II SA/Gl 1799/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A" w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko 1) uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję kasacyjną z dnia [...] r., znak: [...], wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Decyzją tą organ II instancji uchylił decyzję Burmistrza Z. z dnia [...] roku odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na budowie kolei linowej krzesełkowej w masywie [...] w K. (w miejsce istniejących orczykowych wyciągów narciarskich V i VI) i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Decyzja organu I instancji odmawiająca ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedmiotowego przedsięwzięcia została wydana w związku z brakiem uzgodnienia warunków jego realizacji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. W postanowieniu z dnia [...] r. organ ten stwierdził bowiem, że sporządzony przez inwestora raport oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia na środowisko nie został w należyty sposób uzupełniony o wskazane przez niego dane dotyczące obszarów chronionych, na których miała zostać zrealizowana inwestycja. Dane te dotyczyły lokalizacji siedlisk przyrodniczych i środowisk wskazanych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 listopada 2009 r. nr 2009/147/WE w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz. U. UE. L z 2009r., Nr 20, s. 7) – zwanej I dyrektywą ptasią oraz dyrektywy Rady z dnia 21 maja 1992 r. nr 92/43/WE w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory ( Dz. U. UE. L. z 1992 r. Nr 206, s. 7 ) - zwanej II dyrektywą siedliskową. Powodem uchylenia przez WSA w Gliwicach przedmiotowego orzeczenia było naruszenie przez Kolegium art. 138 § 2 k.p.a. W przekonaniu WSA w okolicznościach niniejszej sprawy nie mogło bowiem dojść do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia z jedynym wskazaniem dotyczącym ponownego uzgodnienia planowanej inwestycji z RDOŚ. Z uzasadnienia decyzji SKO w B. wynikało bowiem, że organ ten uznał za zasadne zarzuty wnoszącego odwołanie inwestora – "A" S.A. skierowane pod adresem niezaskarżalnego postanowienia RDOŚ w K., a samo to postanowienie za wydane z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. W związku z tym Kolegium nakazało Burmistrzowi Miasta Z. ponowne wystąpienie do RDOŚ o wydanie postanowienia uzgadniającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Stanowiska tego nie podzielił skład orzekający Sądu stwierdzając, że skoro Kolegium uznało niezaskarżalne postanowienie RDOŚ z dnia [...]roku za wydane z naruszeniem prawa to winno ono sprawę rozstrzygnąć merytorycznie. WSA dodał też, że niewątpliwie zarzuty wobec niezaskarżalnego postanowienia mogły zostać stosownie do art. 142 k.p.a. podniesione tylko w odwołaniu i do tych o zarzutów organ odwoławczy winien był odnieść się w uzasadnieniu swojej decyzji, a w konsekwencji skutkować to winno merytorycznym rozpoznaniem sprawy (bez uwzględnienia treści postanowienia). Kontrolowaną w aktualnym postępowaniu decyzją z dnia [...]roku SKO w B. po rozpatrzeniu odwołania "A" S.A. uchyliło decyzję Burmistrza Z. z dnia [...] roku, nr [...] i określiło środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W podstawie prawnej tej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 41 ust. 1 pkt 1, art. 46, art. 48, art. 52, art. 56 b ustawy Prawo ochrony środowiska ( w brzmieniu sprzed dnia 15 listopada 2008 r. przyp. Sąd). W punkcie I tej decyzji wskazał on, że zamierzenie inwestora jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Rady Gminy w J. z dnia [...]r., nr [...], który na przedmiotowym terenie jako przeznaczenie uzupełniające dopuszcza wyciągi narciarskie orczykowe i linowe. Teren, na którym jest planowane to przedsięwzięcie jest zaś aktualnie użytkowany jako ośrodek narciarski, w którego skład wchodzą m.in. kolei linowa krzesełkowa oraz wyciągi orczykowe i trasy zjazdowe. W punkcie II sentencji Kolegium określiło warunki wykorzystania terenu w trakcie realizacji inwestycji oraz w trakcie eksploatacji wyciągu. W punkcie tym organ nakazał realizację przedsięwzięcia zgodnie z wariantem przedstawionym w raporcie oddziaływania na środowisko z kwietnia 2008 roku z późniejszymi uzupełnieniami. Wariant ten przewidywał demontaż istniejących wyciągów orczykowych i budowę w jego miejsce kolei linowej krzesełkowej. Ponadto w tej części sentencji organ zmieścił szereg nakazów dotyczących sposobu prowadzenia prac mających na celu ograniczenie ich ujemnego wpływu na środowisko przyrodnicze. W odniesieniu do fazy użytkowania wyciągu organ zezwolił na jego eksploatację wyłącznie w porze dziennej w okresie zimowym oraz przy pokrywie śnieżnej pow. 50 cm. W punkcie III Kolegium określiło wymagania dotyczące ochrony środowiska zamieszczając w nim nakazy dotyczące budowy wyłącznie wyciągu krzesełkowego w miejsce istniejących dwóch wyciągów orczykowych oraz wymogi dotyczące prac projektowych. W punkcie VI sentencji decyzji SKO nakazało m.in. by przed przystąpieniem do