II SA/Go 888/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Wojciecha J.C., A.M., J.M., R.M., J.Ś., M.W. na uchwałę Rady Gminy z dnia 25 października 2012 r., nr XXI/135/12 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach obrębu [...] I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. określa, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Rady Gminy na rzecz skarżących W.J.C., A.M., J.M., R.M., J.Ś., M.W. kwotę po 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnoszący skargę W.J.C., A.M., J.M., R.M., J.Ś. i M.W. wnosili o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy nr XXI/135/12 z dnia [...] października 2012 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach obrębu [...]. Powyższa uchwała została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny: Uchwałą z dnia [...] lutego 2001 roku Rada Gminy uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W studium tym nie zawarto postanowień dotyczących lokalizacji na terenie gminy elektrowni wiatrowych i infrastruktury towarzyszącej takim inwestycjom. W 2011 roku pojawił się inwestor zamierzający postawić farmę wiatrową w okolicach miejscowości [...]. W związku z powyższym należało dokonać zmian w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego opracowanego i przyjętego uchwałą Rady Gminy z dnia [...] lutego 2001 roku. Inwestor przygotował zmiany w studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego. W nowym opracowaniu dodano punkty dotyczące lokalizacji elektrowni wiatrowych i infrastruktury towarzyszącej takiej inwestycji wraz z obszarem ich oddziaływania w granicach dwóch obszarów w obrębie [...]. W tej części studium założono rolnicze użytkowanie gruntów położonych wokół wież elektrowni wiatrowych oraz prowadzenie działalności rolniczej. W studium przewidziano również infrastrukturę towarzyszącą tej inwestycji tj. drogi wewnętrzne, główny punkt zasilania, linie energetyczne, kable teletechniczne i place manewrowe. Dopuszczono jako formy zagospodarowania i użytkowania pod warunkiem, że nie będą kolidować z przeznaczeniem podstawowym tego terenu budowle rolnicze i urządzenia z nimi związane, drogi wewnętrzne, sieci i obiekty infrastruktury technicznej. Przewidziano jako niedopuszczalne formy zagospodarowania i użytkowania tych terenów zabudowę przeznaczoną na pobyt stały ludności, w tym zabudowy o funkcji zagrodowej, maszty telefonii komórkowej. Przedstawiono zasady lokalizacji elektrowni wiatrowych. Koszty związane z przygotowaniem zmian dotychczasowego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy pokrył potencjalny inwestor zgodnie z poczynionymi ustaleniami z Urzędem Gminy. Pod projektem jako główny projektant podpisał się mgr inż. M.C. wpisany na listę członków Okręgowej Izby Urbanistów pod numerem [...]. Natomiast do zespołu autorskiego należeli nadto mgr inż. I.C. i mgr inż. J.. W dniu [...] marca 2011 roku Rada Gminy podjęła dwie uchwały. Pierwsza uchwała o numerze V/29/2011 dotyczyła przystąpienia do sporządzenia zmian studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotem zmian studium miały być zmiany funkcji i zasad zagospodarowania obszaru położonego w obrębie [...], ustalenie lokalizacji farm wiatrowych, aktualizacja zapisów części tekstowej i rysunkowej ( graficznej). Druga uchwała podjęta w tym samym dniu o numerze V/30/2011, to uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy obejmującego tereny w obrębie miejscowości [...]. Zawiadomienie o podjęciu przez Radę Gminy powyższych uchwał w drodze obwieszczenia zamieszczono w Gazecie Wyborczej, na stronie internetowej Urzędu Gminy, na tablicy ogłoszeń w urzędzie gminy oraz na tablicy ogłoszeń sołectw [...]. Następnie pismem noszącym datę [...] kwietnia 2011 roku powołując się na art. 11 punkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Wójt Gminy zawiadomił instytucje wymienione w tym przepisie o podjęciu uchwały z dnia [...] marca 2011 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmian studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, obejmującego tereny położone w obrębie [...], informując, że przedmiotem w/w zmian jest zmiana funkcji i zasad zagospodarowania tych terenów, ustalenie lokalizacji farm wiatrowych, aktualizacja zapisów części tekstowej i rysunkowej (graficznej). Jednocześnie poinformowano, że wnioski dotyczące zmian studium należy składać w formie pisemnej w terminie do 9 maja 2011 roku. Drugim pismem noszącym taką samą datę tj. [...] kwietnia 2011 roku skierowanym do tych samych instytucji zawiadomiono, powołując się na art. 17 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o podjęciu uchwały [...] marca 2011 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, obejmującego tereny położone w obrębie [...]. W piśmie tym zawarto informację, że przedmiotem w/w planu jest wyznaczenie terenu farm wiatrowych z obszarem oddziaływania oraz określenie przeznaczenia i warunków zagospodarowania terenów objętych planem. Do pisma dołączono mapę ewidencyjną terenów objętych planem. Jednocześnie zakreślono termin składania wniosków do planu do dnia 9 maja 2011 roku. W odpowiedzi na pismo z dnia [...] kwietnia 2011 roku w przedmiocie przystąpienia do zmian studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy spośród instytucji wymienionych w art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wnioski do przedłożonego projektu zgłosiły; - Wojewódzki Sztab Wojskowy w przedmiocie zapisu o konieczności zgłoszenia obiektów o wysokości ponad 50 metrów, - Urząd Marszałkowski Województwa w przedmiocie konieczności uwzględnienia zapisów planu zagospodarowania przestrzennego Województwa, - Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w przedmiocie uwzględnienia aspektu ochrony wód powierzchniowych i podziemnych przed zanieczyszczeniami, - E w przedmiocie uwzględnienia zasad przesyłu energii elektrycznej, - Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w przedmiocie uwzględnienia zasad kształtowania nowej zabudowy uwzględniając walory kulturowe obszaru, - Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego w przedmiocie ograniczenia wysokości elektrowni wiatrowych do 200 metrów nad poziom terenu, - Wojewódzki Konserwator Zabytków w przedmiocie rezygnacji z lokalizacji wieży elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie miejscowości [...] od strony zachodniej, uwzględnienia w studium obiektów zabytkowych nawierzchni kamiennych dróg historycznych i starodrzew oraz konieczności przyjęcia rozwiązań skutkujących ich zachowanie. Inne podmioty nie złożyły żadnych wniosków i uwag dotyczących zmian studium w tym mieszkańcy terenów i okolic na których miały być postawione elektrownie wiatrowe. Natomiast w odpowiedzi na pismo z dnia [...] kwietnia 2011 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy, obejmującego tereny położne w obrębie miejscowości [...] spośród instytucji wymienionych w art. 17 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, którym przesłano powyższe zawiadomienie wnioski i uwagi do projektu miejscowego planu zgłosiły; - Wojewódzki Sztab Wojskowy w przedmiocie zapisu o konieczności zgłoszenia obiektów o wysokości ponad 50 metrów, - Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w przedmiocie uwzględnienia aspektu ochrony wód powierzchniowych i podziemnych przed zanieczyszczeniami, - E w przedmiocie uwzględnienia zasad przesyłu energii elektrycznej, - Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego w przedmiocie ograniczenia wysokości elektrowni wiatrowych do 200 metrów nad poziom terenu, - Wojewódzki Konserwator Zabytków w przedmiocie rezygnacji z lokalizacji wieży elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie miejscowości [...] od strony zachodniej, uwzględnienia w studium obiektów zabytkowych nawierzchni kamiennych dróg historycznych i starodrzew oraz konieczności przyjęcia rozwiązań skutkujących ich zachowanie, - Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego w przedmiocie obniżenia wysokości elektrowni wiatrowych od 200 metrów nad poziom terenu. Inne podmioty nie złożyły żadnych wniosków i uwag dotyczących planu zagospodarowania miejscowego, w tym mieszkańcy terenów i okolic na których miały być postawione elektrownie wiatrowe. W dniu [...] maja 2011 roku Wójt Gminy wydał rozstrzygnięcie w sprawie wniosków zgłoszonych do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji farmy wiatrowej na terenie obrębu [...] zalecając ich uwzględnienie w projekcie planu. W drugiej połowie 2011 roku sporządzono opracowanie ekofizjograficzne podstawowe dotyczące zmian w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji farmy wiatrowej na terenie obrębu [...], opracowane przez J.W. oraz studium wpływu siłowni wiatrowych na krajobraz gminy w obrębie miejscowości [...]