II SA/Ol 1070/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi P.G. na Okręgową Radę "[...]" Polskiego Związku "[...]" w przedmiocie odmowy udzielenia informacji prasowej I. uchyla odmowę udzielenia informacji prasowej zawartą w piśmie Okręgowej Rady "[...]" Polskiego Związku "[...]" z dnia "[...]"; II. zasądza od Okręgowej Rady "[...]" Polskiego Związku "[...]" na rzecz skarżącego P. G. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 27 sierpnia 2013 r. S. P., powołując się na art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984r. Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 ze zm.), zwrócił się do Okręgowej Rady Łowieckiej o udzielenie informacji prasowej poprzez wydanie kopii protokołów z posiedzeń oraz podjętych uchwał Okręgowej Rady Łowieckiej i Prezydium ORŁ, odbytych w okresie obecnej kadencji, od 2010r. do dnia złożenia wniosku. Jednocześnie, powołując się na upoważnienie redaktora naczelnego dziennika "[...]", wniósł o sporządzenie odmowy przewidzianej art. 4 ust. 3 ustawy Prawo prasowe, w przypadku odmowy udzielenia powyższych informacji. W odpowiedzi z dnia 11 września 2013 r., Prezes Okręgowej Rady Łowieckiej odmówił udzielenia żądanych informacji. Wskazał, że Prawo prasowe nie nakłada obowiązku udostępniania dokumentów, a jedynie zobowiązuje do udzielania informacji. Dokumenty mogą być bowiem "udostępniane", a nie "udzielane". Podkreślono, iż w związku z brakiem umocowania prawnego dającego uprawnienie do wglądu do dokumentów, wniosek jako pozbawiony podstawy prawnej, nie mógł być rozpoznany pozytywnie. Pismem z dnia 17 września 2013r. redaktor naczelny dziennika "[...]" P. G., nawiązując do wniosku z dnia 27 sierpnia 2013r., wystąpił do Okręgowej Rady Łowieckiej o sporządzenie odmowy udzielenia informacji, stosownie do art. 4 ust. 3 Prawa prasowego. Wskazał, że redakcja nie otrzymała ani odpowiedzi, ani odmowy udzielenia wnioskowanej informacji prasowej, bo za taką nie można przyjąć pisma z dnia 11 września 2013r., niespełniającego wymagań z art. 4 ust. 3 Prawa prasowego. W dniu 15 października 2013 r. redaktor naczelny dziennika "[...]" P. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na odmowę udzielenia informacji prasowej, zarzucając organowi naruszenie: - art. 4 ust. 1 ustawy Prawo prasowe, poprzez błędne przyjęcie, że zachodzą okoliczności odmowy udzielenia informacji prasowej przez Okręgową Radę Łowiecką Polskiego Związku Łowieckiego; - naruszenie art. 4 ust. 3 ustawy Prawo prasowe, poprzez niezachowanie wymagań jakie powinna spełniać odmowa udzielenia informacji prasowej w postaci wskazania powodów odmowy i zwłokę w jej udzieleniu. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o nakazanie udzielenia informacji lub uchylenie odmowy i nakazanie powtórnego rozpatrzenia wniosku o informację prasową oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Polski Związek Łowiecki jest obowiązany do udzielenia prasie informacji o swej działalności, jeżeli informacja taka nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności. Podkreślono, że dokumenty żądane we wniosku zawierają informacje o działalności ORŁ PZŁ, do których prasa ma dostęp. Protokoły z posiedzeń Rady i podjęte przez nią uchwały nie są objęte żadną tajemnicą ustawową i nie zawierają żadnych danych naruszających prywatność kogokolwiek. W odpowiedzi na skargę Prezes Okręgowej Rady Łowieckiej Polskiego Związku Łowieckiego wniósł o jej odrzucenie wobec błędnego określenia strony. Wyjaśniono w tym względzie, że przy Polskim Związku Łowieckim działa Mazurska Okręgowa Rada Łowiecka, a nie Okręgowa Rada Łowiecka. Jednocześnie zaznaczono, iż Mazurska Okręgowa Rada Łowiecka jest organem wewnętrznym Polskiego Związku Łowieckiego i nie jest uprawniona do reprezentowania podmiotu, jakim jest Polski Związek Łowiecki. Zgodnie z treścią § 127 Statutu Polskiego Związku Łowieckiego, Okręgowa Rada Łowiecka jest wewnętrznym organem Zrzeszenia. Kompetencje Rady można podzielić na organizacyjno-porządkowe, uchwałodawcze, nadzorcze i personalne. Tym samym brak jest podstaw do występowania do Rady jako do podmiotu, który na podstawie art. 4 Prawa prasowego może udzielać informacji