II SA/Sz 1458/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi M. U. i L. U. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Starosta decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej zwanej "K.p.a.", orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] ha, położonej w gminie S., obręb [...], poprzez zezwolenie Inwestorowi – Spółki A na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej (napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji [...]), to jest jednego stanowiska słupowego o wysokości do 31 m i powierzchni zajęcia gruntu nie przekraczającej 13 m2 oraz trzech przewodów roboczych i jednego odgromowego w układzie trójkątnym o szerokości skrajnych przewodów do 7m, w przedziale wysokości od 5,85 m do 31 m nad gruntem, na części przedmiotowej nieruchomości o powierzchni zajęcia 0,0723 ha, oznaczonej w załączniku do decyzji jako pas technologiczny o szerokości 20 m (2x10 metrów od osi linii),w terminie 3 miesięcy od dnia rozpoczęcia robót budowlanych na tej nieruchomości. Odwołanie od przedmiotowej decyzji złożyli M. U. i L. U., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, względnie stwierdzenie nieważności wydanej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów art. 6, 7, 8 K.p.a. oraz art. 112 i art. 124 pkt 1-8 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. Wojewoda decyzją z dnia [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 K.p.a. oraz art.9a w związku z art. 124 ust. 1 i 3 o gospodarce nieruchomościami, po rozpatrzeniu odwołania M. U. i L. U. od ww. decyzji Starosty utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ ustalił, że pismem z dnia 18 lipca 2013 r., L.dz. 1217/RCz/07/2013/E, Spółka A, reprezentowana przez R. C. (pracownika [...]), wystąpiła do Starosty na podstawie art. 124 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami o udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń (napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji [...]), służących do dystrybucji energii elektrycznej, na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], położonej w gminie S., obręb [...] objętej księgą wieczystą , w sytuacji, gdy właściciele nieruchomości nie wyrazili na to zgody, to jest rokowania zakończyły się wynikiem negatywnym. Ponadto wniosła o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Podała, że wnioskowany zakres ograniczenia sposobu korzystania z ww. nieruchomości obejmuje zezwolenie na: założenie jednego stanowiska słupowego o wysokości do 31 m i powierzchni zajęcia gruntu nie przekraczającej 13 m2 oraz przeprowadzenie trzech przewodów roboczych i jednego odgromowego w układzie trójkątnym o szerokości skrajnych przewodów do 7 m, w przedziale wysokości od 5,85 m do 31 m nad gruntem. Wskazała, że obszar niezbędnej powierzchni gruntu do czasowego, trzymiesięcznego od chwili rozpoczęcia robót, wykorzystania nieruchomości to łączna powierzchnia 723 m2, wyznaczona jako pas technologiczny o szerokości 20 m (2 x 10 m od osi linii) w miejscu, nad którym planuje się umieszczenie tych przewodów i urządzeń. W uzasadnieniu zaznaczyła, że w związku z koniecznością przebudowy przez Spółkę napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 relacji [...] -wynikającą ze zużycia linii do stanu uniemożliwiającego jej dalszą bezpieczną i zgodną z prawem eksploatację - zaistniała potrzeba rozlokowania nowych przewodów i urządzeń w sposób określony we wniosku. Podkreśliła, że brak możliwości montażu ww. przewodów i urządzeń uniemożliwi przebudowę linii, co spowoduje dalsze utrzymywanie obecnie zawodnego zasilania odbiorców w energię elektryczną na terenie powiatów [...] oraz utrzymywanie zagrożenia następstwami możliwych awarii sieci dystrybucyjnej. Wskazała, że zamierzenie w postaci założenia i przeprowadzenia na przedmiotowej działce przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami i zgodne jest z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Sławno Nr XIII/83/96 z dnia 26 marca 1996 r (Dz. Urz. Woj. Słupskiego Nr 14, poz. 52 z dnia 22 kwietnia 1996 r.). Podkreśliła, że w wyniku przebudowy przedmiotowej linii nie zmieni się sposób korzystania z nieruchomości, z wyłączeniem obszaru zajętego pod stanowiska słupowe. Dodała, że opisany sposób przeprowadzenia inwestycji jest najmniej uciążliwy dla właścicieli, bowiem w wyniku planowanych robót nie zmieni się trasa linii elektroenergetycznej; ilość torów oraz napięcie również pozostanie niezmienione. E. wyjaśniła, że ograniczenia w ewentualnej przyszłej zabudowie i zagospodarowaniu terenu w otoczeniu linii 110 kV wystąpią ze względu na konieczność zachowania wymaganych przez przepisy odrębne odległości oraz zgodnie z prawem miejscowym. Zwróciła także uwagę, że założenie i przeprowadzenie omawianych przewodów i urządzeń, będąc elementem przebudowy linii, nie może być wykonane w innym miejscu niż ta linia jest zlokalizowana. Wskazała, że znajdujący się na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego korytarz linii został ustalony w oparciu o istniejący obecnie jej przebieg, a więc brak jest możliwości zmiany jego lokalizacji bez naruszenia ustaleń planu. Do wniosku dołączone zostały dokumenty potwierdzające przeprowadzenie rokowań z właścicielami nieruchomości: - pismo E., reprezentowanej przez Panią M. R., z dnia 23.11.2012 r., L.dz. 1263/MRa/ll/2012/E, zatytułowane "Zaproszenie do rokowań", skierowane do L. i M. U., wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru z dnia 28.11.2012 r., - pismo z dnia 29.11.2012 r., skierowane do Pani M. R., do wiadomości dla E., będące odpowiedzią na "Zaproszenie do rokowań"; podpis nieczytelny, - protokół z rokowań spisany w dniu 08.02.2013 r., dotyczący wyrażenia zgody na założenie i przeprowadzenie na działce nr [...], przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, tj. ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu, wraz z projektem porozumienia w sprawie ustanowienia służebności przesyłu za jednorazowym wynagrodzeniem w wysokości [...] zł, - protokół z rokowań spisany w dniu 17.06.2013 r., - pismo E., reprezentowanej przez R. C. z dnia 26.06.2013 r., skierowane do L. i M. U., zatytułowane "Ostateczne wezwanie do uzgodnienia warunków założenia i przeprowadzenia przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej", z projektem porozumienia w sprawie ustanowienia służebności przesyłu za jednorazowym wynagrodzeniem w wysokości [...] zł; zwrotne potwierdzeniem odbioru z dnia 28.06.2013 r., - pismo Spółki A., adresowane do L. i M. U., informujące, że w związku z zakończeniem rokowań wynikiem negatywnym, do Starosty złożony zostanie wniosek w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W rozprawie administracyjnej, przeprowadzonej w dniu 17 maja 2013 r., przez organ I instancji uczestniczyły strony, jednak choć właściciele nieruchomości wyrazili zgodę na wykonanie inwestycji, to nie na warunkach przedstawionych przez inwestora. W toku rozprawy L. U. i M. U. potwierdzili przeprowadzenie z nimi rokowań w przedmiocie udostępnienia nieruchomości celem realizacji omawianej inwestycji oraz przedstawienie przez inwestora podczas rokowań przebiegu inwestycji i zakresu uszczuplenia władztwa nad nieruchomością, nieprzekraczającego stopnia niezbędnego do wykonania inwestycji, zgodnie z warunkami wynikającymi z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy. W decyzji z dnia [...] r. Starosta orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części przedmiotowej nieruchomości. Wojewoda uznał, że decyzja Starosty nie narusza przepisów prawa materialnego i formalnego. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowi art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), w myśl którego starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. W art. 124 ust. 3 ustawy zawarty jest wymóg, aby udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, poprzedzone było rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. W ocenie Wojewody, ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia przez starostę zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przez podmiot realizujący konkretne przedsięwzięcie od spełnienia dwóch ściśle określonych przesłanek. Ingerencja w konstytucyjnie chronione prawo własności możliwa jest tylko w sytuacji, gdy plan miejscowy przewiduje dla danej nieruchomości realizację celu publicznego lub wydana została decyzja o lokalizacji celu publicznego w przypadku braku planu miejscowego. Drugim wymogiem jest aby wystąpienie z wnioskiem dany podmiot poprzedził przeprowadzeniem z właścicielami nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez nich nieruchomości w sposób dobrowolny. Przeprowadzenie rokowań stanowi formalną przesłankę wszczęcia postępowania o uzyskanie omawianego zezwolenia. Wynikające z art. 124 ustawy uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy, pomimo przeprowadzonych rokowań, nie ma zgody właściciela na przeprowadzenie na jego gruncie niezbędnych