwca 1999r. [...] Sąd Okręgowy oddalił zażalenie J. K. i Z. K. (poprzedników prawnych skarżącego P. K.) na postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania o rozgraniczenie, a Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2002 r. [...] Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania kasacji od w/w postanowienia Sądu Okręgowego. Okoliczności powyższe wynikają także ze znajdującej się w aktach administracyjnych ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] 2012 r. [...] o odmowie zmiany danych ewidencyjnych objętych operatem ewidencji gruntów i budynków dla działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] obr. F, gm. K (sprawa toczyła się z wniosku J. i Z. K.). Nadto Wyrokiem z dnia 5 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 2242/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] 2002 r. Nr [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji, która wydana została w wyniku rozpatrzenia żądania J. K. – jak ustalił Sąd - "by działka [...] odpowiadała konfiguracji parcel katastralnych [...], [...] i [...] z których powstała". Sąd ustalił, że zachodziła sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem a uzasadnieniem jego podstawy – utrzymana bowiem w mocy decyzja organu pierwszej instancji orzekała o wprowadzeniu w operacie zmian powierzchni i konfiguracji wskazanych działek zgodnie z operatem pomiarowym z dnia 6 sierpnia 2001 r. KERG [...] sporządzonym przez geodetę upr. E. S., natomiast uzasadnienie decyzji organu II instancji akcentowało, że zmiana w operacie ewidencji dokonana została w taki sposób, jak przedstawia to plan sytuacyjny z dnia 7.12.1996 r. sporządzony przez dr inż. W. H. za nr. ks. rob. [...] i zarazem stwierdzało, że działka nr [...] po sprostowaniu powierzchni i zmianie konfiguracji, w oparciu o wykonany przez uprawnionego biegłego geodetę E. S. operat pomiarowy zmieniła oznaczenie na [...]. Uznał Sąd również, że skoro projekt rozgraniczenia w sprawie [...] opracowano posługując się oznaczeniami katastralnymi, to nie może budzić wątpliwości, że podstawę wprowadzenia zmiany stanowiło opracowanie – operat pomiarowy E. S. a nie prawomocne postanowienie o rozgraniczeniu. Jednakże – poza wskazanymi przez Sąd nieścisłościami, nie posiadał on cech wskazujących, iż został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Sąd zajął stanowisko, projekt rozgraniczenia, wedle którego określono przebieg granic rozgraniczonych nieruchomości w orzeczeniu sadu powszechnego w przedmiocie rozgraniczenia, w świetle przepisu § 36 pkt. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie może stanowić podstawy wykazania w ewidencji przebiegu granic ewidencyjnych, do czasu przyjęcia tej dokumentacji do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Sąd stwierdza, że również w sprawie zakończonej powołaną już wyżej decyzją Starosty z dnia [...] 2012 r. [...] o odmowie zmiany danych ewid. dotyczących działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...], wydaną po rozpatrzeniu wniosku J. i Z. K., żadna ze stron tego postępowania nie przedłożyła – pomimo zobowiązania przez organ – dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej zgodnie z obowiązującymi przepisami, stanowiącej podstawę wykazania w ewidencji przebiegu granicy ustalonego postanowieniem Sądu [...]. Okoliczność ta wynika z ustaleń organu zawartych w uzasadnieniu tej decyzji ( w aktach adm.), zaś jasno sprecyzowany wniosek o zmianę danych celem "ujawnienia w operacie rozgraniczenia działek [...], [...] od działki [...]" złożyła S. K., przedkładając operat KERG [...]. Z powyższego wynika zatem, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji stanowiącej przedmiot kontroli sądu w niniejszym postępowaniu, nie zapadło rozstrzygnięcie mające za przedmiot ujawnienie w operacie ewidencji gruntów i budynków treści postanowienia Sądu o rozgraniczeniu nieruchomości (dawnych działek katastralnych) – [...], oraz, że Operat pomiarowy wznowienia znaków granicznych działek [...], [...] oraz [...], sporządzony przez geodetę uprawnionego dr inż W. H. i przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 5 marca 2012 r. za nr [...] stanowi pierwsze i jedyne dotąd opracowanie, na podstawie którego możliwe i uzasadnione w świetle stanu faktycznego sprawy, oraz obowiązujących przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i Rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, było wprowadzenie do ewidencji zmian wynikających z prawomocnego postanowienia [...] o rozgraniczeniu. Okoliczności powyższych skarżący nie kwestionował ani w toku postępowania administracyjnego, ani w skardze. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 39 ust. 1 ustawy: Przesunięte, uszkodzone lub zniszczone znaki graniczne, ustalone uprzednio, mogą być wznowione bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, jeżeli istnieją dokumenty pozwalające na określenie ich pierwotnego położenia. Jeżeli jednak wyniknie spór co do położenia znaków, strony mogą wystąpić do sądu o rozstrzygnięcie sprawy. Stosownie do ust. 2. przepisu, wznowienia znaków granicznych dokonują, na zlecenie zainteresowanych, podmioty prowadzące działalność gospodarczą i inne jednostki, o których mowa w art. 11. O czynnościach wznowienia znaków granicznych zawiadamia się zainteresowane strony. Do zawiadomień stosuje się przepisy art. 32 ust. 1-4. Z czynności wznowienia znaków granicznych sporządza się protokół (ust. 3 i 4 ). Istotą wznowienia znaków granicznych jest ich fizyczne odtworzenie a więc przywrócenie stanu, jaki istniał przed ich przesunięciem, uszkodzeniem lub zniszczeniem. Wznowienie granic nie jest przeprowadzane ani w trybie administracyjnym, ani sądowym. Jest to techniczna procedura geodezyjna, która nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej ( por. wyroki NSA z dnia 19.07.2011, I OSK 206/11, LEX nr 1082690, z dnia 14.05.2010r. , I OSK 1009/09, LEX nr 594827, WSA w Lublinie z dnia 20.05.2008, III SAB/Lu 6/08, LEX nr 522404). Jednakże w razie sporu co do położenia znaków strony mogą wystąpić do sądu o rozstrzygnięcie sprawy. Podstawą sporządzenia operatu KERG [...] było postanowienie [...], wraz z planem sytuacyjnym z dnia 7 grudnia 1996r. l.ks.rob. [...], oraz wznowienie znaków granicznych uprzednio zastabilizowanych w ramach postępowania sądowego w przedmiocie rozgraniczenia. Z akt sprawy administracyjnej ani z treści skargi nie wynika, aby skarżący wystąpił do sądu o rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej położenia znaków granicznych, wyznaczających granicę między nieruchomością skarżącego a nieruchomością uczestników, ani też, aby pomiędzy wydaniem postanowienia w sprawie [...] a wydaniem zaskarżonej decyzji toczyło się ( lub zakończyło) jakiekolwiek postępowanie mogące mieć wpływ na przebieg granicy ustalony postanowieniem Sądu [...]. Z operatu pomiarowego KERG [...] stanowiącego podstawę wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków w niniejszej sprawie wynika, że działka nr [...] powstała z parcel gruntowych l. kat. [...] i l. kat. [...] oraz parceli budowlanej l. kat. [...], ujawnionych w księdze wieczystej nr [...], działka nr [...] powstała z części parceli gruntowej l. kat. [...] ujawnionej w księdze wieczystej nr [...]. Natomiast działka [...] stanowiąca własność skarżącego, której powierzchnię kwestionuje skarżący, ujawniona w księdze wieczystej nr [...] powstała z parcel gruntowych l. kat. [...], [...] oraz parceli budowlanej l. kat. [...]. Wobec treści zarzutu skargi wskazania wymaga, że zgodnie z treścią § 60 ust. 1 pkt. 2) i pkt. 3) rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, danymi ewidencyjnymi dotyczącymi działki ewidencyjnej są między innymi: numeryczny opis granic działki ewidencyjnej i pole powierzchni działki ewidencyjnej. Zgodnie z § 61 rozporządzenia, numerycznego opisu granic działki ewidencyjnej dokonuje się za pomocą współrzędnych punktów określających przebieg linii granicznych, natomiast § 62 rozporządzenia stanowi, że pole powierzchni działki ewidencyjnej oblicza się na podstawie współrzędnych, o których mowa w § 61, i określa się w hektarach z dokładnością zapisu do 0,0001. Operat pomiarowy KERG [...], określa przebieg granic działki nr [...] z działkami nr [...] i [...] zgodnie z planem sytuacyjnym sporządzonym w postępowaniu sądowym [...]