Odnosząc się do merytorycznej oceny wniosku, podniesiono, że w sprawie nie odmówiono udzielenia informacji prasowej, gdyż żądanie z dnia 27 sierpnia 2013 r. nie zawierało wniosku o udzielenie takiej informacji. Zaznaczono, że do pisma tego nie zostało dołączone żadne pełnomocnictwo, z którego wynikałoby, że żądane informacje mają charakter informacji prasowej i wnosi o nie osoba, która jest dziennikarzem. Nie została umieszczona bowiem żadna informacja wskazująca na funkcję osoby podpisującej się pod treścią pisma, a adres korespondencyjny nie był tożsamy z adresem wskazanym w nagłówku. Organ stwierdził, że lakoniczna informacja o udzielonym upoważnieniu przez redaktora naczelnego nie jest tożsama z udzieleniem takiego pełnomocnictwa. Podkreślono, że wnioskodawca S. P., mimo wezwań ZO PZŁ, nigdy nie przedłożył dowodu na posiadanie statusu dziennikarza. Niezależnie od tego organ zwrócił uwagę na służebną rolę dziennikarzy względem społeczeństwa. Podniósł, że służby tej nie można sprowadzać do oczekiwania na dostarczenie do redakcji dokumentów, które mogą być wykorzystane jako źródło informacji prasowej. Powołując się na orzecznictwo organ wskazał, że zagwarantowane ustawą prawo do uzyskania informacji nie zwalnia prasy z obowiązku zbierania informacji i nie upoważnia do przerzucania związanych z tym powinności na podmioty zobowiązane. W związku z tym, jak wyjaśniono, pismo z dnia 11 września 2013 r. było stanowiskiem o braku podstaw do żądania przez dziennikarza dokumentów - protokołów z posiedzeń - w miejsce informacji prasowej oraz o przekroczeniu uprawnień dziennikarza wynikających z Prawa prasowego. Zaznaczono, że prasie udziela się informacji prasowej, a nie udostępnia dokumentację. Udostępnione dokumenty mogą stanowić źródło informacji prasowej, a nie być nią samą w sobie. Sformułowanie "udzielenie informacji" wskazuje na wyłączenie z zakresu omawianego obowiązku konieczności przekazywania czy zapewnienia wglądu do dokumentów podmiotów obowiązanych, dokumenty mogą być udostępniane, a nie udzielane. Ponadto wskazano, że wniosek o udzielenie informacji prasowej powinien być precyzyjny, a warunku tego nie spełnia żądanie udostępnienia dokumentów. Organ stwierdził, że zawarte we wniosku sformułowanie "które nie były jeszcze udostępnione redakcji" jest lakoniczne i nie wskazuje jakie konkretnie informacje pozostają w kręgu zainteresowania wnioskodawcy. Organ stwierdził, że nie ma obowiązku ewidencjonowania, które dokumenty były i kiedy udostępnione konkretnym podmiotom, ustalenia takie wymagają zbędnych i czasochłonnych analiz. W piśmie procesowym z dnia 22 listopada 2013r. redaktor naczelny dziennika "[...]" ustosunkował się do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę. Wskazał, że zgodnie z art. 32a ust. 1 pkt 2 Prawa łowieckiego Okręgowe Rady Łowieckie są organami Polskiego Związku Łowieckiego. Do takiego organu w okręgu olsztyńskim kierowany był wniosek o informację prasową. Podał, że w wyroku z dnia 17 kwietnia 2007r., sygn. akt I OSK 735/06 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż obowiązek udzielenia informacji nie ogranicza się tylko do Polskiego Związku Łowieckiego, który posiada osobowość prawną, ale także do jego organów, w tym powołanych ustawą Prawo łowieckie, ale i statutem Polskiego Związku Łowieckiego. Odnośnie wątpliwości, czy wniosek pochodził od dziennikarza, skarżący wskazał, że S. P. nie pierwszy raz występował do organów okręgowych w Olsztynie o udzielenie informacji prasowej i w sprawach tych kierowane były skargi do WSA w Olsztynie. Jeżeli pomimo tego organ nie miał pewności, czy S. P. jest dziennikarzem dziennika "[...]", to wątpliwości te rozwiewało pismo redaktora naczelnego, żądające sporządzenia odmowy według wymagań art. 4 ust. 3 Prawa prasowego. Skarżący zauważył ponadto, że nigdy wcześniej nie występował do organu o wnioskowane dokumenty i organ nie udostępniał nigdy żądanych dokumentów. Wykonując wezwanie Sądu, skarżący udokumentował, przy piśmie z dnia 29 listopada 2013r., że S. P. zajmuje się tworzeniem materiałów prasowych i jest związany z redakcją dziennika "[...]" umową o pracę zawartą w dniu 15 kwietnia 2013r. na czas nieokreślony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest sprawdzenie, czy zaskarżony akt prawny został wydany zgodnie z przepisami prawa materialnego, tzn. czy organy administracji publicznej prawidłowo zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego i dokonały prawidłowej wykładni tych przepisów oraz czy przy podejmowaniu zaskarżonego aktu nie zostały naruszone przepisy prawa procesowego. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest jednak w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. W tym zakresie za nieuzasadniony należy uznać podniesiony w odpowiedzi na skargę zarzut dotyczący błędnego określenia organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Okoliczność, iż w pismach kierowanych do Okręgowej Rady Łowieckiej PZŁ nie podano pełnej nazwy organu przez pominięcie członu "Mazurska" nie spowodowało, że wniosek rozstrzygnął zupełnie inny organ, nie wywołało też wątpliwości co do adresata wniosku. Odpowiedzi udzielił reprezentujący organ Prezes Mazurskiej Okręgowej Rady Łowieckiej, stąd wniosek, że sam organ nie miał wątpliwości do kogo był kierowany wniosek i wydał zaskarżony akt. Rozważając natomiast kwestię czy Okręgowa Rada Łowiecka była podmiotem zobowiązanym do rozpoznania wniosku, wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że obowiązek udzielenia informacji prasie nie ogranicza się tylko do organów naczelnych Polskiego Związku Łowieckiego. Skoro bowiem Związek ten jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych z całego kraju i realizuje zadania publiczne określone w art. 34 ustawy z dnia 13 października 1995r. Prawo łowieckie (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 1226) na terenie całego kraju przez m.in. swoje organy okręgowe, to wniosek o udzielenie informacji z zakresu działalności tych organów okręgowych może być kierowany do nich bezpośrednio. Szczególnie, gdy wniosek dotyczy udostępnienia dokumentów wytworzonych przez taki organ, a więc będących w jego posiadaniu. Stosownie do art. 32a ust. 1 pkt 2 Prawa łowieckiego Okręgowe Rady Łowieckie są organami Polskiego Związku Łowieckiego. Zgodnie z § 98 ust. 2 pkt 2 Statutu PZŁ, Okręgowe Rady Łowieckie są okręgowymi organami zrzeszenia jakim jest PZŁ. Reasumując Okręgowa Rada Łowiecka realizując na terenie swojej właściwości zadania publiczne powierzone Polskiemu Związkowi Łowieckiemu, jest zobowiązana do udzielania prasie informacji z zakresu jej działalności. Przy czym ustawa Prawo prasowe wyróżnia dwa tryby udzielania prasie wnioskowanych informacji. Pierwszy wskazany został w art. 3a tej ustawy, w którym przyjęto, że w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako "u.d.i.p."). Unormowanie to dodane zostało do ustawy Prawo prasowe w wyniku jej nowelizacji dokonanej przez u.d.i.p. Od momentu wejścia w życie u.d.i.p. - z dniem 1 stycznia 2002r. obowiązuje zatem zasada, że jeżeli wnioskowana przez prasę informacja, ma charakter informacji publicznej to jej udostępnienie lub odmowa jej udostępnienia powinna nastąpić w trybie u.d.i.p. Odrębny tryb udzielania prasie informacji uregulowany został w art. 4 ustawy Prawo prasowe i dotyczy działalności przedsiębiorców i podmiotów niezaliczanych do sektora finansów publicznych oraz niedziałających w celu osiągnięcia zysku. Z porównania tych dwóch przepisów wynika, że art. 4 ust. 1 ustawy Prawo prasowe poszerza katalog podmiotów zobowiązanych do udzielania prasie informacji o podmioty niewymienione w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do ust. 3 art. 4 ustawy Prawo prasowe w przypadku odmowy udzielenia informacji, na żądanie redaktora naczelnego, odmowę doręcza się zainteresowanej redakcji w formie pisemnej, w terminie trzech dni; odmowa powinna zawierać oznaczenie organu, jednostki organizacyjnej lub osoby, od której pochodzi, datę jej udzielenia, redakcję, której dotyczy, oznaczenie informacji będącej jej przedmiotem oraz powody odmowy. Odmowę, o której mowa w ust. 3, lub niezachowanie wymogów określonych w tym przepisie, można zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni; w postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu decyzji administracyjnych (ust. 4). W kontekście powyższego zasadnym jest wyjaśnić, iż w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za właściwy dla udzielenia prasie informacji przez organy Polskiego Związku Łowieckiego przyjmowano tryb uregulowany w art. 4 Prawa prasowego. W każdym razie w większości orzeczeń okoliczność ta nie była kwestionowana (por. m.in. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 735/06; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1767/07, wyroki WSA w Lublinie: z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 529/12 i z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 372/12 oraz wyroki WSA w Olsztynie z dnia 6 listopada 2012r., sygn. akt II SA/Ol 1067/12, czy z dnia 19 grudnia 2013r., sygn. akt II SA/Ol 1014/13, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Taka wykładania powołanego wyżej przepisu pomijała jednak treść poprzedzającego go art. 3a Prawa prasowego, na co zasadnie zwrócono uwagę w wydanych w ostatnim czasie orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. w wyroku z dnia 5 kwietnia 2013r., sygn. akt I OSK 89/13 oraz w postanowieniu z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 319/13. Z orzeczeń tych wynika, że dla wskazania właściwego trybu dostępu do określonej informacji, w sytuacji, gdy wnioskuje o nią prasa, decydujące znaczenie ma ocena czy adresata wniosku można uznać za podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W takim bowiem przypadku, gdy wniosek taki będzie dotyczył informacji publicznej i zostanie skierowany do podmiotu zobowiązanego na mocy art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznych, właściwym dla jego załatwienia będzie tryb określony w przepisach u.d.i.p. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Polski Związek Łowiecki, w tym jego organy, jest natomiast podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to objętym regulacją art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Jak wskazano w powołanym wcześniej wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, ustawodawca w art. 34 ustawy Prawo łowieckie przekazał temu podmiotowi szereg zadań z zakresu administracji publicznej, w tym m. in.: prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie, troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Związek realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Wymienione zadania nałożone na związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny (por. R. Stec: "Uprawianie łowiectwa i prowadzenie gospodarki łowieckiej. Uwarunkowania administracyjnoprawne, cywilnoprawne i organizacyjne.", Lex 2012). Wymaga podkreślenia, iż powyższe zadania mogą być realizowane również przez organy okręgowe Związku. Mając powyższe na uwadze do oceny pozostała kwestia czy, żądane protokoły i uchwały z posiedzeń Okręgowej Rady Łowieckiej i jej Prezydium mieszczą się w zakresie rzeczowym pojęcia informacji publicznej. Sąd zważył w tym względzie, iż zakres pojęcia informacji publicznej interpretować należy szeroko, uwzględniając okoliczność, iż prawo do dostępu do informacji publicznej jest konstytucyjnym prawem podmiotowym wyrażonym w art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zgodnie, z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz podmiotów pełniących funkcje publiczne. Naczelny Sąd Administracyjny zwracał uwagę, że ustawodawca, formułując w art. 61 Konstytucji zasadę "prawa do informacji", wyznaczył tym samym podstawowe reguły wykładni tego uprawnienia. Jeżeli bowiem stanowi ono prawo konstytucyjne, to ustawy określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym osobom, i jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane wąsko. Oznacza to stosowanie w odniesieniu do tych ustaw takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2003 r. o sygn. akt II SAB 199/03, niepubl. oraz wyrok z dnia 7 grudnia 2010r., sygn. I OSK 1774/10 publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Art. 6 zawiera przykładowy, otwarty katalog typowych informacji publicznych. Dlatego też doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji publicznej, za informację publiczną uznaje wszelkie informacje