prac związanych z przeprowadzeniem określonej inwestycji. Istnienie planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji lokalizacyjnej, przewidującej realizację na danym terenie inwestycji realizującej cel publiczny w rozumieniu art. 6 ustawy, jest jedynie warunkiem niezbędnym do podjęcia negocjacji z właścicielem nieruchomości, celem jej udostępnienia, a w przypadku gdyby do ugody nie doszło - do wydania decyzji na podstawie art. 124 ustawy. Sam plan miejscowy ani decyzja lokalizacyjna nie rozstrzyga o ograniczeniu korzystania z nieruchomości. Uzasadniony zaś interes właściciela nieruchomości wymaga, by przebieg planowanej inwestycji był dla niego jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji inwestora w prawa właściciela nieruchomości sprowadzony do niezbędnego minimum. Zdaniem organu odwoławczego, zacytowane przepisy ustawy nie precyzują jak mają wyglądać rokowania o wyrażenie zgody. Posługując się zwrotem "rokowania" ustawodawca ma na myśli negocjacje w rozumieniu Kodeksu cywilnego. Negocjacje polegają na wzajemnym oddziaływaniu na siebie, dyskusji, przeciwstawianiu własnych interesów, każdej ze stron i powoływaniu argumentów wspierających prezentowane przez każdą ze stron stanowisko. Zatem zakres, formę i przebieg negocjacji pozostawiono woli stron. Ustawodawca nie stawia także inwestorowi wymogu uzasadniania swojego stanowiska, podobnie jak takiego obowiązku nie mają właściciele nieruchomości. W sytuacji braku zgody na rokowania po stronie właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, materiały dokumentujące to zachowanie (pisma zapraszające do rokowań, dowody doręczeń i ewentualne odpowiedzi), należy załączyć do wniosku skierowanego do starosty. Zastosowanie art. 124 ust. 1 ustawy wymaga dokonania przez organ administracji analizy przebiegu negocjacji, celem stwierdzenia, że zostały wyczerpane możliwości uzyskania zgody właściciela bądź użytkownika wieczystego na wejście inwestora na nieruchomość. Wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości możliwe jest wyłącznie w związku z realizacją celu publicznego. Dla uznania inwestycji za cel publiczny, znaczenie mają przepisy art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W art. 6 pkt 2 tej ustawy określono, że celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki zastosowania instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, wskazane w art. 124 ust. 1 i 3 ustawy. W niniejszej sprawie przedmiotem inwestycji jest przebudowa napowietrznej linii elektroenergetycznej, czyli ciągów, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, w rozumieniu cytowanego przepisu art. 6 pkt 2 ustawy. Nie ulega więc wątpliwości, że jest to inwestycja celu publicznego. Omawiana inwestycja jest zgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Sławno, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Sławno Nr XIII/83/96 z dnia 26 marca 1996 r. (Dz. Urz. Woj. Słup. Nr 14, poz. 52). Działka nr [...], w miejscu lokalizacji przewodów i urządzeń znajduje się na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem "R" - rolne w strefie lokalizacji linii napowietrznej 110kV. Na podstawie załączonych do wniosku dokumentów z przebiegu rokowań Wojewoda stwierdził, że przed wystąpieniem z wnioskiem inwestor przeprowadził rokowania z właścicielami nieruchomości, jednakże do porozumienia w tej kwestii nie doszło. Z okoliczności sprawy wynika, że wnioskodawca miał rzeczywistą wolę załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej. W trakcie rokowań wyjaśnił właścicielom powody ograniczenia korzystania z nieruchomości, planowany sposób założenia i przeprowadzenia przewodów i urządzeń, w tym czas realizacji tego zamierzenia, jak również przedstawił stosowną umowę cywilnoprawną. Wyjaśnił także niezbędność przeprowadzenia inwestycji. Z protokołu rokowań wynika, że zaproponowana w umowie wysokość wynagrodzenia w kwocie [...] zł za ustanowienie prawa służebności przesyłu przewyższa wartość rynkową służebności przesyłu, określoną w operacie szacunkowym z dnia 13.08.2012 r. na kwotę [...] zł. Właściciele zostali poinformowani, że planowane przedsięwzięcie stanowi realizację celu publicznego, zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami i jest zgodne z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy. Właścicielom wyjaśniono również, że inwestorem przebudowy jest operator sieci dystrybucyjnej - Spółka A, a wykonawcą robót budowlanych - Spółka B oraz że umowy o ustanowienie