I OSK 960/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie NSA Elżbieta Kremer (spr.) del. WSA Marzenna Glabas Protokolant asystent sędziego Dominika Sasin-Knothe po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 912/13 w sprawie ze skargi Z. S. i E.S. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 11 grudnia 2013 r., II SA/Sz 912/13 oddalił skargę Z. S. i E. S. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Prezydent Miasta Szczecina decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., po rozpoznaniu wniosku Z. S., odmówił wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków dla działek nr [...] i [...], polegającej na wycofaniu uprzednio wprowadzonej zmiany dotyczącej połączenia budynków położonych na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] przy ul. [...] w Szczecinie w jeden budynek. Powyższa decyzja została uchylona w dniu [...] września 2012 r. przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Szczecinie, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z uwagi na błędne ustalenie stron postępowania oraz niepodjęcie wszelkich czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. W wyniku powtórnego rozpoznania sprawy, Prezydent Miasta Szczecina decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] ponownie odmówił wprowadzenia żądanej przez Z. S. zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ I instancji podniósł, że wnikliwie ustalił wszystkie strony postępowania, w tym następców prawnych osób nieżyjących i uzupełnił akta sprawy o dokumenty poświadczające kompetencje zawodowe wykonawców inwentaryzacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w Szczecinie. Ponadto pozyskał oryginał dokumentacji dotyczącej inwentaryzacji przedmiotowego budynku jak i dokonał sprawdzenia danych zawartych w księgach wieczystych. Organ I instancji wyjaśnił, że kwestionowana zmiana została wprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i odzwierciedla stan faktyczny w odniesieniu do oznaczenia budynku położonego na działkach nr [...] i [...]. Podstawą do ujawnienia przedmiotowej zmiany w drodze czynności materialno-technicznej był operat geodezyjny [...], przejęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 1 września 2010 r. Ustalenia operatu odnośnie ilości budynków położonych na działkach nr [...] i [...], znajdują odzwierciedlenie w inwentaryzacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w Szczecinie sporządzonej w październiku 2009 r. Z tych dokumentów wynika, że budynek położony na działkach nr [...] i [...], jest jednym budynkiem, gdyż występuje przenikanie lokali pomiędzy obiektami i brak jest wspólnej dla dwóch obiektów ściany, która mogłaby stanowić granicę budynków. Poza tym z objaśnień i aktualizacji inwentaryzacji z dnia 4 marca 2013 r. wynika, że budynek położony na działkach nr [...] i [...], przy ul. [...] w Szczecinie, stanowi konstrukcyjnie i funkcjonalnie w zakresie instalacyjnym jedną całość, wobec czego zgodnie z zapisami Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych stanowi budynek samodzielny i nie może być traktowany jako trzy odrębne budynki. Żaden z dostarczonych przez wnioskodawcę dokumentów nie został sporządzony po wykonaniu inwentaryzacji w 2009 r. i nie zawiera danych świadczących, że inwentaryzacja i dokumenty geodezyjne będące podstawą zmiany, są niezgodne z obecnym stanem faktycznym. W związku z tym nie jest możliwe wycofanie z ewidencji gruntów przedmiotowej zmiany polegającej na połączeniu budynków, gdyż byłoby to niezgodne ze stanem faktycznym istniejącym na gruncie oraz zgromadzonymi dokumentami stanowiącymi dowody w sprawie. W ocenie organu I instancji to, że poszczególne części budynku zlokalizowane są w różnych księgach wieczystych nie stanowi przeszkody, aby ujawnić w ewidencji budynek, który położony jest na dwóch nieruchomościach. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli E. S. i Z. S. wskazując na naruszenie art. 7 w zw. z art. 77, art. 107 § 3 oraz art. 7 w zw. z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że skarżący jako członkowie wspólnoty mieszkaniowej nie wyrazili zgody na połączenie budynków oraz pominięcie osób, których interesów dotyczy sprawa. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Szczecinie zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 6a ust. 1 pkt 2 lit. b i art. 7d pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) a także § 2 ust. 1 pkt 4 i § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, że obiekt budowlany położony na działkach nr [...] i [...] jest w rzeczywistości jednym budynkiem. Z załączonej bowiem do akt sprawy inwentaryzacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w Szczecinie, opracowanej przez mgr inż. M. P. i mgr inż. D. R. wynika, że część pomieszczeń lokali, które do 2010 r. przypisane były w ewidencji gruntów i budynków do budynków położonych na działce [...], znajdowały się w rzeczywistości w budynku położnym na działce nr [...]