I SA/Gl 792/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędziowie WSA Beata Kozicka, Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. we W. na interpretację Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną interpretację w części, 2) zasądza od Prezydenta Miasta K. na rzecz strony skarżącej kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 14j § 1 i § 3 w związku z art. 14b, art. 14c oraz art. 14k ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa lub O.p.), na wniosek spółki B Sp. z o.o. we W. z dnia 9 listopada 2012 r. (data wpływu do organu – 21 listopada 2012 r.) wydał w dniu [...] r. interpretację indywidualną o nr [...] w zakresie podatku od nieruchomości. Organ interpretacyjny stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy, przedstawione we wniosku, w części dotyczącej: a) zakwalifikowania myjni do budowli – jest prawidłowe; b) opodatkowania podatkiem od nieruchomości części budowlanej myjni, bez wyposażenia techniczno-technologicznego – jest nieprawidłowe; a także określającej: c) kto będzie podatnikiem podatku od nieruchomości od obiektu myjni – jest prawidłowe. W uzasadnieniu organ interpretacyjny w pierwszej kolejności nawiązał do stanu faktycznego przedstawionego we wspomnianym wniosku. W tych ramach odnotował, że został w nim przedstawiony stan faktyczny, w którym wnioskodawca wskazał, że jest właścicielem myjni bezdotykowych, znajdujących się na terenie miasta K., dzierżawionym od B sp. z o.o. w K.. Obiekt myjni samochodowej, jak wskazano we wniosku o udzielenie interpretacji, posiada podpory, dach, ściany boczne i nie jest trwale związany z gruntem. Zgodnie z postanowieniami umowy dzierżawy, po zakończeniu okresu dzierżawy Spółka zobowiązana jest do demontażu dokonanych naniesień (myjni samochodowych) i przywrócenia terenu do stanu pierwotnego. Nakłady na myjnię zostały rozliczone na dwie odrębne pozycje środków trwałych: a) budowlę, stanowiącą konstrukcję myjni zaliczoną według KŚT do rodzaju 103, b) technikę myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologii myjni, zaliczone według KŚT do rodzaju 449, 445. Urządzenia myjni – jak wskazała Spółka – zapewniają dodatkową funkcjonalność zdatnego do użycia obiektu budowlanego. Na tym tle sformułowano następujące pytania: 1. Czy zakwalifikowanie myjni do budowli jest prawidłowe? 2. Czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegać część budowlana myjni, bez wyposażenia technicznego ? 3. Kto będzie podatnikiem podatku od nieruchomości? Uzasadniając stanowisko odnoszące się do pierwszego z zadanych pytań, wnioskodawca stwierdził, że myjnie należy zakwalifikować do budowli. Wskazał mianowicie, że zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej także "Pr. bud."), pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury oraz części budowlane urządzeń technicznych, które z budowlą stanowią całość techniczno - użytkową. Budynek w rozumieniu art. 3 ust. 2 Pr. bud. musi posiadać fundamenty, dach i musi być trwale związany z gruntem a także posiadać przegrody budowlane w postaci pionowych ścian, wydzielające go z przestrzeni. W ocenie wnioskodawcy, należąca do niego "myjnia samochodowa (...) nie posiada cech budynku w rozumieniu Prawa budowlanego i dlatego zdaniem Spółki należy ją uznać za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych". Organ interpretacyjny uznał, że w tym zakresie stanowisko wnioskodawcy jest trafne i znajduje oparcie w przepisach prawa. Na poparcie wyrażonego poglądu przytoczył regulacje prawne przedmiotu, podnosząc, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: "ustawa podatkowa" lub "u.o.p.l."), pod pojęciem budynek należy rozumieć obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. stanowi, że budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Organ interpretacyjny wskazał, że dokonując prawno – podatkowej klasyfikacji przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, należy sięgnąć do dwóch pojęć funkcjonujących na gruncie Prawa budowlanego: obiekt budowlany oraz urządzenie budowlane. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b Pr. bud., obiekt budowlany to między innymi budowle, stanowiące całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Przepis art. 3 pkt 3 Pr. bud. definiuje z kolei pojęcie budowli, zgodnie z którym jest nią każdy obiekt budowlany, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Organ interpretacyjny wskazał, że ustawodawca uznał także za budowlę urządzenia budowlane, związane z obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego, zgodnie z którym przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne, związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki – art. 3 pkt 9 Pr. bud. Organ interpretacyjny wskazał dalej, że definicje budowli zawarte w prawie budowlanym, na gruncie ustawy podatkowej stosuje się jedynie pomocniczo, a zasadnicze znaczenie mają definicje, zawarte w u.o.p.l. To na ich podstawie rozstrzygnąć należy, czy dany obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego jest budynkiem, czy też budowlą w rozumieniu ustawy podatkowej. Jak wynika z przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego, myjnia nie jest budynkiem, ponieważ nie posiada trwałego związku z gruntem oraz nie posiada fundamentów. Z uwagi na to, organ interpretacyjny podzielił stanowisko Spółki w zakresie zakwalifikowania myjni jako budowli. W stosunku do drugiego zagadnienia Spółka uznała, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała jedynie część budowlana myjni, gdyż zgodnie z art. 1a ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 ust. 3 i ust. 9 Pr. bud., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega budowla, czyli w tym przypadku części budowlane myjni, natomiast pozostałe elementy stanowią – jak określił wnioskodawca – jedynie "wyposażenie techniczno – technologiczne" i nie mieszczą się w definicji budowli ani urządzenia budowlanego. W związku z tym, w ocenie wnioskodawcy, brak jest podstaw do opodatkowania wyposażenia technicznego myjni podatkiem od nieruchomości. Organ interpretacyjny uznał takie stanowisko za nieprawidłowe. Wskazał, że budowla składać się może z powiązanych ze sobą w związku funkcjonalnym różnych elementów – budowlanych i niebudowlanych, stanowiących całość techniczno – użytkową. W ustawie podatkowej ustawodawca przyjął bowiem szersze rozumienie terminu "budowla" niż w prawie budowlanym, ponieważ obejmuje ono także urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, które umożliwiają jego prawidłowe funkcjonowanie, a art. 3 pkt 3 Pr. bud. należy interpretować łącznie z art. 3 pkt 1 lit. b tej ustawy, w którym stwierdza się jednoznacznie, że budowla stanowi całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Organ stwierdził, iż wszystkie elementy składają się na budowlę jako całość, w tym również elementy, które umożliwiają jej gospodarcze wykorzystywanie. Nieuzasadnione jest zatem "rozszczepianie" jej na poszczególne elementy, gdyż stanowią one budowlę jako całość, co nie wyklucza, iż każdy z nich może wypełniać elementy definicji budowli odrębnie. Powołując się na definicję, zawartą w Prawie budowlanym organ interpretacyjny stwierdził, że budowla stanowi całość techniczno – użytkową i w związku z tym nie można jej dzielić na dwie kategorie uznając za budowlę jedynie tę część, która ma charakter "budowlany", bez "wyposażenia techniczno – technologicznego". Wynika to z faktu, iż do działalności gospodarczej Spółka wykorzystuje myjnię (nie tylko wiatę) a wyposażenie techniczne zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Nawiązując do treści trzeciego z pytań wnioskodawca uznał, że jest podatnikiem podatku od nieruchomości, jako właściciel myjni. Organ interpretacyjny uznał powyższe stanowisko za prawidłowe, mając na względzie treść art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej oraz art. 47 § 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93, dalej: K.c.), w zw. z art. 48 K.c., który stanowi, że z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale związane z gruntem. Pismem z dnia 11 marca 2013 r. A Spółka z o.o. we W. wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W tych ramach podtrzymała argumentację zawartą we wniosku o wydanie interpretacji. Ponadto stwierdziła, że konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem techniczno – technologicznym składa się na całość użytkową, ale nie występuje między nimi powiązanie techniczne. Zaznaczyła, że odrębność pod względem technicznym zachodzi wówczas, gdy istnieje brak trwałego połączenia części budowlanej z częścią niebudowlaną, to znaczy są zastosowane rozbieralne typy połączeń i tym samym możliwość wymiany urządzeń w obiekcie budowlanym. W myjni bezdotykowej istnieje możliwość wymiany urządzeń technicznych i przeniesienia w inne miejsce. Wyposażenie