służebności przesyłu zawierane są pomiędzy właścicielem a inwestorem, nie zaś Spółką B. Ponadto zaznaczono, że zakres umocowania pełnomocnika inwestora nie upoważnia go do realizacji żądań właścicieli w zakresie dotyczącym wypłaty wynagrodzenia za tzw. bezumowne korzystanie z rzeczy oraz podkreślono, że przedmiotem porozumienia jest wyłącznie regulacja obecnego stanu prawnego na przyszłość, tj. ustanowienie służebności przesyłu. Właściciele nieruchomości uzależnili wyrażenie zgody na ustanowienie służebności przesyłu od wypłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości w wysokości [...] zł, płatne jednorazowo. Jednocześnie zaproponowali wynagrodzenie za ustanowienie służebności przesyłu w wysokości [...] zł. W piśmie z dnia 26.06.2013 r. pełnomocnik Spółki A zaproponował podwyższoną kwotę jednorazowego wynagrodzenia – [...] zł, zaznaczając, że żądanie właścicieli co do kwoty jest niemożliwe do spełnienia, tj. nieproporcjonalne do faktycznego i prawnego obciążenia nieruchomości służebnością przesyłu. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie rokowania w rozumieniu art. 124 ust. 3 ustawy zostały przeprowadzone, jednakże zakończyły się wynikiem negatywnym z uwagi na rozbieżności w zakresie warunków udzielenia zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Za niezasadny Wojewoda uznał zarzut, że negocjacje z właścicielami nieruchomości prowadzone były na gruncie prawa cywilnego, a nie na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami, oraz że niedopuszczalne jest wykorzystanie w postępowaniu administracyjnym dokumentów stworzonych dla celów postępowania na gruncie Kodeksu cywilnego. W odniesieniu do zarzutu dokonania błędnych ustaleń w zakresie zakwalifikowania działki na podstawie zapisów planu zagospodarowania przestrzennego jako działki rolnej, w sytuacji gdy toczy się postępowanie w zakresie przekwalifikowania działki z gruntów rolnych na działkę na cele budowlane, organ zauważył, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, o którym mowa w art. 124 ust. 1 ustawy, następuje zgodnie z obowiązującym planem miejscowym. Zamiary współwłaścicieli co do zmiany przeznaczenia nieruchomości pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, gdyż są to zdarzenia przyszłe i niepewne. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji w sposób precyzyjny wskazał sposób uszczuplenia władztwa nad przedmiotową nieruchomością, w zakresie niezbędnym do wykonania inwestycji, z uwzględnieniem najmniejszej uciążliwości inwestycji dla właścicieli nieruchomości. Z dokumentów zebranych w sprawie wynika, że projektowana inwestycja wykorzystuje korytarz utworzony dla aktualnie istniejącej i eksploatowanej linii. Starosta dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i w wyczerpującym zakresie zgromadził materiał dowodowy, nie naruszając zasad ogólnych postępowania administracyjnego zawartych w art. 6, 7 i 8 K.p.a. Odwołanie zawiera zarzut naruszenia art. 124 ust. 1-8 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. Organ odwoławczy prześledził kolejne ustępy od 4 do 8 tego artykułu wskazując możliwości zastosowania tych przepisów i podkreślił, że treść decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości nie powinna powielać tych elementów kształtujących sposób korzystania z nieruchomości, które wynikają bezpośrednio z przepisów ustawy. Co do zarzutu naruszenia art. 112 ustawy o gospodarce nieruchomościami, organ podzielił opinię Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wyrażoną w wyroku z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. II SA/Gd 540/09, że odrębne uregulowanie przez ustawodawcę w art. 124 ustawy sposobu ograniczenia korzystania z nieruchomości prowadzi do wniosku, że ograniczenie to pozostaje poza zakresem uregulowania art. 112 ust. 2 ustawy, a przepisy dotyczące przebiegu postępowania wywłaszczeniowego nie mają do niego zastosowania. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu, że pełnomocnictwo dla R.C. do reprezentowania Spółki A nie obejmuje umocowania do prowadzenia negocjacji oraz nie upoważnia do reprezentowania Spółki w toku postępowania administracyjnego na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Powyższa decyzja została zaskarżona przez M. U. i L. U. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 6, 7, 8 K.p.a. oraz art. 112 i art. 124 11- 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i wnieśli o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 2. względnie stwierdzenie nieważności wydanej decyzji, 3. doręczanie wszelkiej korespondencji w sprawie na adres pełnomocnika wnioskodawcy, 4. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi M. U. i L. U. przedstawili dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i wydane rozstrzygnięcia. Stwierdzili, że z zaskarżoną decyzją nie sposób się zgodzić. W ich ocenie, z całą pewnością w przedmiotowym postępowaniu organy obu instancji nie podjęły wszelkich kroków zmierzających do dogłębnego wyjaśnienia istoty sprawy oraz nie zbadały wnikliwie zgromadzonego materiału w niniejszej sprawie (art.6, 7 i 8 K.p.a.) Przede wszystkim wskazali, iż negocjacje, które były prowadzone pomiędzy firmą Spółką B, a skarżącymi, były negocjacjami przeprowadzonymi na gruncie prawa cywilnego, a nie na gruncie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, co potwierdzają protokoły rokowań. Wykorzystanie w postępowaniu administracyjnym dokumentów stworzonych dla celów postępowania na gruncie Kodeksu cywilnego jest niedopuszczalne, albowiem strona skarżąca nie miała świadomości, iż postępowanie jest prowadzone na gruncie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zatem z powyższego wynika, iż zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem skarżących, organy dokonały błędnych ustaleń w zakresie zakwalifikowania działki na podstawie zapisów planu zagospodarowania przestrzennego jako działki rolnej. Aktualnie bowiem toczy się postępowanie w zakresie przekwalifikowana działki skarżących z gruntów rolnych na działkę na cele budowlane, przy czym należy wskazać, iż nie jest to zdarzenie przyszłe, gdyż postępowanie w tej sprawie trwa (wniosek z 25.02.2009 r.). W przypadku przekwalifikowanie nieruchomości na cele budowlane, powstanie linii wysokiego napięcia na przedmiotowej działce znacznie obniży wartość nieruchomości, jak również może stanowić poważne zagrożenie zdrowotne związane z emisją fal elektromagnetycznych w przypadku zabudowy mieszkalnej. Niezależnie od powyższego skarżący wskazali, iż pełnomocnictwo na podstawie którego R. C. był umocowany do działania w imieniu Spółki A zawiera w swojej treści istotne uchybienia, które nie dają podstawy do reprezentowania mocodawcy w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w oparciu o ustawę z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a tym do prowadzenia negocjacji. Ponadto, według skarżących, organy nie wykazały z czego wynika uzasadnienie, że inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Podkreślili także, iż organy obu instancji, w niniejszym postępowaniu, w zasadzie dokonały żadnych ustaleń, zarówno co do stanu prawnego jak i faktycznego. Wydanie decyzji przez Starostę, a później przez Wojewodę sprowadziło się jedynie "skopiowania" stanowiska wnioskodawcy bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, co narusza interes publiczny, jak i interes strony. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.). Stosownie do przepisu art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) o gospodarce nieruchomościami, dalej zwanej "u.g.n.", starosta wykonujący zadania z zakresu administracji publicznej może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie przewodów i urządzeń, o których mowa w tym przepisie, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyrazi na to zgody. Takie ograniczenie może nastąpić jedynie zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku jego braku zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości w celu uzyskania zgody na wykonanie prac wymienionych w ust.1 art. 124 u.g.n. Powyższy przepis wymaga zatem tego, aby zezwolenie zgodne było z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz tego aby wystąpienie z wnioskiem o wydanie wyżej wymienionej decyzji, dany podmiot poprzedził przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tą osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. W ocenie sądu, w przedmiotowej sprawie obie wyżej wymienione przesłanki zostały spełnione, co organy prawidłowo wskazały w swoich rozstrzygnięciach. Wniosek Spółki A dotyczy przebudowy sieci elektroenergetycznej WN 110 kV relacji [...], czyli związany jest z realizacją inwestycji celu publicznego, o którym jest mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. W świetle tego przepisu celami publicznymi w rozumieniu ustawy są, między innymi, budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Regulacja zawarta w art. 6 u.g.n. nie określa