wykonywania robót "zinwentaryzować ewentualne stanowiska chronionych gatunków roślin" (...) "aby w tracie budowy nie pogorszyć ich warunków środowiskowych". Nakazało także sporządzenie takiego harmonogramu i sposobu prowadzenia prac aby zapewniał on "możliwość ucieczki zwierząt z terenu robót, eliminując bariery oraz pułapki". W punkcie IX decyzji nałożono na inwestora obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej. W wielostronicowym uzasadnieniu organ szczegółowo omówił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, w tym przebieg postępowania uzgodnieniowego prowadzonego wpierw z udziałem Wojewody [...], a następnie RDOŚ w K. Wskazał także na okoliczności w jakich wydane zostało postanowienie RDOŚ z dnia [...]roku, a w konsekwencji tego decyzja Burmistrza Z. z dnia [...] roku odmawiająca ustalenia środowiskowych uwarunkowań planowanego przedsięwzięcia. Kolegium opisało także treść odwołania wniesionego przez "A" S.A. W szczególności wskazało, że zdaniem odwołującego się inwestora wykonane zostały wszelkie wymagane prawem czynności i wykonano wszelkie opracowania, badania oraz uzgodnienia. W przekonaniu wnoszącego odwołanie zastrzeżenia podniesione w uzasadnieniu postanowienia RDOŚ nie znajdowały zaś oparcia w przepisach prawa i w znacznej części były niemożliwe do spełnienia. Następnie Kolegium wskazało, że po wyroku WSA w Gliwicach z dnia 23 stycznia 2013 roku uchylającym jego poprzednią decyzję wpłynął do niego wniosek "B" Sp. z o.o. z siedzibą w I., w którym poinformowano go, że Spółka ta przejęła ogółu praw i obowiązków, jakie przysługiwały "A" S.A. w postępowaniu toczącym się w przedmiotowej sprawie. Umową z dnia [...]roku. Spółka ta nabyła bowiem od "A" S.A. zorganizowaną część przedsiębiorstwa, a to "C" w K. i weszła zgodnie z art. 55² k.c. w ogól praw i obowiązków, jakie przysługiwały jej poprzednikowi prawnemu. Zdaniem Kolegium należało przychylić się do wniosku "B" Sp. z o.o. Jednocześnie organ ten uznał za nieuzasadnione stanowisko strony postępowania Stowarzyszenia [...] z siedzibą w B., które domagało się w tej sytuacji umorzenia postępowania dowodząc, że w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 30 § 4 k.p.a. Zdaniem SKO uprawnienia wynikające decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach są zbywalne i w związku z tym mogą być one przeniesione na inny podmiot. Wobec tego nie ma też przeszkód aby w toku postępowania zmierzającego do wydania takiej decyzji w prawa dotychczasowego wnioskodawcy wstąpił inny podmiot, który tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie kupił nieruchomość, na której ma zostać zrealizowane przedsięwzięcie. Organ wskazał także na art. 56 b Prawa ochrony środowiska nakładający na organ, który wydal decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązek jej przeniesienia na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmie on warunki zawarte w tej decyzji. Odnosząc się do meritum rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań jest możliwa w sytuacji: gdy z postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, a wnioskodawca nie wyrazi zgody na wariant dopuszczony przez organ, bądź gdy inwestycja jest niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego oraz gdy któryś z organów uzgadniających odmówił uzgodnienia decyzji. Tym samym decyzję organu I instancji SKO uznało za prawidłową. Następnie organ stwierdził, że odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar [...]może mieć miejsce tylko w przypadku, gdy z oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia wynika, że może ono znacząco oddziaływać na ten obszar. Ważną rolę odgrywa przy tym treść raportu oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...], co nie wyklucza posługiwania się także innymi środkami dowodowymi. Postępowanie takie musi być jednak zgodne z przepisami k.p.a., a organ nie może powoływać się na własne dane czy też podważać dane wskazane przez wnioskodawcę. Postępowanie prowadzone przez RDOŚ ograniczało się natomiast w zasadzie do prowadzenia korespondencji z inwestorem i zdaniem Kolegium nie zapewniono w jego trakcie czynnego w nim udziału stron postępowania. Jeżeli organ uznał, że sporządzony w sprawie raport był niewystarczający to winien obok wezwania inwestora do jego uzupełnienia przeprowadzić także rozprawę administracyjną. Odnosząc się do szczegółowych zastrzeżeń podniesionych przez RDOŚ w stosunku do sporządzonego raportu Kolegium uznało, że brak było podstaw domagania się przez organ uzgadniający zamieszczenia w nim informacji dotyczących skumulowanego wpływu planowanego przedsięwzięcia i inwestycji już zrealizowanych. Nie było także zasadne domaganie się przez RDOŚ przedstawienia w formie graficznej miejsc wykonywania określonych prac celem określenia odległości od cennych przyrodniczo elementów środowiska, bowiem inwestor został zwolniony od tego obowiązku postanowieniem Burmistrza Z. z dnia [...] r. Mając powyższe na uwadze SKO uznało, że postanowienie RDOŚ zostało wydane z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej oraz z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Stwierdziło też, że o ile raport w jego pierwotnej wersji posiadał braki to po jego czterokrotnym uzupełnieniu posiada on wszystkie elementy wymagane wspomnianym postanowieniem Burmistrza Z. Po tych uwagach odnoszących się do odmownego postanowienia RDOŚ SKO podało, że w mając na uwadze istniejące zagospodarowanie przedmiotowego terenu, w tym istniejące wyciągi orczykowe należało stwierdzić, że budowa kolei linowej krzesełkowej nie spowoduje istotnego zwiększenia negatywnego wpływu na środowisko pod warunkiem zastosowania rozwiązań technicznych i technologicznych przewidzianych w raporcie. Konieczność budowy podpór i związana z tym potrzeba użycia ciężkiego sprzętu będzie zaś działaniem krótkotrwałym. Przy właściwej organizacji robót nie nastąpią też ograniczenia terenów lęgowych czy żerowiskowych, a głównym oddziaływaniem na faunę zarówno w fazie realizacji i eksploatacji będzie oddziaływanie akustyczne. Kolegium podzieliło stanowisko zajęte przez autorów raportu oraz opracowanych w sprawie dokumentów, że z uwagi na lokalizację przedsięwzięcia oraz planowany zakres prac nie, a także przewidywaną eksploatację wyciągu tylko w okresie zimowym planowana inwestycja nie będzie miała znaczącego oddziaływania na obszary chronione w tym obszar [...] oraz [...] oraz na funkcjonowanie regionalnych korytarzy ekologicznych. Przedsięwzięcie w przekonaniu SKO będzie miało największy wpływ na środowisko w okresie jego realizacji i z tego względu w tym czasie winny zostać dotrzymane warunki dotyczące właściwej organizacji robót budowlanych i bazy materiałowo-sprzętowej oraz czasu pracy, a także winna być ograniczona emisja hałasu i substancji pyłowo-gazowych do środowiska i wyeliminowane ryzyko skażenia wód i gruntów . Według raportu wymiana wyciągów orczykowych na kolej krzesełkową nie zwiększy też ruchu narciarzy na stoku. SKO stwierdziło, że uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia określiło w oparciu o informacje zawarte w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także w oparciu o informacje i wyjaśnienia przekazane przez wnioskodawcę w toku prowadzonego postępowania, uwagi i zapytania sformułowane przez RDOŚ oraz opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z., jak też ustalenia planu miejscowego dla obszaru Gminy J. Odnosząc się do zarzutów kierowanych pod adresem raportu oraz prowadzonego postępowania podniesionych przez [...] z siedzibą w B. Kolegium uznało je za niezasadne. Wskazało m.in., że bez znaczenia w sprawie jest ograniczenie wydawanej decyzji środowiskowej tylko do jednego etapu inwestycji (zdaniem Stowarzyszenia "A" S.A. planowało także rozbudowę bazy noclegowej ośrodka [...], niwelację stoku i wycinkę drzew na potrzebę poszerzenia czarnej trasy narciarskiej) oraz nie podzieliło poglądu, że budowa wyciągu krzesełkowego w miejsce wyciągów orczykowych jest nierozerwalnie związana z modernizacją bazy noclegowej czy niwelacją stoków. Organ uznał także za chybione stanowisko Stowarzyszenia, w kwestii umorzenia przedmiotowego postępowania wskazując, że prawo takie nie przysługiwało podmiotowi uczestniczącemu w postępowaniu na prawach strony. Dodało, że ewentualna kwestia rozpoczęcia robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji środowiskowej i uzyskaniem pozwolenia na budowę podlega ocenie organów nadzoru budowlanego, a sama decyzja środowiskowa nie pozwala na rozpoczęcie robót budowlanych. Usunięcie drzew z terenu przyszłej inwestycji nie dowodzi zaś rozpoczęcia prac budowlanych i wymagało uzyskania odrębnej decyzji w trybie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Organ uznał także za niezasadne zarzuty zgłoszone przez Stowarzyszenie w stosunku do sporządzonego w sprawie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W szczególności w jego ocenie nie były trafne zarzuty dotyczące naruszenia dyrektywy siedliskowej oraz braku uwzględnienia w raporcie oddziaływań skumulowanych. Dyrektywa siedliskowa, podobnie jak inne dyrektywy nie może być bowiem stosowana wprost gdyż jest kierowana do państw członkowskich i nie może stanowić podstawy do nakładania obowiązków na strony postępowania. Obowiązek uwzględnienia skumulowanych oddziaływań - zdaniem SKO - mógłby wynikać zaś ewentualnie z zastosowania § 4 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2004 r., zgodnie z którym sumuje się parametry charakteryzujące skalę przedsięwzięcia odnoszące się do istniejących i planowanych przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu. W przypadku planowanego przedsięwzięcia sytuacja taka nie będzie jednak miała miejsca bowiem istniejące wyciągi orczykowe zostaną zastąpione wyciągiem krzesełkowym. Kolegium nie zgodziło się także ze stanowiskiem Stowarzyszenia, że do przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na obszar [...] należało dysponować wiadomościami specjalnymi. Zgadzając się ze stwierdzeniem, że członkowie Kolegium nie posiadają szczegółowej wiedzy dotyczącej