. Ponadto w uzupełnieniu przedmiotowej inwentaryzacji mgr inż. D. R. zaznaczył, że budynek zlokalizowany na działce nr [...] i [...] stanowi konstrukcyjnie i funkcjonalnie w zakresie instalacyjnym jedną całość. Dalej organ II instancji wyjaśnił, że podział budynku dopuszczalny jest tylko według płaszczyzn pionowych, ścian (istniejących lub specjalnie dobudowanych) wyraźnie oddzielających dwa budynki, albowiem wówczas można mówić o zamkniętej, funkcjonalnej odrębności budynków. Również definicja budynku, do którego odwołuje się rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie pozwala uznać budynku położonego na działkach nr [...] i [...] za odrębne budynki. W tej sytuacji nie jest możliwe pozytywne ustosunkowanie się do żądania wnioskodawcy i doprowadzenie do ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków przedmiotowego budynku jako trzech odrębnych, skoro żądana zmiana byłaby niezgodna z zasadami ujawniania i oznaczania budynków w ewidencji gruntów i budynków. Obecny zapis dotyczący oznaczenia budynku położonego na działkach nr [...] i [...] jest zgodny ze stanem faktycznym oraz w tym zakresie dostosowany do przepisów normujących prowadzenie ewidencji gruntów i budynków. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, że materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w pełnym zakresie, zaś Prezydent Miasta Szczecina przy wydawaniu decyzji wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy w prawidłowy sposób uzasadniając rozstrzygnięcie. Ponadto postępowanie prowadzone było przy udziale wszystkim osób, którym przysługiwał interes prawny w toczącym się postępowaniu. W odniesieniu natomiast do podnoszonej przez skarżących braku zgody na połączenie budynków organ ten zauważył, że w aktach sprawy znajduje się uchwała nr [...] z dnia 20 grudnia 2011 r. Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości położonej przy ul. [...] w sprawie wyrażenia zgody na scalenie działki nr [...] - budynek frontowy, z działką nr [...] - budynek oficyny. Z. S. i E. S. zaskarżyli powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej. W skardze oraz w pismach stanowiących uzupełnienie skargi skarżący zarzucili naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. poprzez pominięcie dowodów i okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, art. 7 w związku z art. 28 K.p.a. poprzez pominięcie osoby, której interesu prawnego dotyczy sprawa, art. 64 Konstytucji poprzez ograniczenie prawa własności stron oraz art. 22 ustawy o własności lokali wobec połączenia nieruchomości (działek nr [...] oraz nr [...]) i zmianę powierzchni z 535 m2 na 752 m2, zmianę udziału w nieruchomości wspólnej bez jednomyślnej zgody wspólnoty wyrażonej w uchwale zaprotokołowanej przez notariusza. Na potwierdzenie swojego stanowiska w sprawie strony załączyły, do skargi i pism stanowiących uzupełnienie skargi, liczne dokumenty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę. Sąd wskazał, że istota sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy istniały podstawy faktyczne i prawne do uwzględnienia żądania skarżącego. Sąd w tym względzie podzielił w całej rozciągłości stanowisko organów I i II instancji przedstawione w uzasadnieniach wydanych przez nich decyzji. Analiza treści tych uzasadnień w kontekście akt administracyjnych prowadzi bowiem do przekonania, że organy w sposób prawidłowy zgromadziły i oceniły materiał dowodowy oraz ustaliły wszystkie okoliczności istotne dla rozpoznawanej sprawy jak i w sposób właściwy zastosowały przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz wydane na podstawie ustawy, przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454), zwanego dalej "rozporządzeniem". Aktualizacja, której cofnięcia żądają skarżący, nastąpiła na podstawie dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego w dniu 1 września 2010 r. jak i dokumentacji architektoniczno - budowlanej w postaci inwentaryzacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego Szczecin ul. [...] sporządzonej w październiku 2009 r., a więc dokumentów uprawniających stosownie § 46 ust. 2 rozporządzenia do wprowadzenia zmiany w danych ewidencyjnych budynku. Ujawniona zmiana dotycząca połączenia trzech budynków w jeden, odzwierciedlała okoliczności zawarte w tych dokumentach. Organ I instancji załączył do akt sprawy powyższe dokumenty źródłowe ale również i aktualizację inwentaryzacji potwierdzonej na dzień 4 marca 2013 r., która