kryteriów ani sposobów uznawania czegokolwiek za cel publiczny. Zawiera ona katalog (spis) różnych czynności, obiektów lub działań, które zalicza się do celów publicznych. Przepis art. 6 pkt 2 u.g.n. zalicza do celów publicznych wszystkie tam wymienione inwestycje, nie ograniczając ich zakresu pod względem przedmiotowym czy też podmiotowym bądź innym, nie ma więc powodów, aby dokonywać wykładni tego przepisu na zasadzie wyjątku od reguły. W przypadku tego celu ustawodawca nie postawił warunku, by cel ten miał być realizowany tylko przez podmioty publiczne. Zatem nie ma znaczenia, kto ten cel realizuje, ani kto jest jego inwestorem - Skarb Państwa, samorząd terytorialny, czy inna osoba prawna. Również nie ma znaczenia, czy na danym obszarze ciąg lub przewód mają charakter tranzytowy, czy też docelowy (patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 lipca 2006 r., I SA/Wa 497/06, LEX nr 258367). Teren przedmiotowej inwestycji działka nr [...], objęty jest ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Sławno (uchwała nr XIII/83/96 dnia 26.03.1996 r.). W planie, teren ten przeznaczono pod lokalizację linii napowietrznej 110 kV. Dodać należy, że linia taka istnieje, jednak jej stan techniczny jest zły, wymaga więc gruntownej przebudowy. Okolicznością bezsporną jest, iż inwestor nie uzyskał zgody współużytkowników wieczystych na wejście na działkę nr [...], przez którą przebiega inwestycja. W materiałach sprawy znajdują się dokumenty z przebiegu rokowań, a ich przebieg został szczegółowo przedstawiony w zaskarżonej decyzji. W ocenie sądu, rokowania pomiędzy Spółką A (reprezentowaną przez pełnomocników) a skarżącymi zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy – obie strony przedstawiały swoje stanowiska, a to, że nie doszły do porozumienia, nie zmienia faktu ich przeprowadzenia, który potwierdzili także skarżący podczas rozprawy administracyjnej przed organem I instancji. Uzasadniało to możliwość zastosowania art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dodać należy, że wywody skarżących na temat cywilnego charakteru rokowań i wykorzystania dokumentów w trakcie nich wytworzonych w postępowaniu administracyjnym, są całkowicie niezrozumiałe i błędne. Po pierwsze, żaden z przepisów u.g.n., a także K.p.a. nie określa sposobu przeprowadzania rokowań. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku sygn. akt I SA/Wa 1785/12 z dnia 20 listopada 2012 r.: "Strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, chociażby gdy - w ocenie którejś ze stron - nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć."( LEX nr 1336797). Po drugie, już w piśmie Spółka A z dnia 23 listopada 2012 r. zatytułowanym "Zaproszenie do rokowań", skarżący zostali poinformowani, że w przypadku nie wyrażenia zgody na proponowane warunki, inwestor zmuszony będzie wystąpić do właściwego organu administracji o wydanie stosownego w tym względzie zezwolenia w trybie art.124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co zresztą spowodowało natychmiastową odpowiedź skarżących. Skarżący od początku wiedzieli więc, że wynik rokowań może być wykorzystany w postępowaniu administracyjnym. W tym kontekście należy także stwierdzić, że w ocenie sądu, pełnomocnictwo do reprezentowania Spółki A przez pracowników wykonawcy inwestycji Spółki B (choć nie jest doskonałe) zawiera upoważnienie zarówno do przeprowadzania rokowań, jak i występowania z wnioskiem o wydanie decyzji, o której mowa w art.124 ust. 1 u.g.n. Przebieg inwestycji określony jest w planie zagospodarowania przestrzennego będącym obowiązującym aktem prawa miejscowego, a tym samym zmiana przebiegu linii energetycznej musiałaby się wiązać ze zmianą tego aktu i stąd inwestor nie ma możliwości samodzielnej jej zmiany. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż zakwalifikowanie działki nr [...] jako działki rolnej nastąpiło zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, a fakt, że złożony został wniosek o przekwalifikowanie terenu dla rozstrzyganej sprawy nie miał znaczenia prawnego. Nie są również trafne zarzuty skargi, związane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Jak wyżej wskazano, wszelkie istotne dla wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, okoliczności sprawy zostały ustalone i ocenione w sposób prawidłowy, a zebrany materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. W tym stanie rzeczy, sąd nie stwierdził naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.