II SA/Rz 865/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi K. C. i M. C. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" s.c. Zakład [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia działalności zakładu I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz radcy prawnego A. W. wynagrodzenie w kwocie 671 zł 58/100 /słownie: sześćset siedemdziesiąt jeden złotych pięćdziesiąt osiem groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 546 zł / słownie: pięćset czterdzieści sześć złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 125 zł 58/100 / słownie: sto dwadzieścia pięć złotych pięćdziesiąt osiem groszy/. Przedmiotem skargi K.C. i M.C. jest decyzja [.] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [.] (dalej: WLW w [.]) z [.] czerwca 2013 r. nr [.] w przedmiocie zawieszenia działalności zakładu, którą wydano w następującym stanie sprawy: Powiatowy Lekarz Weterynarii w [.] podjął próbę przeprowadzenia kontroli w Zakładzie "[.]" prowadzonym w formie spółki cywilnej przez KC i MC w [.]. Z powodu niemożności wejścia na teren Zakładu powyższe czynności były ponawiane, na dowód czego sporządzano protokoły kontroli. Wobec tego decyzjami z [...] kwietnia 2013 r. o nr [...] i [...], wydanym oddzielnie dla każdego wspólnika, Powiatowy Lekarz Weterynarii w [.] zawiesił działalność Zakładu do dnia 31 grudnia 2013 r. i nadał decyzjom rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ochronę życia lub zdrowia ludzkiego, a to w związku z utrudnianiem i uniemożliwianiem przeprowadzenia kontroli weterynaryjnej. Stan taki istnieje pomimo, że wstrzymanie działalności Zakładu orzeczono już decyzją z [...] listopada 2012 r. na okres do dnia 31 marca 2013 r. Pomimo tego przedsiębiorcy nie podjęli czynności naprawczych, w szczególności w dalszym ciągu nie poddali się kontroli urzędowej. Dowodem zaś na funkcjonowanie Zakładu są pobrane próbki sera twarogowego z sieci sklepów "[.]", na których widniała nazwa Zakładu oraz data produkcji – 4 marca 2013 r., tj. dnia kiedy MC odmówiła inspektorom weterynarii przeprowadzenia kontroli, naruszając tym samym jeden z podstawowych obowiązków, jakie ciążą na przedsiębiorcach sektora spożywczego. Inspektorzy weterynarii stwierdzili również podczas kontroli tego dnia dźwięki pracujących maszyn w Zakładzie, choć nie zostali wpuszczeniu do środka wobec sprzeciwu MC. Okoliczności te uzasadniały zatem zawieszenie działalności Zakładu, ponieważ niemożliwa była kontrola produkowanych produktów żywnościowych pochodzenia zwierzęcego, a istnieją wątpliwości, czy spełniają one wymogi zdrowotne. W odwołaniach od powyższych decyzji MC i KC, oboje reprezentowani przez WN, zażądali uchylenia decyzji i umorzenia postępowania. W ich ocenie w odniesieniu do prowadzonego Zakładu wydano już kolejną decyzję pomimo, że nie rozpoznano jeszcze odwołania od decyzji z [...] listopada 2012 r. Podali, że nie utrudniali przeprowadzenia kontroli, brak jest dowodów dla takiego ustalenia, a ponadto nie zostali poinformowani o wszczęciu postępowania administracyjnego. Wbrew ustaleniu organu Zakład nie prowadził 4 marca 2013 r. produkcji, tylko remont wytwornicy pary. Nie zgodzili się z oceną, że wytwarzane produkty nie spełniają wymagań zdrowotnych, ponieważ jak dotychczas żadna instytucja nie wydała jakiegokolwiek aktu świadczącego o złej jakości ich produktów. Odwołujący wnieśli również o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. Opisaną na wstępie decyzją WLW w [.] utrzymał zaskarżone decyzje w mocy uznając, że nie naruszają one prawa. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) dalej k.p.a., art. 2 i art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 z późn. zm.) w zw. z art. 54 ust. 2 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. UE.L 2004.165.1, z późn. zm.), art. 6 ust.1 pkt 2 i art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r. poz. 127, z późn. zm.) dalej "Uppz", oraz § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2006 r. w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii albo urzędowego lekarza weterynarii z upoważniania powiatowego lekarza weterynarii (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367). Organ odwoławczy wyjaśnił, że z protokołów kontroli z 4 marca 2013 r. wynikało, że strony uniemożliwiły inspektorom weterynaryjnym przeprowadzenie planowanej kontroli problemowej na terenie Zakładu. W związku z zaistniałymi podobnymi faktami utrudniania i