techniczno – technologiczne myjni nie stanowi całości techniczno – użytkowej, bowiem zostało posadowione (przymocowane) jedynie dla przemijającego użytkowania i w związku z tym nie stanowi części budowli. W dalszej części wezwania do usunięcia naruszenia prawa Spółka przedstawiła elementy stanowiące wyposażenie myjni, w których wyliczeniu znalazły się m.in.: osprzęt elektryczny, systemy sterowania on – line (umożliwiające w szczególności monitorowanie pracy podzespołów myjni oraz skalowanie czasu mycia), układ podgrzewania wody (kocioł dwufunkcyjny z wymiennikami ciepłej wody oraz palniki), układ wysokiego ciśnienia – pompy pneumatyczne, system zmiękczania wody, rozmieniarka banknotów, wyposażenie (ramienia, pistolety i lance, dysze, szczotki, złączki obrotowe), odkurzacz, monitoring. Spółka stwierdziła, że nie stanowią one urządzeń budowlanych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej. Jednocześnie zaakcentowała, że stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyrokach sądów administracyjnych, przywołując m.in. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1101/08 oraz wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Rzeszowie z dnia 11 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Rz 340/10, WSA w Szczecinie z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 629/09, WSA w Białymstoku z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 17/10 i inne. Spółka zaznaczyła, że cała technika myjni znajduje się w kontenerze, którego funkcja polega na ułatwieniu korzystania z urządzeń myjących oraz odizolowaniu parku maszynowego od czynników atmosferycznych. Nie jest zatem konieczne zainstalowanie techniki myjni, aby obiekt budowlany mógł być wykorzystany zgodnie z przeznaczeniem. Zdaniem Spółki, to właśnie obiekt budowlany wraz z fundamentem służy urządzeniom technicznym a nie na odwrót, choć możliwe jest funkcjonowanie urządzeń technicznych bez tego obiektu (bez wiaty i fundamentu). Spółka wskazała, że konstrukcja jej myjni, w zależności od modelu, obejmuje słupy nośne, nie związane trwale z gruntem, konstrukcję dachu, wykonaną z blachy trapezowej, ścianki działowe wykonane z banneru dwustronnego, attykę myjni z blachy aluminiowej oraz rynny do odpływu wody deszczowej. Dodała, że technika myjni kontenerowej oraz urządzenia techniczne towarzyszące nie mieszczą się w zakresie stosowania Prawa budowlanego. Montaż tych urządzeń nie wymagał pozwolenia na budowę i mogą one być w każdym czasie zdemontowane lub wymienione. Organ interpretacyjny nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą interpretację A Sp. z o.o. we W. wniosła o jej uchylenie w zakresie dotyczącym opodatkowania podatkiem od nieruchomości części budowlanych myjni bez wyposażenia technicznego, tj. w zakresie, w jakim organ uznał stanowisko Spółki, wyrażone we wniosku o interpretację, za nieprawidłowe. Zaskarżonej interpretacji strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a to art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 ust. 3 pkt 9 Pr. bud. poprzez błędne uznanie, że podatkiem od nieruchomości należy objąć część budowlaną myjni wraz z wyposażeniem technicznym. W uzasadnieniu skargi jej autor powtórzył argumenty zawarte tak we wniosku, jak i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, akcentując, że konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem technicznym stanowi całość użytkową, ale nie występuje między nimi powiązanie techniczne. Sam fakt umiejscowienia urządzenia lub maszyny na fundamencie będącym budowlą w rozumieniu prawa budowlanego nie powoduje, że stanowią one całość techniczno-użytkową. W jego ocenie konieczne jest bowiem wykazanie, czy maszyny i urządzenia techniczne tworzą z fundamentami całość techniczno-użytkową. Dopiero takie ustalenie pozwala na opodatkowanie podatkiem od nieruchomości budowli złożonej zarówno z elementów budowlanych, jak i niebudowlanych. Jednocześnie podał, że w analizowanym stanie faktycznym części budowlane w postaci konstrukcji myjni pełnią jedynie rolę pomocniczą w stosunku do funkcji technicznych, jaką sprawuje myjnia kontenerowa. W każdym czasie wyposażenie techniczno-technologiczne może zostać zdemontowane i przeniesione w inne miejsce bez uszczerbku dla jego funkcjonowania. Użytkowanie obiektu myjni kontenerowej zgodnie z jego przeznaczeniem, nie jest uzależnione od zainstalowania w nim urządzeń myjących (techniki myjni kontenerowej). Świadczenie usług mycia pojazdów samochodowych możliwe jest bowiem w obiekcie budowlanym również bez tych dodatkowych urządzeń technicznych np. mycie ręczne. W uzasadnieniu skargi wskazano także w sposób szczegółowy, podobnie jak w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, na przedmioty wchodzące w skład wyposażenia technicznego myjni. Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując tym samym argumentację, zawartą w zaskarżonej interpretacji. Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. pełnomocnik organu wniósł w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, iż jego zdaniem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożył inny podmiot niż Spółka składająca wniosek o udzielenie interpretacji. W razie nieuwzględnienia przez Sąd powyższego wniosku, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, że niezasadny jest wniosek pełnomocnika organu o odrzucenie skargi, wyrażony na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. Wniosek o udzielenie interpretacji podatkowej złożony został w niniejszej sprawie B Sp. z o.o. we W. w piśmie z dnia 9 listopada 2012 r. a wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz skargę do Sądu wniosła A Sp. z o.o. we W. – odpowiednio w dniu 11 marca 2013 r. oraz w dniu 10 maja 2013 r. Podkreślić jednak należy, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 czerwca 2013 r. Spółka wnosząca skargę wezwana została do wykazania legitymacji prawnej do złożenia skargi przez A Sp. z o.o. we W. na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w odniesieniu do B Sp. z o.o. we W. w szczególności poprzez nadesłanie dokumentu, z którego wynikałoby następstwo prawne A Sp. z o.o. względem B Sp.z o.o. – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpowiadając na wezwanie, Spółka przedstawiła postanowienie Sądu Rejonowego dla W. we W. VI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] r., sygn. akt [...]. Z postanowienia tego wynika, że zmienione zostały dane podmiotu – jako firmę, pod którą działa Spółka wykreślono B Sp. z o.o., wpisano zaś A Sp. z o.o. Zdaniem Sądu uznać zatem należało, iż skoro – już po wydaniu interpretacji - zmieniona została jedynie nazwa Spółki, A Sp. z o.o. we W. uprawniona była do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz do wniesienia skargi na interpretację, wydaną na wniosek złożony przez B Sp. z o.o. we W.. Przechodząc następnie do merytorycznej oceny wydanej przez organ interpretacji podatkowej Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że odnośnie pierwszego i trzeciego pytania zadanego we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji, organ podatkowy zgodził się ze stanowiskiem Spółki, która następnie zaskarżyła do Sądu interpretację w części, dotyczącej stanowiska organu odnośnie drugiego pytania. W takim też zakresie sprawa podlegała rozpoznaniu przez Sąd. Spór między stronami sprowadza się zatem do odmiennego zakwalifikowania urządzeń techniczno - technologicznych myjni przez Spółkę oraz organ interpretacyjny w kontekście ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z Prawem budowlanym. Na wstępie rozważań nad prawidłowością wydanej interpretacji – w badanym przez Sąd zakresie – wskazać należy, że zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Podkreślić trzeba, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający taką interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). O ile w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, rzeczywiście zaistniałych (zgodnie z art. 122 O.p.), o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 897/10, LEX nr 976050). Organ podatkowy, działając jako organ interpretacyjny obowiązany jest w pierwszej kolejności stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono określony stan faktyczny, i co się z tym wiąże, czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy (ocena prawna przedstawionego stanu faktycznego). Wynikający z art. 14b § 3 O.p. wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są uprawnione ani do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych, które nie zostały przedstawione w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1523/10, LEX nr 1123044). Zgodnie z art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 tej ustawy pozostawia się bez rozpatrzenia. Należy mieć jednak na uwadze, że zgodnie z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy m. in. art. 169 § 1 i § 2 O.p. W myśl art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Jeżeli zatem wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p., tj. nie zawiera wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, organ podatkowy winien w pierwszej kolejności wezwać wnioskodawcę na podstawie art. 169 § 1 O.p. do uzupełnienia powyższego braku. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznanej sprawy Sąd stwierdził, że wniosek Spółki o wydanie pisemnej interpretacji podatkowej nie zawiera wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, umożliwiającego udzielenie odpowiedzi na pytania objęte tym wnioskiem. We wniosku tym Spółka – co wymaga szczególnego podkreślenia - w sposób bardzo ogólny opisała wyposażenie znajdujące się w myjni. Wskazała bowiem jedynie, że jest to technika myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologii myjni, zaliczone według KŚT do rodzaju 449, 445. Spółka użyła również we wniosku sformułowania "wyposażenie techniczno – technologiczne". Zauważyć należy, że w Klasyfikacji Środków Trwałych pod rodzajem 449 wymienione są "pozostałe maszyny i urządzenia do przetłaczania i sprężania cieczy i gazów", zaś pod rodzajem 445 wymienione zostały "dmuchawy i ssawy". Na podstawie podanego przez Spółkę opisu nie można zidentyfikować wyposażenia myjni. We wniosku nie wskazano też sposobu połączenia tych urządzeń z konstrukcją myjni oraz stopnia trwałości tego powiązania. Powyższe informacje zostały zamieszczone przez Spółkę dopiero w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, oraz następnie w skardze do Sądu. Należy zaznaczyć, że z oczywistych względów organ podatkowy przy wydawaniu interpretacji nie może kierować się informacjami przedstawionymi dopiero na tym etapie postępowania. W ocenie Sądu dane te niezbędne są do udzielenia prawidłowej odpowiedzi na pytanie, czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno – technologicznego. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m. in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Opodatkowaniu podlega więc budowla jako obiekt budowlany oraz urządzenie budowlane, zdefiniowane w przepisach Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Natomiast urządzeniami budowlanymi są urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego). W rozpatrywanej sprawie istotne jest, czy "wyposażenie techniczno – technologiczne" myjni stanowi całość techniczno – użytkową z konstrukcją myjni czy też jest to urządzenie techniczne związane z myjnią, zapewniające możliwość użytkowania myjni zgodnie z przeznaczeniem, podobne do przyłącza i urządzenia instalacyjnego. Informacje zamieszczone we wniosku o udzielenie interpretacji nie pozwalały na ustalenie takich cech tego wyposażenia. Istotny jest rodzaj urządzeń umieszczonych w myjni oraz sposób ich powiązania z samą konstrukcją myjni. W konsekwencji należy uznać, że w zakresie pytania drugiego zawartego we wniosku organ udzielił interpretacji podatkowej na podstawie niepełnego stanu faktycznego, uniemożliwiającego ocenę stanowiska wnioskodawcy. Wydanie interpretacji było w związku z tym przedwczesne. Na podstawie art. 169 § 1 O.p. organ powinien był w pierwszej kolejności wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia stanu faktycznego w powyższym zakresie. Podjęcie takich działań przez organ będzie zatem konieczne przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, nie przesądzając jej ostatecznego wyniku. Wobec stwierdzenia, że interpretacja w zakresie dotyczącym opodatkowania podatkiem od nieruchomości części budowlanych myjni bez wyposażenia technicznego (pytanie drugie zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji) została wydana z naruszeniem art. 169 § 1 w związku z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, Sąd działając na zasadzie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżoną interpretację we wskazanej wyżej części. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ostatnio wymienionej ustawy, zaliczając do nich uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie doradcy podatkowego w kwocie 240,00 zł, ustalone na podstawie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153). Do kosztów postępowania nie zaliczono opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł z uwagi na fakt, iż opłata ta uiszczona została na rachunek niewłaściwego organu podatkowego.