to przesądza o tym, że dokonana zmiana nadal nie pozostaje w sprzeczności ze stanem faktycznym budynku. W Szczecinie na działkach o nr [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym [...] ([...]), istnieje fizycznie jeden budynek. Nie budzi żadnych wątpliwości Sądu, że okoliczności wynikające z załączonej do akt administracyjnych inwentaryzacji budynku mieszkalnego oraz jej aktualizacji, tj. przenikanie lokali w obiekcie, brak ściany, która mogłaby stanowić granicę rozdzielającą obiekty budowlane, wspólne instalacje, przesądzają o tym, że przedmiotowy obiekt budowlany nie może być traktowany jako trzy odrębne budynki, skoro konstrukcyjnie i funkcjonalnie stanowi on jedną całość. W wyroku z dnia 9 sierpnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1092/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że dokonanie zmian jest możliwe w sytuacji udokumentowania przez osobę zainteresowaną rozbieżności. Organ zatem nie posiadając dokumentu, z którego wynikałaby niezgodność danych ewidencyjnych ze stanem prawnym i faktycznym, nie może dokonywać w ewidencji jakichkolwiek wnioskowanych zmian. Wprawdzie obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego ciąży na organie, nie mniej jednak nie zwalnia to strony od działania, tym bardziej w sytuacji, w której to strona domaga się dokonania określonego wpisu w ewidencji. Tymczasem, jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżący (Z. S.), pomimo wystosowanego przez organ I instancji wezwania, nie przedłożył dowodów uzasadniających żądanie wprowadzenia wnioskowanej zmiany w operacie ewidencyjnym. Prawidłowo organ I instancji ustalił, że żaden z dostarczonych przez wnioskodawcę dokumentów nie został sporządzony po wykonaniu inwentaryzacji w 2009 r. i nie zawierał danych świadczących o tym, aby inwentaryzacja i dokumenty geodezyjne, będące podstawą zmiany, były niezgodne z obecnym stanem faktycznym budynku. W orzecznictwie przyjmuje się, że nie stanowi aktualizacji ewidencji gruntów i budynków wprowadzenie zmian na podstawie dokumentów stwierdzających stan wcześniejszy, niż wynikający z aktualnie obowiązującego stanu faktycznego i prawnego (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2007 r. sygn. akt I OSK 1488/06, z dnia 11 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 350/07). Również wśród dokumentów załączonych do korespondencji kierowanej do Sądu brak jest stosownego opracowania geodezyjnego lub architektonicznego, które określałyby stan budynku po dokonanej aktualizacji operatu ewidencyjnego. Mając powyższe na uwadze stwierdzić zdaniem sądu należy, że okoliczność niewykazania przez skarżących nieprawidłowości danych umieszczonych w ewidencji wobec potwierdzonego stosownymi dokumentami architektonicznymi aktualnego stanu budynku, słusznie doprowadziła organy do wniosku, że brak jest podstaw do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie określonym we wniosku. Uwzględnienie żądania, w obowiązującym stanie prawnym i w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, pozostawałoby w sprzeczności z zasadami prowadzenia ewidencji, która ma odzwierciedlać rzeczywistość (aktualny stan faktyczny i prawny). Zmiana dokonana w ewidencji gruntów i budynków w 2010 r. na mocy operatu geodezyjnego [...] dotycząca połączenia trzech budynków położonych na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] Szczecin w jeden budynek związana była z ujawnieniem tego budynku (w miejsce poprzednio ujawnionych budynków), jego powierzchni zabudowy i przypisania mu jednostki identyfikacyjnej. Zmiana ta, czego nie dostrzegają skarżący, nie obejmowała natomiast ani połączenia nieruchomości gruntowych, na których zlokalizowany jest ujawniony budynek, tj. działki nr [...] i [...], ani określenia powierzchni działki powstałej z połączenia. Powyższe wynika z akt administracyjnych sprawy (w tym z kopi map, zawiadomień o zmianach, wykazu zmian ewidencyjnych czy też wypisu z rejestru gruntu uwzględniającego zmiany) jak i nadesłanych przez skarżącego dokumentów. Wyjaśnić należy, że połączenie budynków znajdujących się na kilku działkach nie przesądza o połączeniu tych działek. Tym samym powołana w skardze okoliczność zmiany powierzchni nieruchomości z 535 m2 na 752 m2 nie miała miejsca. Z wypisów z ewidencji gruntów i budynków jak i z wykazu zmian ewidencyjnych wynika, że powierzchnia 752 m2 stanowi powierzchnię "nowej" zabudowy, a więc tej, która powstała na skutek ewidencyjnego potwierdzenia połączenia 3 budynków. Materiał dowodowy przesądza również, że wbrew twierdzeniu skarżących, aktualizując operat ewidencyjny nie dokonano zmiany wielkości udziałów w nieruchomości wspólnej, przysługujących skarżącym. Skoro przedmiotem aktualizacji