I SA/Sz 686/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. sprawy ze skargi H. I. i B. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia 27 stycznia 2015 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących H. I. i B. I. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia 16.04.2015 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze , w wyniku odwołania [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że ww. decyzją Burmistrz ustalił Podatnikom wysokość podatku od nieruchomości, wskazując, że przedmiotem opodatkowania są grunty pozostałe i budynek letniskowy położone w [...] Od decyzji tej Podatnicy wnieśli odwołanie, zaskarżając ją w części dotyczącej opodatkowania domu letniskowego. Skarżący podnieśli, że dom będący przedmiotem opodatkowania, nie jest domem letniskowym lecz domem mieszkalnym, bowiem oni wraz z rodziną mieszkają w przedmiotowym budynku, a adres nieruchomości jest adresem, na który otrzymują wszelką korespondencję, w tym również od organu podatkowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy ww. decyzję organu I instancji w wyniku rozpatrzenia zarzutów odwołania na wstępie podkreśliło, że organ podatkowy nie wydaje decyzji dowolnych. Jego obowiązkiem jest stosowanie się do wiążących go danych zawartych w dokumentach urzędowych i wszelkich innych dowodach dopuszczalnych przez prawo podatkowe jako źródło danych o podatnikach i przedmiotach opodatkowania oraz przepisów prawa. Kolegium nie stwierdziło naruszenia prawa podatkowego. Skarżący pozostają w przekonaniu i na tym opierają swoje zarzuty, że w [...] przy ulicy [...] posiadają budynek mieszkalny a nie letniskowy, zaś - jak wskazało Kolegium -dokumenty urzędowe nie potwierdzają tego przekonania. Nie potwierdzają tego dokumenty pochodzące od [....], w szczególności decyzja z dnia 04.12.2012 r., zgodnie z którymi organ ów orzekł zmianę zapisu w ewidencji gruntów budynków klasyfikacji działki nr [...], na której stoi dom letniskowy, z terenu mieszkalnego "B" na teren zabudowy innej "Bi", zaś klasyfikację geodezyjną dotyczącą funkcji budynku - z mieszkalnego na niemieszkalny. W konsekwencji – jak dalej wskazano - w dokumencie kluczowym, jakim jest ewidencja gruntów i budynków, dokonano stosownych zmian. O klasyfikacji budynków i gruntów do właściwej kategorii podatkowej decyduje rodzaj wpisu do ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Starostę Powiatowego. Dokument ten wiąże organ podatkowy na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, którego brzmienie następnie przywołano. Dalej Kolegium wskazało, że ewidencja gruntów i budynków jest dla organu podatkowego dokumentem urzędowym, o jakim mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, przywołując przy tym jego treść. Dla nieruchomości Podatników – jak wskazało Kolegium - ewidencję gruntów i budynków prowadzi Starosta [...]. Zgodnie z jej treścią Podatnicy posiadają w [...] budynek oznaczony geodezyjnie jako "pozostałe budynki niemieszkalne". Tak sklasyfikowane budynki na gruncie prawa podatkowego posiadają kategorię budynków pozostałych, z których Rada Miejska w [...] wyodrębniła kategorię budynków letniskowych - vide' § 1 pkt 2 lit. f) uchwały Nr XLIX/581/2014 z 30.10.2014 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 05.11.2014r., poz. 4303). Kolejnym dokumentem wpływającym na ustalenie danych o przedmiocie opodatkowania – jak wskazało Kolegium - jest informacja podatkowa podatników sporządzona na druku urzędowym IN-1. Informację taką Podatnicy złożyli organowi podatkowemu w dniu 27.03.2013 r. zgłaszając w niej do opodatkowania, zgodnie z ewidencją gruntów i budynków, budynek letniskowy o powierzchni [...] m2 i wysokości powyżej [...] m. Dane te, jeśli nie są sprzeczne z dokumentami urzędowymi, wiążą organ podatkowy. Zdaniem Kolegium, dysponując wymienionymi wyżej dowodami organ podatkowy nie miał prawa ani podstaw, aby uznać budynek Podatników za budynek mieszkalny. Twierdzenie, że budynek letniskowy jest budynkiem mieszkalnym, jest twierdzeniem gołosłownym, nie popartym żadnym dokumentem urzędowym. Przywołanie przez skarżących wyroku WSA z 2010 r. jest chybione, zważywszy, że wyrok ten wydany był w zupełnie innym