siedlisk i zachowań zwierząt występujących na obszarze oddziaływania inwestycji organ uznał jednak, że nie wykluczało to jego możliwości orzekania w przedmiotowej sprawie i wskazał na związanie go wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 23 stycznia 2013 roku. Zauważył też, że pominięcie w raporcie jakiegoś gatunku roślin czy zwierząt występujących w masywie [...] nie może stanowić samoistnej przesłanki odmowy wydania decyzji środowiskowej. Nie jest też rolą organu administracji prowadzenie polemiki z autorem raportu co do zastosowanej metodologii przeprowadzonej inwentaryzacji przyrodniczej. Organ stwierdził wreszcie, że w sprawie prowadzone było postępowanie w dotyczące przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a nie postępowanie w sprawie oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...]. Skargę na tę decyzję, podobnie jak na poprzednią decyzję SKO, wniosło [...] z siedzibą w B. domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Pod adresem zaskarżonej decyzji Stowarzyszenie skierowało szereg zarzutów. W przekonaniu Stowarzyszenia zaskarżona decyzja została wydana w pierwszym rzędzie z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem orzekający w sprawie członkowie Kolegium podlegali wyłączeniu od jej załatwienia, gdyż orzekali oni w tożsamym składzie wydając decyzję uchyloną wyrokiem WSA z dnia 23 styczni 2013 roku. Po drugie zdaniem strony skarżącej SKO nie wywiązało się z nałożonego na niego przez Sąd obowiązku merytorycznego rozpatrzenia sprawy oraz nie uzasadniło szczegółowo dlaczego nie uwzględniło postanowienia RDOŚ. Wbrew stanowisku Kolegium RDOŚ wielokrotnie wskazywał wnioskodawcy, że informacje zawarte w raporcie powinny bazować na identyfikacji uwarunkowań przyrodniczych. Zdaniem Stowarzyszenia co do zasady zgodnie z art. 33 ustawy o ochronie przyrody nie można wydać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszar [...], tym samym dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy konieczne było dysponowanie raportem, który w wyczerpujący sposób uzasadniłby wybrany przez inwestora wariant realizacji przedsięwzięcia oraz był oparty na prawidłowej inwentaryzacji przyrodniczej. W ocenie Stowarzyszenia postanowienie RDOŚ i decyzja Burmistrza Z. były zgodne z przepisami art. 7 i art. 77 k.p.a. SKO nie uwzględniło natomiast wniosku Stowarzyszenia o przeprowadzenie w sprawie dowodu z opinii biegłego, który dokonałby inwentaryzacji przyrodniczej i ocenił wpływ przedsięwzięcia na obszar [...], a w miejsce tego oparło się tylko na raporcie przedłożonym przez inwestora. W podsumowaniu swoich wywodów skarżące Stowarzyszenie podzieliło zastrzeżenia zgłoszone przez RDOŚ do raportu i uzupełniającej dokumentacji przedłożonej przez inwestora stwierdzając, że Kolegium nie podważyło prawidłowości stanowiska organu uzgadniającego. Co do zasady strona skarżąca podzieliła jednocześnie zastrzeżenia SKO dotyczące braku możliwości zgłoszenia przez nią wniosku o umorzenie postępowania, wskazała jednak, że w swoich wystąpienia zwracała jedynie organowi uwagę na potrzebę wydania takiego orzeczenia z urzędu. W przekonaniu strony skarżącej wskazane w decyzji SKO uwarunkowania środowiskowe określone zostały w sposób bardzo ogólnikowy co pozwala na dużą dowolność realizacji inwestycji. Skarżące Stowarzyszenie wskazało wreszcie, że w miejsce dotychczasowego inwestora weszła "B" Sp. z o.o., co w jego ocenie winno skutkować bezprzedmiotowością postepowania, bowiem Spółka ta nie mogła zastąpić "A" S.A. ani na zasadzie sukcesji generalnej, ani też na zasadzie następstwa szczególnego. Strona skarżąca zwróciła uwagę, że prawa i obowiązki wynikające z ostatecznej decyzji środowiskowej mogą być niewątpliwie przenoszone i są zbywalne, nie dotyczy to jednak przenoszenia uprawnień procesowych czy ekspektatyw praw materialnych. Sytuacje zaś, w których przewidziano możliwość sukcesji praw i obowiązków publicznoprawnych bez dodatkowych wymagań w tym zakresie, należy traktować jako rzadkie wyjątki wprost wyrażone w przepisach obowiązującego prawa. Zdaniem Stowarzyszenia zaskarżona decyzja zawiera również brak formalny, bowiem nie został podpisany dołączony do niej obligatoryjny załącznik w postaci charakterystyki przedsięwzięcia. W odpowiedzi na skargę SKO w B. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w obszernym uzasadnieniu swojej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 31 marca 2014 roku do argumentacji skargi odnieśli się uczestnicy postępowania "B" Sp. z o.o. oraz [...] z siedzibą w K. reprezentowani przez radcę prawnego K. L. W piśmie tym wnieśli oni o oddalenie skargi w całości i zasadzenie kosztów postępowania. Do pisma tego odniosło się z kolei [...] w B., zastępowane przez radcę prawnego B. F., w piśmie z dnia 14 kwietnia 2014 roku. złożonym już po zamknięciu rozprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga musiała odnieść skutek, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, że w związku z wymienionym na wstępie wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 