nie było ujawnienie nieruchomości gruntowej powstałej z połączenia oraz jej powierzchni jak i ujawnienie wielkości udziałów w nieruchomości wspólnej, zatem zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) upatrywany w pominięciu okoliczności braku zgody skarżących na połączenie nieruchomości (działki [...] i [...]), zmianę powierzchni i udziału w nieruchomości wspólnej jest bezpodstawny. Z tego samego powodu za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 22 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Kierując się zakresem wprowadzonych w 2010 r. zmian danych ewidencyjnych stwierdzić należy, że informacje te mają charakter wyłącznie przedmiotowy, a zatem nie przesądzają o zasięgu prawa własności. Z tego też względu decyzja objęta skargą nie dotknęła w żadnym stopniu własności przysługującej skarżącym, co czyni chybionym także zarzut naruszenia art. 64 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. nr 78, poz. 483 ze zm.). Reasumując stwierdzić zdaniem sądu należy, że skoro zmiana, której odmowy cofnięcia dotyczy zaskarżona decyzja oparta jest na zgromadzonej w aktach administracyjnych sprawy stosownej dokumentacji, zaś skarżący nie przedłożyli żadnego nowego dowodu, który wskazywałby na rozbieżność pomiędzy stanem faktycznym budynku a ewidencją, zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Od tego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania - art. 106 § 3 i 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zw. dalej p.p.s.a.) poprzez uchylenie się od rozpoznania skargi w granicach danej sprawy i pominięcie dowodów i okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności nie wyjaśniono wszystkich aspektów sprawy, inwentaryzacja nie jest dokumentem stwierdzającym istnienie jednego bądź trzech budynków, istnienie dwóch ksiąg wieczystych przesądza o istnieniu dwóch odrębnych nieruchomości: budynku frontowego przy ulicy [...] w Szczecinie (Kw nr [...]) oraz dwóch oficyn (Kw nr [...]); ustalenia faktyczne należy traktować jako dowolne, jeżeli znajdują wprawdzie oparcie w materiale dowodowym, ale niekompletnym. 2) przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: - art. 22 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 80 poz. 903 z późn. zm.) poprzez połączenie nieruchomości i zmianę numeru działek, zmianę udziału w nieruchomości wspólnej bez jednomyślnej zgody wspólnoty wyrażonej w uchwale zaprotokołowanej przez notariusza w formie aktu notarialnego, - art. 20 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawa geodezyjnego i kartograficznego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm) oraz § 9 i 46 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) poprzez wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków na podstawie inwentaryzacji, a prawa do połączonych nieruchomości były ujawnione w księgach wieczystych. Błędna rozszerzająca wykładnia ww. przepisów poprowadziła Sąd pierwszej instancji do nieuzasadnionego rozszerzenia podstaw wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów; ustawodawca nie przewidział dokonywania wpisów na podstawie inwentaryzacji budynku. W konsekwencji dokument ten doprowadzi do rozbieżności pomiędzy zapisami w księgach wieczystych i ewidencji gruntów. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed sądem pierwszej instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania, przy uwzględnieniu kosztów dotychczasowego postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Inspektor wniósł o jej oddalenie w całości. Odniósł się do zarzutów skargi kasacyjnej wskazują, że wyrok nie narusza prawa. Uczestnicy postępowania B. i S. P. w piśmie procesowym z 28 grudnia 2015 r. wskazali, że stanowisko skarżącego jest niesłuszne. Geodezyjne połączenie budynku stanowiło jedynie naprawienie błędu w dokumentacji geodezyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, iż postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołane wniesioną skargą kasacyjną nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Sąd kasacyjny nie jest władny badać, czy Sąd pierwszej instancji naruszył inne jeszcze przepisy niż wskazane w skardze kasacyjnej. Przechodząc do zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, w ramach tych zarzutów zarzucono naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a i art.134 § 1 p.p.s.a , a w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w części dotyczącej tych zarzutów podano, że sąd uchylił się od rozpoznania sprawy w granicach danej sprawy, pominął dowody i okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej nie może być uznany za zasadny. Powołany art. 106 § 3 p.p.s.a stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Postępowanie