I SAB/Kr 10/14

|Sygn. akt I SAB/Kr 10/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 czerwca 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek (spr.), Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 r., sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w K., na przewlekłość Naczelnika Urzędu Celnego, w przedmiocie prowadzenia postępowania o stwierdzenie nadpłaty w podatku od gier za okres od grudnia 2011 r. do stycznia 2013 r., - s k a r g ę o d d a l a - Pismem z dnia 20 marca 2014 r. M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: strona skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Naczelnika Urzędu Celnego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za okresy od grudnia 2011 r. do stycznia 2013 r. Strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 121 § 1, art. 125, art. 139 § 1 oraz art. 140 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749; dalej: O.p.) przez naruszenie terminów do załatwienia sprawy i wniosła o zobowiązanie organu do merytorycznego zakończenia sprawy w terminie 7 dni od doręczenia akt oraz o zasądzenie kosztów postępowania na swoją rzecz. W uzasadnieniu skargi podano, że pismem z dnia 24 kwietnia 2013 r. strona skarżąca wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego o stwierdzenie nadpłaty w podatku od gier za okresy od grudnia 2011 r. do stycznia 2013 r., a sprawa ta nie została zakończona do dnia wystąpienia ze skargą. W ocenie skarżącej organ nie wskazywał rzeczywistych przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie. W szczególności nie jest takim powodem konieczność przeprowadzenia postępowania wymiarowego, gdyż w świetle przepisów O.p. wniosek skarżącej nie powinien wywołać takiego postępowania, a jedynie zobligować organ do przeprowadzenia czynności sprawdzających. Także szczegółowa analiza materiału dowodowego nie stanowi podstawy do przedłużenia postępowania, gdyż w każdym postępowaniu organ podatkowy ma obowiązek przeprowadzić taką analizę, a ponadto dokumentacja zgromadzona w niniejszej sprawie nie jest obszerna. W ocenie skarżącej organ nie podawał powodów przewlekłości postępowania, posługując się jedynie ogólnymi i nieprecyzyjnymi wymówkami. Skarżąca jest zdania, że także rozbicie sprawy z jej wniosku na 14 odrębnych postępowań nie służy szybkiemu załatwieniu sprawy. Strona skarżąca poinformowała również, że wniosła ponaglenie do Dyrektora Izby Skarbowej, uznane następnie za nieuzasadnione postanowieniami z dnia 7 października 2013 r. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Celnego wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że strona skarżąca wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty w czternastu okresach rozliczeniowych podatku, dołączając jeden dokument pełnomocnictwa oraz nie przedstawiając korekt deklaracji, toteż organ wezwał stronę skarżącą o nadesłanie brakujących dokumentów. Organ zaznaczył, że rozdzielenie postępowania na 14 odrębnych jest uzasadnione tym, że każdy okres rozliczeniowy podatku jest objęty inną sprawą administracyjną (podatkową). W ocenie organu nie jest ponadto możliwe orzekanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty bez uprzedniego określenia wysokości zobowiązania podatkowego, toteż do chwili zakończenia takiego postępowania, nie można było załatwić spraw wszczętych wnioskiem skarżącej z dnia 24 kwietnia 2013 r. Organ wskazał, że w postanowieniach wydanych w wyniku rozpoznania ponagleń strony skarżącej, Dyrektor Izby Skarbowej podzielił ww. pogląd Naczelnika Urzędu Celnego. Na poparcie tego stanowiska organ powołał również tezy uchwały NSA z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13. W replice z dnia 20 maja 2014 r. strona skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazała, że ustawodawca podzielił podatek na okresy rozliczeniowe z uwagi na termin zapłaty podatku, nie przesądzając, iż każdy okres rozliczeniowy tworzy odrębną sprawę administracyjną (podatkową). Strona skarżąca zwróciła ponadto uwagę na nieprawidłową – w jej przekonaniu – recepcję uchwały NSA z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13, przeprowadzoną przez organ w odpowiedzi na skargę. W ocenie strony skarżącej, NSA nie ugruntował w tym orzeczeniu każdorazowej konieczności przeprowadzenia postępowania wymiarowego równolegle do postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. W szczególności z ww. uchwały zdaniem skarżącej wynika, że wszczynanie takiego postępowania jest nieuzasadnione, gdy powodem nadpłaty był wykazany przez stronę błąd w subsumpcji, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami administracji. Kontrola ta, stosownie do art. 3 § 2 ust. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.) obejmuje m.in. orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach procedur mających zakończyć się m.in. decyzją administracyjną. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W takim przypadku Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny (art. 149 p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wskazuje się w orzecznictwie, sąd administracyjny, rozpoznając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Następnie winien rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem określonego trybu przeciwdziałania przewlekłości oraz czy taki tryb przed wniesieniem doń skargi został wyczerpany. W dalszej kolejności, o ile wynik badania dwóch pierwszych kwestii będzie pozytywny, sąd musi ustalić, czy organowi administracji można przypisać przewlekłe prowadzenie postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że rozpoznawana skarga została wniesiona w sprawie, która podlega kognicji sądów administracyjnych z mocy art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Przedmiotem skargi jest bowiem bezczynność w postępowaniu obejmującym rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, które kończy się wydaniem decyzji stwierdzającej nadpłatę, jeżeli przedłożone deklaracje, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, budzą wątpliwości organu podatkowego. Strona skarżąca wyczerpała również zwyczajny tryb przeciwdziałania przewlekłości prowadzenia postępowania – wniosła bowiem ponaglenia do Dyrektora Izby Skarbowej, rozpoznane przez ten organ postanowieniami z dnia 3 października 2013 r. Wobec powyższego należało ustalić, czy Naczelnikowi Urzędu Celnego można przypisać przewlekłe prowadzenie postępowań zainicjowanych złożeniem wniosków o stwierdzenie nadpłaty. Samo pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania nie zostało zdefiniowane ustawowo. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że jest to postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz", Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal J. Jagielski, R. Stankiewicz, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz" pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Podobne poglądy zostały także wyrażone w orzecznictwie sądowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 11 grudnia 2013r., sygn. akt I SAB/Wa 473/13 – LEX nr 1406494, stwierdził, że przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Ten sam sąd w wyroku z dnia 25 listopada 2013r., sygn. akt I SAB/Wa 507/13 – LEX nr 1406496, wskazał, że pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Istota przewlekłego prowadzenia postępowania została także prawidłowo ujęta w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lipca 2013r., sygn. akt II SAB/Łd 48/13 – LEX nr 1347056. Sąd ten podał, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania ma miejsce wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, ale podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie realizują zasady szybkości i prostoty postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, mało istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Inaczej mówiąc, przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez organ będzie miało miejsce wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie. Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że w postępowaniach podatkowych zainicjowanych wnioskami strony skarżącej, nie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowań. Postępowania te toczą się na skutek złożenia wniosków o stwierdzenie nadpłaty w podatku od gier. Złożone przez stronę skarżącą korekty deklaracji, zostały zakwestionowane przez organ i doprowadziło to w konsekwencji do wszczęcia postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, na podstawie art. 21 § 3 O.p. Strona skarżąca w ostatecznie sprecyzowanym uzasadnieniu swoich zarzutów, które nastąpiło pismem z dnia 20 maja 2014r. wskazała, że nie było potrzeby wszczynania odrębnego postępowania, lecz sprawa powinna zostać w całości zakończona w postępowaniach zainicjowanych złożeniem wniosków o stwierdzenie nadpłaty. Powołała się przy tym na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2014r. (sygn. akt II FPS 5/13 – publ: orzeczenia.nsa.gov.pl). W tezie tej uchwały zostało podane, że w przypadku zakwestionowania prawidłowości skorygowanej deklaracji podatkowej złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, zgodnie z art. 75 § 3 O.p., organ podatkowy nie ma obowiązku przed rozpatrzeniem tego wniosku wszczynać w każdej sprawie postępowania celem określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 O.p. Teza ta, którą Sąd orzekający jest związany, nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że organ do którego wpływa