23 stycznia 2013 roku, sygn. akt II SA/Gl 949/12, kontrolując zaskarżoną decyzję należało mieć na uwadze, zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 ze zm. ) - dalej zwanej p.p.s.a., iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tym orzeczeniu sądu wiązały w sprawie skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Oddziaływanie orzeczenia sądu administracyjnego obejmuje bowiem także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Związanie samego zaś sądu oznacza, że jest on zobowiązany w pełnym zakresie do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu poglądowi. Przez ocenę prawną, o której stanowi art. 153 p.p.s.a. należy rozumieć natomiast osąd dotyczący zarówno stanu faktycznego sprawy, jak i wykładni przepisów prawa materialnego oraz procesowego, czy wreszcie kwestie związane z zastosowaniem określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1597/06, LEX nr 320090). W orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (zob.: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004 r., s. 219 i n.). Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania wytyczają natomiast kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1377/05, LEX nr 281309). W związku ze związaniem Sądu oraz organu oceną prawną i wskazaniami co dalszego postępowania podkreślenia wymaga, że w omawianym wyroku WSA w Gliwicach nie wypowiedział się w kwestii zgodności z prawem niezaskarżalnego postanowienia RDOŚ odmawiającego uzgodnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sąd ten nakazał natomiast organowi odwoławczemu w związku z zakwestionowaniem przez niego zasadności postanowienia RDOŚ samodzielne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. W drugiej kolejności wskazać należy, że chybionym był zarzut strony skarżącej naruszenia przez SKO w B. przepisów nakazujących wyłączenie członków kolegialnego organu odwoławczego od orzekania w sprawie w przypadku wydania przez nich wcześniej decyzji administracyjnej, która została uchylona przez sąd administracyjny. Żaden przepis art. 24 czy art. 27 k.p.a. nie przewiduje bowiem wyłączenia członka organu Kolegialnego od udziału w sprawie w opisanej sytuacji. W szczególności zastosowania nie znajdzie tutaj art. 24 pkt 5 w zw. z art. 27§ 1 i 1a k.p.a. Podzielić przyjdzie zatem w całej rozciągłości stanowisko uczestników postępowania "B" Sp. z o.o. oraz [...]. zajęte w piśmie procesowym z dnia 31 marca 2014 r. Przechodząc po tych ustaleniach do kontroli zaskarżonego aktu stwierdzić przyjdzie, że postępowanie w sprawie wydania przedmiotowej decyzji zostało wszczęte na wniosek "A" S.A. złożony w dniu [...] r. złożony w trybie obowiązującego wówczas art. 46a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62 poz. 627 ze zm.). W związku z treścią art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) wszczęte postępowanie toczyło się w oparciu o przepisy dotychczasowe zawarte w rozdziale 2 działu VI ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm. - aktualnie j.t. Dz. U. z 2013 r. , poz. 1237), z tym, że dotychczasowe kompetencje organów określonych w pkt 1 i 2 tego przepisu przejęli odpowiednio Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska i regionalni dyrektorzy ochrony środowiska. Wskazać też przyjdzie, co w sprawie miało istotne znaczenie, że stosownie do art. 153 ust. 2 cyt. ustawy na postanowienia m.in. regionalnych dyrektorów ochrony środowiska nie przysługiwało zażalenie. Wskazane we wniosku przedsięwzięcie zostało wymienione w § 3 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), które to rozporządzenie znajdowało zastosowanie w sprawie w oparciu o wspomniany wyżej art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku. Zgodnie z ówczesną nomenklaturą inwestycja ta została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których mógł być wymagany obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Na marginesie przyjdzie dodać, że stosownie do § 3 ust. 1 pkt 49 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), które zastąpiło rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r., wyciągi narciarskie oraz urządzenia im towarzyszące zostały zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wreszcie wskazać należy, że teren projektowanej inwestycji znajduje się w obszarze [...] i został w 2008 r. zakwalifikowany jako [...] oraz [...], aczkolwiek postępowanie w sprawie nie toczyło się w oparciu o przepis art. 46 ust. 1 pkt 2 lecz pkt 1 Prawa ochrony środowiska. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, podobnie jak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanych w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) było wymagane w przypadku realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko bądź innego planowanego przedsięwzięcia, które nie było bezpośrednio związane z ochroną obszaru [...] lub nie wynikało z tej ochrony, jeżeli mogło ono znacząco oddziaływać na ten obszar. Przy czym pod pojęciem przedsięwzięcia rozumiane było zamierzenie budowlane lub inna ingerencja w środowisko polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu wymagająca m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 46 ust. 2 Prawa ochrony środowiska). Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (odmiennie niż to ma miejsce na gruncie aktualnie obowiązujących przepisów) każdorazowo wymagało przeprowadzania postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, przy czym w przypadku przedsięwzięć wskazanych w § 3 rozporządzenia RM z 9 listopada 2004 roku (mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu mógł być wymagany ) postępowanie to mogło mieć charakter uproszczony, jeżeli organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w drodze postanowienia nie stwierdził obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W kontrolowanej sprawie Burmistrz Z. po zasięgnięciu opinii Wojewody [...] oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. postanowieniem z dnia [...] r. wydanym w oparciu o art. 51 ust. 2 i 3 Prawa ochrony środowiska stwierdził obowiązek sporządzenia przedmiotowego raportu oraz określił jego zakres. W związku z argumentacją, jaką posłużyło się SKO w uzasadnieniu swojej decyzji zauważyć jednak należy, że organ I instancji wyraźnie wskazał na konieczność uwzględnienia obligatoryjnego unormowania zamieszczonego w art. 52 ust. 1b omawianej ustawy, zgodnie z którym informacje zawarte w raporcie, o których mowa w ust. 1 pkt 4 -7, powinny uwzględniać oddziaływanie analizowanych wariantów w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar [...]. Zgodnie zaś ze wskazanym pkt 6 ust. 1 tego artykułu opis przewidywanych znaczących oddziaływań przedsięwzięcia na środowisko winien obejmować także m.in. oddziaływania skumulowane. W tym miejscu stwierdzić trzeba, że niezrozumiałe było powołanie się przez Kolegium na § 4 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2004 roku w kwestii nakazanej przez RDOŚ potrzeby przeprowadzania analizy skumulowanych oddziaływań na środowisko nie tylko planowanego ale także innych zrealizowanych już przedsięwzięć w masywie [...]. Powołany przez organ przepis odnosił się bowiem do kwestii kwalifikowania przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego obowiązek sporządzenia raportu mógł być wymagany, a nie do wymagań dotyczących treści raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Przesłanki jakie właściwy organ winien wziąć pod uwagę wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zostały określone w przepisie art. 56 omawianej ustawy. Zgodnie z jego ust. 1 wydanie takiej decyzji następowało po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli został on uchwalony (poza przypadkami realizacji dróg krajowych). Stosownie zaś do art. 56 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska właściwy organ wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, brał pod uwagę: 1) uzgodnienia organów, o których mowa w art. 48 ust. 2 ( w tym zgodnie z art. 153 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku regionalnego dyrektora ochrony środowiska), 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, oraz 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; Przesłankę do wydania decyzji odmownej ustawodawca zamieścił w przepisie art. 55 ustawy, a był nią brak zgody wnioskodawcy na inny, zaproponowany przez organ wariant przedsięwzięcia. W tym miejscu zwrócić przyjdzie uwagę, na przepis art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o chronię przyrody ( j.t. Dz. U. z 2013r. , poz. 627 ze zm.), który zabrania, z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru [...], w tym w szczególności: 1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar [...] lub 2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar [...], lub 3) pogorszyć integralność obszaru [...] lub jego powiązania z innymi obszarami. Analiza wcześniej wskazanych przepisów dowodzi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana przez właściwy organ winna określać uwarunkowania środowiskowe dla wnioskowanego przedsięwzięcia ustalone wyłącznie w oparciu o wyniki uzgodnień i opinii, a także ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach co do zasady nie posiada zatem kompetencji do samodzielnej oceny, czy dane przedsięwzięcie może być realizowane ze względu na sprzeczność z innymi przepisami, w tym wskazanymi wyżej przepisami o ochronie przyrody (tak: wyrok m.in. WSA w Krakowie z dnia 27 listopada 2012 r. II SA/Kr 1349/12, LEX nr 1240968). Brak jest bowiem przepisu zamieszczonego w ustawie Prawo ochrony środowiska, jak i obowiązującej ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku (...), który dawałby organowi właściwemu do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach kompetencje do badania czy zamierzone przedsięwzięcie zgodne jest z szeroko rozumianym prawem. W tej sytuacji prawidłowo zatem Kolegium uznało związanie Burmistrza Z. postanowieniem RDOŚ negatywnie uzgadniającym decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia. RDOŚ stosownie do