. W styczniu 2012 roku opracowano prognozę oddziaływania na środowisko dla uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji farmy wiatrowej na obszarze obrębu [...]. Natomiast w październiku 2012 roku opracowano prognozę skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego opracowaną przez mgr ekonomii A.G.. Pismem z dnia [...] lutego 2012 roku na podstawie art. 11 pkt 5,6, art. 24 ust. 1 i art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwrócono się do instytucji o uzgodnienie lub zaopiniowanie w terminie 14 dni od daty otrzymania tego pisma zmian studium uwarunkowań o kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wraz z tym pismem przesłano opracowany projekt powyższego studium i prognozę oddziaływania na środowisko. Pismem z tego samego dnia tj. z [...] lutego 2012 roku z powołaniem się na art. 17 pkt 6 lit. a, b, art. 24 ust. 1, art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zwrócono się do tych samych instytucji co pierwszym pismem o uzgodnienie lub zaopiniowanie w terminie 14 dni od daty jego otrzymania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, załączając do tego pisma projekt powyższego planu i prognozę oddziaływania na środowisko. Wszystkie instytucje zobowiązane do zaopiniowania zmian w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wydały opinie pozytywne. Jedynie Wojewódzki Konserwator Zabytków wnosił o uzupełnienie treści studium w ust. 8.6 o zapis, że lokalizowanie urządzeń i parków elektrowni wiatrowych oraz obiektów infrastruktury technicznej powinno być realizowane z poszanowaniem krajobrazu kulturowego oraz walorów widokowych i ekspozycyjnych zabytków nieruchomych a tym samym należy wprowadzić zakaz lokalizacji elektrowni wiatrowych w bezpośrednim sąsiedztwie miejscowości [...]. Natomiast E zwrócił uwagę na błędne określenie w projekcie studium jednostek napięcia elektrycznego, które wyraża się w kilo Voltach i oznacza się skrótem ,,kV" a nie jak to uczyniono w zapisach studium ,,KW". Wojewódzki Sztab Wojskowy wnosił o uwzględnienie w treści studium zapisu o konieczności zgłoszenia wszelkich projektowanych obiektów o wysokości równiej lub większej od 50 metrów nad poziom terenu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę do Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP Wydział Lotnictwa. W odpowiedzi na pismo dotyczące uzgodnienia lub zaopiniowania projektu planu miejscowego wszystkie instytucje do których się zwrócono, wydały opinię pozytywną. E zwrócił się o uwzględnienie w planie do przebiegającej przez teren linii elektrycznej obszary strefy technologicznej o szerokości 40 metrów oraz zapewnienie do niej dojazdu sprzętem specjalistycznym celem przeprowadzenia prac eksploatacyjnych. Nadleśnictw zwróciło uwagę na błędne oznaczenie w projekcie gruntów leśnych na cele gospodarki leśnej - działek o numerach [...] oraz części działek o numerach [...]. Nadleśnictwo zwróciło uwagę na bliskie sąsiedztwo terenu na którym są projektowane trzy elektrownie wiatrowe z strefy ochrony, miejsc rozrodu i regularnego przebywania bielika. Wojewódzki Konserwator Zbytków postanowił uzgodnić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego pod warunkiem uzupełnienia treści punktu w rozdziale 2 § 5 ust. 4 o brzmienie ,,Dopuszcza się zmianę lokalizacji elektrowni wiatrowych wraz z jej strefą kontrolowaną w granicach ustalonej na rysunku planu izofony dopuszczalnego hałasu z wyjątkiem terenów oznaczonych symbolem ,, RLI" o następujący zapis; ,, Nie dopuszcza się zmiany lokalizacji urządzeń w kierunku zabudowy wsi"" Wojewódzki Sztab Wojskowy uzgodnił pozytywnie projekt planu miejscowego zawierając w uzasadnieniu uwagę o konieczności zawarcia w jego treści zapisu o obowiązku zgłoszenia właściwemu organowi nadzoru nad lotnictwem wojskowym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę wszystkich stałych i tymczasowych obiektów budowlanych o wysokości równej lub większej od 50 metrów nad poziom terenu. Po naniesieniu do studium i projektu planu miejscowego zgłoszonych uwag i wniosków do wszystkich instytucji ponownie wysłano pismo noszące datę [...] lipca 2012 roku, w którym zwrócono się o uzgodnienie lub zaopiniowanie w terminie 14 dni projektu poprawionego projektu zmian studium i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy. Wraz z tym pismem przesłano zmienione studium oraz projekt planu wraz z prognozą. Po pozytywnym zaopiniowaniu przez wszystkie instytucje zmian w studium i projektu planu miejscowego i braku uwag co do ich treści obwieszczeniem z dnia [...] sierpnia 2012 roku Wójt Gminy zawiadomił o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy wraz z prognozą oddziaływania na środowisko oraz projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy obejmującego tereny położone w obrębie [...] również z prognozą oddziaływania na środowisko, które to dokumenty będą wyłożone w okresie od 10 sierpnia 2012 roku do 3 września 2012 roku w siedzibie Urzędu Gminy. Wyznaczono termin dyskusji publicznej nad tymi dokumentami na dzień [...] sierpnia 2012 roku w świetlicy wiejskiej w [...]. W obwieszczeniu zawarto pouczenie o możliwości zgłaszania uwag do projekty zmian studium i planu miejscowego. Obwieszczenie zamieszczono w Gazecie Wyborczej, na stronie internetowej Urzędu Gminy, na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy oraz na tablicy ogłoszeń sołectwa [...]. Na zebraniu które odbyło się w dniu 24 sierpnia 2012 roku nie zgłoszono uwag i zastrzeżeń do projektu zmiany studium i planu miejscowego. W dniu [...] października 2012 roku Rada Gminy podjęła uchwałę numer XXI/134/12 w sprawie uchwalenia zmian studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy oraz uchwałę numer XXI/135/2012 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach obrębu [...]. W dniu 15 lipca 2013 roku W.J.C., A.M., J.M., R.M., J.Ś. i M.W. złożyli w urzędzie Gminy w oparciu o przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jakie stanowi uchwała Rady Gminy z dnia [...] października 2012 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach okręgu [...]. W uzasadnieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa wskazali naruszenie: - art. 14 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie wykonania analiz dotyczących zasadności przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, gdyż studium, na podstawie którego opiera się miejscowy plan, nie obowiązywało w czasie opracowania miejscowego planu, - art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez sporządzenie części tekstowej i graficznej projektu planu miejscowego niezgodnie z zapisami studium, gdyż studium, na podstawie którego opiera się miejscowy plan, nie obowiązywało w czasie opracowania miejscowego planu, - art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchwalenie miejscowego planu niezgodnego z obowiązującym studium, ponieważ studium, z którym jest zgodny miejscowy plan, zostało uchwalone dopiero w dniu uchwalenia planu, więc projekt miejscowego planu podany pod głosowanie nie mógł być zgodny ze studium, - naruszenie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez brak uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na przeznaczenie gruntów rolnych klasy III na cele nierolnicze, których obszar zwarty projektowanych do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha, - § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nie zawarcie w projekcie rysunku miejscowego planu wyrysu z obowiązującego studium, - § 7 pkt 7 cytowanego wyżej rozporządzenia poprzez nie zawarcie w projekcie rysunku miejscowego planu linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania tj. brak rozgraniczenia terenów przeznaczonych pod elektrownie wiatrowe i drogi dojazdowe od terenów nierolniczych, jeśli wskazane na rysunku miejscowego planu lokalizacje elektrowni wiatrowych miałoby być wiążące, - § 7 ust. 1 i2 cytowanego wyżej rozporządzenia poprzez przekazanie do opiniowania i uzgodnienia projekty miejscowego planu nieaktualnych materiałów planistycznych, tj. niezgodnych z obowiązującym studium, - art. 20 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowani u przestrzennym oraz § 8 ust. 2 i § 4 pkt 1 cytowanego rozporządzenia z powodu niezgodności części tekstowej planu z częścią graficzną, jeśli wskazane na rysunku planu lokalizacja elektrowni wiatrowych miałaby być wiążąca, - art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez sporządzenie rysunku miejscowego planu w skali 1:2000 zamiast 1:1000, - § 4 pkt 6 cytowanego rozporządzenia poprzez nie wskazanie minimalnej lub maksymalnej powierzchni działek podlegających scaleniu lub podziałowi, - art. 21 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez sfinansowanie przez inwestora kosztów sporządzenia projektu miejscowego planu podczas gdy nie zachodziły okoliczności wymienione w tym przepisie. Organ w terminie 30 dni nie udzielił osobom, które złożyły wezwanie do usunięcia naruszenia prawa odpowiedzi. Wobec powyższego w dniu 11 września 2013 roku W.J.C., A.M., J.M., R.M., J.Ś. i M.W. złożyli skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] października 2012 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach obrębu [...], wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. W złożonej skardze podtrzymali zarzuty zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa oraz dodatkowo podnieśli zarzut naruszenia: - § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez określenie w projekcie rysunku miejscowego planu skali w formie liniowej niezgodnej z rzeczywistą odległością w terenie, - art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zawarcie w części tekstowej zapisów sprzecznych z częścią graficzną planu, - art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezamieszczenie w rysunku planu granic lasy chronionego będącego ostoją zwierzyny, a w konsekwencji naruszenia art. 20 ust. 1 tejże ustawy, gdyż rysunek planu nie jest zgodny ze studium, w którym las chroniony został wskazany na mapie, - art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez sporządzenie projektu planu miejscowego przez podmiot nieuprawniony, - art. ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez sporządzenie załącznika graficznego planu miejscowego na niewłaściwej mapie, - art. 15 ust. 2 pkt 9 i 10 oraz art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez stosowanie w ustaleniach planu miejscowego norm otwartych i warunkowych, co jest niezgodne również z zasadami techniki prawodawczej, - art. 15 ust. 2 pkt 1, 8 i 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dopuszczenie do definiowania lub zmian przyjętych w miejscowym planie ustaleń w kwestii infrastruktury i linii elektroenergetycznej poza zapisami planu, - art. 20 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przekroczenie kompetencji przez radę gminy, - art. 15, art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez zawarcie w planie miejscowym ustaleń wykraczających poza delegację ustawową i określoną w rozporządzeniu. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę stwierdzono, że podniesione zarzuty nie są zasadne, a w przypadku ich uwzględnienia z uwagi na ich wagę, nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Podniesiono, że w ramach tzw. władztwa planistycznego organy samorządowe mają prawo kształtować sposób wykonywania prawa własności na danym terenie. Jednakże koniecznym jest zrównoważenie pomiędzy interesem publicznym, a ochroną praw właścicieli nieruchomości. Zdaniem organu założenia planu miejscowego nie wprowadzają kategorycznego zakazu lokalizacji zabudowy przeznaczonej na pobyt stały ludności, w tym zabudowy o funkcji zagrodowej, a w szczególności nie dotyczy to działek oddalonych o 1000 metrów od urządzeń wiatrakowych. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniono wymagania związane z ochroną zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych. Sporządzono prognozę oddziaływania na środowisko, uzyskano pozytywne opinie regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Z powyższych dokumentów nie wynika, aby planowana inwestycja niosła za sobą zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa ludności, aby zostały przekroczone normy związane z ochroną zdrowia. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 14 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie wykonania analiz dotyczących zasadności przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, gdyż studium nie obowiązywało w czasie opracowania planu miejscowego. Podniesiono, że w chwili podjęcia uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązywało już zmienione studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a tym samym uchwała w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była z nim zgodna. Sporządzony przez Wójta Gminy projekt planu miejscowego był zgodny z zapisami studium w brzmieniu ustalonym uchwałą Rady Gminy z dnia [...] października 2012 roku w sprawie uchwalenia zmian studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a która to uchwała obowiązywała w chwili podjęcia uchwały objętej skargą w niniejszej sprawie. Przewidywana lokalizacja elektrowni wiatrowych nie przekroczy powierzchni zwartej na gruntach rolnych klasy I-III 0,5 ha. Gdyby natomiast doszło do przekroczenia powyższej powierzchni inwestor nie uzyska zdaniem organu pozwolenia na budowę. Tym samym nie było konieczności uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na przeznaczenie gruntów rolnych III klasy na cele nierolnicze. Plan miejscowy wbrew twierdzeniom został sporządzony w skali określonej w art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gdyż przepis ten obok skali 1: 1000, przewiduje również skalę 1:2000 jak i skalę 1:5000. Charakter planu oraz struktura własnościowa terenów objętych planem nie wymagała ustalenia minimalnej powierzchni działek budowlanych uzyskiwanych w wyniku scalenia i podziału nieruchomości. Pokrycie kosztów sporządzenia planu miejscowego przez inny podmiot jest kwestią wewnętrzną gminy i w sytuacji, gdy procedura planistyczna została zachowana, nie może powodować stwierdzenia nieważności uchwały. Rysunek planu miejscowego został sporządzony w skali 1:2000 i jest to rzeczywista skala rysunku, a oczywista omyłka w skali liniowej (zamiast 100 metrów winno być 200 metrów) również nie może skutkować stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie przyjęcia planu miejscowego, albowiem podziałka liniowa pełni tylko funkcję pomocniczą, obowiązuje skala opracowania o której mowa w uchwale i na rysunku planu. Brak jest również zdaniem organu sprzeczności między zapisami tekstowymi planu z częścią graficzną. Plan miejscowy zakazuje bowiem lokalizacji stawów rybnych i innych wód otwartych jako nowych terenów wodnych, a nie już istniejących. Sporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, która nie jest załącznikiem do planu i nie ma charakteru wiążącego, przez osobę nie będącą rzeczoznawcą majątkowym nie jest istotnym naruszeniem trybu porządzenia planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skutkującym stwierdzenie nieważności uchwały. Projekt planu został sporządzony przez osobę uprawnioną będącą członkiem Zachodniej Okręgowej Izby Urbanistów, a więc zgodnie z wymogami określonymi w art. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie stanowi naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego przeskalowanie mapy ze skali 1:1000 na skalę 1:2000, albowiem jest to czynność techniczna, która w żaden sposób nie ingeruje w treść mapy uzyskanej z ośrodka geodezyjnego, wszystkie informacje w niej zawarte są czytelne. Organ nie podzielił również stanowiska wnoszących skargę, że naruszono art. 15 ust. 2 pkt 9 i 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez stosowanie w ustaleniach norm otwartych i warunkowych. Uwarunkowania odnośnie nasadzeń zieleni wysokiej i dodatkowych zakrzewień wprowadzono jako zapisy wymagane przez organy opiniujące i uzgadniające projekt. Zapisy dotyczące wytyczania szlaków i ścieżek rowerowych, turystycznych wprowadzono, aby uniknąć konieczności zmiany planu w przyszłości. Ustalono obowiązek uzgadniania z operatorem elektrowni wiatrowych lokalizację obiektów wzdłuż strefy kontrolowanej w odległości do 100 metrów, albowiem na etapie uchwalania planu miejscowego nie da się przewidzieć rodzajów obiektów które mogą mieć wpływ na funkcjonowanie elektrowni wiatrowych. Dopuszczono czasowe lokalizowanie masztów pomiarowych, dróg dojazdowych niezbędnych w czasie budowy elektrowni wiatrowych, albowiem nie jest możliwe ścisłe określenie czasu lokalizacji tych obiektów na etapie uchwalania planu a nadto został ten okres ograniczony przez czas trwania budowy tych elektrowni. Wbrew twierdzeniom zapisy przyjęte w uchwalonym planie miejscowym nie umożliwiają zmian przyjętych w planie ustaleń w kwestii infrastruktury i linii elektroenergetycznej. Rozbudowa linii elektroenergetycznej nie spowoduje konieczności zmiany przeznaczenia działek rolnych lub leśnych. Ustalenia uchwalonego planu miejscowego również nie naruszają kompetencji rady gminy w zakresie władztwa planistycznego. Konieczność uzgadniania prac ziemnych z konserwatorem zabytków dotyczy bowiem terenów oznaczonych jako stanowiska archeologiczne. Elektrownia wiatrowa jako przeszkoda lotnicza wymaga odpowiedniego oznakowania i zgłoszenia do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego i do właściwego organu nadzoru nad lotnictwem wojskowym. Nadto w trakcie eksploatacji elektrowni wiatrowych wymagany jest ciągły monitoring jej funkcjonowania i wpływu na środowisko przyrodnicze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje sprawę na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Ponadto rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą praną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku, poz. 270, dalej zwanej p.p.s.a. ). Oznacza to, że sąd administracyjny nie załatwia sprawy merytorycznie i nie może zastępować organu właściwego do jej załatwienia, gdyż powołany jest tylko do kontroli zgodności działalności administracyjnej z prawem w odniesieniu do konkretnego aktu lub czynności. Przedmiotem kontroli w niniejszej ustawie jest uchwała Rady Gminy nr XXI/135/12 z dnia [...] października 2012 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach obrębu [...]. W niniejszej sprawie skargi zostały wniesione w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym ( tekst jednolity z 2001 roku, nr 142, poz. 1591 ze zm.), który stanowi, że skargę do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwała lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w zakresie administracji publicznej– po bezskutecznym wniesieniu wezwania do usunięcia prawa. Skarżący przed wniesieniem skargi wezwali Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa odrębnymi pismami noszącymi datę [...] lipca 2013 roku, które wpłynęły do siedziby organu w dniu 15 lipca 2013 roku. Tym samym spełniony został formalny warunek wniesienia skargi na uchwałę. Skargi wniesione zostały również z zachowaniem ustawowego terminu określonego w artykule 53 § 2 ustawy p.p.s.a. Rada nie udzieliła odpowiedzi skarżącym na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skargi natomiast zostały wniesione w dniu 11 września 2013 roku, a więc przed upływem terminu do jej wniesienia. Druga przesłanka konieczna dla skutecznego wniesienia skargi oznacza, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym przypadku istnieje związek pomiędzy jego własną " prawnie gwarantowaną" ( a nie wyłącznie faktyczna) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą polegający na tym, że uchwała ta narusza ( czyli pozbawia lub ogranicza ) właśnie " jego interes prawny lub uprawnienie". Kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym trzeba zatem dowieść, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawnie gwarantowanych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego z którego wywodzi on swój interes prawny. Wskazać należy, że w dniu 16 września 2008 roku Trybunał Konstytucyjny w sprawie sygn. akt SK 76/07 orzekł, że artykuł 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest zgodny z konstytucją. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego przyjęta powszechnie przez sądy interpretacja, że prawo do zaskarżenia uchwał lub zarządzeń organu gminy w sprawie zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego – gwarantuje prawo do sądu wynikające z Konstytucji. Skarżący są właścicielami działek gruntów znajdujących się na terenie, dla którego to między innymi Rada Gminy uchwaliła przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyznaczając zasady gospodarowania nieruchomościami położonymi na tym terenie. Skarżący stwierdzili, że ich interes prawny wynika z prawa własności wskazanych w skardze działek, położonych na obszarze objętym planem miejscowym, a jego naruszenie polega na ograniczeniu możliwości sadzenia zieleni wysokiej i zakrzewień ( § 7 ust. 6 planu miejscowego), ograniczenie lokalizacji zabudowy przeznaczonej na pobyt stały ludności w tym zabudowy o funkcji zagrodowej ( § 10 ust. 1 planu miejscowego), a także lokalizacji stawów rybnych i innych wód otwartych ( § 7 ust. 7 planu miejscowego). Niewątpliwie skarżący jako właściciele nieruchomości objętych opracowaniem przedmiotowego planu mają legitymację do wniesienia skargi na uchwałę tworzącą tenże plan. Powyższe ograniczenia dotyczące możliwości zagospodarowania ich nieruchomości wpływają na zakres ich uprawnień wynikający z prawa własności, a wynikające z art. 140 kodeksu cywilnego. Ustalenia w planie miejscowym dotyczące przeznaczenia gruntów, wprowadzające ograniczenia odnośnie sposobu z nich korzystania, zagospodarowania, ograniczają prawo własności wnoszących skargę do nieruchomości stanowiących ich własność, a znajdujących się na terenie objętym zaskarżonym planem. Z uwagi na możliwość lokalizacji na tym terenie farmy wiatrowej i oddziaływanie tego rodzaju obiektów w zakresie emisji hałasu, infradźwięków i pola elektromagnetycznego istniej możliwość oddziaływania na stan zdrowia mieszkańców miejscowości [...], w której zamieszkują również wnoszący w niniejszej sprawie skargi. W ocenie Sądu zapisy planu naruszają interes prawny wynikający z przysługującego skarżącym prawa własności co daje im legitymację do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę. Ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego mają walor norm prawa miejscowego, powszechnie obowiązujących na danym terenie ( art. 14 ustz. 8 up. p.), określają bowiem granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują prawo własności ( art. 6 ust 1 u. p. z. p.). Art. 3 u. p. z. p. stanowi, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy w tym uchwalenie planu miejscowego, w tym uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należ do zadań własnych gminy. Kontrola sądu administracyjnego w tym przedmiocie nie może więc dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Z art. 28 ust. 1 u. p. z. p. wynika, że naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zatem zachowanie wymogów tej procedury podlega kontroli sądu administracyjnego. Już z unormowania art. 3 u.p.z.p. wynika, że uchwalenie studium powinno wyprzedzać uchwalenie planu. Znajduje to potwierdzenie w kolejności unormowań tych instytucji w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: studium w art. 9 i następne, a plan- art. 14 i następne tejże ustawy. Najważniejsza jest jednak wzajemna relacja między studium i planu w kontekście celów jakim każda z tych instytucji ma służyć. Studium jest aktem określającym perspektywiczną politykę przestrzenną całego obszaru gminy, ustala lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego. Studium nie ma charakteru normatywnego, nie stanowi prawa miejscowego i bezpośrednio nie kształtuje sytuacji prawnej obywateli i innych podmiotów oprócz organów administracji publicznej. Zgodnie z art. 10 u.p.z.p. w studium uwzględnia się wiele uwarunkowań z dotychczasowego przeznaczenia zagospodarowania i uzbrojenia terenu, stan ładu przestrzennego, stan środowiska i wymogi jego ochrony, stan dziedzictwa kulturowego i zabytków, warunków życia, ochrony zdrowia mieszkańców, potrzeby i możliwości rozwoju gminy oraz szereg innych. Po przeanalizowaniu tych uwarunkowań w studium określa się kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy, oraz przeznaczeniu terenów, kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania i użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy, obszary oraz zasady ochrony środowiska i jego zasobów, ochrony przyrody, krajobrazu kulturowego i uzdrowisk, obszary i zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej , kierunki rozwojów systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, obszary na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym, kierunki i zasady kształtowania rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej oraz szereg innych warunków. Plan miejscowy ustala przeznaczenie terenów w tym dla inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby ich zagospodarowania i zabudowy w oparciu o ustalania studium, które jest aktem kierownictwa technicznego i musi być zgodny ze studium. Już samo to wskazuje, że studium powinno poprzedzać plan zagospodarowania przestrzennego. Wyraźnie wskazuje na to treść art. 14 ust 5 u.p.z.p. który stanowi, że przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wójt, burmistrz, albo prezydent miasta wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowuje materiały geodezyjne do opracowania planu oraz ustala niezbędny zakres prac planistycznych. Nadto zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego zawierający część tekstową i graficzną zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Wreszcie z unormowania art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały wynika, że rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Zatem nie ulega wątpliwości iż pierwszym i najwcześniejszym aktem w procesie tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określającym zasady polityki przestrzennej jest uchwała w sprawie studium, tym bardziej, że jego ustalenia wiążą gminę przy ustalaniu planu miejscowego. Także wykładnia celowościowa przemawia za przyjęciem takiego stanowiska. Jak już wyżej powiedziano, studium określa zasady i wytycza kierunki zagospodarowania gminy, a plan miejscowy ma z zachowaniem tych zasad i kierunków konkretyzować zagospodarowanie terenów gminnych. Równoległego wykonywania czynności poprzedzających samo uchwalenie studium ( lun jego zmiany) i planu miejscowego oraz podjęcia uchwał o uchwaleniu tych aktów w tym samym dniu nie można uznać za zachowanie prawidłowej realizacji przepisów ustawy. Procedura tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaga dokonania określonych czynności w zgodzie z ustaloną w ustawie kolejnością, a naruszenie tej kolejności należy ocenić negatywnie. Niezachowanie tej kolejności powoduje, że projekt planu miejscowego nie będzie oparty na uchwalonym studium, a czynności takie jak wnioski, opinie i uzgodnienia oraz jego wyłożenie i wniesienie uwag zostaną wykonane także wobec takiego ,,ułomnego" projektu planu. Podczas takiego procesowania nie wiadomo czy ustalenia planu dostosowane są do studium, czy studium do planu, a przecież jak już wyżej wskazano zgodnie z artykułem 15 ust. 1 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową lub graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz przepisami odrębnymi. Organy gminy działające w tym przypadku jako prawodawca zobowiązane są do przestrzegania legalizmu w trakcie stanowienia prawa, zdaniem Sądu prace nad miejscowym planem mają sens wówczas, gdy w sposób ostateczny ukształtowane i uchwalone jest studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania. Dla poparcia takiego stanowiska wskazać można wyroki: WSA w Gliwicach z 31.01.2011 roku , sygn. akt II SA/GL488/10: NSA z 13.01.2010r, sygn. akt II OSK 1805/09N: NSA 09.02.2011 sygn. akt II OSK 2374 /10, WSA w Gdańsku 25.03.2009 sygn. akt IISA/Gd 205/08: WSA w Olsztynie 31.08.2010r sygn. Akt II SA /OL418/10 WSA w Gdańsku II SA/Gd 423/11. Wszystkie wskazane uwagi odnoszą się do sytuacji mającej miejsce w niniejszej sprawie, gdyż mamy do czynienia z równoczesnym uchwaleniem planu miejscowego i zmiany studium będącej de facto uchwaleniem nowego studium i uchyleniem uprzednio obowiązującego studium z 2001 r odnośnie postanowień studium dotyczących obszarów w obrębie miejscowości [...]. Wskazują na to w ujęciu chronologicznym podejmowanie następujących aktów: - w dniu [...] marca 2011 roku Rada Gminy podjęła uchwałę o przystąpieniu do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy – przedmiotem zmiany studium jest zmiana funkcji i zasad zagospodarowania obszaru położonego w obrębie miejscowości [...], ustalenie na tym obszarze zasad lokalizacji farmy wiatrowej, aktualizacja zapisów części tekstowej i graficznej czyli zmiana uchwały Rady Gminy z dnia [...] lutego 2002 roku, - w dniu [...] marca 2011 roku Rada Gminy podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego gminy, obejmującego tereny położone w obrębie miejscowości [...], - w dniu [...] października 2012 roku Rada Gminy podjęła uchwałę w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, - w dniu [...] października 2012 roku Rada Gminy podjęła uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach obrębu [...]. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej czynności związane z procedurą zmiany studium i uchwalania planu miejscowego pomiędzy uchwałami podjętymi przez radę gminy w dniu [...] marca 2011 roku a [...] października 2012 roku związane z opiniowaniem i uzgadnianiem zmian w studium i projektu planu miejscowego były podejmowane właściwie w tym samych dniach. Dotyczy to również wyłożenia do publicznej wiadomości projektu zmian w studium i projektu planu miejscowego, okresu, w którym były wyłożone i okresu, w jakim zainteresowani mogli zgłaszać uwagi i zastrzeżenia, a co przedstawiono w stanie faktycznym niniejszego uzasadnienia. Z powyższego zestawienia wynika niedopuszczalna sytuacja w której prace nad projektem planu miejscowego wykonywane były pod rządami studium uchwalonego uchwałą z 2001 roku, zaś w uchwale uchwalającej plan miejscowy stwierdzono zgodność z nowym studium, uchwalonym [...] października 2012 roku tj. na tej samej sesji, w dniu uchwalenia planu. Nie do zaakceptowania jest fikcja zgodności projektu planu i trybu jego uchwalania ze studium tylko dlatego, że studium zostało uchwalone w tym samym dniu i na tej samej sesji, w dniu uchwalenia planu. Rację mają zatem wnoszący skargę, iż w niniejszej sprawie naruszenie opisanej zasady sporządzania planu miejscowego, jego relacji do studium skutkować musi przyjęciem nieważności kontrolowanego aktu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarg, zwrócić należy uwagę, że nie jest zasadny zarzut naruszenia artykułu 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( t.j. Dz. U. Nr 121 poz. 1226). Zgodnie z tym przepisem przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 2 pkt 1 przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha wymaga uzyskania zgody ministra rolnictwa i rozwoju wsi. Zgoda następuje w formie decyzji administracyjnej poprzedzonej przeprowadzeniem postępowania administracyjnego. Przedmiotem sporu niniejszej sprawie jest wykładnia art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w związku z art. 17 pkt 6 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności użytego w pierwszej z wymienionych ustaw zwrotu " zwarty obszar". Przede wszystkim chodzi o to czy zwrot ten należy rozumieć- interpretować literalnie, czy też należy mu nadać inne znaczenie, w szczególności takie, w którym o tym, że obszar jest zwarty decydować będzie to, iż został on przeznaczony na inwestycje jednego rodzaju. Literalne znaczenie zwartego obszaru należy rozumieć jako obszar złożony z elementów znajdujących się blisko jeden obok drugiego: ścisły, zbity, gęsty, skupiony, jednolity pod względem ukształtowania kompozycji budowy, składu: harmonijnie zespolony, niezróżnicowany, nierozczłonkowany, spójny. W rozpoznawanej sprawie co nie ulega wątpliwości, że obszar który przeznaczono na lokalizacje elektrowni wiatrowych nie jest zwarty w znaczeniu literalnym. Jest on, co wyraźnie widać na planie stanowiącym część graficzną zaskarżonego planu miejscowego, rozczłonkowany. Elektrownie wiatrowe, których lokalizacje przewiduje plan nie są położone blisko jedna obok drugiej, ani skupione w jednym miejscu. Zdaniem Sądu brak jest przyczyn, aby w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z przeznaczeniem gruntów rolnych pod farmę elektrowni wiatrowych odstąpić od literalnego brzmienia zwrotu ,,zwarty obszar" użytego w artykule 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wobec tego w sprawie dotyczącej uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z przeznaczeniem gruntów rolnych na zespół elektrowni wiatrowych, o którym mowa w wyżej wymienionym przepisie pod pojęciem zwarty obszar należy rozumieć obszar złożony z elementów znajdujących się blisko jeden obok drugiego, skupiony i nierozczłonkowany, a nie jako suma wszystkich obszarów przeznaczonych na tę inwestycję, bez względu na ich wzajemne położenie (wyrok NSA z dnia 12.04.2012r., sygn. akt II OSK 94/12, wyrok NSA z dnia 6 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 996/120). W związku z wyżej przyjętą wykładnią należy zauważyć, że z zaskarżonego planu miejscowego wynika, iż dla obszaru przeznaczonego na realizację elektrowni wiatrowych w § 7 ust.1 pkt 3 przewidziano następujące zasady zagospodarowania: powierzchnia placów serwisowych do 900m2, natomiast powierzchnia zabudowy dla jednej wieży elektrowni wiatrowej do 200 m2. Zważywszy na powyższe oraz mając na uwadze rysunek planu, który nie przewiduje możliwości lokalizacji na jednym obszarze więcej niż jednej elektrowni wiatrowej, stwierdzić należy, że zaskarżoną uchwałą nie przeznaczono na cele nierolnicze gruntów rolnych klasy I-III , których zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekraczałby 0,5 ha. Organ wykonawczy gminy nie miał zatem obowiązku uzyskać zgody na zmianę na cele nierolnicze, gruntów rolnych klasy I-III, na których przewiduje się lokalizacje poszczególnych elektrowni wiatrowych. W dalszej kolejności wyjaśnić przyjdzie, zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 u.p.z.p koszty sporządzania planu obciążają budżet gminy. Jednakże mogą one obciążać inwestora realizującego inwestycję celu publicznego w części, w jakiej jest on bezpośrednio konsekwencją realizacji tej inwestycji. Stosownie do treści art. 2 pkt 2 u.p.z.p. przez ,,inwestycje celu publicznego" – należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym ( powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym ( obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródło ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami ( Dz.U. z 2010r., nr 201 ze zm.). Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami celem publicznym jest budowa i utrzymanie ( ...) przewodów i urządzeń służących do przesyłania i dystrybucji (...) energii elektrycznej, a także obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że budowa elektrowni wiatrowych nie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie jest też taką inwestycją określoną w innej odrębnej ustawie niezależnie od tego czy jest to inwestycja komercyjna ( wyrok NSA z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II OSK 886/12). Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez finansowanie przez inwestora, a nie z budżetu gminy zmian studium oraz finansowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy stwierdzić, iż ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 21 ust 1 cytowanej ustawy koszty sporządzania planu miejscowego obciążają budżet gminy. Zgodnie natomiast z ust. 2 w przypadkach w nim określonych koszty sporządzania planu obciążają inwestora realizującego inwestycję celu publicznego. W analogiczny sposób ustawodawca w art. 13 tejże ustawy rozstrzygnął zagadnienie dotyczące kosztów sporządzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W niniejszej sprawie nie jest kwestionowanym przez zaskarżony organ, że koszty sporządzenia planu jak i zmiany studium poniosła spółka prawa handlowanego zainteresowana uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność ta w ocenie sądu nie może stanowić podstawy do uznania, że uchwała w sprawie uchwalenia planu miejscowego jest nieważna. Kwestia ponoszenia kosztów sporządzenia planów miejscowego została uregulowana w powołanej ustawie w sposób powyżej przedstawiony i oznacza, ze gmina nie może domagać się ponoszenia i pokrywania tych kosztów poza przypadkami przewidzianymi w art. 21 ust. 2. Pokrycie kosztów przez inny podmiot w zaistniałej sytuacji jest kwestią wewnętrzną gminy i w sytuacji gdy procedura planistyczna w pozostałym zakresie nie została naruszona, nie mogło by to stanowić samoistnej podstawy dla stwierdzenia nieważności uchwały ( wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29.10.2008 r., sygn. akt II SA/Ga 799/07, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 lipca 2011r., sygn. akt II SA/po 482/11). Zgodnie z art. 15 ust 2 pkt 1 u.p.z.p w planie miejscowym obowiązkowo określa się przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Z przepisu tego wynika nakaz określenia w miejscowym planie przeznaczenia terenów oraz określenia linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Należy podkreślić, że dla danego terenu możliwe jest ustalenie kilku funkcji pod warunkiem, że nie różnią