dotyczące faktów zarówno wytworzonych przez władzę publiczną lub inny podmiot wykonujący funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie powierzonych kompetencji (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2008r., I OSK 315/08, NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02 za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). W szczególności, stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "c" i "f" u.d.i.p. informację publiczną stanowi informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o przedmiocie ich działalności, kompetencjach oraz majątku, którym dysponują. Ponadto informację publiczną w myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i e stanowią informacje o zasadach funkcjonowania tych podmiotów, w tym sposobach załatwiania spraw. Wobec takiego rozumienia informacji publicznej nie można mieć wątpliwości, że sporządzone protokoły i uchwały z posiedzeń okręgowej rady łowieckiej i jej prezydium stanowią informację publiczną z zastrzeżeniem ograniczeń określonych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym artykułem przepisami prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Zauważyć można, że treść tych ograniczeń odpowiada ograniczeniom wskazanym w art. 4 ust. 1 Prawa prasowego. Zasadnym jest także wskazać, że zgodnie z § 129 ust. 1 i 3 Statutu Polskiego Związku Łowieckiego, posiedzenia okręgowej rady łowieckiej zwoływane są co najmniej dwa razy w roku przez prezydium rady. Zasady zwoływania, obradowania i podejmowania uchwał określa regulamin obrad okręgowej rady łowieckiej. W § 131 Statutu określone także zostały kompetencje prezydium okręgowej rady łowieckiej. Żądane dokumenty zatem istnieją. Poza tym w sprawie nie powinno budzić wątpliwości, których protokołów i uchwał wniosek dotyczy, gdyż wyraźnie określono w nim, że chodzi o protokoły i uchwały wydane w okresie od 2010r. do momentu złożenia wniosku, zatem o wszystkie tego rodzaju dokumenty sporządzone w tym okresie. Wbrew twierdzeniu organu we wniosku brak jest sformułowania "które nie były jeszcze udostępnione redakcji". Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. W myśl art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie do art. 12 ust. 2 tej ustawy podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość: 1) kopiowania informacji publicznej albo jej wydruk lub 2) przesłania informacji publicznej albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji. Treść przytoczonych unormowań jednoznacznie wskazuje, że prawo do informacji nie może ograniczyć się jedynie do konkretnej treści informacji (odpowiedzi na zadane pytanie), ale może też polegać na udostępnieniu źródła tej informacji. Dlatego odmowa udostępnienia żądanych protokołów i uchwał z podanej przyczyny była bezpodstawna. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a, Sąd orzekł. w pkt. I wyroku o uchyleniu zaskarżonej odmowy udzielenia informacji prasowej. W punkcie II wyroku orzeczono o kosztach postępowania sądowego, zgodnie z art. 200 p.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku Mazurska Okręgowa Rada Łowiecka rozstrzygnie, mając na uwadze art. 153 p.p.s.a, jak również wskazaną wykładnię prawa materialnego. Przy czym zasadnym jest wskazać, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej na wniosek jest aktualny tylko do momentu, w którym nie nastąpi uzyskanie jej także w inny sposób, przez podmiot zainteresowany (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sygn. akt IV SAB/Wr 25/04, postanowienie NSA z dnia 7 stycznia 2009r., sygn. akt I OSK 1331/08, por. też wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2009r. sygn. akt I OSK 89/09 dostępne na stronie www.nsa.gov.pl). W judykaturze nie budzi wątpliwości, iż obowiązek udostępnienia informacji publicznej przez władze publiczne i inne podmioty wykonujące zadania publiczne nie dotyczy informacji będącej już w posiadaniu wnioskującego o jej udostępnienie. Podmiot zobowiązany zostaje zatem zwolniony z obowiązku merytorycznego rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej, gdy żądający tej informacji znajdzie się w jej posiadaniu, zanim to rozpoznanie nastąpi.