art. 91 pkt 2a tej ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku jest bowiem organem w zakresie ochrony przyrody i bez wątpienia posiadał kompetencje do badania zgodności zamierzonego przedsięwzięcia z przepisami ustawy o ochronie przyrody, w tym w szczególności z jej art. 33 i art. 34. Ze stanowiska takiego Kolegium nie wyciągnęło jednak konicznych wnioskowo. Kierując się wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu prawomocnego wyroku wydanego w sprawie II SA/Gl 949/12, ponownie rozpatrując sprawę SKO w B. w związku z zakwestionowaniem przez niego treści niezaskarżalnego postanowienia RDOŚ miało obowiązek merytorycznego rozstrzygnięcia zarzutów podniesionych w odwołaniu inwestora wobec tego postanowienia. W szczególności organ ten ustalając samodzielnie "środowiskowe ramy" dla zamierzenia inwestora wiążące inne organy administracji miał obowiązek zbadania zgodności zamierzenia inwestora ze wspomnianymi przepisami art. 33 i art. 34 ustawy o ochronie przyrody. Obowiązku tego Kolegium nie wywiązało się w sposób należyty bowiem nie rozstrzygnęło m. in. podstawowej kwestii czy w toku realizacji inwestycji oraz eksploatacji zrealizowanego wyciągu dojdzie do znaczącego negatywnego oddziaływania na siedliska i gatunki priorytetowe występujące w [...] oraz [...], o czym jest mowa w art. 34 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Analizując treść wystąpień kierowanych przez RDOŚ do "A" S.A. oraz udzielanych przez ten podmiot odpowiedzi, a także uzasadnienia postanowienia RDOŚ Kolegium winno mieć zatem na uwadze treść tego przepisu. W przypadku niedysponowania przez organ specjalistyczną wiedzą dotyczącą omawianych zagadnień organ odwoławczy winien był, jak zasadnie wskazano w skardze, zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii w trybie art. 84 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wbrew nakazowi zawartemu w prawomocnym zapadłym w sprawie wyroku WSA w Gliwicach w istocie pobieżnie jedynie zweryfikowało zasadność postanowienia RDOŚ. W szczególności mimo zgłoszenia przez RDOŚ konkretnych zarzutów dotyczących przedłożonego przez "A" S.A. treści raportu oddziaływania inwestycji na środowisko oraz dokumentów uzupełniających organ ten nie rozważył i nie wyjaśnił większości spornych kwestii. Z treści wielostronicowego uzasadnienia wynika natomiast, że organ nie oceniał zasadności samych zarzutów organu uzgadniającego, a jedynie stwierdził, iż żądania uzupełnienia przedłożonego raportu nie miały oparcia w postanowieniu Burmistrza Z. z dnia [...] roku oraz przepisach prawa. Kolegium nie zanalizowało też czy przedłożony raport odpowiadał warunkom określonym w art. 52 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Tymczasem skoro ustalenia tego raportu miały pozwolić na określenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oraz rozwiać wątpliwości związane z dopuszczalną przepisami ingerencję tego przedsięwzięcia na obszar [...], a organ uzgadniający uznał je za niewystarczające, to obowiązkiem organu odwoławczego było dokonanie oceny prawnej w tym zakresie i wyjaśnienie swojego stanowiska w sposób umożliwiający jego weryfikację. Mając na uwadze podniesione przez RDOŚ zarzuty należało w szczególności stwierdzić czy raport odpowiada na wszystkie stawiane przez organ uzgadniający pytania, czy metodyka przeprowadzonych badań była prawidłowa, a w konsekwencji czy wnioski końcowe są adekwatne i pozwalają na rozstrzygnięcie sprawy. W konsekwencji badając legalność zaskarżonego orzeczenia w oparciu o akta sprawy i kierując się wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku Sąd doszedł przekonania, że zostało ono podjęte z naruszeniem przepisów prawa procesowego art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podnieść należy, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wynikającą z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Konkretyzację powyższej zasady stanowi art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązujący organ administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Rozpatrując materiał dowodowy organ nie może w związku z tym pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, aczkolwiek zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) może niektórym z tych dowodów odmówić wiarygodności, wówczas jest jednak obowiązany uzasadnić, z jakiej robi to przyczyny (art. 107 § 3 k.p.a.). W kontrolowanej sprawie organ nie odniósł się tymczasem do dwóch obszernych dokumentów przedłożonych przez "B" Sp. z o.o., a to uzupełnienia do raportu ze stycznia 2013 roku, a także sporządzonej w styczniu 2013 roku informacji uzupełniającej w zakresie korzystania ze środowiska dla planowanego przedsięwzięcia. Pierwszy z dokumentów zawierał tymczasem uzupełnienie raportu przedłożonego przez "A" S.A. w kwietniu 2008 roku i stanowił odpowiedź na pismo RDOŚ z dnia 31 lipca 2012 r. Drugi natomiast odpowiadał na wątpliwości organu dotyczące zagrożeń dla obszaru chronionego w trakcie realizacji inwestycji. Mając na uwadze obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę oficjalności nakazującą organowi prowadzącemu postępowanie przeprowadzanie z urzędu dowodów pozwalających na ustaleniu stanu faktycznego sprawy Kolegium winno posłużyć się także opinią biegłego aby stwierdzić czy przedłożony przez "A" S.A. raport pozwala na rozstrzygniecie wszystkich wątpliwości związanych ze zgodnością zamierzonego przedsięwzięcia z przepisami o ochronie przyrody dotyczących ochrony obszaru [...]