. Szkic wznowienia znaków granicznych zawiera wykaz współrzędnych wznowionych punktów granicznych, oraz numeryczny opis granic działek ewidencyjnych, w tym działki stanowiącej własność skarżącego. Zgodnie z tymi danymi, oraz stosownie do treści § 62 rozporządzenia, powierzchnia działki nr [...] wynosi 0,0642 ha ( k. 95, 113 operatu). Organ w uzasadnieniu decyzji przedstawił szczegółowo dane wynikające ze sporządzonego operatu, który znajduje się w aktach i stanowi podstawę wprowadzonych zmian danych ewidencyjnych. Stosownie do § 46 ust.2 pkt 3 rozporządzenia, dokumentacja geodezyjno - prawna zawiera również wykazy zmian danych ewidencyjnych dla przedmiotowych działek nr [...], [...], [...] obrębu F, gmina K (k. 121 operatu). Należało zatem zdaniem Sądu uznać, że dokonana zaskarżoną decyzją aktualizacja operatu ewidencji gruntów i budynków obr. F, gm. K została dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności z regulacją wynikającą przepisów art. 20 i 22 Praw geodezyjnego i kartograficznego, oraz z § § 45 i 46 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Aktualizacja ta rejestruje ona stan prawny wynikający z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 11 marca 1997 r. sygn. akt [...] o rozgraniczeniu nieruchomości, zgodnie z którym sporządzony został operat KERG [...], spełniający wymogi obowiązującego prawa, w szczególności art. 20 i 22 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz § 46 ust. 2 pkt. 2) ponieważ zawiera wykazy zmian danych ewidencyjnych i został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Odnosząc się do zarzutów formułowanych przez skarżącego stwierdzić należy, co następuje: przepis art. 139 kpa zakazuje wydania przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Zgodnie z jednolitym stanowiskiem doktryny i judykatury "niekorzyść strony", o której mowa w art. 139 kpa, to obiektywne pogorszenie sytuacji prawnej strony odwołującej się, na skutek wydania decyzji przez organ odwoławczy (tak A. Wróbel Komentarz LEX do art. 139 kpa, G. Łaszczyca, Komentarz LEX do art. 139 kpa). Podkreślenia wobec treści zarzutów skargi wymaga, że chodzi o pogorszenie sytuacji prawnej strony. Wobec charakteru i istoty ewidencji gruntów i budynków zarzut naruszenia w kontrolowanym postępowaniu przepisu art. 139 kpa przez organ II instancji nie znajduje uzasadnienia i nie ma znaczenia dla wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Jak bowiem już wskazano na wstępie i co podkreśla się jednolicie w orzecznictwie, istotą ewidencji jest rejestracja stanów prawnych wynikających z określonych dokumentów urzędowych. Zmiany zapisów ewidencji dokonywane przez organy w sposób określony przepisami ustawy i rozporządzenia mają na celu rejestrację stanów prawnych a zapisy ewidencji mają charakter techniczno-deklaratoryjny. Ewidencja nie tworzy prawa, nie kształtuje nowego stanu nieruchomości a jedynie potwierdza stan zaistniały wcześniej. Ujawniony w ewidencji stan musi być oparty na odpowiednich dokumentach. Nie jest więc tak, jak twierdzi skarżący, że organ odwoławczy wydał na skutek odwołania skarżącego decyzje na jego "niekorzyść". Organ ten dokonał korekty rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, której treść wynika w sposób oczywisty z dokumentacji będącej podstawą wprowadzonych zmian. To nie organ odwoławczy "ustalił" na niekorzyść skarżącego powierzchnię działki skarżącego, lecz powierzchnia ta jest funkcją przebiegu granic działki nr [...], ustalonych prawomocnym orzeczeniem Sądu. Słusznie więc w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji WINGiK stwierdził, że wobec bezspornych danych dotyczących powierzchni działki [...], wynikających z dokumentacji stanowiącej podstawę aktualizacji, miał prawo i obowiązek korekty takiej dokonać. Pozostawienie uchybienia organu pierwszej instancji spowodowałoby bowiem, ze wydana decyzja byłaby niezgodna z zasadą aktualizacji, stanowiącą podstawową zasadą działania organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków. Ani jednak decyzja organu pierwszej instancji ani decyzja zaskarżona nie przydały skarżącemu praw do działki [...] o powierzchni wynikającej z ustalonych granic, ponieważ zasięg prawa własności skarżącego wynika z prawomocnego postanowienia Sądu. Skarżący nie przedstawił natomiast żadnego opracowania, czy też dokumentu, o których mowa w § 46 rozporządzenia, z którego wynikałaby inne dane dotyczące powierzchni działki [...]. Natomiast odnośnie do zarzutu dotyczącego treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 lipca 2005 r., to jego znaczenie dla rozstrzygnięcia kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji wynika z przedstawionych wyżej uwag dotyczących przebiegu postępowania administracyjnego dotyczącego aktualizacji danych ewidencyjnych działki [...]. Przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Wobec nieuwzględnienia zarzutów skargi, oraz z uwagi na nie stwierdzenie przez Sąd istnienia naruszeń prawa, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a, na podstawie art. 151 ustawy skarga podlegała oddaleniu.. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.