stanie faktycznym, w którym brakowało dowodów urzędowych, a tego nie można powiedzieć o rozpatrywanym casusie. Dowody jednoznacznie potwierdzają, że w sprawie mamy do czynienia z domem letniskowym. Podatnicy podnoszą, że wykorzystują dom na potrzeby mieszkaniowe a adres domu letniskowego jest adresem, na który otrzymują korespondencję, także od organu podatkowego. Odbieranie korespondencji pod określonym adresem nie wpływa na kategorię podatkową budynku. Zmienić ten stan rzeczy mogłaby jedynie urzędowo przeprowadzona zmiana sposobu użytkowania budynku. Procedurę tę przeprowadza na wniosek właściciela organ nadzoru budowlanego, który zmianę charakteru budynku stwierdza w formie decyzji o zmianie sposobu użytkowania. Na jej podstawie dokonuje się zmiany wpisu w ewidencji gruntów i budynków. Decyzja taka jest dla organu podatkowego dowodem urzędowym potwierdzającym zmianę kategorii podatkowej budynku i ona dopiero pozwala zastosować inną stawkę podatkową. Sumując, Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów podatkowych i jest zgodna ze stanem faktycznym sprawy. Wszystkie dane zawarte w zaskarżonej decyzji udokumentowane są wiążącymi organ podatkowy dokumentami urzędowymi i innymi dowodami uznawanymi przez prawo podatkowe. Nie można zatem zarzucić organowi podatkowemu I instancji naruszenia przepisów materialnego prawa podatkowego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Organu I instancji, Podatnicy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej decyzji organu podatkowego I instancji oraz zasądzenie na rzecz Skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Do skargi dołączono dokumenty mające potwierdzić, że sporny dom pełni funkcję mieszkalną. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia przez błędne zakwalifikowanie przez organ nieruchomości jako domu letniskowego, a w konsekwencji ustalenie wyższej stawki podatku dla nieruchomości, podczas gdy właściwym jest uznanie jej za budynek mieszkalny; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 9 K.p.a. przez niewyważenie przez organ interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela w trakcie podejmowania rozstrzygnięć w sprawie, a także przez nierozważenie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków stron będących przedmiotem, postępowania. Uzasadniając zarzuty skargi, Skarżący powtarzając argumentację jak w odwołaniu od decyzji organu podatkowego I instancji, podkreślili, że nieruchomość , dla której ustalono wysokość podatku na 2015 r, w istocie jest budynkiem mieszkalnym, nie zaś domem letniskowym, jak błędnie przyjęły organy. Budynek ten – jak wskazali Skarżący - wykorzystywany jest na potrzeby mieszkaniowe i zaspokaja te potrzeby, nie jest przeznaczony do czasowego wypoczynku, nie może więc być uznany za dom letniskowy zgodnie z obowiązującym orzecznictwem. Organ zaś naruszył wskazane przepisy K.p.a., nie podjął bowiem wszelkich czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, naruszając tym samym zasadę zaufania obywateli do organów państwa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wskazując przy tym, że dokumenty urzędowe, na podstawie których organ podatkowy dokonał kwalifikacji podatkowej budynku, jednoznacznie wskazują, że jest budynek pozostały, zaś sam fakt płacenia rachunków za energię, wywóz śmieci i zameldowania nie stanowi dowodu na to, że budynek sklasyfikowany geodezyjnie jako "pozostały budynek nie mieszkalny" stal się budynkiem mieszkalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skargę należało uwzględnić, jednakże z przyczyn innych niż wskazanych w skardze. Sąd administracyjny badając zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności uznał bowiem, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a."). Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16.04.2015 r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 27.01.2015 r. w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdziło co do istoty rozpoznawanej sprawy, że ewidencja gruntów i budynków jest dokumentem kluczowym oraz, że dokument ten wiąże organ podatkowy na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Kolegium również stwierdziło, że kolejnym dokumentem wpływającym na ustalenie danych o przedmiocie opodatkowania jest informacja podatkowa podatników sporządzona na druku urzędowym IN-1. Informację taką Podatnicy złożyli organowi podatkowemu w dniu 27.03.2013 r. zgłaszając w niej do opodatkowania, zgodnie z ewidencją gruntów i budynków, budynek letniskowy o powierzchni [...] m² i wysokości powyżej [...] m. Kolegium wskazało także przy tym, że dane te, jeśli nie są sprzeczne z dokumentami urzędowymi, wiążą organ podatkowy. Natomiast z załączonego do akt administracyjnych sprawy informacji z bazy danych ewidencji gruntów i budynków według stanu na dzień 26.02.2015 r., wynika, że sporny budynek, posadowiony na działce nr [...], położonej w [...], o funkcji "pozostałe budynki niemieszkalne", stanowiący współwłasność skarżących Podatników na zasadzie wspólności ustawowej, posiada powierzchnię [...] m², a zatem inną (mniejszą) powierzchnię niż wskazali Podatnicy w informacji podatkowej - IN-1 na podatkowy rok 2013 ([...] m²), co świadczy, że Kolegium pozostaje w sprzeczności z istotą swojego stanowiska wyrażonego wcześniej w tym uzasadnieniu - że ewidencja gruntów i budynków jest dokumentem kluczowym oraz, że dokument ten wiąże organ podatkowy na podstawie art. 21 ust. 1 ww. ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, a jeżeli dane zawarte w informacji podatkowej złożonej przez podatnika nie są sprzeczne z dokumentami urzędowymi, wiążą organ podatkowy - skoro w rozpoznawanej sprawie przyjęło do rozstrzygnięcia dane wynikające z informacji w sprawie podatku od nieruchomości, zamiast dane z ewidencji gruntów i budynków. Wprawdzie w tej informacji podatkowej Podatnik końcowo oświadczył, że powierzchnia użytkowa spornego domu uległa zmianie od dnia 06.12.2012 r., ale nie zmienia to stanu rzeczy, że organ jest związany danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, stanowiącej podstawę orzekania w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości. Ta właśnie okoliczność stanowiła podstawę uchylenia decyzji Organów podatkowych obu instancji, gdyż tą samą wadą dotknięta jest decyzja Organu podatkowego I instancji, oparta została bowiem co do powierzchni spornego budynku (stanowiącego własność Podatników) również na danych z informacji złożonej przez skarżącą Podatniczkę, wbrew normie ustawowej przewidzianej art. 21 ust.1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne nakazującej stosowanie danych z ewidencji gruntów i budynków jako podstawy ustalania wymiaru podatków. Wyjaśnić przy tym również należy, że jeżeli osoba fizyczna jest podatnikiem podatku od nieruchomości zobowiązana jest wówczas do złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, w której podaje składniki swojego majątku podlegające opodatkowaniu (art. 6 ust. 6 u.p.o.l.), co znajduje oparcie w art. 21 § 5 O.p., zgodnie z którym, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. Oznacza to, że dane wynikające z takiej informacji są dla organu podatkowego wiążące przy wydaniu decyzji podatkowej za określony rok podatkowy, chyba że przepisy szczególne (podkreślenie własne) przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym, stosownie do art. 21 § 5 O.p. Tymi przepisami szczególnymi w rozpoznawanej sprawie są przepisy ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, a w szczególności art. 21 ust. 1, który przewiduje zasadę co do obowiązującej podstawy w zakresie orzekania w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości. A zatem, dane wynikające z informacji podatkowej o nieruchomościach złożonej przez podatnika są dla organu podatkowego wiążące przy wydaniu decyzji podatkowej za określony rok podatkowy, o ile nie są sprzeczne z danymi z ewidencji gruntów i budynków. W przypadku gdy zachodzi rozbieżność lub wątpliwość co do prawidłowości danych zawartych w informacji podatkowej, wówczas organ podatkowy zobowiązany jest wszcząć postępowanie podatkowe w celu ustalenia podatku od nieruchomości we właściwej wysokości zgodnie z art. 21 § 3 O.p. Tryb ten stosuje się do wydania decyzji ustalającej (określającej) wysokość podatku podatnikowi. Nadto, należy zwrócić uwagę, że wyjątkowo organy i sąd mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów, a mianowicie, tylko w przypadku przewidzianym w art. 194 Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Dokumentami urzędowymi w rozumieniu tego przepisu są ewidencje gruntów i budynków, a szczegółowe zasady jej prowadzenia uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 542). Z przepisu § 2 bowiem wynika, że § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Natomiast z § 3 wynika, że przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2007 r., II FSK 958/06, niepubl.). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Strona skarżąca nie kwestionowała i nie kwestionuje zapisów ewidencji gruntów i budynków w drodze odrębnego postępowania ewidencyjnego. Istotne również znaczenie w rozpoznawanej sprawie z punktu widzenia powierzchni spornego budynku Skarżących jest również nawiązanie w tej samej ustawie o podatkach i opłatach lokalnych do instytucji ewidencji gruntów i budynków. A mianowicie, obowiązujący od dnia 01 stycznia 2003 r. przepis art. 7a u.p.o.l., stanowi, że: "1. Dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym". 2. Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej, a w szczególności: 1) przed dniem wejścia w życie ustawy; 2) aktów notarialnych; 3) ewidencji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę; 4) planu zagospodarowania przestrzennego; 5) ewidencji prowadzonych przez urzędy skarbowe; 6) Krajowej Ewidencji Podatników. 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, zasady prowadzenia ewidencji podatkowej nieruchomości w systemie informatycznym, z uwzględnieniem zapewnienia współdziałania z ewidencją gruntów i budynków. W rozporządzeniu minister określi zakres informacji objętych ewidencją, w tym w szczególności dane osobowe podatnika oraz dane dotyczące przedmiotu opodatkowania". Z zacytowanego przepisu art. 7a u.p.o.l. wynika, że podatkowa ewidencja nieruchomości nie jest podstawą do podejmowania decyzji podatkowych, jednakże, że ma ona charakter wtórny w stosunku do ewidencji gruntów i budynków, co oznacza, że w przypadku niezgodności danych pomiędzy tymi ewidencjami miarodajne są zawsze dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stanowisko to uzasadnia określenie użyte w ust. 2 art. 7a, tj. "Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie (...), danych (...) w ewidencji gruntów i budynków oraz (...), a także zapis ust. 3 art. 7a wskazujący, że zasady prowadzenia ewidencji podatkowej nieruchomości w systemie informatycznym, muszą zapewniać współdziałanie z ewidencją gruntów i budynków. A zatem, zarówno dane składające się na zakres przedmiotowy (klasyfikacja gruntu, budynku, powierzchnia), jak i podmiotowy ewidencji gruntów i budynków, stanowią wyłączną podstawę wymierzania podatku od nieruchomości. Obowiązujące od dnia 15 listopada 2001 r. brzmienie art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, nie daje podstaw do podziału tych danych na te, które są wiążące dla organów podatkowych, i te, które takiego waloru nie mają. Norma prawna wynikająca z art. 21 ust.1 Prawo geodezyjne nakazuje określonym w ust. 2 podmiotom określony sposób postępowania, a zatem ma charakter normy bezwzględnie obowiązującej na co wskazują użyte określenia, tj. "Podstawę (...) wymiaru podatków i świadczeń (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków". Norma ta jest adresowana do konkretnych podmiotów, mianowicie, realizujących zadania określone w ust. 1 art. 21, tutaj, zadania w zakresie wymierzania podatków i świadczeń, a zatem norma ta adresowana jest do organów podatkowych, co tym samym wskazuje, że norma prawna wynikająca z art. 21 ust.1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne jest dla organu podatkowego wiążącą wskazówką postępowania w przedmiocie wymierzania podatków, zaś ewidencja gruntów i budynków jest obligatoryjnym urzędowym dokumentem, jako niewątpliwym i bezspornym źródłem informacji o osobie właściciela lub osoby władającej oraz o samej nieruchomości, tj. o gruncie, budynkach, w oparciu o który organy podatkowe zobowiązane są ustalać wymiar podatku od nieruchomości. Takim źródłem, stanowiącym podstawę orzekania co do wymiaru podatku od nieruchomości, nie mogą być zatem inne dokumenty, tj. informacja podatkowa złożona przez podatnika, ani też inne dokumenty, np. protokół z oględzin nieruchomości, gdyż przepisy prawa nie przewidują w tym zakresie takiego urzędowego źródła jako podstawy wymierzania podatku od nieruchomości. W wyroku z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Ke 411/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że: "(...) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji". Przedstawione wyżej stanowisko dominuje w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a mianowicie, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, jak i podmiotu podatkowego. Od zasady tej, przewidzianej w art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków, co oznacza, że organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie mają kompetencji do przyjęcia w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku niż dane wynikające z ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r. II FSK 1243/08, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2009 r., II FSK 1410/07 – publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl). Należy bowiem wskazać, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w odrębnie wszczętym postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów i budynków organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/0 - publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl). Organ podatkowy nie może załatwiać spraw dotyczących wzruszania danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, gdyż te leżą w kompetencjach innego organu administracyjnego. Zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero zmienione dane w ewidencji gruntów i budynków stanowią dla organu podatkowego podstawę do orzekania w przedmiocie wymiaru podatku. Jednak jak wynika z akt, zaskarżona decyzja Kolegium naruszyła w istocie tę zasadę materialną przewidzianą w art. 21 ust. 1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, bowiem jako podstawę orzekania w przedmiocie podatku od nieruchomości przyjęła, oprócz danych z ewidencji gruntów i budynków, również dane z informacji podatkowej Podatników co do powierzchni spornego budynku ([...] m²), zamiast prawidłowo dane z ewidencji gruntów ([...] m²), chociaż co do zasady takie stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium zajęło, jednakże rozstrzygając co do wymiaru podatku oparło się również na danych z informacji podatkowej, które były treści odmiennej w stosunku do treści wynikającej z ewidencji w zakresie powierzchni spornego budynku, co w konsekwencji skutkowało naruszeniem przepisów prawa materialnego (art. 21 ust.1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne) jak i przepisów postępowania, bowiem organy podatkowe rozstrzygnęły sprawę wbrew obowiązującej je zasadzie legalności przewidzianej w art. 120 O.p. Wskazać przy tym należy, że decyzje Organów podatkowych obu instancji zawierają uzasadnienie faktyczne sprzeczne z dowodami zgromadzonymi w sprawie, co również narusza również zasadę zaufania do organów podatkowych, określonej w art. 121 O.p., bowiem Organy wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody, którym dały wiarę, jednakże orzekły wbrew treści zgromadzonych dowodów. Tym samym, w ocenie Sądu, organy podatkowe dopuściły się w niniejszej sprawie naruszenia innych przepisów postępowania (art. 120 O.p. i art. 124 O.p.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia przez Sąd, że decyzje organów podatkowych obu instancji naruszają wskazane przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania, zaistniała podstawa do ich wyeliminowania z obrotu prawnego, co skutkowało, że przedwczesne było merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy w świetle zarzutów skargi. Wobec powyższego, organ podatkowy zobowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę i uwzględnić powyższe wskazania Sądu. W tym stanie rzeczy z uwagi na wyżej opisane wadliwości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, których wystąpienie miało wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania sądowego w kwocie [...] zł (uiszczony wpis stosunkowy od skargi) na rzecz Skarżących orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.