uniemożliwienia przeprowadzenia urzędowych kontroli weterynaryjnych w przeszłości oraz wydaniem decyzji z [.] listopada 2012 r. o zawieszeniu działalności Zakładu do 31 marca 2013 r., Powiatowy Lekarz Weterynarii w [.] był zobligowany do wydania z urzędu, w oparciu o art. 7 ust. 3 Uppz, decyzji zawieszających działalność Zakładu. Przedsiębiorcy nie podjęli żadnych działań naprawczych zmierzających m. in. do poddania się kontroli urzędowej i nie wpuścili inspektorów na teren Zakładu. Tymczasem mieli oni prawo do skontrolowania Zakładu pod kątem wymagań określonych w prawodawstwie weterynaryjnym w każdym czasie. Ponadto, wbrew stanowisku odwołujących się, postępowanie dotyczące decyzji z [.] listopada 2012 r. zostało zakończone. Brak było również podstaw do wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się MC i KC, wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę. Na wstępie podważyli dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy jednej decyzji dotyczącej odwołań od dwóch decyzji organu I instancji oraz zarzucili pominięcie wniosków o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji i brak ich rozstrzygnięcia odrębnymi aktami. Uniemożliwiło im to zaskarżenie tego rozstrzygnięcia. Natomiast obowiązywanie rygoru naraża ich na straty wynoszące 3.000 zł tygodniowo. Zarzucili również, że jak dotąd organ nie rozpoznał odwołania od decyzji nr [.] i [.] z [.] listopada 2013 r. wydanych w tej samej sprawie, tj. zawieszenia działalności zakładu. Sprawa ta zawisła przed WSA w Rzeszowie i prowadzona jest pod sygn. II SA/Rz 459/13. W ocenie skarżących, organy nie dysponują żadnymi dowodami, które potwierdzałyby złą jakość wytwarzanych produktów, jak i używanego do produkcji surowca, ponieważ dysponują wynikami badań mikrobiologicznych wykonanych w certyfikowanym laboratorium w [.], które wskazują, że nie stanowią one zagrożenia epidemiologicznego dla zdrowia i życia ludzi. To zaś przemawia za bezpodstawnością dalszego utrzymywania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. Zaprzeczyli też, aby utrudniali przeprowadzenie kontroli weterynaryjnych. Skarżący wnieśli o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę [.] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [.] wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt II OZ 44/14 przyznał MC i KC prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego powyżej 20 zł. Na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. Sąd na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej P.p.s.a. dopuścił w charakterze uczestnika Stowarzyszenie [.] z siedzibą w [.]. Postanowieniem z dnia 4 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przyznał MC i KC prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 P.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. W piśmie procesowym z dnia 28 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżących radca prawny AW złożyła wniosek o odroczenie rozprawy ze względu na stan zdrowia skarżącego KC. Na rozprawę wyznaczoną na dzień 3 grudnia 2014 r. stawił się KC osobiście wraz z ustanowionym w ramach pomocy prawnej fachowym pełnomocnikiem radcą prawną AW. Sąd oddalił wniosek o odroczenie rozprawy uznając go za niezasadny. Według art. 99 i art. 109 P.p.s.a. odroczenie rozprawy może nastąpić tylko z ważnej przyczyny. Z protokołu rozprawy wynika, że skarżący KC przebywał w szpitalu do 19 listopada 2014 r. i ze względu na osłabienie wnosi o odroczenie rozprawy. Podkreślić należy, że skarżącemu została przyznana pomoc prawna w tak w formie częściowego zwolnienia od kosztów postępowania sądowego oraz ustanowienia radcy prawnego, który został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy i był obecny na rozprawie. Ponadto zgodnie z art. 107 P.p.s.a. nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Zatem wskazane okoliczności nie mogą być kwalifikowane jako ważna przyczyna powodująca odroczenie rozprawy. Sąd oddalił również wniosek Stowarzyszenia [.] o odroczenie rozprawy i zawieszenie postępowania sądowego z tego względu, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie prowadzona jest sprawa pod sygn. akt IV SA/Wa 309/14, która dotyczy umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie dostępu do akt administracyjnych w tej sprawie. Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, bowiem postępowanie udostępnienia akt administracyjnych nie ma wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy, bowiem [.] Wojewódzki Lekarz Weterynarii wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę przekazał akta administracyjne sprawy do Sądu w dniu 5 września 2013 r. i akta te w tym czasie były dostępne dla stron postępowania z wyłączeniem okresów, gdy wraz ze środkiem zaskarżenia zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie zaistniały więc podstawy do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z podanej przez Stowarzyszenie przyczyny ani też do odroczenia rozprawy, co zostało uwidocznione w protokole z rozprawy z dnia 3 grudnia 2014 r. Zaskarżona decyzja jest kolejną decyzją w sprawie, bowiem Powiatowy Lekarz Weterynarii w [.] decyzjami z dnia [.] listopada 2012 r. nr [.] i nr [.] zawiesił działanie Zakładu "[.] " s.c. Zakład [...] K i M C [.] do dnia 31 marca 2013 r. Przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność wniesienia odwołania, a sprawa prowadzona pod sygn. akt II SA/Rz 459/13, która do chwili wydania niniejszego wyroku nie została rozpoznana. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, ale to naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy. Tylko stwierdzenie, że naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się zawiadomienie organu II instancji wydane w trybie art. 10 § 1 k.p.a. z dnia 10 czerwca 2012 r., w którym pełnomocnik stron w postępowaniu administracyjnym WW został powiadomiony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w dniu 17 czerwca 2013 r. w godzinach od 8.00 do 13.00 w siedzibie Wojewódzkiego Inspektoratu Weterynarii w [.]. Zawiadomienie to zostało odebrane przez pełnomocnika w dniu 27 czerwca 2013 r., czyli po upływie terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym. Zaskarżona decyzja została wydana w dniu [.] czerwca 2013 r. Materiał aktowy dowodzi, że organ II instancji nie prowadził żadnego postępowania wyjaśniającego, co mogłoby powodować naruszenie czynnego udziału strony na każdym etapie postępowania. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wtedy, jeżeli strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest bowiem wykazanie, ze takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok WSA w Olsztynie 19.12.2013 r. sygn. akt II SA/Ol 1045/13, LEX nr 1414026). Skarżący we własnej skardze, ani następnie fachowy pełnomocnik nie poczynili takiego zarzutu, a Sąd nie będąc związany zarzutami skargi doszedł do przekonania, że opisane naruszenie przepisów postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy. [.] Wojewódzki Lekarz Weterynarii, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 13 maja 2013 r. KC "[.] " Zakład [...] s.c. w [.] od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [.] Nr [.] z dnia [.] kwietnia 2013 r. znak: [.] oraz odwołania z dnia 13 maja 2013 r. MC w imieniu "[.] " Zakład [...] s.c. w [.] od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [.] nr [.] z dnia [.] kwietnia 2013 r. znak [.] obydwie w sprawie zawieszenia działania zakładu "[.] " s.c. Zakład [...] K i MC, decyzją z dnia [.] czerwca 2013 r. Nr [.] znak: [.] utrzymał w mocy zaskarżone decyzje (podano ich numery i znaki). W skardze do Sądu pełnomocnik skarżących zarzuciła, że organ II instancji rozstrzygnął jedną decyzją dwie sprawy administracyjnej i wbrew twierdzeniom organu nie zachodziła podstawa do wydania jednej decyzji. Stosownie do art. 62 k.p.a. w sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. Przepis art. 62 k.p.a. upoważnia organ do połączenia wielu spraw administracyjnych do wspólnego rozpatrzenia w jednym postępowaniu i rozstrzygnięcia tych spraw jedną decyzją administracyjną wydaną w wyniku tego postępowania (por. wyrok WSA w Białymstoku z 9.11.2010 r. sygn. akt II SA/Bk 98/10 LEX nr 752408). Ze względu na przedmiot postępowania, który jest wspólny dla obydwu decyzji pierwszoinstancyjnych (dotyczą działania tego samego zakładu) oraz tożsamość stron postępowania i działanie organu na podstawie tych samych przepisów, Sąd uznał za nietrafny zarzut naruszenia art. 62 k.p.a. Za niezasadny Sąd uznał też zarzut skargi odnośnie braku określenia adresata decyzji przez organ odwoławczy. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., określający jeden z rodzajów dopuszczalnych rozstrzygnięć możliwy do zastosowania przez organ odwoławczy w tym przypadku utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że zwrot "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu pierwszej instancji (organu ponownie rozpatrującego sprawę). Ten skrót myślowy oznacza zatem, iż organ drugiej instancji (bądź organ ponownie rozpatrujący sprawę) doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ pierwszej instancji, czy też organ ponownie rozpatrujący sprawę. Chodzi tu zatem o rezultat co do zgodności z prawem, lecz także ze względu na kryteria celowości i słuszności rozstrzygnięcia. Utrzymać w mocy decyzję" to znaczy utrzymać w mocy jej podstawowy, konieczny element, jakim jest rozstrzygnięcie (wyrok NSA z 26.01.2011r. sygn. akt I OSK 1305/10, LEX nr 969436). Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wymienił, jakie decyzje utrzymuje w mocy, a tym samym nastąpiło określenie adresatów decyzji. Dodać wypada, że z aneksu z dnia 31.12.1998 r. do umowy spółki prawa cywilnego "[.] " zawartej w dniu 22 stycznia 1992 r. wynika, że udziałowcami tej spółki są jedynie KC i MD C (karta akt sądowych nr 121). W decyzjach Powiatowego Lekarza Weterynarii w [.] z dnia [.] kwietnia 2013 r. Nr [.] i Nr [.] r. prawidłowo jako adresaci obowiązku określonego w decyzji zostały wskazane osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. Spółka cywilna nie jest stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 29 k.p.a. Kolejnym zarzutem procesowym zawartym w skardze pełnomocnika jest naruszenie ogólnych przepisów procedury administracyjnej w tym art. 7, art. 77 k.p.a., gdyż organ nie dokonał wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, a oparł się na ustaleniach własnych, ze w dacie 4 marca 2013 r. miała miejsce produkcja z uwagi na dostępność produktu producenta. W skardze nie jest określone miejsce dostępności produktu producenta, ale w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że inspektorzy Powiatowej Stacji Sanitarno Epidemiologicznej w [.] pobrali w sieci sklepów "[.] ". Ze stanowiskiem pełnomocnika skarżących odnośnie naruszenia art. 7, art. 77 k.p.a. nie sposób się zgodzić, gdyż nie znajduje ono potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Obecny na rozprawie skarżący KC przyznał, że produkcja w zakładzie jest prowadzona. W aktach administracyjnych znajdują się dwa protokoły kontroli z dnia [.] marca 2013 r. Nr [.] z godz. 11.53 i Nr [.] określający, że kontrola trwała od godz. 17.56 do 18.20. Z pierwszego protokołu wynika, że zakład był zamknięty, a z drugiego wynika, że MC odmówiła przeprowadzenia kontroli weterynaryjnej i zamknęła drzwi do zakładu. Stosownie do art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010 r. nr 112, poz. 744 ze zm.) pracownicy Inspekcji oraz osoby wyznaczone na podstawie art. 16 i 18 w zakresie wykonywanych czynności, mają prawo w każdym czasie do przeprowadzenia kontroli zakładów (pkt 1 ust. 3); pobierania nieodpłatnie próbek do badań produktów przeznaczonych do przechowywania, umieszczania na rynku lub transportowanych (lit. b, pkt 3 ust. 3); żądania pisemnych lub ustnych informacji w zakresie objętym kontrolą (pkt 4 ust. 3); żądania okazywania i udostępniania dokumentów lub danych informatycznych w zakresie, o którym mowa w pkt 4 (pkt 5 ust. 3). Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust. 3, podmioty kontrolowane są obowiązane zapewnić pracownikom Inspekcji oraz osobom wyznaczonym na podstawie art. 16 i art. 18 pomoc niezbędną do wykonywania ich obowiązków. Z art. 79 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.) wynika, że zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się w przypadku, gdy kontrola ma być przeprowadzona na podstawie bezpośrednio stosowanych przepisów powszechnie obowiązującego prawa wspólnotowego albo na podstawie ratyfikowanej umowy międzynarodowej. Podstawą działania organów w niniejszej sprawie stanowi rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz UE L 165 z 30.04.2004) zwane dalej rozporządzeniem nr 882/2004. Natomiast w ustawie z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r. nr 17, poz. 127 ze zm.) w art. 6 i 7 w zw. z art. 1 ust. 2 określono właściwość organów inspekcji weterynaryjnej. Z przywołanych przepisów wynika, że Inspekcja ma prawo w każdym czasie przeprowadzić kontrolę podmiotu, objętego tego rodzaju nadzorem, a obowiązkiem podmiotu kontrolowanego jest współpracować przy wykonywaniu kontroli przez pracowników Inspekcji Weterynaryjnej. Tym przepisom uchybili skarżący, jako podmioty prowadzące działalność gospodarczą pod nazwą "[.] " Zakład [...] s.c. w [.]. Z oświadczenia pełnomocnika organu złożonego na rozprawie wynika, że pracownicy Inspekcji wielokrotnie starali się przeprowadzić kontrole zakładu, które nie dochodziły do skutku, a w przypadku terminów kontroli wyznaczane przez organ skarżący wnioskowali o ich zmianę. Obecny na rozprawie skarżący oświadczył, że do kontroli zakładu doszło na dwa miesiące przed rozprawą. Kontrola była, więc przeprowadzona już po upływie terminu to jest 31 grudnia 2013 r. wyznaczonego zaskarżoną decyzją dla zawieszenia działania zakładu. Z art. 19d ust. 4 wyż. cyt. ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej wynika, że jeden egzemplarz protokołu kontroli przekazuje się podmiotowi kontrolowanemu za pokwitowaniem, drugi włącza się do akt kontroli. Czynione organowi zarzuty o nieudostępnieniu protokołów kontroli są niezasadne, bowiem za niesporną okoliczność należy uznać, że nie doszło do przeprowadzenia kontroli przez organy Inspekcji Weterynaryjnej w sposób określony przepisami ustawy. Skarżący w osobistej skardze do Sądu stwierdzili, że organ II instancji nie przeprowadził w sprawie żadnych kontroli w ramach postępowania wyjaśniającego, zaś organ I instancji od 2012 r. nie zawiadomił skutecznie strony o planowanej kontroli jak również nie udostępnił jakiegokolwiek protokołu z czynności kontrolnych. Z przepisów ustawy wynika, w jakiej kategorii laboratoriach mogą być przeprowadzane badania pobranych próbek. Skarżący mogą przeprowadzać badania we własnym zakresie, ale wiążące dla postępowania administracyjnego z mocy art. 80 k.p.a. są wyniki badań próbek pobranych przez pracowników Inspekcji Weterynaryjnej, gdyż organy te, stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej realizują zadania z zakresu ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego. W świetle art. 7 i art. 77 k.p.a nie budzi wątpliwości Sądu, że to na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek przeprowadzenia zgodnego z przepisami prawa postępowania wyjaśniającego i na tej podstawie ustalenia stanu faktycznego sprawy, który wyznacza granice dla zastosowania przepisów prawa materialnego obowiązujących na dzień wydania decyzji administracyjnej. Stwierdzić jednak należy, że w określonego rodzaju sprawach ze względu na ich przedmiot, strona nie jest zwolniona z lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, do których tylko ona ma dostęp. Skoro dysponentem obiektu, w którym znajduje się zakład "[.] " są skarżący, to w ich interesie jest udostępnienie zakładu w takim zakresie, jak tego wymaga kontrola Inspekcji Weterynaryjnej. Uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli wyklucza stwierdzenie, że działalność gospodarcza w tym przypadku polegająca na produkcji sera twarogowego prowadzona jest zgodnie z przepisami prawa żywnościowego (szczegółowo opisanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) na poszczególnych etapach produkcji. Z okoliczności niepoddawania się kontroli prowadzący działalność gospodarczą nie mogą oczekiwać akceptacji takiej postawy przez organy Inspekcji Weterynaryjnej. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, który stanowił podstawę do zastosowania art. 54 ust. 2 pkt e rozporządzenia nr 882/2004. Organ, jako środek zaradczy zastosował zawieszenie działania zakładu. W katalogu środków zaradczych spośród, których mógł wybierać organ jest to środek najmniej dotkliwy dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Prawidłowo też organ wyjaśnił skarżącym, że zastosowany przez organ I instancji w decyzji tego organu rygor natychmiastowej wykonalności z art. 108 § 1 k.p.a. może być kwestionowany tylko w odwołaniu od decyzji. Rozstrzygnięcie o rygorze natychmiastowej wykonalności nie może być przedmiotem odrębnego zażalenia. Ponadto zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności zostało uzasadnione przez organy orzekające. Mając na względzie stan faktyczny sprawy uwzględniony przez organy orzekające w kontekście zawartego rozstrzygnięcia w kwestionowanej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Bez wpływu na wynik sprawy pozostają opisane naruszenia procedury, gdyż nie miały one wpływu na wynik postępowania. Sąd ponadto zwraca uwagę, że ocena dotyczy okresu, zawieszenia działania, który upłynął 31 grudnia 2013 r., a obecny na rozprawie skarżący oświadczył, że działalność produkcyjna jest prowadzona. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną. O wynagrodzeniu dla radcy prawnego ustanowionego w ramach pomocy prawnej Sąd orzekł na podstawie art. 250 P.p.s.a.