się one od siebie w sposób zasadniczy, przy czym nie można uznać, iż różnią się one w sposób zasadniczy jeżeli przewidziane funkcje dla danego terenu mogą się wzajemnie uzupełniać np. funkcja usługowa z funkcją mieszkalną. Z przepis art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p nie wynika ustawowy zakaz ustalenia dla tego samego terenu kilku funkcji przeznaczenia jeżeli wzajemnie się one nie wykluczają ( wyrok NSA z dnia 10.10.2012r., sygn. akt II OSK2199/11). Należy stwierdzić że ten sam teren może mieć w planie zagospodarowania przestrzennego różne przeznaczenie. Nie wyklucza tego obowiązek określenia w planie miejscowym linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu, przewidziany w art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Gmina realizując zadanie własne polegające na kształtowaniu i prowadzeniu polityki przestrzennej na swoim terenie, w granicach wynikających z u.p.z.p., może na tym samym terenie realizować różne zadania pod warunkiem, że nie są one wzajemnie sprzeczne ( wyrok NSA z dnia 12.02.2012r., sygn. akt II OSK 2490/12). Tym samym nie jest zasadny zdaniem Sądu, zarzut wnoszących skargę naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nie zawarcie w projekcie planu linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Nie wyklucza się wzajemnie użytkowanie rolnicze terenu z lokalizacją na nim elektrowni wiatrowych. W planie zagospodarowania przestrzennego nie jest wymagane dokładne określenie położenia poszczególnych elektrowni wiatrowych i wewnętrznych dróg dojazdowych. Następuje to w dalszym etapie realizacji planowanej inwestycji tj. na etapie uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych, albo w przypadku ich braku map katastralnych gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:2000 i 1:5000 , a w przypadku planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu budowy, dopuszcza się stosowanie skali 1:5000. W niniejszej sprawie miejscowy plan sporządzono w skali 1:2000. Organ w uzasadnieniu uchwały nie wskazał przyczyn uzasadniających odstąpienia od zasady sporządzania miejscowego planu w skali 1:2000. Nie wynika to również z innych dokumentów związanych z uchwaleniem miejscowego planu. Mimo sporządzenia miejscowego planu w skali 1:2000, rysunek planu jest czytelny, a odczytywanie danych nie stanowi trudności. Należy więc stwierdzić, iż odstąpienie od podstawowej skali w jakiej winien być sporządzany miejscowy plan, i braku uzasadnienia odstąpienia od tej zasady, powyższe nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu. Dalej zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Natomiast przepis § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. Mimo, że w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. użyto zwrotu, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo dane w nim podane nie oznacza niedopuszczalności w uzasadnionych przypadkach, odstępstw od tej zasady. Przepis art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. należy rozumieć w ten sposób, iż określenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości jest obowiązkowe wówczas, gdy zachodzi taka potrzeba i konieczność ( wyrok NSA z dnia 19.06.2012r., sygn. akt II OSK 814/12 opubli. Lex nr 1166998, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego strona 162). Jeżeli stan faktyczny obszaru objętego planem nie daje podstaw do zamieszczenia w planie ustaleń, o których mowa w art. 15 ust. 2- brak takich ustaleń nie może stanowić o jego niezgodności z prawem. W przypadku odstąpienia w planie miejscowym od określenia któregokolwiek z elementów wymienionych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. na organie planistycznym spoczywa jednak obowiązek wykazania zbędności danej regulacji np. w uzasadnieniu uchwały ( wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9.02.2012r., sygn. akt II SA/Po 1203/11 opubli. Lex 1125241). Organ odstępując od umieszczenia w niniejszej sprawie danych, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. winien powyższe uzasadnić. Jak wynika z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy administracyjnej na większości terenów objętych miejscowym planem nie ma zapotrzebowania na scalanie i podział nieruchomości. Wynika to z faktu, że plan poza wprowadzeniem nowej funkcji elektrowni wiatrowych wraz z ściśle z nimi związanymi towarzyszącymi funkcjami logistycznymi – jest w istocie w zasadniczej części planem ,,porządkującym" a nie ,,zmieniającym" dotychczasową strukturę przestrzenną, której dominującymi elementami są otwarte przestrzenie gruntów rolnych, które w większej części nie będą stanowiły terenu budowlanego. Z tego względu w § 21 ust. 4 zaskarżonego miejscowego planu wskazano, że ,, w granicach objętych planem nie wyznaczono obszarów wymagających przeprowadzenia scalenia lub podziału nieruchomości". Przy uwzględnieniu wykładni funkcjonalnej przepisu art. 15 ust. pkt 8 u.p.z.p. należy stwierdzić, że organ uchwałodawczy gminy ustalenia dotyczące parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalenia lub podziału zamieszcza w miejscowym planie jedynie do obszarów które zostały przewidziane do scalenia lub podziału. Trafnie podnieśli skarżący, iż zgodnie z § 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku projekt rysunku miejscowego planu powinien zawierać określenie skali w formie liczbowej i liniowej. W rysunku planu zamieszczono rzeczywistą skalę w formie liczbowej, która wynosi 1:2000. Natomiast w zamieszczonej skala liniowa zawiera oczywistą omyłkę, zamiast 100 m winno być 200m a zamiast 200 winno być 400 m. Podziałka liniowa pełni funkcję pomocniczą, obowiązuje skala opracowania o której mowa w uchwale i na rysunku planu w ujęciu liczbowym. Rysunek planu stanowi uzupełnienie i wyjaśnienie tekstu. Tym samym powyższa rozbieżność odnośnie skali liczbowej i liniowej sama przez się nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności uchwały w przedmiocie miejscowego planu. Nie jest trafny zarzut dotyczący sporządzenia projektu planu miejscowego przez osobę nieuprawnioną. Zgodnie z art. 15 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miast sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Kompetencja wójta, burmistrza lub prezydenta miast nie oznacza obowiązku osobistego wykonywania prac planistycznych przez ten organ, a jedynie odpowiedzialność za prawidłowe sporządzenie projektu. Zgodnie z art. 5 u.p.z.p. opracowanie projektu planu miejscowego jest projektowaniem zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o samorządach zawodów architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów ( Dz. U. z 2001r., nr 5, poz. 42 z zm.) i wykonać go może tylko osoba wpisana na listę urbanistów uprawnionych do tego rodzaju czynności, zgodnie z przepisami tej ustawy. Osoba ta może wykonać projekt w ramach zatrudnienia w urzędzie gminy lub na podstawie innej umowy zawartej z organem. W niniejszej sprawie jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych projekt studium jak i projekt miejscowego planu wykonał mgr inż. M.C. wpisany na listę członków Okręgowej Izby Urbanistów posiadający uprawnienie do samodzielnego projektowania przestrzeni w skali regionalnej i lokalnej lub kierowania zespołem prowadzącym takie projektowanie. Powyższy wpis był aktualny w okresie sporządzania projektu. Zgodnie z treścią art. 17 ust. 5 up.z.p. wójt , burmistrz lub prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego z uwzględnieniem art. 36. Zasadnie podnieśli skarżący zarzut, że prognoza skutków finansowych w niniejszej sprawie została sporządzona przez osobę nieuprawnioną. Z odesłania zawartego w art. 37 ust. 11 u.p.z.p. który stanowi, że w odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie natomiast z art. 174 ust. 3a pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami uprawnionymi do sporządzenia opracowania odnośnie skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych są rzeczoznawcy majątkowi. Ocena skutków finansowych uchwalania lub zmiany planu miejscowego wiąże się między innymi ze zmianami wartości nieruchomości związanymi z uchwaleniem planu określającego przeznaczenie poszczególnych nieruchomości lub ze zmianą tego przeznaczenia. Zmiany wartości nieruchomości szacowane są przez rzeczoznawców majątkowych dla potrzeb stosowania renty planistycznej, o której mowa w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz dla potrzeb ustalenia odszkodowań i opłat. Wprowadzając wymóg sporządzania prognozy skutków finansowych uchwalenia planu przez rzeczoznawcę majątkowego ustawodawca miał na celu zapewnienie sporządzania takiego opracowania przez osobę mającą odpowiednie umiejętności, wiedzę zawodową w zakresie sporządzania takich opracowań. Ma to stanowić gwarancję rzetelności sporządzenia takich opracowań. W niniejszej sprawie pod opracowaną prognozą skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego podpisała się osoba posiadająca tytuł magistra ekonomii. Jednak z akt sprawy nie wynika, aby była ona rzeczoznawcą majątkowym. Tym samym organ nie wykazał aby prognoza ta została sporządzona przez uprawnioną osobę. Stanowi to naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności przepisów wyżej wymienionych. Opracowana prognoza jest bardzo lakoniczna odnośnie ustaleń dotyczących opłat i odszkodowań, o których mowa w art. 36 ustawy o planowaniu przestrzennym. Uniemożliwia to ocenę zasadności wniosków w niej zawartych, a dotyczących kwestii określonych w cytowanym wyżej przepisie. Stanowi to naruszenie trybu sporządzenia planu miejscowego. Nie jest natomiast zasadny zarzut braku zgodności treści uchwały z częścią graficzną stanowiącą jej załącznik odnośnie § 7 ust. 7 planu. Zgodnie z tym przepisem na obszarze objętym planem zakazuje się lokalizacji stawów rybnych i innych wód otwartych jako uzupełniającego wykorzystania terenu, z uwagi na silne właściwości przywabiające zwierzęta, a w szczególności ptaki i nietoperze. Skarży podnieśli, że w części graficznej planu miejscowego w pobliżu elektrowni wiatrowej zaznaczono istniejący staw, co ma świadczyć o powyższej sprzeczności. Dokonując interpretacji zapisów tego przepisu uwzględniając wykładnię językową i celowościową należy stwierdzić, tak jak to podniósł organ w odpowiedzi na skargę powyższe ograniczenie dotyczy lokalizacji na tym terenie nowych stawów rybnych i innych wód otwartych, a nie już istniejących. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 8 u.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, że ma moc wiążącą tak jak każdy inny akt normatywny i musi być respektowany, bez względu na to czy jego rozwiązania budzą stosunek krytyczny, dopóki nie zostanie zmieniony Zasadność rozwiązań planu miejscowego jak wyżej wskazano nie może być przedmiotem oceny przez sąd w granicach złożonej skargi. Stwierdzenie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, oznacza, że do wykładni tego aktu należy stosować metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych. Obok wykładni językowej, należy stosować pozostałe wykładnie takie jak systemową, funkcjonalną. Dokonując wykładni poszczególnych postanowień zwartych w planie miejscowym należy mieć na uwadze również inne postanowienia planu, a dotyczące np. sposobu zagospodarowania terenu. Nie można podzielić stanowiska skarżących, że postanowienia zawarte w § 7 ust. 6, § 12 ust. 3, § 13 ust. 2, § 22 są zbyt ogólne, bliżej nieokreślone, otwierają pole do niejednoznacznej ich wykładni, a w konsekwencji do naruszenia zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu. Dokonują wykładni powyższych przepisów należy mieć na uwadze, że w rozdziale 2 § 5 planu i w rozdziale III określono przeznaczenie i warunki zagospodarowania terenów i obiektów objętych planem. Dokonując interpretacji przepisów zakwestionowanych przez skarżących należy mieć na uwadze postanowienia zawarte w przepisach wskazanych przez Sąd. Mając na uwadze, że postanowienia te mają umożliwić realizację zagospodarowania ustalonego planem wbrew twierdzeniom skarżących organ nie ma dowolności w podejmowaniu decyzji związanych z wykonaniem § 7 ust. 6, § 12 ust. 3, § 13 ust. 2 czy też § 22 zawartych w zaskarżonym planie. Postanowienia § 22 dotyczą obiektów niezbędnych w czasie budowy farmy wiatrowej. Użyty zwrot ,,itp." oznacza, że organ miał na uwadze inne niezbędne obiekty związane z budową farmy wiatrowej, a nie wszystkie inne obiekty. Nie jest zasadny zarzut dotyczący § 14 ust. 3, 5 planu miejscowego dotyczący eliminacji kolizji pomiędzy planowymi inwestycjami a istniejącymi sieciami lub urządzeniami i rozbudowy linii elektrycznej. Wbrew twierdzeniom eliminowanie kolizji pomiędzy planowanymi inwestycjami a istniejącymi sieciami lub urządzeniami infrastruktury technicznej nie musi mieć wpływu na sposób zagospodarowania działek, rozbudowa linii elektroenergetycznej nie musi za sobą pociągać zmiany przeznaczenia działek objętych planem zagospodarowania przestrzennego ( nowa linia może przebiegać w tym samym miejscu co aktualnie). Skarżący za wyjątkiem podniesienia powyższego zarzutu nie wskazali konkretnych sytuacji uzasadniających go. Ustalenie sposobu usunięcia kolizji pomiędzy planowanymi inwestycjami a istniejącymi sieciami i urządzeniami nie oznacza, że administratorzy sieci nabyli uprawnienia do zmiany postanowień planu miejscowego odnośnie zagospodarowania terenu. W tym zakresie będą nadal związani nie tylko postanowieniami planu miejscowego, ale także regulacjami prawnymi zawartymi w innych aktach prawnych, a w szczególności w ustawach. Zgodnie z art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 243,poz. 1623 z zm.). oraz art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie i opiece nad zabytkami ( Dz.U. z 2003r., nr 162, poz. 1568 z zm.)prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestrów zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót wydanego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków. Tym samym zapis § 8 ust. 1 planu miejscowego stanowi powtórzenie obowiązku nałożonego przez akt prawny rangi ustawy. Cytowana wyżej regulacja zawarta w planie miejscowym stanowi niezgodne z prawem zamieszczenie postanowień zarezerwowanych dla ustawy w akcie prawnym niższej rangi. Powtórzenie regulacji ustawowej, a zwłaszcza ich modyfikacja w akcie prawa miejscowego jest niedopuszczalna, gdyż może to prowadzić poprzez odmienną jego interpretację do częściowej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy. Zdaniem Sądu w przypadku konieczności powtórzenia w akcie prawa miejscowego przepisu zawartego w akcie prawnym wyżej rangi należy uczynić to w sposób dosłowny z zaznaczeniem aktu prawnego zawierającego daną regulację. Te same rozważenia należy odnieść do zapisu planu miejscowego zawartego w § 15 ust. 6 dotyczącego oznakowania i elektrowni wiatrowej jako przeszkody lotniczej i obowiązku zgłoszenia do prezesa urzędu lotnictwa cywilnego z uwagi na zapisu art. 32 i 33 cytowanej wyżej ustawy Prawo budowlane oraz unormowania zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 roku w sprawie sposobu zgłoszenia oraz oznakowania przeszkód lotniczych ( Dz. U. z 2003r., nr 130, poz. 1193 z zm.). Mając powyższe na uwadze, a w szczególności naruszenie przez organ trybu i zasad uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określonego w ustawie z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w oparciu o art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. stwierdzono, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.