., a nie poprzestać na przeprowadzonej przez siebie własnej ocenie tego raportu. W przekonaniu składu orzekającego SKO w B. nie zajęło też jednoznacznego stanowiska w kwestiach podmiotowych dotyczących kontrolowanej sprawy. W szczególności z treści zaskarżonej decyzji nie wynika czy została ona skierowana do "A" S.A. , która była inicjatorem wszczętego postępowania, czy też do "B" Sp. z o.o., która zgłosiła swój udział w postępowaniu i została dopuszczona do udziału w nim jako jego strona. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji należy wnosić, że decyzja ta została skierowana do "B" Sp. z o.o. w Istebnej, będącej nabywcą zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55² k.c. pod nazwą "C" w K., a nie do "A" S.A. w Gliwicach, która zbyła to przedsiębiorstwo umową z dnia 30 lipca 2012 roku. W ocenie Sądu bez wątpienia nabywcy "C" w K. przysługuje przymiot strony kontrolowanego postępowania stosownie do art. 28 k.p.a., bowiem bez wątpienia jego interesu prawnego jako aktualnego właściciela przedsiębiorstwa dotyczy to postępowanie. Powyższe nie oznacza jednak, że w związku z umową zawartą w dniu 30 lipca 2012 roku "B" Sp. z o.o. automatycznie wstąpiła do toczącego się postępowania w miejsce jego wnioskodawcy. Wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podobnie jak wniosek o ustalenie warunków zabudowy, może bowiem złożyć każdy podmiot. Wnioskodawca nie musi zatem legitymować się tytułem prawnym do nieruchomości, na których ma zamiar zrealizować swoje przedsięwzięcie, a zatem posiadanie przez niego przymiotu strony nie ma żadnego powiazania z prawem własności do tej nieruchomości. Tym samym przyjąć należy, że skoro wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest powiązany z posiadaniem praw rzeczowych do nieruchomości to nie można w miejsce dotychczasowego wnioskodawcy wprowadzić w oparciu o art. 30 § 4 k.p.a. nabywcę praw rzeczowych do nieruchomości, na której ma zostać zrealizowane przedsięwzięcie wskazane we wniosku. Podobnie też sprawa przedstawia się w przypadku zbycia przez wnioskodawcę zorganizowanej części przedsiębiorstwa w ramach, którego miało zostać zrealizowane wnioskowane przedsięwzięcie. Konsekwencją braku powiazania sytuacji podmiotu występującego o środowiskowe uwarunkowania z prawem własności jest zatem brak istnienia następstwa prawnego w rozumieniu art. 30 § 4 k.p.a. Skład orzekający podziela w tej kwestii pogląd zajęty przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia 30 stycznia 2014 roku, sygn. akt II SA/Kr 1332/13 (dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodać należy, że nie był trafny w omawianej kwestii pogląd SKO w B. powołujący się na brzmienie art. 56 b ustawy Prawo ochrony środowiska stanowiącego odpowiednik art. 72a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Powołane przepisy odnoszą się bowiem do przeniesienia na inny podmiot za zgodą strony decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie wstąpienia w miejsce wnioskodawcy przez inny podmiot do toczącego się postępowania . Zauważyć jednocześnie należy, że w aktach sprawy brak jest informacji dotyczącej stanowiska poprzedniego właściciela "C" w K. w kwestii wstąpienia w jego miejsce "B" Sp. z o.o. w Istebnej. W związku z tym ponownie rozpatrując sprawę organ wystąpi do "A" S.A. w G. o udzielenie odpowiedzi czy podtrzymuje ono swój wniosek z 2006 roku oraz odwołanie wniesione od decyzji Burmistrza Z. z dnia [...] roku. W przypadku gdyby okazało się, że podmiot ten nie jest zainteresowany dalszym prowadzeniem wszczętego z jego wniosku postępowania wówczas Kolegium umorzy przedmiotowe postępowanie odwoławcze. Orzeczenie to umożliwi złożenie przez "B" Sp. z o.o. na ręce Burmistrza Z. wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji w trybie aktualnie obowiązujących przepisów, w tym ubieganie się o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia z RDOŚ. Wskazania co do dalszego postępowania w sprawie wynikają wprost z treści uzasadnienia wyroku. W przypadku gdyby "A" S.A. w Gliwicach podtrzymała swój wniosek oraz wniesione odwołanie organ rozważy, czy złożony w sprawie raport oraz uzupełniające dokumenty w tym złożone także przez "B" Sp. z o.o. pozwalają na wydanie wnioskowanej decyzji z zachowaniem wymogów art. 33 i art. 34 ustawy o ochronie przyrody. Organ winien zwrócić się w tej kwestii opinię biegłego lub biegłych. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O niewykonalności tej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono po myśli art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 490).