wniosek o stwierdzenie nadpłaty, nie wszczyna odrębnego postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania. Sąd stwierdził jedynie, że nie ma takiego obowiązku, czyli zasadą pozostaje jednak wszczęcie odrębnego postępowania. W uzasadnieniu uchwały zostało wyjaśnione, że zakwestionowanie skorygowanego zeznania (deklaracji) sprowadza się do oceny, że budzi ono uzasadnione wątpliwości, które polegać mogą na nieprawidłowościach formalnych sporządzenia dokumentu czy też błędach w przedstawionych w nim obliczeniach a także na niepotwierdzeniu się określonych jednostkowych zdarzeń i subsumcji prawnych, na których wnioskujący o stwierdzenie nadpłaty opiera swoje żądanie. W takich przypadkach wszczynanie i prowadzenie odrębnego postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego nie będzie potrzebne, a więc będzie nieuzasadnione. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeżeli natomiast wnioskodawca na poparcie żądania o nadpłatę wraz z wnioskiem o jej stwierdzenie składa zeznanie podatkowe, w którym koryguje całość albo znaczną część samoobliczenia podatku, z którego wywodzi swoje żądanie, wówczas organ podatkowy powinien z urzędu wszcząć postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Zmiana i przedstawienie na nowo w całości albo w znacznej części samoobliczenia podatku wymaga jego kompleksowej kontroli, z czym wiąże się zbadanie, przeanalizowanie i weryfikacja okresu podatkowego, którego dotyczy, tym bardziej, że skutkiem tych działań może być wydanie rozstrzygnięcia określającego wysokość zaległości podatkowej z tytułu niewykonania należnego zobowiązania podatkowego, które nie może zostać podjęte w postępowaniu, w którym wnioskodawca dochodzi wyłącznie stwierdzenia nadpłaty. Postępowanie w przedmiocie nadpłaty nie może natomiast przekształcić się w czasie jego trwania w postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Stanowczo należy stwierdzić, że złożone w niniejszej sprawie korekty deklaracji nie polegają na nieprawidłowościach formalnych ich sporządzenia, czy też błędach w przedstawionych w nich obliczeniach. Nie dotyczą one również nie potwierdzenia się jednostkowych zdarzeń i subsumcji prawnych. Złożone wraz z wnioskiem o nadpłatę deklaracje, prowadzą w niniejszej sprawie do korekty całości samoobliczenia podatku. Strona skarżąca sama wskazała, że po złożeniu korekty, nie ma obowiązku zapłaty podatku. Oznacza to, że doszło do całościowej zmiany samoobliczenia podatku. W takiej sytuacji, uzasadnienie wskazanej uchwały nie pozostawia wątpliwości, że konieczne jest zbadanie, przeanalizowanie i weryfikacja okresu podatkowego, którego korekta dotyczy. Postępowanie takie odpowiada zakresowi postępowania wymiarowego określonego w art. 21 § 3 O.p., nie zaś postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty. Przypomnieć jeszcze raz należy, że w uzasadnieniu wskazanej uchwały NSA wyraźnie wskazał, że postępowanie w przedmiocie nadpłaty nie może przekształcić się w postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego. Do takiej sytuacji doszłoby, gdyby stanowisko strony skarżącej zostało uwzględnione. Skomplikowany charakter sprawy i przy tym konieczność wszczęcia odrębnego postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, wynika choćby ze złożonej kserokopii części akt postępowania wymiarowego. Z przedłożonych dokumentów jednoznacznie wynika, że dla rozstrzygnięcia sprawy, nie jest wystarczające, jak chce tego pełnomocnik strony skarżącej, jedynie weryfikacja kilku dokumentów, co nie powinno nastręczać zbyt wielu trudności. Postępowanie to jest wielowątkowe i skomplikowane, zaś organ w postępowaniu wymiarowym jest zobowiązany do zbadania wielu kwestii. Ponadto, jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 stycznia 2013r. (sygn. akt II FSK 1090/11 – orzeczenia.nsa.gov.pl), obowiązujące regulacje Ordynacji podatkowej nie dają możliwości połączenia obu wszczętych i prowadzonych postępowań (sprawy nadpłaty i sprawy określenia zobowiązania podatkowego). Jedyny przepis, traktujący o współuczestnictwie formalnym stron w postępowaniu podatkowym, zawarty w art. 166 o.p., odnosi się bowiem do spraw, w których prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej. W opisywanych wyżej sytuacjach (nadpłaty oraz określenia zobowiązania podatkowego), prawa i obowiązki stron nie wynikają z tej samej, lecz z różnych podstaw prawnych (art. 21 i art. 75 o.p.). Decyzja wydana w sprawie nadpłaty, musi uwzględniać sentencję rozstrzygnięcia w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego i z pewnością będzie miało to wpływ na to, jaką podstawę prawną należy przyjąć do rozstrzygnięcia w sprawie nadpłaty. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku stwierdził, że żadna z obowiązujących regulacji prawnych przewidziana w art. 201 o.p., nie daje możliwości organowi podatkowemu zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie nadpłaty, do czasu rozstrzygnięcia sprawy określenia wysokości zobowiązania podatkowego prowadzonej przez ten sam organ. Ponadto NSA wskazał, że nie ma przeszkód prawnych do wielokrotnego przedłużenia terminu załatwienia sprawy, jeżeli jest to usprawiedliwione okolicznościami sprawy (art. 140 o.p.). Orzekający w sprawie Sąd w pełni podziela wywody zaprezentowane w powyższym wyroku. Nie zasługują wobec powyższego na uwzględnienie zarzuty, iż organ dopuszcza się przewlekłego prowadzenia postępowania, wydając jedynie postanowienia o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczając nowy termin załatwienia sprawy. Do momentu zakończenia postępowania wymiarowego, organ rozstrzygając wnioski o nadpłatę, musi powstrzymać się z wydaniem rozstrzygnięcia. Nie może on zawiesić postępowania, zaś jego obowiązkiem jest wydawanie zawiadomień w oparciu o art. 140 O.p. W zawiadomieniach tych, wbrew twierdzeniom skargi, wskazany został właściwy powód, który uniemożliwia organowi załatwienie sprawy. Nie można również zgodzić się z twierdzeniami strony skarżącej, że organ podatkowy "dokonał sztucznego podziału spraw". Zgodnie z art. 207 § 1 O.p., organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, zaś w § 2 zostało wskazane, że decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty. Decyzja w rozumieniu formalnym jest wobec powyższego formą zakończenia postępowania podatkowego, którego celem jest rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, która stanowi przedmiot tego postępowania. Pojęcie sprawy podatkowej nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Niemniej jednak powstaje ona z chwilą ziszczenia się przesłanek faktycznych zawartych w normach prawa materialnego, które stanowią o powstaniu konkretnego zobowiązania podatkowego. W momencie powstania takiego zobowiązania wyznacza ono granice sprawy podatkowej. Jest to więc sprawa w znaczeniu materialnoprawnym, a nie tylko procesowym. Należy zatem stwierdzić, że przedmiotem postępowania podatkowego w najszerszym jego ujęciu, jak trafnie zauważa R. Mastalski (Prawo podatkowe, Warszawa 2009, wyd. 5, s. 290) jest realizacja wynikającego z obowiązku podatkowego zobowiązania podatkowego (..). Bezpośrednim celem postępowania podatkowego – jak każdej procedury – jest realizacja prawa materialnego". Oznacza to, że przepisy prawa materialnego kreują pojęcie sprawy podatkowej, która powinna być rozstrzygnięta w decyzji. Prowadzone postępowanie podatkowe nakierowane jest natomiast na realizację prawa materialnego. Tak więc określenie zobowiązania podatkowego (jego prawidłowej kwoty) w zakresie wynikającym z prawa materialnego, czyli np. w podatku od gier za poszczególne miesiące, stanowi meritum sprawy podatkowej, wynikającego z odpowiadającego mu obowiązku podatkowego i w konsekwencji powinno zostać rozstrzygnięte w jednej decyzji. Rozliczenie zatem podatku od gier za poszczególny miesiąc, stanowi odrębną sprawę podatkową, która powinna być rozstrzygnięta w odrębnej decyzji. Jedna decyzja nie może bowiem rozstrzygać kilku spraw podatkowych. Również przepisy dotyczące nadpłaty podatku, stanowią o wniosku dotyczącym konkretnego zobowiązania podatkowego (art. 75 § 2 pkt 1 lit. b), czyli w niniejszej sprawie za konkretny miesiąc. Wobec powyższego również sprawa o nadpłatę za konkretny miesiąc, będzie stanowić odrębną sprawę podatkową i w związku z tym konieczne jest przedłożenie pełnomocnictwa do konkretnej sprawy podatkowej. Wniosek taki można również wysnuć z treści art. 21 § 1 pkt 1) O.p., który stanowi, że zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, w powiązaniu z § 3 tego przepisu. Jeżeli bowiem organ podatkowy stwierdzi, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Mowa jest o konkretnych powstałych już zobowiązaniach. W sprawie strony skarżącej, są to odrębne zobowiązania, które powstały w następujących po sobie miesiącach. Oznacza to, że w przypadku każdego z tych zobowiązań mamy do czynienia z odrębną sprawą podatkową, która powinna zostać rozstrzygnięta w odrębnej decyzji. Strona skarżąca zapomina przy tym, że jej wniosek o stwierdzenie nadpłaty, nie zawierał obligatoryjnego elementu, czyli korekt deklaracji. Również i ten fakt doprowadził do wydłużenia czasu trwania postępowania. Podsumowując, Sąd stwierdza, że w sprawie nie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowań związanych z wnioskiem o stwierdzenia nadpłaty. Organy podejmują jedyne działania, które są możliwe pod względem procesowym. Z tego też powodu, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.