dowodowe ma charakter wyjątku, jego zastosowanie musi przeto być rozumiane zawężająco, celem zaś art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne, czy też uzupełniające ustalenie stanu faktycznego w sprawie, lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie-czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. W dodatku może on mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd poweźmie wątpliwości co do prawidłowości ustaleń faktycznych. Co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Z kolei drugi z powołanych przepisów art. 134. § 1 p.p.s.a stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy, sąd nie może wkraczać w sprawę nową, w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. Sprawa oznacza sprawę w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Natomiast to, że sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oznacza , że sąd zobligowany jest dokonać z urzędu pełnej oceny legalności zaskarżonego aktu. Należy stwierdzić, że sformułowane w ten sposób zarzuty nie mogły zostać uwzględnione, albowiem sąd nie naruszył wskazanych przepisów, to że wynik dokonanej kontroli przez sąd zaskarżonej decyzji jest odmienny od oczekiwań skarżących nie oznacza, że ocena jest nieprawidłowa. Przede wszystkim należy jednak zwrócić uwagę, że za pomocą tak sformułowanych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania nie można było skutecznie podważyć ustaleń faktycznych jakie poczynione zostały w sprawie. Przechodząc do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że są one niezasadne. Jako pierwszy zarzut wskazano naruszenie art.22 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali, odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że jest on bezprzedmiotowy, przede wszystkim dokonana w 2010r. zmiana w ewidencji gruntów i budynków, której wycofania domagali się skarżący w obecnym postępowaniu nie dotyczyła połączenia działek, przedmiotem aktualizacji nie było bowiem ujawnienie nieruchomości gruntowej powstałej z połączenia działek, jaki i ujawnienie wielkości udziałów w nieruchomości wspólnej. Stąd też błędnie skarżący podnoszą, że w wyniku dokonanej zmiany w 2010r. doszło do połączenia nieruchomości, zmiany numeru działek, zmiany udziału w nieruchomości wspólnej, a w konsekwencji błędny jest pogląd o naruszeniu art.22 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali, albowiem przepis ten nie miał w sprawie zastosowania. Kolejny zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczy naruszenia art.20 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz §9 i 46 rozporządzenia w sprawie ewidencji. Zarzuty te są niezasadne, przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że ewidencja gruntów i budynków to system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach, lokalach. Tym samym wprowadzane zmiany w ewidencji gruntów mogą dotyczyć informacji o gruntach lub informacji o budynkach. Dokonana w 2010r. zmiana w ewidencji dotyczyła informacji o budynku, a nie dotyczyła informacji o gruntach. Wskazany art.20 ustawy określa jakie informacje obejmuje ewidencja gruntów i budynków. Powołany art.20 składa się z szeregu mniejszych jednostek redakcyjnych takich jak: ustępy, punkty, podpunkty, natomiast w skardze kasacyjnej nie sprecyzowano w jakim zakresie przepis ten jest objęty zarzutami skargi. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny, jako związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a,), nie ma kompetencji dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to bowiem powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Powyższe uwagi dotyczą również kolejnego zarzutu dotyczącego naruszenia §9 rozporządzenia w sprawie ewidencji. Nadto należy zauważyć, że powołany §9 rozporządzenia zawiera definicję działki ewidencyjnej ( obszaru gruntu ) i reguluje szereg kwestii dotyczących działek ewidencyjnych, tymczasem dokonana w 2010r. zmiana w ewidencji dotyczyła informacji o budynku, a nie działek ewidencyjnych. Niezasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia §46 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez wprowadzenie zmian na podstawie inwentaryzacji, a to dlatego, że dokonana w 2010r. zmiana w ewidencji wprowadzona została na podstawie operatu technicznego [...] przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 1 września 2010r., zgodnie zaś z powołanym §46 ust.2 pkt 2 rozporządzenia, opracowania przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego są podstawą do wprowadzania zmian w ewidencji. Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej jako bezprzedmiotowe nie mogły być uwzględnione. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną.